Στο λιμάνι της Κόπραινας

Ένα από τα κτίρια που είχαν απομείνει στο λιμάνι της Κόπραινας στις αρχές του 1980. (Φωτογραφία  Volker Möller)

Δημοσιεύθηκε στη Ο Αμβρακικός και τα λιμάνια του | Σχολιάστε

Ταξιδεύοντας από την Άρτα στη Νότια Ελλάδα – γ’ μέρος

Μετά τον πόλεμο του ’40 και ιδιαίτερα τις δεκαετίες του ’60 και ’70 οι Αρτηνοί αρχίζουν πια να ταξιδεύουν όλο και πιο συχνά στην Αθήνα.  Η διαδρομή από την παλιά εθνική οδό μέχρι την Αθήνα διαρκούσε περίπου 8 ώρες.

Όταν έγινε η Νέα Εθνική οδός και μέχρι τις αρχές του 2000 ή χρονική διάρκεια της διαδρομής ήταν περίπου 5 ώρες. Σημείο αναφοράς ήτα πάντα η διακοπή του ταξιδιού στο Ρίο – Αντίρριο και η επιβίβαση των επιβατών στο ferry – boat   για να περάσουν απέναντι που συνοδεύονταν συνήθως και με μερίδα σουβλάκι.. Όταν οι καιρικές συνθήκες ήταν άσχημες, το λεωφορείο πολλές φορές γύριζε πίσω και το ταξίδι αναβάλλονταν μέχρι να βελτιωθεί ο καιρός.

Όταν στη ζωή μας μπήκε η Γέφυρα Χαριλάου Τρικούπη και η Ιόνια και Ολυμπία οδός, τα ταξίδι πλέον διαρκεί περίπου 4 ώρες…..

Στη φωτογραφία του Adam Yamey του 1973, το ferry από το Ρίο φτάνει στο Αντίρριο. (Πηγή: ADAMS Archive)

Δημοσιεύθηκε στη Τα Μέσα Μεταφοράς | Σχολιάστε

Ταξιδεύοντας από την Άρτα στη Νότια Ελλάδα – β’ μέρος

Στις αρχές του 1900, τα πράγματα έχουν κάπως αλλάξει, γιατί από τα τέλη του 19ου αι. έχει μπεί στη ζωή ζωή των κατοίκων της δυτικής Ελλάδας ο σιδηρόδρομος, ο οποίος όμως φτάνει, δυστυχώς για τους Ηπειρώτες, μέχρι το Αγρίνιο. Η διαδρομή αυτή καταγράφεται λεπτομερώς από τον Karl Baedeker, στον δεύτερο Οδηγό του για ταξιδιώτες στην Ελλάδα, που εκδόθηκε το 1909 (στον πρώτο οδηγό του Karl Baedeker το 1889, δεν γινόταν καμιά αναφορά).

Στην εξόρμησή του στη Νότια Ακαρνανία και Αιτωλία, ο Baedeker φτάνει μέχρι την Άρτα, ξεκινώντας από την Πάτρα. Από την Πάτρα επιβιβάστηκε στο ατμόπλοιο  για το Κρυονέρι και απ’ εκεί με το τραίνο, μέσω Μεσολογγίου, έφτασε μετά από 3 ώρες στο Αγρίνιο. (Στον οδηγό δίνει λεπτομερείς πληροφορίες για το κόστος των εισιτηρίων).

Από το Αγρίνιο μέχρι τον Καρβασαρά το λεωφορείο (δυο φορές την ημέρα) ή η άμαξα κάνει 6 ώρες. Στον Καρβασαρά μας πληροφορεί ότι υπάρχει ένα μικρό πανδοχείο με μαγειρείο. Και ο δρόμος συνεχίζει με λεωφορείο ή με άμαξα μέχρι την Άρτα όπου φτάνει κανείς μετά από ακόμη 6 ώρες.

Στην Άρτα επίσης μας πληροφορεί ότι υπάρχουν 2 ξενοδοχεία, το Ξενοδοχείο Βυζάντιον και ένα στην  Πλατεία Αγίου Δημητρίου, και το κρεββάτι χρεώνεται 1 ½ δρχ.

Το 1912, ο Άγγλος ρεπόρτερ Α.  Trapmann που μεταβαίνει στην Άρτα για να καλύψει τον πόλεμο, γράφει σχετικά :

“………Οι ελληνικές δίοδοι επικοινωνίας περνούσαν από δύο διαδρομές, εκ των οποίων η διαδρομή μέσω της Κόπραινας  ήταν η πιο αξιοποιημένη. Η Κόπραινα αποτελείται από μια αποβάθρα και δύο σπίτια, και βρίσκεται στον κόλπο της Άρτας, περίπου εννέα μίλια νότια  της πόλης, με την οποία συνδέεται με έναν αρκετά καλό αμαξιτό δρόμο. Κυβερνητικά ατμόπλοια διέσχιζαν τον κόλπο από την Κόπραινα προς τον Καρβασαρά, απ’ όπου τριάντα δύο μίλια καλού δρόμου οδηγούσαν στο σιδηρόδρομο, στο Αγρίνιο.

Η εναλλακτική διαδρομή ήταν ο δρόμος που οδηγούσε γύρω από τον κόλπο, από τον Καρβασαρά στην Άρτα, μια απόσταση τριάντα δύο μιλίων και αναμφίβολα αυτός θα είχε αξιοποιηθεί περισσότερο αν  οι δύο τουρκικές μονάδες στην Πρέβεζα  είχαν πάρει  την πρωτοβουλία  να επιτεθούν στο ελληνικό πορθμείο. Ο σιδηρόδρομος από το Αγρίνιο μέχρι την προβλήτα απέναντι από την Πάτρα, στον Κορινθιακό κόλπο, είναι μια στενή μονή γραμμή, ανίκανη εντελώς να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε μεγάλο όγκο κίνησης, και ακόμη και οι επιβατικές αμαξοστοιχίες χρειάζονται τέσσερις ώρες για να διανύσουν τα τριάντα μίλια….”(Πηγές : 1. Greece: Handbook for Travellers, K. Baedeker, 1909 & 2. Ο Θρίαμβος των Ελλήνων Μετάφραση από το βιβλίο του Albert Trapmann “The Greeks Triumphant – Balkan War 1912 -13” σε μετάφραση Α. Καρρά, Άρτα, 2023)

Η μοναδική φωτογραφία που μπορέσαμε να βρούμε με αναφορά στην Άρτα από την εποχή αυτή, έχει τον τίτλο, “Return from Arta after the war” και μάλλον αναφέρεται στην επιστροφή των στρατιωτών από τον πόλεμο στην περιοχή της Άρτας, μέσω του Αγρινίου. (Πηγή : https://www.ascsa.edu.gr/)

Δημοσιεύθηκε στη Τα Μέσα Μεταφοράς | Σχολιάστε

Ταξιδεύοντας από την Άρτα στη Νότια Ελλάδα – α’ μέρος

Στο οδοιπορικό εντός της περιοχής της Άρτας έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές, οπότε σήμερα θα γράψουμε για τη σύνδεση της περιοχής μας με την νότια Ελλάδα. Την πρώτη αναφορά σχετικά, την βρίσκουμε στο «Δρομολόγον της Ελληνικής Χερσονήσου», του Β. Δ. Ζώτου Μολοσσού, ιππότου, περιηγητού κλπ. εκ Δρόβιανης της εν Ηπείρω Μολοσσίδος το 1878. Στο οδοιπορικό αυτό, που μπορείτε να το διαβάσετε αναλυτικά στη φωτογραφία, ο περιηγητής περιγράφει με λεπτομέρεια και μετρώντας σε ώρες, την διαδρομή από την Ναύπακτο διά Αγρινίου και Καρβασαρά εις Ιωάννινα.

Για όσους θα προτιμούσαν να έρθουν στην Άρτα δια θαλάσσης δίνει μια επιπλέον πληροφορίες για την διαδρομή «Από Μενιδίου, μέχρι Παλαιάς Άρτας, ώρας 90 – Οδός Παραλίας).

Βλέποντας το σύνολο των ωρών που έπρεπε κάποιος να ταξιδέψει για να έρθει στην Άρτα, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει γιατί οι Αρτηνοί, όταν ήθελαν να ταξιδέψουν προς τη Νότια Ελλάδα και τα νησιά του Ιονίου, επέλεγαν το πλοίο.

Τα επίνεια της Άρτας στον Αμβρακικό ήταν δύο. Η Κόπραινα και το Μενίδι. Μεχρι την απελευθέρωση το 1881, οι Ελληνικές αρχές και ο Στρατός,  χρησιμοποιούσαν το Μενίδι που βρισκόταν στην ελεύθερη από το 1932 Ελλάδα. Οι κάτοικοι της Άρτας προτιμούσαν μάλλον την Κόπραινα.

Το 1886, μια περιγραφή του οδοιπορικού μέσω Αμβρακικού Κόλπου και Μενιδίου, μας δίνει ο Δ. Βικέλας στο «ΑΠΟ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΝ, Επιστολαί προς φίλον».

“….Από Βόνιτσαν μετέβημεν κατ’ ευθείαν εις Μενίδι, εις τον μυχόν του κόλπου. Το Μενίδι είναι το επίνειον της Άρτης. Άλλοτε η συγκοινωνία εγίνετο διά της Σαλαώρας ή της Κόπραινας, οπόθεν ο δρόμος είναι τεσσάρων περίπου ωρών, ενώ δια της νέας οδού, από Μενίδι, μεταβαίνει τις εφ΄αμάξης εις Άρταν εντός δύο ωρών. Η οδός δεν είναι περίφημος, αλλ’ οπωσδήποτε είναι αμαξιτή. Γίνεται λόγος περί βελτιώσεώς της, πρόκειται δε να κατασκευασθή και άλλη οδός, ήτις από Άρταν διευθυνομένη προς βορράν και διασχίζουσα την ελευθερωθείσαν στενήν λωρίδα της Ηπείρου, θα συνενωθή διά των στενών της Πίνδου με το σύμπλεγμα των Θεσσαλικών οδών.

Προ δεκαπέντε περίπου ετών το Μενίδι τούτο ήτο η φωλιά της ληστείας. Τίς ετόλμα τότε να προσορμισθή εκεί άνευ στρατιωτικής συνοδείας; Τα δάση και αι φάραγγες των πέριξ ορέων ήσαν τα κρησφύγετα ενόπλων συμμοριών, οι δε λησταί εύρισκον πρόχειρον καταφύγιον εις την γείτονα επικράτειαν οπότε τας εστενοχώρει η καταδίωξις των Ελληνικών αποσπασμάτων……..” (Πηγές :1. ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΥ, Β.Δ. ΖΩΤΟΣ, Εν Αθήναις, 1878 και  2. ΑΠΟ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΝ, Δ. Βικέλας, Εν Αθήναις , 1886)

Στη φωτογραφία το δρομολόγιο από τη Ναύπακτο μέχρι την Άρτα όπως περιγράφεται από τον Β. Ζώτο, το 1878.

Δημοσιεύθηκε στη Τα Μέσα Μεταφοράς | Σχολιάστε

Η Κόκκινη Εκκλησιά σήμερα….

Άποψη της ανατολικής εσωτερικής πλευράς του καθολικού της Κόκκινης Εκκλησιάς ή Παναγιάς της Βελλάς. Η φωτογραφία είναι από την προσωπική συλλογή του κ. Νίκου Μανούση, όπως δημοσιεύτηκε στο https://www.archaiologia.gr/

Δημοσιεύθηκε στη Ό,τι έχει απομείνει απ’ την Άρτα του χτες….. | Σχολιάστε

Τα κειμήλια από την Κόκκινη Εκκλησιά….

Σχετικά με την κατάσταση και τα ευρήματα στην Παναγία της Βελλάς ή Κόκκινη εκκλησία, αρκετά ενδιαφέροντα και μάλλον θλιβερά  στοιχεία μας δίνει ο Κ. Πετρονικολός στο βιβλίο του, μόλις το 1977:

“….Και τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει. Ημείς σε κάποια επίσκεψή μας τη βρήκαμε αποθήκη τριφυλλιού! Δεν θα συγκινηθεί επιτέλους κανένας απ’ το κατάντημα αυτό; Υπάρχει καμιά Υπηρεσία, που πρέπει να φροντίζει τα κειμήλια αυτά; Για όνομα της Παναγίας!

Δεν ξέρω αν βρέθηκαν ποτέ και ποια αντικείμενα στην Κόκκινη εκκλησιά και τι απέγιναν….Οι Βουργαρελιώτες για να προστατέψουν μια αριστουργηματική ξυλόγλυπτη θύρα, την πήραν και την απόθεσαν στην ενοριακή τους εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Ο Γ. Παπαδημητρίου θέλησε να την στείλει στην Αθήνα για εξέταση. Η Μητρόπολη Άρτας την κράτησε λίγον καιρόν και την επέστρεψεν. Τότε την απόθεσαν στο Ναό του Άι Νικόλα. Που να προβλέψουν οι άνθρωποι τον βομπαρδισμό απ’ τους Γερμανούς και την πυρκαγιά, που αφάνισε τα πάντα  και μαζί την αριστουργηματική θύρα της Κόκκινης εκκλησιάς! Μιλάνε εδώ για κάποιο αντιμήνσιο χρυσοκέντητο που υπήρχε εκεί κάποτε. Πού βρίσκεται τώρα; Ποιος ξέρει τι απέγινε;

Σώθηκε ένα Ευαγγέλιο παλιό, που φέρει την ένδειξη : “Θείον και ιερόν Ευαγγέλιον, αφιερωθέν μεν τω πότε Μακαριωτάτω και σοφοτάτω Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ.κ. Χρυσάνθω τω Νοταρά παρά Νικολάου Γλυκέος εξ Ιωαννίνων – Ενετίησιν 1811″. Το χρησιμοποιεί ο Εφημέριος Βουργαρελίου όταν ιερουργεί στην Κόκκινη Εκκλησιά. Πρέπeι όμως να φυλαχτή σαν κειμήλιο για να μη φθαρή και χαθή…”

Ο Κ. Πετρoνικολός αναφέρεται και σε τέσσερα ακόμη παλιά βιβλία, λέγοντας : “….Σημειώνω εδώ ότι και τα 4 αυτά βιβλία  παραδόθηκαν για φύλαξη με απόδειξη στον εφημέριο Βουργαρελίου Γ. Γούλα από το δάσκαλο Γ. Παπαγεωργίου στις 13 Αυγούστου 1976. Κάτι πρέπει όμως να γίνει. Μια αιθουσούλα που να κλείνει και ασφαλίζεται καλά, θα μπορούσε να περιλάβει κι αυτά, αλλά και τόσα άλλα αντικείμενα της περιοχής, που ίσως βρίσκονται τώρα στα χέρια ιδιωτών και θα μπορούσαν να συναχτούν. Είναι θυμητάρια της ιστορίας μας αυτά, που έχουν μεγάλη αξία και δεν πρέπει να αφεθούν να χαθούν….”

Αναρωτιόμαστε αν γνωρίζει κάποιος την τύχη αυτών των κειμηλίων σήμερα! (Πηγή : ΤΟ ΒΟΥΡΓΑΡΕΛΙ ΤΖΟΥΜΕΡΚΩΝ. Κ. Πετρινικολός, Αθήνα, 1977)

Στη φωτογραφία του Σ. Μελετζή του 1937, τα εσωτερικά θυρόφυλλα της Κόκκινης Εκκλησίας που καταστράφηκαν στον βομβαρδισμό από τους Γερμανούς. Τη φωτογραφία την έχουμε αναρτήσει ξανά. Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά στο λινκ https://doxesdespotatou.com/ta-esoterika-thyrofylla-tis-kokkinis-e/

Δημοσιεύθηκε στη Οι Εκκλησίες | Σχολιάστε

Η Παναγιά της Βελλάς στα “Σημειώματα εκ Τζουμέρκων” του Σ. Λάμπρου , 1885

“….Εν Παλαιοχωρίω Βουργαρελίου παρά την εκκλησίαν Παναγίας ευρέθη εντός λάκκου σερβίτσιο οιονεί πλουσίου ανθρώπου ωσάν του καφέ, του σιγάρου κτλ. μετάλλινον.

Ναός Παναγίας εν Βουργαρελίω κατά την επιγραφήν κτίσμα δεσπότου της Ηπείρου…….των δυτικών φρουρίων Νικηφόρου Άννης……(Κ)ομνηνοφυών δεσποτών αοιδίμων……ινδ. θ. Εικόνες σχεδόν όλως κατεστραμμέναι.

Νυχτερίδες και σκορπιοί.

Τρούλλος εν τω μέσω.

‘Αλλοτε μολυβδοσκέπαστος. Περί το 1840 ο μόλυβδος απεκομίσθη υπό των Τούρκων.

Πλίνθων συνδυασμός εν τη εξωτερική τειχοδομία.

Τάφος εκ γύψου με βυζαντ. κοσμήματα κατεστραμμένος εν τινί γωνία.

Από δυσμών τρίλοβον παράθυρον, ου το μέσον μέγα άνοιγμα έλεγον ότι έμενεν ανοικτόν και εχρησίμευεν, όπως ο εν τη Τσούκα οικών βασιλεύς εισέρχηται έφιππος. . (Πηγή : ΝΕΟΣ ΕΛΛΗΝΟΜΝΗΜΩΝ, τεύχος Α’, Αθήνησιν, 1923)

Στη φωτογραφία “Το παράθυρο του Ιερού της Κόκκινης Εκκλησιάς” Αναπαράσταση από τον Α. Ορλάνδο.

Δημοσιεύθηκε στη Οι Εκκλησίες | Σχολιάστε

“Σημειώματα ποικίλα εκ Τζουμέρκων”, του Σ. Λάμπρου, 1885

Γράψαμε χτες για τον Σπυρίδωνα Λάμπρο και το ταξίδι του στα Τζουμέρκα. Ο κ. Χρήστος Μακρυγιάννης, σύμφωνα με όσα του διηγήθηκαν οι παλαιότεροι,  το τοποθετεί  στο βιβλίο του,  στα 1905 – 1906. Ίσως πρόκειται για ένα δεύτερο ταξίδι του Σ. Λάμπρου, καθώς  τα “Σημειώματα ποικίλα εκ Τζουμέρκων” στον Νέο Ελληνομνήμονα, όπου και δημοσιεύτηκαν,   φέρουν ημερομηνία “Περιοδεία 1885”.

Στα σημειώματα αυτά ο Σ. Λάμπρος μας δίνει πληροφορίες για δημοτικά τραγούδια, αρχαιολογικά ευρήματα, τοπωνύμια, λεξιλόγιο της περιοχής, ιστορικά γεγονότα κ.α. Εν καιρώ θα αναφερθούμε σε αυτά ξεκινώντας από το Βουργαρέλι….

“Το Βουργαρέλι κείται επί ράχεως εν μέσω ορέων, άτινα επεκτεινόμενα επί ¾ της ώρας περίπου μέχρι της Τσούκας αφίνουσιν εν τω μέσω κοιλάδα εύφορον καταλληλοτάτην διά πόλιν. Εν αυτή ο ναός της Παναγίας ολίγον τι απώτερον ημισείας ώρας από του χωρίου.

Είναι δε η Τσούκα λόφος πυραμιδοειδής. Εν τη κορυφή λείψανα τειχών νεωτέρου τινός πιθανώς κτιρίου. Επί της βορείου αυτής κλιτύος προς το Παλμοχώρι θέσις “Μνήματα”. Το αυτό όνομα “Μνήματα” φέρει και θέσις τις κατά το Σημαδοτόπι πλησίον της Τσούκας, δυτικώς. Κατά την ανατολικήν υπωρείαν της Τσούκας θέσις “Κτίρια” ουδέν περισώζουσα. Αλλ’ ευρίσκονται και εκεί τάφοι, εν τινι δε τούτων εν θέσει αγίου Μηνά ευρέθη επιγραφή επί λίθου εις τρεις στίχους ΦΙΛΕ ΧΡΗΣΤΕ ΧΑΙΡΕ, ην είδον σωζομένην τω 1885 εν τη οικία Κωστούλα Κυρίτζη. Ευρίσκονται δε και νομίσματα συνήθως και λαγήνια. Ευρέθη δε και πίθος με νομίσματα λεπτότατα (φραγκικά?) 4-5 οκάδων με ίχνη αποτυπώσεων λέοντος, σταυρού, ανθρώπου κατά τα λεχθέντα μοι. (Πηγή : ΝΕΟΣ ΕΛΛΗΝΟΜΝΗΜΩΝ, τεύχος Α’, Αθήνησιν, 1923)

Μπορείτε να διαβάσετε για την Τσούκα και στο λινκ https://doxesdespotatou.com/tsoyka-voyrgarelioy/

Στη φωτογραφία “Πουρνάρια στον Άγιο Δημήτριο Βουργαρελίου και στο βάθος η Τσούκα” (Φωτογραφία Κ. Πετρονικολός)

Δημοσιεύθηκε στη Τα Τζουμέρκα και τα χωριά τους | Σχολιάστε

Οι παλιοί Έλληνες – Διήγηση από τα Σχωρέτσαινα των Τζουμέρκων (Από τη λαική παράδοση στην περιοχή της Άρτας)

“Οι παλιοί Έλληνες πέθαιναν ο ένας κοντά στον άλλο, γιατί τους τσίµπαγαν κάτι κουνούπια µεγάλα, θεοκούνουπα, πόστειλε ο Θεός για να τους καταστρέψει. Πολλοί από αυτούς, για να γλιτώσουν, τρύπωναν µέσα στους λόγγου, στις σπηλιές κι όπου πρόφταιναν.

Ένας τυφλώθηκε, κι ύστερ’ από καιρό βγήκ’ από το σπήλιο που ‘ταν κρυµµένος, κι εκεί ήβρηκε έναν ζευγίτη απ’ τη νέα πλάση και του ζήτησε να του δώκει το χέρι του. Ήθελε να δοκιµάσει τι δύναµη έχουν οι άνθρωποι από τη νέα γενιά. Ο ζευγίτης φοβήθηκε κι αυτός να του δώκει το χέρι του. Τόδωκε το υνί απ’ τ’ αλέτρι. Ο Έλληνας το ‘πιασε µε τη χερούκλα του, το χεράκωσε και το ‘σφιξε τόσο πολύ που το ‘καµε σαν προζύµι µαλακό, και το υνί έβγαλε νερό. Τότε ο Έλληνας είπε:

– Και σείς είστε γεροί, όχι όµως σαν εµάς. Εµείς ήµασταν δυνατότεροι!”

(Πηγή : ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, Ι. Κακριδής, Αθήνα, 1978)

Στη φωτογραφία “Τμήμα αρχαίου τείχους στη θέση Παλαιοκάτουνου Άρτας, όπως σώζεται σήμερα στο χώρο. Προσωπική συλλογή Άγγελου Σινάνη. (https://www.archaiologia.gr/)

Δημοσιεύθηκε στη Λαογραφικά και άλλα | Σχολιάστε

Ο Σπυρίδων Λάμπρος, μέλος της Επιτροπής Ολυμπιακών αγώνων του 1906

Εκτός των άλλων δραστηριοτήτων του, ο Σπυρίδων Λάμπρος υπήρξε πρόεδρος του Σ.Ε.Α.Γ.Σ, από το 1897 έως το 1906 (στη διάρκεια της θητείας του θεσπίστηκαν το 1897 και διοργανώθηκαν το 1901, οι πρώτοι Πανελλήνιοι Αγώνες) και γενικός γραμματέας της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων, [Ε.Ο.Α.], όταν ανασυστάθηκε το 1901 και το 1906 και συμμετείχε στη διοργάνωση της Μεσολυμπιάδας. Παρέμεινε στη θέση του έως το 1917, τη χρονιά που σημαδεύεται από την έκπτωση του από όλα τα δημόσια αξιώματα που κατείχε. Ο ένας δε από τους 28 Συλλόγους, που πήραν μέρος στο συνέδριο ίδρυσης του Σ.Ε.Α.Γ.Σ. (σημερινού Σ.Ε.Γ.Α.Σ.), τον Ιανουάριο του 1897, ήταν και ο Σύλλογος “ΣΚΟΥΦΑΣ” Άρτης.

Στη φωτογραφία τα μέλη της διοργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών αγώνων του 1906: Αλέξανδρος Μερκάτης, Μιλτιάδης Νεγρεπόντης, Σπυρίδων Στάης, Σπυρίδων Λάμπρος, Γεώργιος Στρέιτ, Γεώργιος, Πέτρος Καλλιγάς, Παύλος Σκουζές, Κωνσταντίνος Μηλιώτης Κομνηνός, Νικόλαος Θων. (Πηγή : https://www.hellenicaworld.com/)

Δημοσιεύθηκε στη Αθλητικές Εκδηλώσεις | Σχολιάστε