Ήταν μια Τετάρτη πριν τις Απόκριες, το 1982.
Μια παρέα γυναικών ντύθηκε αποκριάτικα και βγήκε στη Σκουφά.
Μπροστά ένα αυτοκίνητο, στο παράθυρο μια ντουντούκα και μέσα ένα κασετόφωνο που έπαιζε μουσική όσο πιο δυνατά μπορούσε.
Δεν υπήρχε πρόγραμμα, ούτε εξέδρα, ούτε βεβαιότητα ότι θα ξαναγίνει.
Υπήρχε μόνο γέλιο — και η απορία των περαστικών.
Την επόμενη χρονιά το κασετόφωνο ανέβηκε στο Παλαιό Δημαρχείο και ο ήχος άπλωσε περισσότερο.
Οι γυναίκες έγιναν περισσότερες.
Η παρέα έγινε ομάδες.
Και κάπου εκεί η πόλη άρχισε να το περιμένει.
Στην αρχή κάποιοι το κοίταζαν δύσπιστα.
Ύστερα το συνήθισαν.
Και τελικά έγινε η μέρα που κανείς δεν ήθελε να λείψει.
Με άρματα που κάθε χρόνο αλλάζουν όψη, με πειράγματα, σατιρικούς αυτοσχεδιασμούς και γλέντι μέχρι αργά — από τα πρώτα χρόνια στο Ξενία και αργότερα στου Πέτσα — το καρναβάλι κράτησε όχι επειδή οργανώθηκε τέλεια, αλλά επειδή δεν σταμάτησε ποτέ.
Και έτσι, σχεδόν αθόρυβα, μια αυθόρμητη βόλτα της παρέας έγινε συνήθεια μιας πόλης.
Στη φωτογραφία “Οι πρώτες καρναβαλίστριες: τότε που όλα ξεκινούσαν από την παρέα….”
“Όταν το καρναβάλι ήταν υπόθεση φίλων: η Αμαλία Ευταξία και η Κική Μανοπούλου στα πρώτα βήματα του θεσμού”. (Οι φωτογραφίες είναι απο το αρχείο του κ. Μάξιμου Μπανταλούκα)
