Στη μεταπολεμική Άρτα, όταν το ποδόσφαιρο αποτελούσε μια από τις σημαντικότερες μορφές λαϊκής ψυχαγωγίας, δίπλα στον ιστορικό Παναμβρακικό εμφανίστηκε μια ομάδα που άφησε έντονο αποτύπωμα στη μνήμη των φιλάθλων της πόλης: ο ΑΕΤΟΣ Άρτης. Δημιουργός και ψυχή της ομάδας υπήρξε ο Τάκης Παπαρούνης, ο οποίος, εμπνευσμένος από τα ποδοσφαιρικά παιχνίδια των παιδιών στις αλάνες γύρω από την Αγία Θεοδώρα, οργάνωσε μια νέα ομάδα που σύντομα απέκτησε φίλους και υποστηρικτές.
Οι αγώνες μεταξύ ΑΕΤΟΥ και Παναμβρακικού αποτέλεσαν για πολλά χρόνια σημαντικό γεγονός για την αθλητική ζωή της πόλης. Οι αναμετρήσεις τους συγκέντρωναν πλήθος φιλάθλων και δημιουργούσαν ένα ξεχωριστό κλίμα ενθουσιασμού και τοπικής αντιπαλότητας που σημάδεψε την ποδοσφαιρική ιστορία της Άρτας.
Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί προσωπική μαρτυρία του Κώστα Α. Κωτσάκη, ο οποίος υπήρξε φίλαθλος της ομάδας και έζησε από κοντά τα γεγονότα εκείνης της εποχής, καταγράφοντας πολύτιμες μνήμες από την ποδοσφαιρική ζωή της Άρτας στα μέσα του 20ού αιώνα.
ΑΕΤΟΣ
Η ποδοσφαιρική ομάδα ΑΕΤΟΣ της Άρτας ήταν προσωπικό δημιούργημα του μακαρίτη Τάκη Παπαρούνη, πατέρα του σημερινού φωτογράφου – φωτορεπόρτερ.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 στην Άρτα μεσουρανούσε ο Παναμβρακικός και δεν υπήρχε αντίπαλη ομάδα. Κάτω από την Αγία Θεοδώρα, εκεί που σήμερα βρίσκονται τα γραφεία του ΠΙΚΠΑ και άλλων υπηρεσιών, υπήρχε μια μεγάλη αλάνα. Εκεί μαζεύονταν καθημερινά τα απογεύματα πολλά παιδιά, όχι μόνο από την Αγία Θεοδώρα και τον Άγιο Νικόλαο, αλλά και από την Παρηγορήτρια (Παριορίτσα κατά την αρτινή διάλεκτο).
Εκεί γίνονταν αγώνες ποδοσφαίρου με μεγάλο αγωνιστικό ενδιαφέρον. Στην ομάδα των ενοριών Αγίας Θεοδώρας και Αγίου Νικολάου κυριαρχούσαν οι αδελφοί Κεφάλα:
τερματοφύλακας ο Τόλιας Κεφάλας,
κεντρικός αμυντικός ο Κώστας Κεφάλας,
χαφ ο Τότομος Κεφάλας,
καθώς και άλλα τρία ξαδέλφια Κεφαλαίοι.
Βλέποντας ο Παπαρούνης ότι τα παιδιά έπαιζαν ωραίο ποδόσφαιρο, εμπνεύστηκε τη δημιουργία μιας νέας ομάδας που θα μπορούσε να γίνει αντίπαλος του Παναμβρακικού.
Τον απασχολούσε πολύ το όνομα που θα έδινε στη νέα ομάδα. Κάποια μέρα, εκεί που παρακολουθούσε αγώνες στην αλάνα, είδε να πετάει ένας γυπαετός. Τότε αποφάσισε να δώσει στην ομάδα το όνομα ΑΕΤΟΣ.
Αφού νομιμοποιήθηκε η ομάδα του ΑΕΤΟΥ και συμμετείχε πλέον σε αγώνες της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηπείρου, ο Τάκης Παπαρούνης ξεκίνησε αγώνα για τη χρηματοδότησή της από Αρτινούς φιλάθλους. Και πράγματι το πέτυχε με μεγάλη επιτυχία. Τύπωνε σε τυπογραφείο τα ονόματα όσων ενίσχυαν την ομάδα με χρήματα και ταυτόχρονα δημοσίευε απολογισμό για το πού διατέθηκαν τα ποσά αυτά. Αυτό έδωσε κίνητρο και σε άλλους συμπατριώτες να βοηθούν οικονομικά τον ΑΕΤΟ.
Ο Τάκης Παπαρούνης ήταν η ψυχή της ομάδας του ΑΕΤΟΥ. Όταν λέμε ψυχή της ομάδας, εννοούμε ότι είχε όλες τις ιδιότητες:
Πρόεδρος, Αντιπρόεδρος, Γραμματέας, Ταμίας και – το σπουδαιότερο – Προπονητής της ομάδας.
Οι δύο ομάδες εκείνης της εποχής έδωσαν έναν άλλο αέρα στην πόλη. Όταν γίνονταν οι μεταξύ τους αγώνες, ξεσηκωνόταν όλη η Άρτα. Ήταν πραγματικό πανηγύρι, κάτι που δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί σήμερα.
Όταν νικούσε ο Παναμβρακικός, οι φίλαθλοί του πήγαιναν στον Άγιο Βασίλειο, στο σπίτι του Τάκη Παπαρούνη, και του έκαναν καζούρα. Όταν όμως νικούσε ο ΑΕΤΟΣ, ο Παπαρούνης με νταούλια και βιολιά ξεσήκωνε όλη την Άρτα. Ήταν ωραία χρόνια που δεν ξεχνιούνται.
Σαν φίλαθλος του ΑΕΤΟΥ, τα καλοκαίρια ακολουθούσα την ομάδα στα φιλικά παιχνίδια που έδινε με τη Λευκάδα, τη Φιλιππιάδα, την Πρέβεζα, τον Λούρο, το Θεσπρωτικό, ακόμη και στα Γιάννενα.
Όταν γινόταν αγώνας ΑΕΤΟΥ – ΠΑΝΑΜΒΡΑΚΙΚΟΥ, ο ποδοσφαιριστής που φοβόταν περισσότερο ο Παπαρούνης ήταν ο Τάσος Ζέρβας. Είχε ένα τρομερό σουτ και μπορούσε από πενήντα μέτρα να σκοράρει. Φώναζε λοιπόν στους παίκτες:
«Πιάστε τον Ζέρβα, μην τον αφήνετε να πάρει φόρα και να σουτάρει!»
Η πλάκα είναι ότι τον Τάσο Ζέρβα, το φόβητρο του Παπαρούνη, αργότερα τον έκανε γαμπρό του, παντρεύοντάς τον με την αδελφή του τη Νανά.
Κάποιοι ανεγκέφαλοι, χωρίς να ρωτήσουν τους φιλάθλους, αποφάσισαν να διαλύσουν αυτές τις δύο ιστορικές ομάδες και να δημιουργήσουν τη σημερινή ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ.
Αν δεν είχαν διαλύσει τις δύο αυτές ομάδες, ίσως κάποια από αυτές να είχε φτάσει ακόμη και στην Α΄ Εθνική Κατηγορία.
Ήταν ωραία χρόνια, ωραίες αναμνήσεις, που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Στη φωτο το έγγραφο του Κ. Κωτσάκη που εστάλη προς τον κ. Μπανιά με ήμερομηνία 5 Απριλίου 2011.
