Ο Dominique Papety και η Ήπειρος: Ταξιδιωτικά σκίτσα ενός Νεο-Γκρεκ ζωγράφου

Η εργασία εξετάζει το ταξιδιωτικό και εικαστικό έργο του Γάλλου ζωγράφου Dominique Papety (1815–1849) στην Ήπειρο κατά τα έτη 1846–1847.

Μέσα από τα σχέδια του καλλιτέχνη, τα οποία φυλάσσονται στο Musée du Louvre (Albums Papety), αναδεικνύεται η περιοχή ως πεδίο συνάντησης καλλιτεχνικής αποτύπωσης και ιστορικής τεκμηρίωσης. Οι απεικονίσεις συνδυάζουν στοιχεία τοπογραφικής ακρίβειας με μια ευρύτερη αισθητική προσέγγιση, ενταγμένη στο πλαίσιο του Νεο-Γκρεκ κινήματος.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις αναπαραστάσεις της ηπειρωτικής τοπογραφίας και των οικισμών, οι οποίες λειτουργούν τόσο ως καλλιτεχνικές συνθέσεις όσο και ως οπτικά τεκμήρια της εποχής.

Η εργασία είναι διαθέσιμη στο λινκ https://doxesdespotatou.com/wp-content/uploads/2026/04/Dominique_Papety_and_Epirus_Travel_Sketc.pdf

ή στο λινκ https://independent.academia.edu/AnastasiaKarra4

Στην φωτογραφία “Το Σούλι όπως το αποτύπωσε ο Dominique Papety (1846–1847): το χωριό και το κάστρο της Κιάφας σε ένα τοπογραφικό σκίτσο με αρχαιολογικό και εθνογραφικό ενδιαφέρον”. Πηγή: Musée du Louvre – Albums Papety (μέσω Α.Γ. Καρρά, 2025).

Δημοσιεύθηκε στη Εργασίες, Ιστορικές μελέτες | Σχολιάστε

Η κωμόπολη Λούρος (Hamidiye)!

Κατά τη σύστασή της, η κωμόπολη διέθετε βασικές υποδομές, όπως περίπου 40–50 καταστήματα, ένα λουτρό (χαμάμ), δύο χάνια και ένα τέμενος, το οποίο κάλυπτε τις θρησκευτικές ανάγκες του μουσουλμανικού πληθυσμού. Τα στοιχεία αυτά υποδηλώνουν ότι, παρά τον πρόσφατο χαρακτήρα της ίδρυσής της, η κωμόπολη διέθετε ήδη έναν στοιχειώδη αστικό πυρήνα.

Η συγκρότηση του Λούρου ως διοικητικού κέντρου συνοδεύτηκε από την ανέγερση βασικών δημόσιων κτιρίων, όπως το διοικητικό κατάστημα (κυβερνείο) και δημοτικές εγκαταστάσεις για τη λειτουργία των τοπικών υπηρεσιών. Η ταχεία δημιουργία αυτών των υποδομών καταδεικνύει τον οργανωμένο χαρακτήρα της ίδρυσης του νέου οικισμού.

Σε επίπεδο καζά, οι υποδομές παρουσιάζονται ιδιαίτερα εκτεταμένες. Συγκεκριμένα, καταγράφονται 115 εκκλησίες και μοναστήρια, 17 σχολεία —εκ των οποίων το ένα ήταν ρουσδιγιέ (μέση σχολή)—, επτά χάνια, πέντε φούρνοι, 117 καταστήματα και εμπορικά μαγαζιά, καθώς και τρία τεμένη, μικρά και μεγάλα. (Πηγή : Erken, İlkay. «Yanya Vilayetinde Bir Muhacir Kasabası: Loros», (TAED), 2018)

Στη φωτογραφία τμήμα της κωμόπολης με λιθόκτιστες κατοικίες· στο ύψωμα δεσπόζει το διοικητικό κατάστημα (κυβερνείο). Πηγή: Deutsches Dokumentationszentrum für Kunstgeschichte – Bildarchiv Foto Marburg.

Δημοσιεύθηκε στη Περί Τμήματος Καραβοσαρά και Λάκκας | Σχολιάστε

Η ίδρυση της κωμόπολης Λούρου

Μετά την παράδοση της Άρτας στην Ελλάδα το 1881, οι οθωμανικές αρχές προχώρησαν στην αναζήτηση κατάλληλου τόπου για την εγκατάσταση των πληθυσμών που μετακινούνταν από την περιοχή.

Αντί της αξιοποίησης υφιστάμενων οικισμών, αποφασίστηκε η ίδρυση μιας νέας κωμόπολης στην οθωμανική πλευρά των συνόρων, σε μικρή απόσταση από τη γέφυρα της Άρτας. Έτσι ιδρύθηκε ο Λούρος.

Η ακριβής χωροθέτηση της νέας κωμόπολης παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς δεν αποτυπώνεται με σαφήνεια στις οθωμανικές διοικητικές πηγές. Σύμφωνα με μεταγενέστερες μαρτυρίες και τοπικές πληροφορίες, η ίδρυση της νέας πόλης ανακοινώθηκε τον Αύγουστο του 1881 και πραγματοποιήθηκε στην περιοχή μεταξύ Ελευθεροχωρίου και Φιλιππιάδας. Η νέα κωμόπολη έλαβε αρχικά διαφορετικές ονομασίες, όπως Χαμιδιέ (Hamidiye), Νέα Άρτα και Λόρος (Νέος Λούρος), με την ονομασία «Λούρος» να επικρατεί τελικά, ενώ στην ελληνική χρήση διατηρήθηκε η ονομασία Φιλιππιάδα.(Πηγή : Erken, İlkay. «Yanya Vilayetinde Bir Muhacir Kasabası: Loros», (TAED), 2018)

Στη φωτογραφία “Ο Λούρος το 1912–1913”. Πηγή: Deutsches Dokumentationszentrum für Kunstgeschichte – Bildarchiv Foto Marburg.

Δημοσιεύθηκε στη Περί Τμήματος Καραβοσαρά και Λάκκας | Σχολιάστε

Η οδός Σκουφά στην Άρτα, περίοδος 1930–31!

Η φωτογραφία, με τον χαρακτηριστικό τίτλο “Ο Μπάρυ κάνει ποδήλατο στον κεντρικό δρόμο της Άρτας”, αποτυπώνει μια ζωντανή στιγμή της καθημερινότητας στην πόλη. Ο “Μπάρυ”, μέλος ομάδας Άγγλων τοπογράφων που δραστηριοποιούνταν στην περιοχή, διασχίζει με ποδήλατο τον κεντρικό εμπορικό άξονα της Άρτας, σε μια περίοδο κατά την οποία η περιοχή εντάσσεται σταδιακά σε διαδικασίες τεχνικού εκσυγχρονισμού και χαρτογράφησης.

Στο βάθος διακρίνεται η κίνηση της αγοράς, ενώ τα διώροφα κτίρια που πλαισιώνουν τον δρόμο, με μπαλκόνια, ξύλινες προεξοχές και τέντες στα ισόγεια καταστήματα, μαρτυρούν τη μικτή χρήση κατοικίας και εμπορίου. Ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα, στην οδό Σκουφά είχαν αρχίσει να ανεγείρονται νεοκλασικά κτίσματα, ως ένδειξη της οικονομικής ανάπτυξης και της διαμόρφωσης μιας ισχυρής αστικής τάξης. Παράλληλα, η συνύπαρξη αυτών με απλούστερες, λαϊκές κατασκευές αποτυπώνει τη σταδιακή και ανομοιογενή εξέλιξη του αστικού ιστού.

Ο χωμάτινος δρόμος, χωρίς σαφή οριοθέτηση πεζοδρομίων, υπογραμμίζει την ελλιπή ακόμη πολεοδομική οργάνωση, καταγράφοντας μια πόλη που, αν και ζωντανή και εμπορικά δραστήρια, δεν έχει ακόμη αποκτήσει τις υποδομές της σύγχρονης αστικής πραγματικότητας. Η παρουσία των Άγγλων ειδικών εντάσσει την εικόνα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο εκσυγχρονισμού, συνδέοντας την τοπική καθημερινότητα με τις τεχνικές και αναπτυξιακές παρεμβάσεις της εποχής. (Φωτογραφία από το αρχείο της οικογένειας Holtermann.)»

Δημοσιεύθηκε στη Η Αρχιτεκτονική στην Άρτα και την γύρω περιοχή | Σχολιάστε

Μπροστά στο Ποτοποιείο, Άρτα, 1938.

Μια μεγάλη παρέα ποζάρει έξω από το ποτοποιείο.
Διακρίνονται τα παιδιά του Σωτήρη Σαρλή: ο Κωνσταντίνος (τριτοετής της Σχολής Ευελπίδων), η Σοφία (καθηγήτρια Γαλλικών) και η Μαργαρίτα (δασκάλα). Μαζί τους βρίσκονται επίσης οι Κωνσταντίνος Βλάχος, Δημήτριος Τσέτης, Χρήστος Κατσαρός, Κωνσταντίνος Κατσής, Πέτρος Σαρλής με τη σύζυγό του Αναστασία Φασουλή, καθώς και ο Νικόλαος Σαρλής.
(Φωτογραφία από το αρχείο της οικογένειας Κ. Σαρλή. Παρουσίαση: Κ. Μπανιάς.)

Δημοσιεύθηκε στη Αρτινά Πρόσωπα και Παρέες | Σχολιάστε

Άρτα, 1968

Πανηγυρισμοί για την άνοδο της ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ στην Β’ Εθνική. Ο άλλοτε άσσος του ΠΑΝΑΜΒΡΑΚΙΚΟΥ και του ΑΕΤΟΥ, ο θρυλικός «Ρουμάνος» Κων/νος Γιώτης, στους ώμους φανατικών φίλων της ομάδας. Διακρίνονται επίσης οι : Απόστολος Τσιρογιάννης (Διακεκριμένος ζωγράφος), Νίκος Θεοχάρης, Νίκος Ρίζος, Κώστας Μπέλλος, Γεώργιος Ζάγκλης και Δημήτρης Μαργαρίτης. (Φωτο & Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Η ομάδα της Αναγέννησης | Σχολιάστε

Συναντήσεις στο Καστρί, 1931.

Πέρα από τα ερείπια και την ιστορία, το ταξίδι της ομάδας του Holtermann καταγράφει και τους ανθρώπους — τις στιγμές της επαφής, της περιέργειας και της οικειότητας.

Στην πρώτη εικόνα, μια αυθόρμητη συνάντηση: χαμόγελα, στάσεις του σώματος, βλέμματα που φανερώνουν τη διάθεση για επικοινωνία, παρά τη διαφορετική καταγωγή.

Και ύστερα, το καφενείο του χωριού. Μια μικρή κοινότητα συγκεντρωμένη γύρω από τον φακό: ανάμεσά τους ξεχωρίζει ο ιερέας, αλλά και ένας ηλικιωμένος άνδρας με φουστανέλα — ένα ένδυμα που, ακόμη και το 1931, κουβαλά ήδη τη μνήμη μιας παλαιότερης εποχής και λειτουργεί ως ζωντανό σύμβολο ταυτότητας και παράδοσης.

Άλλοι όρθιοι, άλλοι καθισμένοι, όλοι με μια μίξη σοβαρότητας και περιέργειας, σε μια σκηνή που θυμίζει τελετουργία φιλοξενίας και καθημερινής συνεύρεσης.

Ο Holtermann σημειώνει «kafenion for ouzo(h)…», αποτυπώνοντας το τοπικό απόσταγμα· στην Ήπειρο, βέβαια, αυτό ήταν το τσίπουρο — αναπόσπαστο μέρος αυτών των απλών, ανθρώπινων στιγμών. (Φωτογραφίες από το αρχείο της οικογένειας Holtermann)

Encounters at Kastri, 1931.

Beyond ruins and history, Holtermann’s journey also captures the people — moments of contact, curiosity, and quiet familiarity.

In the first image, an unposed meeting: smiles, body language, and gazes that reveal a willingness to connect, despite differences in background.

And then, the village kafenion. A small community gathered before the camera: among them, the village priest stands out, as well as an elderly man wearing the traditional fustanella — a garment that, even in 1931, already carried the memory of an earlier era, a living symbol of identity and continuity.

Some stand, others sit; all face the lens with a mix of seriousness and curiosity, in a scene that feels almost ceremonial — a pause in the day for gathering, conversation, and shared presence.

Holtermann notes “kafenion for ouzo(h)…”, capturing in his own words the local distilled drink; in Epirus, of course, this would have been tsipouro — an integral part of such everyday encounters. (Photo courtesy of the Holtermann family)

📷 3. «Making Friends» — μια στιγμή γνωριμίας. Making Friends” — a moment of acquaintance.


📷 4. Στο καφενείο του χωριού, με τους κατοίκους συγκεντρωμένους γύρω από τον επισκέπτη. At the village kafenion, with the locals gathered around the visitor.

Δημοσιεύθηκε στη "Οι φωτογραφίες του Richard William Holtermann από το ταξίδι του στην Άρτα και την Πρέβεζα" | Σχολιάστε

Στο «Καστρί» του Φαναρίου, 1931.

Από την επίσκεψη της ομάδας του Richard William Holtermann στον λόφο του Καστρίου — έναν τόπο που δεσπόζει πάνω από τις κοιλάδες του Αχέροντα και του Κωκυτού, σε ένα πέρασμα που από την αρχαιότητα ένωνε την ενδοχώρα της Ηπείρου με τη θάλασσα.

Ο αρχαιολογικός χώρος, χτισμένος πάνω σε ασβεστολιθικό ύψωμα, έχει ταυτιστεί με την αρχαία Πανδοσία, σημαντικό πολιτικό και διοικητικό κέντρο της Κασσωπαίας. Η στρατηγική του θέση επέτρεπε τον έλεγχο τόσο των χερσαίων διαδρομών όσο και των λιμενικών εγκαταστάσεων στον «Γλυκύ Λιμένα», μέσω της Αχερουσίας λίμνης και του Αχέροντα.

Στις φωτογραφίες του 1931 αποτυπώνονται όχι μόνο το τοπίο, αλλά και τα ίχνη της αρχαίας οχύρωσης — με χαρακτηριστική την πολυγωνική τοιχοποιία, που μαρτυρά την ενίσχυση του οικισμού ήδη από τα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ.. (Φωτογραφίες από το αρχείο της οικογένειας Holtermann)

At “Kastri” in Fanari, 1931.

From the visit of Richard William Holtermann’s group to the hill of Kastri — a site overlooking the valleys of the Acheron and Kokytos rivers, at a passage that since antiquity connected the inland of Epirus with the sea.

The archaeological site, built on a limestone hill, has been identified with ancient Pandosia, an important political and administrative center of Kassopaia. Its strategic position allowed control over both land routes and the harbor installations at “Glykys Limen” (Sweet Harbour), through Lake Acherousia and the Acheron River.

The photographs of 1931 capture not only the landscape, but also the remains of the ancient fortifications — notably the polygonal masonry, which attests to the strengthening of the settlement as early as the late 5th century BC.. (Photo courtesy of the Holtermann family)

📷 1. Θέα προς τον βορρά από τον λόφο στο Καστρί, πάνω από τις κοιλάδες του Αχέροντα και του Κωκυτού. Looking north from Kastri hill over the valleys of the Acheron and Kokytos.

📷 2. Αρχαία κατάλοιπα και τμήματα οχύρωσης στον λόφο, που συνδέονται με την ιστορική διαδρομή του τόπου. Ancient remains and sections of fortifications on the hill, connected to the historical course of the site.

Δημοσιεύθηκε στη "Οι φωτογραφίες του Richard William Holtermann από το ταξίδι του στην Άρτα και την Πρέβεζα" | Σχολιάστε

Η Πλατεία του Ρολογιού της Άρτας

Υπάρχουν χώροι που χάνονται χωρίς να το αντιληφθούμε ποτέ πραγματικά!

Η Πλατεία του Ρολογιού της Άρτας είναι ένας από αυτούς. Σήμερα δεν τη βλέπουμε, δεν τη διασχίζουμε, δεν τη ζούμε. Κι όμως, για αιώνες υπήρξε η καρδιά της πόλης: τόπος εμπορίου, συνάντησης, λατρείας και καθημερινότητας. Ένας χώρος όπου ο χρόνος —κυριολεκτικά και συμβολικά— ρυθμιζόταν από τον Πύργο του Ρολογιού και διασταυρωνόταν με τη ζωή των ανθρώπων.

Η εργασία αυτή επιχειρεί να φέρει ξανά στο φως έναν τέτοιο χώρο. Να τον ανασυνθέσει όχι ως στατική εικόνα, αλλά ως ζωντανό οργανισμό που αλλάζει, μετασχηματίζεται, προσαρμόζεται….. Από τον οθωμανικό αστικό πυρήνα με το τέμενος Βαγιαζήτ και τα βακούφια, μέχρι τον 20ό αιώνα με το σχολείο, τα καφενεία και τις νέες χρήσεις, η ίδια γη φιλοξένησε διαφορετικούς κόσμους .

Και ύστερα… σιωπή.

Η πλατεία δεν διατηρήθηκε. Δεν προστατεύτηκε ως ενιαίος ιστορικός χώρος. Δεν πέρασε αυτούσια στο σήμερα. Στη θέση της υπάρχει πλέον το προαύλιο ενός σχολείου — ένας ζωντανός χώρος, αλλά αποκομμένος από τη μνήμη αυτού που υπήρξε εκεί πριν. Κάπως έτσι, ένας από τους σημαντικότερους αστικούς πυρήνες της Άρτας έγινε «αόρατος».

Το ερώτημα που μένει δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Αφορά και το παρόν: πόσους τέτοιους χώρους προσπερνάμε καθημερινά χωρίς να γνωρίζουμε τι υπήρξε εκεί; Και πόσο εύκολα μια πόλη χάνει όχι τα μνημεία της, αλλά τη συνέχεια της μνήμης της;

Ίσως τελικά η Πλατεία του Ρολογιού να μην χάθηκε ολοκληρωτικά. Ίσως απλώς άλλαξε επίπεδο ύπαρξης. Από φυσικός τόπος έγινε ιστορικός τόπος — ένας χώρος που επιβιώνει μέσα από τις πηγές, τις εικόνες και την έρευνα.

Και ίσως αυτή να είναι και η ουσία της ιστορίας: να μας θυμίζει ότι κάτω από αυτό που βλέπουμε, υπάρχει πάντα κάτι που προηγήθηκε — και περιμένει να το ανακαλύψουμε ξανά…. (Α. Καρρά)

Η εργασία είναι διαθέσιμη για ανάγνωση στο λινκ https://doxesdespotatou.com/wp-content/uploads/2026/04/Η-Πλατεία-Ρολογιού-της-Άρτας.pdf

ή στο λινκ https://independent.academia.edu/AnastasiaKarra4

Δημοσιεύθηκε στη Εργασίες, Ιστορικές μελέτες | Σχολιάστε

«Ελεύθερες ώρες…» – Διασκέδαση στην Άρτα της δεκαετίας του ’80

Πώς περνούσαν τον ελεύθερο χρόνο τους οι Αρτινοί και οι επισκέπτες της πόλης τη δεκαετία του ’80; Ένα μικρό απόσπασμα εφημερίδας μας δίνει μια όμορφη εικόνα μιας Άρτας γεμάτης ζωή και επιλογές.

Σημείο αναφοράς της εποχής, το «Ξενία» μέσα στο Κάστρο — ένα στολίδι για την πόλη, που συνδύαζε φιλοξενία, πολιτισμό και όμορφους χώρους, αφήνοντας τη δική του ξεχωριστή σφραγίδα.

Στα εξοχικά κέντρα, οι παρέες και οι οικογένειες απολάμβαναν καλό φαγητό μαζί με μουσικό πρόγραμμα, σε μια εποχή που η διασκέδαση είχε πάντα χαρακτήρα συλλογικό.

Για πιο χαλαρές στιγμές, το τουριστικό περίπτερο «Κρυστάλλης» προσέφερε μαγευτική θέα στον Άραχθο και την γύρω περιοχή — ένας τόπος ξεκούρασης και απόδρασης.

Οι καφετέριες και τα ζαχαροπλαστεία της πόλης — «Μάξιμ», «Βυζάντιο», «Γαρδένια», «Έλεγκαν», «Σκανδάλης», «Βιν-Βεν» και η πιτσαρία «Ραντάρ» — ήταν τα αγαπημένα στέκια για καφέ, γλυκό και κουβέντα.

Και όταν έπεφτε η νύχτα, η διασκέδαση συνεχιζόταν στα νυχτερινά κέντρα και τις ντισκοτέκ, ενώ οι χασαποταβέρνες κρατούσαν ζωντανή την παράδοση του καλού φαγητού με ποικιλία μεζέδων.

Μια Άρτα άλλης εποχής — απλή, ζωντανή, ανθρώπινη.
Μια πόλη που ήξερε να γεμίζει τις «ελεύθερες ώρες» με στιγμές που έμεναν.

📜 Απόσπασμα από εφημερίδα της δεκαετίας του ’80

Δημοσιεύθηκε στη Η μουσική, τα σινεμά και το ερασιτεχνικό θέατρο στην Άρτα | Σχολιάστε