Οι τελευταίοι νομάδες των Μελισσουργών (Καταγραφή 1991)

Δημοσιεύθηκε την 7 Ιουλίου 2026 από Anastasia Karra

Σύμφωνα με την καταγραφή του Νίκου Β. Καρατζένη (Οι νομάδες κτηνοτρόφοι των Τζουμέρκων, Άρτα 1991), οι τελευταίες νομαδικές κτηνοτροφικές οικογένειες από τους Μελισσουργούς και οι τόποι όπου ξεχειμώνιαζαν τα κοπάδια τους ήταν οι εξής:

ΚΑΨΑΛΑΣ

  • Σπύρος του Νικολάου — Γαβριά Άρτας

ΚΑΤΣΕΝΟΣ

  • Αθανάσιος Κων. — Κωστακιοί Άρτας
  • Γεώργιος Κων. — Κωστακιοί Άρτας
  • Κωνσταντίνος Γεωργ. — Κωστακιοί Άρτας
  • Νικόλαος Βασιλείου — Κωστακιοί Άρτας
  • Χρήστος Αποστόλη — Κεραμάτες Άρτας
  • Δημήτριος Χρήστου — Κωστακιοί Άρτας
  • Δημήτριος Χρήστου — Κωστακιοί Άρτας

ΚΟΛΙΟΠΑΝΟΣ

  • Γεώργιος Αποστ. — Κατούνα Ξηρομέρου
  • Ιωάννης Χρήστου — Καλύβια Αγρινίου
  • Ιωάννης Βασιλ. — Κωστακιοί Άρτας

ΜΑΤΣΟΥΚΑΣ

  • Βασίλης Ιωάννη — Δοκίμι Αγρινίου

ΜΙΧΟΣ

  • Γιώργος Θωμά — Καλύβια Αγρινίου
  • Δημήτριος Γεωργίου — Βίγλα Άρτας
  • Παντελής Γεωργίου — Βίγλα Άρτας

ΜΙΝΤΖΑΣ

  • Αντώνης Σπύρου — Άγιος Νικόλαος Βόνιτσας

ΜΠΟΧΩΤΗΣ

  • Αθανάσιος Κων. — Καλόβατος Άρτας
  • Γεώργιος Κων. — Κωστακιοί Άρτας

ΡΙΖΟΣ

  • Βασίλης Αριστείδη — Άγιοι Ανάργυροι Άρτας
  • Δημήτριος Αριστ. — Κατούνα Ξηρομέρου

ΤΖΙΜΑΣ

  • Δημήτριος Γεωργ. — Περιοχή Αγρινίου
  • Χρήστος Παναγ. — Περιοχή Αγρινίου

ΤΡΟΜΠΟΥΚΑΙΟΙ

  • Ηλίας του Ιωάν.
  • Παναγιώτης του Ιωάν.
  • Σπύρος του Ιωάν. — Καλύβια Αγρινίου

ΤΣΙΜΠΛΗΣ

  • Αθανάσιος Νικολ. — Άγιοι Ανάργυροι Άρτας

ΦΛΩΡΟΣ

  • Θεόδωρος Παναγ. — Καλύβια Αγρινίου
  • Κωνσταντίνος Νικολ. — Καλύβια Αγρινίου
  • Παναγιώτης Παναγ. — Καλύβια Αγρινίου

Σημείωση: Η καταγραφή δημοσιεύεται όπως περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Νίκου Β. Καρατζένη Οι νομάδες κτηνοτρόφοι των Τζουμέρκων (Άρτα, 1991), διατηρώντας την ορολογία και τα τοπωνύμια της εποχής.

Στη φωτογραφία “«Οι μέρες χάριτος πέρασαν…» Ο Βασίλης Δ. Καραδήμας επιστρέφει στα θερινά βοσκοτόπια, στις παραμονές της Αγίας Παρασκευής, αφήνοντας τα παιδιά του να κατέβουν στο πανηγύρι του χωριού. Κοντά στους Μελισσουργούς, Ιούλιος 1996.
Φωτογραφία: Νίκος Β. Καρατζένης, Η άνοδος των νομάδων των Πραμάντων στις βουνοκορφές της Πίνδου, Ιωάννινα, 2009.

Δημοσιεύθηκε στη Ποιμενική Ζωή | Σχολιάστε

Οι τελευταίοι νομάδες των Πραμάντων – Καταγραφή του 1991

Δημοσιεύθηκε την 7 Ιουλίου 2026 από Anastasia Karra

Σύμφωνα με την καταγραφή του Νίκου Β. Καρατζένη (Οι νομάδες κτηνοτρόφοι των Τζουμέρκων, Άρτα 1991), οι τελευταίες νομαδικές κτηνοτροφικές οικογένειες από τα Πράμαντα και οι τόποι όπου ξεχειμώνιαζαν τα κοπάδια τους ήταν οι εξής:

ΒΑΝΑΣ

  • Γεώργιος του Αλέξη — Στρογγυλοβούνι
  • Κωνσταντίνος Αλέξη — Αστακός Ξηρομέρου
  • Στάθης Παναγ. — Πλατώ Αμφιλοχίας

ΓΚΕΣΟΥΛΗΣ

  • Δημήτριος Κων. — Αιτωλικό Μεσολογγίου
  • Λάμπρος Κων. — Αιτωλικό Μεσολογγίου
  • Παρασκευή Κων. — Καλόβατος Άρτας
  • Δημήτριος Παναγ. — Χαλκιάδες Άρτας

ΓΚΟΥΒΑΣ

  • Γεώργιος Αντρέα — Βόνιτσα
  • Γεώργιος Θεόδ. — Βόνιτσα
  • Θεόδωρος Δημ. — Βίγλα Άρτας

ΓΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗΣ

  • Γεώργιος Ιωάν. — Αιτωλικό

ΘΑΝΑΣΑΙΟΙ

  • Μιχάλης του Γρηγ.
  • Κώστας του Γρηγ. — Βάρνακας Ξηρομέρου

ΘΑΝΑΣΗΣ

  • Κωνσταντίνος Βασ. — Αιτωλικό

ΚΑΡΑΔΗΜΑΣ

  • Αθανάσιος Δημ. — Τσπι Αστακού
  • Βασίλειος Δημ. — Τσπι Αστακού
  • Θεόδωρος Δημ. — Νεοχώρι Μεσολογγίου
  • Γιώργος Αποστόλη — Νεοχώρι Μεσολογγίου

ΚΑΡΑΤΖΕΝΗΣ

  • Δημήτριος Θεοδ. — Στρογγυλοβούνι
  • Θεόδωρος Γεωργ. — Καλαμιά Άρτας
  • Θύμιος Κων. — Μεγάλη Χώρα Αγρινίου
  • Σταύρος Βασ. — Παλιάμπελα Βόνιτσας
  • Σπύρος Κων. — Ευηνοχώρι Μεσολογγίου

ΚΑΛΟΓΗΡΟΣ

  • Χρήστος Δημ. — Κατοχή Μεσολογγίου

ΜΟΛΩΝΗΣ

  • Απόστολος Δημ. — Κατοχή Μεσολογγίου
  • Κωνσταντίνος Δημ. — Στρογγυλοβούνι
  • Σπύρος Θεοδώρου — Μεγάλη Χώρα Αγρινίου
  • Θεόδωρος Γεωργίου — Μεγάλη Χώρα Αγρινίου

ΜΟΛΩΝΗ

  • Σταυρούλα Βαγγέλη — Μεγάλη Χώρα Αγρινίου

ΝΟΥΤΣΟΣ

  • Απόστολος Σπύρου — Αιτωλικό Μεσολογγίου
  • Κωνσταντίνος Ιωάννη — Αιτωλικό
  • Γεώργιος Δημ. — Άγιοι Ανάργυροι Άρτας

ΣΙΑΠΛΑΟΥΡΑΣ

  • Γεώργιος Κων. — Κομπότι Άρτας
  • Βασίλειος Θύμιου — Νεοχώρι Μεσολογγίου
  • Ιωάννης Θύμιου — Νεοχώρι Άρτας

ΤΑΣΟΝΙΚΟΣ

  • Δημήτριος Ιωάννη — Καλύβια Αγρινίου
  • Κωνσταντίνος Βασιλείου — Βόνιτσα

ΤΣΙΛΙΓΙΑΝΝΗΣ

  • Βασίλειος Γεωργίου — Γραμμενίτσα Άρτας
  • Σταύρος Γεωργίου — Γέφυρα Καλογήρου Άρτας
  • Δημήτριος Γεωργίου — Λισίνι Αστακού
  • Γεράσιμος Γεωργίου — Λισίνι Αστακού
  • Δημήτριος Γεωργίου — Κεραμάτες Άρτας
  • Κωνσταντίνος Σωτ. — Φιλιππιάδα Πρέβεζας
  • Ιωάννης Δημ. — Άγια Παρασκευή Άρτας
  • Στάθης Λάμπρου — Τσπι Αστακού

ΤΣΙΑΚΟΣ

  • Σωκράτης Κων. — Νεοχώρι Μεσολογγίου

ΧΗΡΑΣ

  • Γεώργιος Νικ. — Κομπότι Άρτας
  • Χρήστος Μιχ. — Αστακός Ξηρομέρου

Σημείωση: Η καταγραφή δημοσιεύεται όπως ακριβώς περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Νίκου Β. Καρατζένη (Οι νομάδες κτηνοτρόφοι των Τζουμέρκων, Άρτα, 1991), διατηρώντας την ορολογία και τα τοπωνύμια της εποχής.

Στη φωτογραφία “Ο Γάκιας Γκαραγκούνης και ο Γιάννης Νούτσος, φορτωμένοι με τα απαραίτητα της ποιμενικής ζωής, έγειραν στην Καλούντα και είναι έτοιμοι να ροβολήσουν για τα Κούτσουρα Ασπροποτάμου, ακολουθώντας την παραδοσιακή διαδρομή της θερινής μετακίνησης των κοπαδιών. Αύγουστος 1996.
Φωτογραφία από το βιβλίο του Νίκου Β. Καρατζένη Η άνοδος των νομάδων των Πραμάντων στις βουνοκορφές της Πίνδου (Ιωάννινα, 2009).

Δημοσιεύθηκε στη Ποιμενική Ζωή | Σχολιάστε

Οι τελευταίοι νομάδες των Τζουμέρκων

Δημοσιεύθηκε την 7 Ιουλίου 2026 από Anastasia Karra

Μια καταγραφή πριν σβήσει ένας τρόπος ζωής

Κάποτε, τα παιδιά μεγάλωναν διαβάζοντας τα «Ψηλά Βουνά» του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Μέσα από τις σελίδες εκείνου του βιβλίου γνώριζαν έναν κόσμο γεμάτο έλατα, στάνες, κοπάδια, κουδούνια και ανθρώπους που ζούσαν δεμένοι με τη φύση και τις εποχές.

Σήμερα, οι εικόνες αυτές μοιάζουν μακρινές. Τα περισσότερα παιδιά δεν έχουν δει ποτέ ένα μεγάλο κοπάδι να ανηφορίζει τα παλιά μονοπάτια των Τζουμέρκων ούτε έχουν ζήσει την προσμονή της ανοιξιάτικης αναχώρησης ή της φθινοπωρινής επιστροφής. Οι λιγοστοί κτηνοτρόφοι που εξακολουθούν να μετακινούν τα κοπάδια τους δεν ταξιδεύουν πλέον με τον τρόπο των παππούδων τους· τα φορτηγά και τα αυτοκίνητα έχουν αντικαταστήσει τις πολυήμερες πορείες ανθρώπων και ζώων.

Στο εξαιρετικό βιβλίο του Νίκου Β. Καρατζένη, «Οι νομάδες κτηνοτρόφοι των Τζουμέρκων – Οι άνθρωποι των αετοκορφών, της αυγής, του ήλιου και των καταιγίδων» (Άρτα, 1991), καταγράφονται οι τελευταίες τότε νομαδικές κτηνοτροφικές οικογένειες των Τζουμέρκων, ταξινομημένες ανά χωριό καταγωγής και ανά τόπο ξεχειμωνιάσματος. Ήδη πριν από τριάντα πέντε χρόνια ο συγγραφέας εξέφραζε την αγωνία του ότι ο παραδοσιακός νομαδισμός έφτανε στο τέλος μιας διαδρομής αιώνων.

Με αφορμή αυτή την πολύτιμη καταγραφή, θα δημοσιεύσουμε σταδιακά τους καταλόγους των οικογενειών, όπως ακριβώς αποτυπώθηκαν το 1991. Δεν αποτελούν απλώς έναν κατάλογο ονομάτων. Είναι ένα ιστορικό τεκμήριο, ένας φόρος τιμής στους τελευταίους ανθρώπους που κράτησαν ζωντανή την πανάρχαια «τραμπάλα» βουνό – κάμπος και έναν τρόπο ζωής που για αιώνες σφράγισε την ιστορία και την ταυτότητα των Τζουμέρκων. Ας είναι αυτή η μικρή σειρά αναρτήσεων μια ευκαιρία να θυμηθούμε εκείνους που περπάτησαν τα μονοπάτια των βουνών, όταν ακόμη οι εποχές όριζαν τον ρυθμό της ζωής και τα κουδούνια των κοπαδιών αντηχούσαν στις πλαγιές των Τζουμέρκων. Α. Καρρά

Στη φωτογραφία “Παλιά και νέα γενιά ποιμένων στη στρούγκα «Κράλι» Αθαμανίας (Αύγουστος 1997). Από αριστερά: Στάθης Λ. Τσιλιγιάννης, Δημήτρης Θ. Καραδήμας, Σωτήρης Κ. Τσιλιγιάννης, Λάμπρος Σ. Τσιλιγιάννης, Θύμιος Β. Σιαπλαούρας και Θεόδωρος Δ. Καραδήμας. Στον ορίζοντα διακρίνονται η Κακαρδίτσα και η Αλγκιώρα, όπως φαίνονται από του Κράλι.
Πηγή: Νίκος Β. Καρατζένης, Η άνοδος των νομάδων των Πραμάντων στις βουνοκορφές της Πίνδου, Ιωάννινα, 2009.

Δημοσιεύθηκε στη Ποιμενική Ζωή | Σχολιάστε

Ένα σπίτι από την παλιά Φιλιππιάδα!

Δημοσιεύθηκε την 3 Ιουλίου 2026 από Anastasia Karra

Το σπίτι που απεικονίζεται στη φωτογραφία αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής της Φιλιππιάδας, όπου η λιθοδομή συνδυάζεται με ξύλινα δομικά στοιχεία και τοξοδομές, τεχνικές που συναντώνται ευρέως στην ηπειρωτική οικοδομική παράδοση. Η εικόνα, που δημοσιεύθηκε στο λεύκωμα του Βασίλη Μάργαρη Ηπειρώτικα Παραδοσιακά Σπίτια (1988), αποκτά σήμερα ιδιαίτερη ιστορική αξία, καθώς αποτυπώνει μια μορφή της παλαιάς Φιλιππιάδας η οποία είχε πλέον σχεδόν εκλείψει. Πιθανότατα πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα παραδοσιακά σπίτια που διασώζονταν έως τα τέλη του 20ού αιώνα, πριν η φυσιογνωμία του οικισμού μεταβληθεί οριστικά από τη νεότερη ανοικοδόμηση. Η φωτογραφία λειτουργεί έτσι ως πολύτιμη μαρτυρία της αρχιτεκτονικής μνήμης μιας κωμόπολης που γεννήθηκε ως οθωμανικός οικισμός στα τέλη του 19ου αιώνα και εξελίχθηκε στη σημερινή Φιλιππιάδα.

Δημοσιεύθηκε στη Η Αρχιτεκτονική στην Άρτα και την γύρω περιοχή | Σχολιάστε

Ξυλουργείο στη Φιλιππιάδα!

Δημοσιεύθηκε την 3 Ιουλίου 2026 από Anastasia Karra

Ξυλουργείο στη Φιλιππιάδα (Χαμιδιέ/Λούρος) κατά την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων (1912–1913). Η φωτογραφία απεικονίζει τεχνίτες να εργάζονται σε ξυλουργικό εργαστήριο, προσφέροντας μια χαρακτηριστική εικόνα της τοπικής βιοτεχνικής δραστηριότητας και της οικονομικής ζωής της κωμόπολης στις αρχές του 20ού αιώνα. Πηγή: Bildarchiv Foto Marburg, φωτογράφος άγνωστος.

Δημοσιεύθηκε στη Περί Τμήματος Καραβοσαρά και Λάκκας | Σχολιάστε

ΛΟΥΡΟΣ – Μια προσφυγική κωμόπολη στο βιλαέτι των Ιωαννίνων

Δημοσιεύθηκε την 3 Ιουλίου 2026 από Anastasia Karra

Η τοπική ιστορία αποκτά ιδιαίτερη αξία όταν φωτίζει ευρύτερες ιστορικές εξελίξεις. Η εν λόγω μελέτη για τον Λούρο δεν εξετάζει απλώς την ίδρυση μιας νέας κωμόπολης μετά το 1881, αλλά ανασυνθέτει, μέσα από οθωμανικές αρχειακές πηγές, τις δημογραφικές και διοικητικές ανακατατάξεις που προκάλεσε η μεταβολή των ελληνοοθωμανικών συνόρων. Παρά τη δημιουργία ενός νέου μουσουλμανικού διοικητικού κέντρου, η ευρύτερη περιοχή διατήρησε τη δημογραφική υπεροχή των χριστιανικών κοινοτήτων, γεγονός που αναδεικνύει τη συνέχεια των τοπικών κοινωνιών και τη διατήρηση των ιστορικών τους χαρακτηριστικών πέρα από τις πολιτικές μεταβολές των συνόρων. Η περίπτωση του Λούρου αποδεικνύει ότι οι κρατικές επιλογές μπορούσαν να δημιουργήσουν νέους διοικητικούς και οικιστικούς πυρήνες, χωρίς όμως να ανατρέψουν τη διαχρονική δημογραφική φυσιογνωμία της ηπειρωτικής υπαίθρου.

Η μελέτη είναι διαθέσιμη στο λινκ https://doxesdespotatou.com/wp-content/uploads/2026/07/ΛΟΥΡΟΣ.pdf

και στο λινκ https://independent.academia.edu/AnastasiaKarra4

Δημοσιεύθηκε στη Οθωμανική περίοδος, Εργασίες | Σχολιάστε

Κορωνησία, 1959

Δημοσιεύθηκε την 30 Ιουνίου 2026 από Anastasia Karra

Κάποτε, η εκδρομή στην Κορωνησία δεν τελείωνε στην ακτή. Οι παρέες των Αρτινών νοίκιαζαν τις μεγάλες ψαρόβαρκες και άνοιγαν πανιά για μια περιήγηση στον Αμβρακικό, ανάμεσα στα μικρά νησάκια, τις λιμνοθάλασσες και τους ψαρότοπους.

Ήταν μια εμπειρία που δύσκολα περιγράφεται σήμερα· το απέραντο γαλήνιο νερό, η θαλασσινή αύρα και η συντροφιά αρκούσαν για να μετατρέψουν μια απλή κυριακάτικη έξοδο σε μια αξέχαστη ανάμνηση.

Η φωτογραφία αυτή δεν αποτυπώνει μόνο μια παρέα εκδρομέων. Διασώζει έναν τρόπο ζωής και μια όμορφη παράδοση του Αμβρακικού που πέρασε πλέον στην ιστορία. (Αρχείο Σοφίας Εξάρχου)

Σύμφωνα με πολύτιμες πληροφορίες που μας έστειλαν επισκέπτες της ιστοσελίδας, στη φωτογραφία διακρίνονται ο Γιάννης Τσουτσίνος, με το άσπρο πουκάμισο και τα γυαλιά, καθώς και ο Κουβαράς, εκδότης τοπικής εφημερίδας, όρθιος με τα χέρια στη μέση. Με το σκούρο σακάκι και τα γυαλιά, δίπλα από το κουπί, αναγνωρίζεται ο παιδίατρος Βασίλης Τρομπούκης, ενώ πίσω του εικάζεται ότι βρίσκεται η σύζυγός του, η οδοντίατρος Γιούλια Τρομπούκη. Τα μικρά παιδιά της φωτογραφίας αναφέρονται ως τα αδέλφια Κώστας, Νίκος και Λάμπρος Κοτσαρίνης. Ευχαριστούμε θερμά όσους συμβάλλουν με τις αναμνήσεις και τις γνώσεις τους στον εμπλουτισμό και την τεκμηρίωση του φωτογραφικού μας αρχείου.

Δημοσιεύθηκε στη Ο Αμβρακικός και τα λιμάνια του | Σχολιάστε

Κορωνησία, δεκαετία 1950

Δημοσιεύθηκε την 30 Ιουνίου 2026 από Anastasia Karra

Στην αγκαλιά του Αμβρακικού, εκεί όπου η στεριά συναντά τις λιμνοθάλασσες και η θάλασσα καθορίζει τον ρυθμό της ζωής, η Κορωνησία διατηρούσε ακόμη την αυθεντική της μορφή. Ο αμμώδης δρόμος οδηγεί στο μικρό νησί, ενώ τα σπίτια απλώνονται στον χαμηλό λόφο γύρω από το βυζαντινό μοναστήρι της Παναγίας.

Μια εικόνα από μια Ελλάδα που μοιάζει σήμερα μακρινή· έναν τόπο όπου το φυσικό τοπίο και η ιστορία συνυπήρχαν αρμονικά, διατηρώντας αναλλοίωτη τη γοητεία του Αμβρακικού μέσα στον χρόνο. (Φωτο από την προσωπική μου συλλογή)

Δημοσιεύθηκε στη Ο Αμβρακικός και τα λιμάνια του | Σχολιάστε

Μια παιδική φωτογραφία…

Δημοσιεύθηκε την 29 Ιουνίου 2026 από Anastasia Karra

Μια αυθόρμητη στιγμή από την Άρτα της δεκαετίας του 1950. Ο μικρός Δημήτρης Βάσσος απολαμβάνει την ξύλινη κούνια μιας παλιάς παιδικής χαράς, ενώ πίσω του στέκεται η φίλη του Αμαλία (Ευταξία), έτοιμη να τον σπρώξει.

Η κούνια, με το ξύλινο κάθισμα και τα χοντρά σχοινιά, καθώς και η απλή ξύλινη κατασκευή της παιδικής χαράς, θυμίζουν μια εποχή όπου το παιχνίδι ήταν λιτό αλλά γεμάτο χαρά.

Τη φωτογραφία δημοσίευσε ο Κώστας Βαίτσης στην Αρτηνή Ευθύνη (Μάρτιος–Απρίλιος 2001), γράφοντας με χιούμορ ότι η μικρή Αμαλία ήταν δυσαρεστημένη επειδή ο Δημήτρης τής είχε «πιάσει» την κούνια — «πείσματα παιδικά…». Σημείωνε ακόμη πως οι δύο παιδικοί φίλοι διατήρησαν τη φιλία τους και στα χρόνια που ακολούθησαν. (Πηγή : Αρτηνή Ευθύνη, Μάρτιος–Απρίλιος 2001.)

Δημοσιεύθηκε στη Αρτινά Πρόσωπα και Παρέες | Σχολιάστε

Μια χαμένη γωνιά της παλιάς Άρτας

Δημοσιεύθηκε την 29 Ιουνίου 2026 από Anastasia Karra

Η φωτογραφία, που δημοσιεύθηκε στο λεύκωμα του Β. Μάργαρη Ηπειρώτικα Παραδοσιακά Σπίτια (1988), αποτυπώνει μια χαρακτηριστική αστική κατοικία της παλιάς Άρτας, η οποία διατηρεί βασικά στοιχεία του τουρκοβυζαντινού αρχιτεκτονικού τύπου που αναπτύχθηκε στην Ήπειρο κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας.

Το λιθόκτιστο ισόγειο με την καμαρωτή δίοδο, το ανώγι ως κύριο χώρο κατοίκησης, η εξωτερική πέτρινη σκάλα, τα ξύλινα κουφώματα και η κεραμοσκεπή με τα βυζαντινού τύπου κεραμίδια αποτελούν χαρακτηριστικά γνωρίσματα αυτής της αρχιτεκτονικής παράδοσης. Αν και δεν είναι γνωστή η ακριβής χρονολόγηση του κτιρίου, δεν αποκλείεται ο αρχικός πυρήνας του να ανάγεται στην περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, έχοντας δεχθεί μεταγενέστερες επεμβάσεις και προσαρμογές.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η πυκνή βλάστηση που περιβάλλει την κατοικία. Οι αυλές των παλιών αρτινών σπιτιών δεν αποτελούσαν μόνο χώρους αναψυχής· με τα δέντρα, τις τριανταφυλλιές και τους ανθισμένους θάμνους εξασφάλιζαν σκιά, δροσιά και ιδιωτικότητα, αποτελώντας αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινής ζωής.

Σήμερα, η κατοικία αυτή και πολλές ακόμη του ίδιου αρχιτεκτονικού τύπου δεν υπάρχουν πια. Η φωτογραφία αποτελεί μια πολύτιμη μαρτυρία της παλιάς Άρτας, διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη μιας αρχιτεκτονικής παράδοσης που χάθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά κατά τον 20ό αιώνα.

Πηγή φωτογραφίας: Βασίλης Μάργαρης, Ηπειρώτικα Παραδοσιακά Σπίτια, 1988.

Δημοσιεύθηκε στη Η Αρχιτεκτονική στην Άρτα και την γύρω περιοχή | Σχολιάστε