Δύο νεαρές γυναίκες επιλέγουν μια ταράτσα της παλιάς Άρτας για να φωτογραφηθούν. Όχι ένα σαλόνι, ούτε μια αυλή, αλλά έναν ανοιχτό χώρο, ψηλά από τον δρόμο, με τις κεραμοσκεπές της πόλης να απλώνονται πίσω τους.
Η μία κάθεται στο χαμηλό πεζούλι, με τα πόδια να αιωρούνται, ενώ η άλλη στέκεται δίπλα της. Οι γλάστρες, οι φθαρμένοι τοίχοι και οι στέγες δημιουργούν ένα σκηνικό απλό, σχεδόν καθημερινό, που αποκτά όμως μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα μέσα από τον φωτογραφικό φακό.
Κάτι στη στάση τους, στη σοβαρότητα των προσώπων και στην ησυχία αυτού του υπερυψωμένου χώρου αποπνέει μια ανεξήγητη μελαγχολία. Σαν να βρίσκονται για μια στιγμή μακριά από την καθημερινότητα της πόλης, ενώ εξακολουθούν να αποτελούν μέρος της.
Άρτα, 1932.
Πηγή: Αρχείο Έλσας Σακκά – Τζουμάκα.
