Συναντήσεις στο Καστρί, 1931.

Πέρα από τα ερείπια και την ιστορία, το ταξίδι της ομάδας του Holtermann καταγράφει και τους ανθρώπους — τις στιγμές της επαφής, της περιέργειας και της οικειότητας.

Στην πρώτη εικόνα, μια αυθόρμητη συνάντηση: χαμόγελα, στάσεις του σώματος, βλέμματα που φανερώνουν τη διάθεση για επικοινωνία, παρά τη διαφορετική καταγωγή.

Και ύστερα, το καφενείο του χωριού. Μια μικρή κοινότητα συγκεντρωμένη γύρω από τον φακό: ανάμεσά τους ξεχωρίζει ο ιερέας, αλλά και ένας ηλικιωμένος άνδρας με φουστανέλα — ένα ένδυμα που, ακόμη και το 1931, κουβαλά ήδη τη μνήμη μιας παλαιότερης εποχής και λειτουργεί ως ζωντανό σύμβολο ταυτότητας και παράδοσης.

Άλλοι όρθιοι, άλλοι καθισμένοι, όλοι με μια μίξη σοβαρότητας και περιέργειας, σε μια σκηνή που θυμίζει τελετουργία φιλοξενίας και καθημερινής συνεύρεσης.

Ο Holtermann σημειώνει «kafenion for ouzo(h)…», αποτυπώνοντας το τοπικό απόσταγμα· στην Ήπειρο, βέβαια, αυτό ήταν το τσίπουρο — αναπόσπαστο μέρος αυτών των απλών, ανθρώπινων στιγμών. (Φωτογραφίες από το αρχείο της οικογένειας Holtermann)

Encounters at Kastri, 1931.

Beyond ruins and history, Holtermann’s journey also captures the people — moments of contact, curiosity, and quiet familiarity.

In the first image, an unposed meeting: smiles, body language, and gazes that reveal a willingness to connect, despite differences in background.

And then, the village kafenion. A small community gathered before the camera: among them, the village priest stands out, as well as an elderly man wearing the traditional fustanella — a garment that, even in 1931, already carried the memory of an earlier era, a living symbol of identity and continuity.

Some stand, others sit; all face the lens with a mix of seriousness and curiosity, in a scene that feels almost ceremonial — a pause in the day for gathering, conversation, and shared presence.

Holtermann notes “kafenion for ouzo(h)…”, capturing in his own words the local distilled drink; in Epirus, of course, this would have been tsipouro — an integral part of such everyday encounters. (Photo courtesy of the Holtermann family)

📷 3. «Making Friends» — μια στιγμή γνωριμίας. Making Friends” — a moment of acquaintance.


📷 4. Στο καφενείο του χωριού, με τους κατοίκους συγκεντρωμένους γύρω από τον επισκέπτη. At the village kafenion, with the locals gathered around the visitor.

Δημοσιεύθηκε στη "Οι φωτογραφίες του Richard William Holtermann από το ταξίδι του στην Άρτα και την Πρέβεζα" | Σχολιάστε

Στο «Καστρί» του Φαναρίου, 1931.

Από την επίσκεψη της ομάδας του Richard William Holtermann στον λόφο του Καστρίου — έναν τόπο που δεσπόζει πάνω από τις κοιλάδες του Αχέροντα και του Κωκυτού, σε ένα πέρασμα που από την αρχαιότητα ένωνε την ενδοχώρα της Ηπείρου με τη θάλασσα.

Ο αρχαιολογικός χώρος, χτισμένος πάνω σε ασβεστολιθικό ύψωμα, έχει ταυτιστεί με την αρχαία Πανδοσία, σημαντικό πολιτικό και διοικητικό κέντρο της Κασσωπαίας. Η στρατηγική του θέση επέτρεπε τον έλεγχο τόσο των χερσαίων διαδρομών όσο και των λιμενικών εγκαταστάσεων στον «Γλυκύ Λιμένα», μέσω της Αχερουσίας λίμνης και του Αχέροντα.

Στις φωτογραφίες του 1931 αποτυπώνονται όχι μόνο το τοπίο, αλλά και τα ίχνη της αρχαίας οχύρωσης — με χαρακτηριστική την πολυγωνική τοιχοποιία, που μαρτυρά την ενίσχυση του οικισμού ήδη από τα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ.. (Φωτογραφίες από το αρχείο της οικογένειας Holtermann)

At “Kastri” in Fanari, 1931.

From the visit of Richard William Holtermann’s group to the hill of Kastri — a site overlooking the valleys of the Acheron and Kokytos rivers, at a passage that since antiquity connected the inland of Epirus with the sea.

The archaeological site, built on a limestone hill, has been identified with ancient Pandosia, an important political and administrative center of Kassopaia. Its strategic position allowed control over both land routes and the harbor installations at “Glykys Limen” (Sweet Harbour), through Lake Acherousia and the Acheron River.

The photographs of 1931 capture not only the landscape, but also the remains of the ancient fortifications — notably the polygonal masonry, which attests to the strengthening of the settlement as early as the late 5th century BC.. (Photo courtesy of the Holtermann family)

📷 1. Θέα προς τον βορρά από τον λόφο στο Καστρί, πάνω από τις κοιλάδες του Αχέροντα και του Κωκυτού. Looking north from Kastri hill over the valleys of the Acheron and Kokytos.

📷 2. Αρχαία κατάλοιπα και τμήματα οχύρωσης στον λόφο, που συνδέονται με την ιστορική διαδρομή του τόπου. Ancient remains and sections of fortifications on the hill, connected to the historical course of the site.

Δημοσιεύθηκε στη "Οι φωτογραφίες του Richard William Holtermann από το ταξίδι του στην Άρτα και την Πρέβεζα" | Σχολιάστε

Η Πλατεία του Ρολογιού της Άρτας

Υπάρχουν χώροι που χάνονται χωρίς να το αντιληφθούμε ποτέ πραγματικά!

Η Πλατεία του Ρολογιού της Άρτας είναι ένας από αυτούς. Σήμερα δεν τη βλέπουμε, δεν τη διασχίζουμε, δεν τη ζούμε. Κι όμως, για αιώνες υπήρξε η καρδιά της πόλης: τόπος εμπορίου, συνάντησης, λατρείας και καθημερινότητας. Ένας χώρος όπου ο χρόνος —κυριολεκτικά και συμβολικά— ρυθμιζόταν από τον Πύργο του Ρολογιού και διασταυρωνόταν με τη ζωή των ανθρώπων.

Η εργασία αυτή επιχειρεί να φέρει ξανά στο φως έναν τέτοιο χώρο. Να τον ανασυνθέσει όχι ως στατική εικόνα, αλλά ως ζωντανό οργανισμό που αλλάζει, μετασχηματίζεται, προσαρμόζεται….. Από τον οθωμανικό αστικό πυρήνα με το τέμενος Βαγιαζήτ και τα βακούφια, μέχρι τον 20ό αιώνα με το σχολείο, τα καφενεία και τις νέες χρήσεις, η ίδια γη φιλοξένησε διαφορετικούς κόσμους .

Και ύστερα… σιωπή.

Η πλατεία δεν διατηρήθηκε. Δεν προστατεύτηκε ως ενιαίος ιστορικός χώρος. Δεν πέρασε αυτούσια στο σήμερα. Στη θέση της υπάρχει πλέον το προαύλιο ενός σχολείου — ένας ζωντανός χώρος, αλλά αποκομμένος από τη μνήμη αυτού που υπήρξε εκεί πριν. Κάπως έτσι, ένας από τους σημαντικότερους αστικούς πυρήνες της Άρτας έγινε «αόρατος».

Το ερώτημα που μένει δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Αφορά και το παρόν: πόσους τέτοιους χώρους προσπερνάμε καθημερινά χωρίς να γνωρίζουμε τι υπήρξε εκεί; Και πόσο εύκολα μια πόλη χάνει όχι τα μνημεία της, αλλά τη συνέχεια της μνήμης της;

Ίσως τελικά η Πλατεία του Ρολογιού να μην χάθηκε ολοκληρωτικά. Ίσως απλώς άλλαξε επίπεδο ύπαρξης. Από φυσικός τόπος έγινε ιστορικός τόπος — ένας χώρος που επιβιώνει μέσα από τις πηγές, τις εικόνες και την έρευνα.

Και ίσως αυτή να είναι και η ουσία της ιστορίας: να μας θυμίζει ότι κάτω από αυτό που βλέπουμε, υπάρχει πάντα κάτι που προηγήθηκε — και περιμένει να το ανακαλύψουμε ξανά…. (Α. Καρρά)

Η εργασία είναι διαθέσιμη για ανάγνωση στο λινκ https://doxesdespotatou.com/wp-content/uploads/2026/04/Η-Πλατεία-Ρολογιού-της-Άρτας.pdf

ή στο λινκ https://independent.academia.edu/AnastasiaKarra4

Δημοσιεύθηκε στη Οι Πλατείες | Σχολιάστε

«Ελεύθερες ώρες…» – Διασκέδαση στην Άρτα της δεκαετίας του ’80

Πώς περνούσαν τον ελεύθερο χρόνο τους οι Αρτινοί και οι επισκέπτες της πόλης τη δεκαετία του ’80; Ένα μικρό απόσπασμα εφημερίδας μας δίνει μια όμορφη εικόνα μιας Άρτας γεμάτης ζωή και επιλογές.

Σημείο αναφοράς της εποχής, το «Ξενία» μέσα στο Κάστρο — ένα στολίδι για την πόλη, που συνδύαζε φιλοξενία, πολιτισμό και όμορφους χώρους, αφήνοντας τη δική του ξεχωριστή σφραγίδα.

Στα εξοχικά κέντρα, οι παρέες και οι οικογένειες απολάμβαναν καλό φαγητό μαζί με μουσικό πρόγραμμα, σε μια εποχή που η διασκέδαση είχε πάντα χαρακτήρα συλλογικό.

Για πιο χαλαρές στιγμές, το τουριστικό περίπτερο «Κρυστάλλης» προσέφερε μαγευτική θέα στον Άραχθο και την γύρω περιοχή — ένας τόπος ξεκούρασης και απόδρασης.

Οι καφετέριες και τα ζαχαροπλαστεία της πόλης — «Μάξιμ», «Βυζάντιο», «Γαρδένια», «Έλεγκαν», «Σκανδάλης», «Βιν-Βεν» και η πιτσαρία «Ραντάρ» — ήταν τα αγαπημένα στέκια για καφέ, γλυκό και κουβέντα.

Και όταν έπεφτε η νύχτα, η διασκέδαση συνεχιζόταν στα νυχτερινά κέντρα και τις ντισκοτέκ, ενώ οι χασαποταβέρνες κρατούσαν ζωντανή την παράδοση του καλού φαγητού με ποικιλία μεζέδων.

Μια Άρτα άλλης εποχής — απλή, ζωντανή, ανθρώπινη.
Μια πόλη που ήξερε να γεμίζει τις «ελεύθερες ώρες» με στιγμές που έμεναν.

📜 Απόσπασμα από εφημερίδα της δεκαετίας του ’80

Δημοσιεύθηκε στη Η μουσική, τα σινεμά και το ερασιτεχνικό θέατρο στην Άρτα | Σχολιάστε

Πασχαλιάτικο γλέντι στα Πραμαντιώτικα της Άρτας, κάπου στη δεκαετία του ’60

Μια αυθεντική στιγμή χαράς και συντροφικότητας, σε μια αυλή γεμάτη ανθρώπους, μουσική και παράδοση. Στη φωτογραφία χορεύουν η Αλίκη Παλιούρα και ο Κώστας Παλιούρας, μαζί με τους Χρήστο Μητρογιώργο, Νίκο Λιαγκούα, Νίκο Βούλγαρη και Γιώργο Γούσια. Από κοντά παρακολουθεί η Νίκη Μεράντζα, ενώ κάτω κάθεται ο μικρός Βαγγέλης Γούσιας και στην άκρη διακρίνεται η Αλίκη Βούλγαρη.

Η σκηνή εκτυλίσσεται, όπως φαίνεται, στο σπίτι του Νίκου Βούλγαρη, ψηλά στην Αγίας Σοφίας, στην 3η πάροδο — μια γειτονιά που πολλοί θυμούνται ως τα «Πραμαντιώτικα» της Άρτας. Εκεί όπου οι αυλές ενώνονταν, οι οικογένειες ήταν δεμένες και η ζωή κυλούσε με απλότητα αλλά και έντονο συναίσθημα.

Η περιοχή είχε τη δική της ιστορία: ο Μεράντζας διατηρούσε μαγαζί, δίπλα το σπίτι του Γούσια και πίσω του Βούλγαρη. Σήμερα τα σπίτια υπάρχουν ακόμα, αν και έχουν δώσει τη θέση τους σε νεότερες κατασκευές — όμως οι μνήμες παραμένουν ζωντανές.

Ο Νίκος Βούλγαρης ήταν γνωστός και από το γαλατάδικο που διατηρούσε στον Παντοκράτορα, απέναντι από τα λάδια του Κατσίκα, με τον Γκούντα δίπλα του ως «ανταγωνιστή».
Οι οικογενειακοί δεσμοί δυνατοί: Νίκος Βούλγαρης, Αγλαία Γκούβελου και Ελένη Μεράντζα ήταν αδέλφια, και στη φωτογραφία χορεύουν οι γαμπροί τους — άνθρωποι της ίδιας γειτονιάς, της ίδιας ζωής.

Η γειτονιά αυτή είχε τη δική της μικρή ιστορία: από το σπίτι της θείας Στυλιανής Γκούβελου, δίπλα το πατρικό, πίσω του Βασίλη Τζόκα και απέναντι του Νασιγκόγκιου. Ένας τόπος που έμεινε «κλειστός» στον χρόνο, καθώς η διάνοιξη του δρόμου δεν έγινε ποτέ, κρατώντας τις μνήμες ανέπαφες.

Μια φωτογραφία — μια ολόκληρη εποχή.
Χορός, συγγένεια, γειτονιά… μια Άρτα που ζει ακόμα στις καρδιές όσων τη θυμούνται….(Η φωτογραφία είναι από τη συλλογή του κ. Δημήτρη Παλιούρα)

Δημοσιεύθηκε στη Το Πάσχα στην Άρτα | Σχολιάστε

Πάσχα τον Μάιο του 1956 στην Άρτα – μια αυλή γεμάτη μνήμες

Στην εσωτερική αυλή ενός σπιτιού, δίπλα στα σκαλάκια που οδηγούσαν στην είσοδο του Κάστρου της Άρτας, ξετυλίγεται μια ακόμη πασχαλιάτικη ιστορία από τα χρόνια εκείνα… τότε που οι οικογένειες μαζεύονταν, οι αυλές γέμιζαν φωνές και οι στιγμές γίνονταν αναμνήσεις ζωής.

Στο κέντρο της φωτογραφίας, στο αναπηρικό καροτσάκι, ο Νικόλαος Μανακανάτας — σημαδεμένος από την ιστορία, καθώς είχε μείνει ανάπηρος από τον άγριο ξυλοδαρμό που υπέστη από τους Ιταλούς. Μια σιωπηλή υπενθύμιση μιας δύσκολης εποχής, μέσα σε μια στιγμή οικογενειακής θαλπωρής.

Γύρω του, πρόσωπα αγαπημένα:
ο Γεώργιος Πίτσιλης, η Κούλα Πίτσιλη, η Λενιώ Πίτσιλη – Μανακανάτα, η μικρούλα Ελένη Γ. Πίτσιλη, ο Άρης Α. Πίτσιλης, ο Σωτήρης Πίτσιλης (αεροπόρος) με τη σύζυγό του Σούλα, η Αθηνά Διαμάντη – Πίτσιλη, ο Αναστάσιος Πίτσιλης και ο Άρης Σ. Πίτσιλης.

Μια φωτογραφία που δεν είναι απλώς μια καταγραφή προσώπων, αλλά ένα κομμάτι της ψυχής μιας εποχής. Ανθρώποι δεμένοι, ζωές που πέρασαν δυσκολίες, αλλά δεν έχασαν τη δύναμη να στέκονται μαζί — να γιορτάζουν, να θυμούνται, να συνεχίζουν.

Κάπου εκεί, στις αυλές κάτω από το Κάστρο, η Άρτα του 1956 συνεχίζει να ζει… ( Φωτογραφία και πληροφορίες: Θεανώ Πίτσιλη)

Δημοσιεύθηκε στη Το Πάσχα στην Άρτα | Σχολιάστε

Στην οδό Ανεμομύλων…

Πάσχα ψηλά στην οδό Ανεμομύλων, στις αρχές της δεκαετίας του ’70…. Όταν φίλοι, συγγενείς και γείτονες γιόρταζαν μαζί….Διακρίνονται οι Νίκος Τρομπούκης, Γιώργος Πανάκης, Βασίλης Ψηλός, Κωστάντω Ψηλού, Χαρίλαος Μαστοράκης, Γιάννης Πανάκης, Κώστας Υψηλός, Σπύρος Υψηλός και άλλοι. (Φωτο από συλλογή Σ. Μαστοράκη)

Δημοσιεύθηκε στη Το Πάσχα στην Άρτα | Σχολιάστε

Στην αυλή του Αι – Γιάννη!

Κυριακή του Πάσχα, αρχές δεκαετίας του ’60. Οικογένειες Βόγλη, Καρατζά, Τζατζά, Σερβετά. (Φωτο από συλλογή Σοφίας Καρατζά, Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Το Πάσχα στην Άρτα | Σχολιάστε

Χριστός Ανέστη!

Στην Άρτα, κάπου στο 1950… δυο νέοι τσουγκρίζουν τα αυγά τους, με χαμόγελο…
Σαν να μας θυμίζουν πως το Πάσχα δεν αλλάζει — είναι οι στιγμές, οι άνθρωποι και η καρδιά που μένουν ίδια.

Εύχομαι σε όλους υγεία, φως και αγάπη.
Καλό Πάσχα! 🕊️

Επιχρωματισμένη φωτογραφία (συλλογή Σ. Μαστοράκη)

Δημοσιεύθηκε στη Το Πάσχα στην Άρτα | Σχολιάστε

Η σιωπή του εθίμου!

Στην Παρηγορήτισσα της Άρτας…
εκεί όπου κάθε χρόνο η φωτιά έκαιγε τον Ιούδα και μαζί της ξυπνούσαν μνήμες, ήχοι και παιδικές φωνές.

Φέτος, η σιωπή πήρε τη θέση της φλόγας.
Η εκκλησία κλειστή για έργα, μα οι εικόνες μένουν ζωντανές — σαν κι αυτή. Γιατί τα έθιμα δεν χάνονται… απλώς περιμένουν να ξαναζωντανέψουν. (Φωτο από προσωπική συλλογή)

Δημοσιεύθηκε στη Το Πάσχα στην Άρτα | Σχολιάστε