Η Άρτα στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα!

Η Άρτα στα τέλη του 18ου αιώνα – Ανασύνθεση βασισμένη στο πανοραμικό σκίτσο RE 4841.47 του Louis-François Cassas (1780).

Η εικόνα αυτή αποτελεί σύγχρονη γραφική ανασύνθεση του πανοραμικού σχεδίου που πραγματοποίησε ο Γάλλος περιηγητής και ζωγράφος Louis-François Cassas κατά το ταξίδι του στην Ήπειρο το 1780.

Το πρωτότυπο σκίτσο, σχεδιασμένο με μολύβι και καταχωρισμένο στο λεύκωμα Grèce, Dessins pour le voyage en Grèce du Cte de Choiseul, φυλάσσεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου (αρ. καταλ. RE 4841.47). Σε αυτό ο Cassas αποτυπώνει με εντυπωσιακή ακρίβεια την πόλη της Άρτας της οθωμανικής περιόδου: την οχύρωση, τους μιναρέδες, το ρολόι, τις εκκλησίες, τους οικιστικούς όγκους και την περιβάλλουσα τοπογραφία. Στη σύγχρονη ανασύνθεση διατηρούνται πιστά η σύνθεση, η γραμμική προοπτική και τα κύρια αρχιτεκτονικά στοιχεία του αυθεντικού σχεδίου, ώστε να αποδοθεί όσο το δυνατόν πλησιέστερα η όψη της πόλης όπως την είδε και τη σχεδίασε ο Cassas το 1780. (Πηγή : (Πηγή : ΑΡΤΙΝΟΙ ΣΤΟ ΛΙΒΟΡΝΟ, Α. Καρρά, Άρτα, 2025)

🌿 Αν θέλετε να δείτε αναλυτικότερη παρουσίαση του έργου του Cassas και της όψης της Άρτας στα τέλη του 18ου αιώνα, μπορείτε να διαβάσετε τη μελέτη μου στον σύνδεσμο που ακολουθεί : https://doxesdespotatou.com/ta-schedia-toy-louis-francois-cassas-gia-tin-arta-to-1780/

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στην Τουρκοκρατία | Σχολιάστε

Θεοδωρίς Μπέτζος – ένας Αρτινός πρόκριτος της ελληνικής κοινότητας του Λιβόρνο

“Ο Θεοδωρής Μπέτζος αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της κοινωνικής και οικονομικής ανόδου των Αρτινών στο Λιβόρνο κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Εμφανίζεται ήδη στο Registro dei Forestieri (1760–1763) ως το πρώτο αρτινό όνομα που καταγράφεται στα κοινοτικά αρχεία, γεγονός που υποδηλώνει τόσο την πρώιμη εγκατάστασή του στην πόλη όσο και την πιθανή εμπορική κινητικότητά του στα χρόνια της μεγάλης διαμετακομιστικής ακμής του λιμανιού.

Η παρουσία του στα εκλογικά κατάστιχα της κοινότητας ενισχύει περαιτέρω τη σημασία του. Στις εκλογές της 16/15 Αυγούστου 1768 για την ανάδειξη των επιτρόπων της ελληνικής εκκλησίας της Αγίας Τριάδος, ο Μπέτζος λαμβάνει τις περισσότερες ψήφους (39), καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση (Τωμαδάκης 1982, σ. 117). Το γεγονός αυτό δείχνει ότι δεν υπήρξε απλώς ένας από τους πολλούς Ηπειρώτες εμπόρους του Λιβόρνο, αλλά ανήκε στον στενό κύκλο των προκρίτων, συμμετέχοντας ενεργά στη θεσμική οργάνωση και διοίκηση της Nazione Greca.

Η κοινωνική του θέση επιβεβαιώνεται και από τη μελέτη της Δ. Βλάμη, σύμφωνα με την οποία ο Μπέτζος συγκαταλέγεται στους μόλις είκοσι τέσσερις Έλληνες (και τις οικογένειές τους) που κατείχαν ακίνητη περιουσία στην πόλη κατά την περίοδο 1782–1832 (Βλάμη, Το φιορίνι…, σ. 228). Η κατοχή ακινήτου —ιδιαίτερα σε μια πόλη όπως το Λιβόρνο— αποτελεί ισχυρή ένδειξη οικονομικής επιφάνειας, κοινωνικής σταθερότητας και μακροχρόνιας εγκατάστασης.

Συνολικά, ο Μπέτζος ενσαρκώνει τη μετατροπή των Αρτινών από περιφερειακούς εμπόρους σε οργανικό και ηγετικό τμήμα της ελληνικής παροικίας της Τοσκάνης, αποτελώντας τον πιο τεκμηριωμένο εκπρόσωπο της αρτινής παρουσίας στο Λιβόρνο……” (Πηγή : ΑΡΤΙΝΟΙ ΣΤΟ ΛΙΒΟΡΝΟ, Α. Καρρά, Άρτα, 2025)

Στη φωτογραφία ” Το πρώτο φύλλο 11r με τα ονόματα των Ελλήνων του Λιβόρνο, από το Registro της Nazione Greca (1760–1763) με το όνομα του πρώτου Αρτινού Θοδωρή Μπέτζου στη δεύτερη γραμμή“.

Δημοσιεύθηκε στη Το εμπόριο στην Άρτα | Σχολιάστε

Αρτινοί στο Λιβόρνο (1750 – 1780)

“Η ιστορία της Άρτας τον 18ο αιώνα είναι γεμάτη δρόμους που ξεκινούν από τα βουνά της Ηπείρου και καταλήγουν στη Μεσόγειο. Ένας από αυτούς τους δρόμους οδηγεί και στο Λιβόρνο, το μεγάλο ελεύθερο λιμάνι της Τοσκάνης, όπου συναντιούνται έμποροι από όλη την Ανατολή και τη Δύση. Ανάμεσά τους βρίσκονται και άνθρωποι από την Άρτα· πρόσωπα που η ιστοριογραφία έχει αφήσει, μέχρι σήμερα, σχεδόν αθέατα.

Η μελέτη που ακολουθεί επιχειρεί να φέρει στο φως αυτή την άγνωστη παρουσία. Βασίζεται σε δύο κύριες πηγές: στο Registro της ελληνικής κοινότητας του Λιβόρνο (1760–1763) και στη σημαντική έρευνα της Δ. Βλάμη για το ελληνικό εμπόριο στην Τοσκάνη. Μέσα από αυτές προσπαθούμε να γνωρίσουμε όχι μόνο τα ονόματα, αλλά και τον κόσμο που κουβαλούσαν μαζί τους οι Αρτινοί και οι Ηπειρώτες έμποροι: τα εμπορεύματα, τις διαδρομές, τις δουλειές, τις μικρές και μεγάλες ιστορίες που συνδέουν την Άρτα με το Λιβόρνο και την ευρωπαϊκή αγορά.

Σκοπός της εργασίας δεν είναι να μιμηθεί τον αυστηρό ακαδημαϊκό λόγο, αλλά να μιλήσει καθαρά και τεκμηριωμένα στον σημερινό αναγνώστη — και ιδιαίτερα σε όσους θέλουν να ανακαλύψουν πλευρές της τοπικής ιστορίας που συνήθως μένουν έξω από τα σχολικά βιβλία.

Αν κάτι ελπίζει να προσφέρει το κείμενο που ακολουθεί, είναι μια πιο καθαρή εικόνα για το πώς η Άρτα, μια πόλη της ηπειρωτικής ενδοχώρας, συμμετείχε στα εμπορικά δίκτυα της Μεσογείου, αλλά και για τους ανθρώπους που, μέσα σε έναν κόσμο ταξιδιών, κινδύνων και ευκαιριών, έφτασαν μέχρι το Λιβόρνο.” – Α. Καρρά

🌿 Για όποιον θέλει να συνεχίσει αυτό το μικρό ταξίδι από την Άρτα ως το Λιβόρνο, η εργασία βρίσκεται διαθέσιμη στους συνδέσμους που ακολουθούν :

1. https://doxesdespotatou.com/wp-content/uploads/2025/12/Αρτινοί-στο-Λιβόρνο-18ος-αιώνας.pdf

2. https://independent.academia.edu/AnastasiaKarra4

Δημοσιεύθηκε στη Το εμπόριο στην Άρτα | Σχολιάστε

Παρέλαση Αγροφυλακής στην Άρτα!

Η φωτογραφία, από το αρχείο του κ. Ι. Έξαρχου, απεικονίζει την παρέλαση του Σώματος της Αγροφυλακής, στην πλατεία Μονοπωλίου της Άρτας, το 1937.

Η εμφάνιση της Αγροφυλακής αποκαλύπτει μια στολή πολύ διαφορετική από εκείνη που θυμόμαστε από τα μεταπολεμικά χρόνια. Η εμφάνιση των αγροφυλάκων εδώ είναι καθαρά στρατιωτική: ανοιχτόχρωμο χιτώνιο, ζώνη, ψηλές δερμάτινες μπότες και πηλήκιο, στοιχεία που παραπέμπουν περισσότερο στη Χωροφυλακή και στα στρατιωτικά σώματα του Μεσοπολέμου.

Σε αντίθεση με τη μεταγενέστερη, πιο «αγροτική» και απλή στολή του αγροφύλακα των χωριών, η εικόνα του 1937 δείχνει έναν θεσμό που ακόμη προσπαθούσε να παρουσιαστεί ως πειθαρχημένο, ένστολο τμήμα του κράτους, πολύ πιο επίσημο και αυστηρό από ό,τι εξελίχθηκε τις επόμενες δεκαετίες.

Η φωτογραφία επίσης μας δίνει τη δυνατότητα να αντικρύσουμε μια εικόνα της Πλατείας Μονοπωλίου πριν από σχεδόν 100 χρόνια, με τα λιθόκτιστα, χαμηλά κτίρια με τις προσόψεις και τα μαγαζιά, μιας Άρτας που δεν υπάρχει πια. Η εικόνα αποτελεί πολύτιμο τεκμήριο της πόλης του Μεσοπολέμου: μιας αγοράς ακόμη παραδοσιακής, με πυκνή ζωή στα πεζοδρόμια και με αρχιτεκτονική που χάθηκε σταδιακά με τις μεταπολεμικές αλλαγές.

Δημοσιεύθηκε στη Οι Πλατείες | Σχολιάστε

Ο Αγροφύλακας : ο φύλακας της υπαίθρου που χάθηκε….

Για δεκαετίες ολόκληρες, ειδικά από τον Μεσοπόλεμο μέχρι τα μεταπολεμικά χρόνια, η ελληνική ύπαιθρος είχε τον δικό της άνθρωπο της τάξης: τον αγροφύλακα. Μια φιγούρα λιτή, γνώριμη, που γύριζε στα χωράφια με το ποδήλατο ή με τα πόδια, χαιρετούσε τους ντόπιους με το μικρό τους όνομα και γνώριζε την περιοχή καλύτερα κι από τους ίδιους τους κατοίκους της. Ήξερε ποιο δέντρο ανήκει σε ποιον, ποια ζώα ξέφυγαν, ποιο αυλάκι άνοιξε από μόνο του και ποιο… από ανθρώπινο χέρι.

Η Αγροφυλακή υπήρξε για δεκαετίες ένας θεσμός σχεδόν οικογενειακός για τα χωριά. Σε μια εποχή όπου η γη ήταν το παν – περιουσία, τροφή, αξιοπρέπεια – ο αγροφύλακας ήταν ο άνθρωπος που φρόντιζε να μην αδικηθεί κανείς. Δεν ήταν απλός αστυνόμος∙ πολλές φορές ήταν διαμεσολαβητής, σύμβουλος, μάρτυρας, ακόμη και ειρηνοποιός. Πήγαινε στις μικρές καθημερινές διαμάχες πριν καν φτάσουν στα χείλη, πριν δηλαδή γίνουν «μεγάλα ζητήματα».

Στα χρόνια μετά τον πόλεμο, όταν η χώρα ακόμη γιάτρευε τα τραύματά της και η ζωή των χωριών γύριζε γύρω από τις καλλιέργειες, τα ποτίσματα και τα ζώα, η παρουσία του αγροφύλακα ήταν καθησυχαστική. Ένας άνθρωπος που περνούσε συχνά από τα ίδια μονοπάτια, που γνώριζε τις οικογένειες, τις ανάγκες και τις αδυναμίες τους, που μπορούσε να ξεχωρίσει αν μια ζημιά έγινε από λάθος, από απροσεξία ή από πρόθεση. Η παρουσία του λειτουργούσε αποτρεπτικά και καθημερινά, όχι θεαματικά αλλά αποτελεσματικά.

Με την πάροδο των δεκαετιών όμως, ο κόσμος της υπαίθρου άρχισε να αλλάζει. Η μετανάστευση, η αστικοποίηση, η εγκατάλειψη πολλών καλλιεργειών και η νέα μορφή του ελληνικού κράτους μετά τη Μεταπολίτευση σήμαιναν ότι η Αγροφυλακή έχανε σταδιακά το έδαφος που τη γέννησε. Οι αρμοδιότητές της μεταφέρθηκαν σε άλλες υπηρεσίες, και ο θεσμός που κάποτε αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι του χωριού άρχισε να σβήνει. Μέχρι που, σε κάποια στιγμή, ο αγροφύλακας έπαψε να είναι πραγματικότητα και έμεινε κυρίως ανάμνηση.

Γι’ αυτό και πολλοί από εμάς δεν έχουμε συναντήσει ποτέ έναν «σύγχρονο» αγροφύλακα. Η προσπάθεια επανίδρυσης του θεσμού στα μέσα της δεκαετίας του 2000 ήταν περισσότερο στα χαρτιά παρά στη ζωή της υπαίθρου, και σύντομα εγκαταλείφθηκε. Ό,τι απέμεινε είναι κυρίως όσα θυμούνται οι παλαιότεροι: ο άνθρωπος που περνούσε ανάμεσα στα χωράφια νωρίς το πρωί, που σημείωνε προσεκτικά κάθε ζημιά ή παράπονο, που έτρεχε σε μια φωτιά, που γνώριζε τις πατημασιές των ζώων και τις παλιές διαδρομές της κοινότητας.

Σήμερα η Αγροφυλακή δεν υπάρχει πια ως θεσμός, αλλά επιβιώνει ως κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης∙ ως μια φιγούρα που συμβόλιζε την προστασία ενός τρόπου ζωής που άλλαξε ανεπιστρεπτί. Και ίσως γι’ αυτό η λέξη «αγροφύλακας» εξακολουθεί να ξυπνά κάτι οικείο: εικόνες μιας υπαίθρου πιο αργής, πιο ανθρώπινης, πιο δεμένης με τη γη και τους ανθρώπους της…… (Κείμενο Α. Καρρά)

Στη φωτογραφία “Μάθημα για αποφυγή κλοπής φρούρων από τον αγροφύλακα Δημήτρη Παπαβασιλείου (καθιστός πίσω), στο Δημοτικό Σχολείο Λάψαινας Ροδαυγής “. (Πηγή : ΡΟΔΑΥΓΗ, ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΧΤΕΣ, Χ. Σταύρος, Άρτα, 2020)

Δημοσιεύθηκε στη Λαογραφικά και άλλα | Σχολιάστε

Οδός Αλεξοπούλου!

Πίνακας του Τάκη Βαφιά που απεικονίζει την διασταύρωση των οδών Αλεξοπούλου & Γριμπόβου στον Παντοκράτορα. Στην άκρη δεξιά διακρίνεται ο φούρνος του Τσιακούμη. (Φωτο από το αρχείο κ. Κλαίρης Βαφιά – Μπανταλούκα)

Μπορείτε να δείτε τον φούρνο στο λινκ https://doxesdespotatou.com/odos-grimpovoy-synoikia-almpanaria/

Δημοσιεύθηκε στη Αρτινοί ζωγράφοι και η Άρτα | Σχολιάστε

Από τα κτήματα της Άρτας!

Μια εικόνα από την αγροτική ζωή στην Άρτα, από τότε που το μάζεμα των πορτοκαλιών ήταν μια μικρή γιορτή που έφερνε όλη την οικογένεια κοντά. (Πηγή φωτογραφίας : https://dimitrioskaratzenis.gr/)

Δημοσιεύθηκε στη Το εμπόριο στην Άρτα | Σχολιάστε

Τα φορολογικά στοιχεία της Μύαρης (1564–1583)

Η οικονομική πραγματικότητα του σημερινού Τετρακώμου τον 16ο αιώνα

Οι οθωμανικές απογραφές δεν ήταν μόνο δημοτολόγια· ήταν κυρίως φορολογικά κατάστιχα.
Κατέγραφαν με μεγάλη λεπτομέρεια κάθε πηγή εισοδήματος της κοινότητας και κάθε υποχρέωση των κατοίκων.
Πριν παρουσιαστούν οι φόροι της Μύαρης, είναι απαραίτητο ένα σύντομο λεξιλόγιο για όρους που σήμερα είναι άγνωστοι στους περισσότερους.


Επεξηγηματικό Λεξιλόγιο Οθωμανικών Φορολογικών Όρων

Τιμάρι (timar) – Γαιοκτησία που παραχωρούνταν σε σπαχή (ιππέα) με αντάλλαγμα στρατιωτικές υπηρεσίες. Τα έσοδα του τιμαρίου προέρχονταν από τη φορολόγηση των χωριών που του είχαν αποδοθεί.

Neferen – Στρατεύσιμοι ενήλικοι άνδρες της κοινότητας. Προκύπτουν από το σύνολο νοικοκυραίων και άγαμων.

Άγαμοι – Άνδρες άνω των 15 ετών χωρίς δικό τους νοικοκυριό – φορολογούνται ξεχωριστά.

Άχρηστοι / νάνοι (ispenc) – Υποτιμητικός όρος για χριστιανούς φορολογούμενους που κατανάλωναν χοιρινό.
Αποτελεί βασικό φόρο επί του χοιρινού.

«Καινοτομία» (φόρος χοιρινών) – Πρόσθετος φόρος για την ίδια πράξη (κατανάλωση χοιρινού), επειδή θεωρούνταν παράβαση του ισλαμικού κανόνα.
Δηλαδή διπλή φορολογία για το ίδιο προϊόν.

Φόρος αγριόχορτου / λιβαδιού – Φόρος για τη χρήση βοσκοτόπων, λιβαδιών και φυσικής βλάστησης.

Φόρος δάσους – Φόρος για την εκμετάλλευση δασών (ξύλα, βόσκηση, ρητίνη κ.λπ.).

Φόρος πουλερικών – Ετήσιος φόρος για τα οικόσιτα πουλερικά της κοινότητας.

Φόρος διαβιώσεως (resm-i hayat) – Βασικός προσωπικός φόρος των μη μουσουλμάνων.

Φόρος στεφάνων (resm-i arusane) – Φόρος που καταβαλλόταν κατά τον γάμο.

Φόρος υποταγής (cizye) – Υποχρεωτικός φόρος των χριστιανών υπηκόων του κράτους.

Καρδάρα – Μονάδα μέτρησης σιτηρών (περίπου 50–60 κιλά).

Νερόμυλοι – Φορολογούμενες παραγωγικές εγκαταστάσεις. Η φορολόγηση εξαρτάται από τη χρήση και τα έσοδά τους.


Α. Φορολογία της Μύαρης το 1564

Η απογραφή του 1564 αποτυπώνει μια κοινότητα που βρίσκεται ήδη κάτω από βαρύ φορολογικό καθεστώς.

Αναλυτικά:

  • Φόρος χοιρινού («άχρηστοι/νάνοι»): 1550 άσπρα
  • Φόρος αγριόχορτου και λιβαδιού: 210 άσπρα
  • Σιτάρι (2 καρδάρες): 262 άσπρα
  • Μικτό σιτάρι (2 καρδάρες): 120 άσπρα
  • Φόρος πουλερικών: 35 άσπρα
  • Νερόμυλοι (2): 30 άσπρα

Σύνολο προσόδων: 2.267 άσπρα


Β. Φορολογία της Μύαρης το 1583

Δεκαεννέα χρόνια αργότερα, το ίδιο χωριό αποδίδει πλέον σημαντικά υψηλότερο φόρο.

Αναλυτικά:

  • Φόρος χοιρινού («νάνοι»): 950 άσπρα
  • «Καινοτομία» στον φόρο χοιρινού (πρόσθετος): 17 άσπρα
  • Φόρος αγριόχορτου: 180 άσπρα
  • Σιτάρι (6 καρδάρες): 786 άσπρα
  • Μικτό σιτάρι (8 καρδάρες): 720 άσπρα
  • Φόρος κηπευτικών: 60 άσπρα
  • Φόρος δάσους: 60 άσπρα
  • Φόρος πουλερικών: 60 άσπρα
  • Νερόμυλοι: 30 άσπρα
  • Φόρος διαβιώσεως, φόρος στεφάνων & φόρος υποταγής: 137 άσπρα

Σύνολο φόρων: 3.000 άσπρα


Γ. Σχολιασμός – Τι δείχνουν οι φόροι

1. Σημαντική αύξηση (περίπου 30–40%)

Από 2.267 άσπρα το 1564 σε 3.000 άσπρα το 1583.
Η οθωμανική διοίκηση καταγράφει πλέον περισσότερες πηγές εσόδων και φορολογεί με μεγαλύτερη λεπτομέρεια.

2. Διπλή φορολογία στο χοιρινό

Και τα δύο τεφτέρια καταγράφουν:

  • τον βασικό φόρο χοιρινού («νάνοι»), και
  • τον πρόσθετο φόρο («καινοτομία»).

Το χοιρινό, αν και παραδοσιακή τροφή στα Τζουμέρκα, θεωρείται «απαγορευμένο» από το ισλαμικό δίκαιο· οι χριστιανοί τιμωρούνται φορολογικά γι’ αυτό.

3. Φορολόγηση κάθε μορφής παραγωγής

Σιτηρά, αγριόχορτο, δάσος, κηπευτικά, πουλερικά, νερόμυλοι — όλα υπόκεινται σε φόρους.
Τίποτα δεν μένει εκτός.

4. Φόροι που αγγίζουν την ίδια τη ζωή

Στο 1583 φορολογούνται ακόμη και:

  • η διαβίωση (resm-i hayat),
  • ο γάμος (resm-i arusane),
  • η ιδιότητα του χριστιανού υπηκόου (cizye).

Ο άνθρωπος φορολογείται από τη γέννηση μέχρι τον γάμο.

5. Ερμηνεία της αυξημένης καταγραφής σιτηρών

Η αύξηση από 2+2 καρδάρες (1564) σε 6+8 (1583) δεν σημαίνει τεράστια αγροτική επέκταση·
δείχνει μάλλον αυστηρότερη καταγραφή από την οθωμανική διοίκηση.

Αν και δεν εμφανίζεται ξεχωριστός φόρος για τα ζώα, η κτηνοτροφία δεν ήταν αφορολόγητη. Οι Οθωμανοί φορολογούσαν έμμεσα τα κοπάδια μέσω του φόρου λιβαδιού και δάσους – δηλαδή τις βοσκές – ενώ τα πουλερικά φορολογούνταν ξεχωριστά επειδή ήταν σταθερά, ευκολότερα καταμετρήσιμα και παρόντα σε κάθε νοικοκυριό.


Δ. Σύγκριση των δύο απογραφών

ΈτοςΣύνολο φόρωνΜεταβολήΣημαντικές παρατηρήσεις
15642.267 άσπραΒαρύς φόρος χοιρινού, βασικοί φόροι παραγωγής
15833.000 άσπρα+733 άσπραΝέοι φόροι, περισσότερη λεπτομέρεια, αυστηρή καταγραφή

Ε. Συμπέρασμα

Οι φορολογικές απογραφές του 1564 και του 1583 αποκαλύπτουν μια μικρή ορεινή κοινότητα που ζούσε κάτω από ένα εξαιρετικά βαρύ και πολυεπίπεδο σύστημα φόρων. Το οθωμανικό κράτος επέβαλλε επιβαρύνσεις σχεδόν σε κάθε πτυχή της παραγωγής — από τα σιτηρά, τους βοσκότοπους, τα δάση και τα πουλερικά μέχρι και τη λειτουργία των νερόμυλων. Παράλληλα, χρησιμοποιούσε τη θρησκευτική διαφοροποίηση ως πρόσθετη πηγή εσόδων, με διπλή φορολόγηση του χοιρινού και με τον υποχρεωτικό φόρο υποταγής των χριστιανών. Στο τέλος του 16ου αιώνα η φορολόγηση γίνεται ακόμη αυστηρότερη, επεκτεινόμενη στις κοινωνικές πράξεις και στην ίδια τη διαβίωση, αυξάνοντας συνολικά το βάρος κατά περίπου 30–40%.

Μέσα σε αυτό το πιεστικό περιβάλλον, η Μύαρη επιδεικνύει αξιοσημείωτη αντοχή: συνεχίζει να παράγει, να οργανώνει τη ζωή της και να διατηρεί την κοινωνική της συνοχή. Το αυξημένο φορολογικό βάρος δεν διαλύει την κοινότητα· αντιθέτως, αναδεικνύει την ικανότητά της να προσαρμόζεται, να αυτοσυντηρείται και να επιβιώνει, αφήνοντας ένα αποτύπωμα ανθεκτικότητας που φτάνει ως τις μέρες μας.

Στη φωτογραφία “Ο νερόμυλος στα Θεοδωραΐικα: από τα σημαντικότερα εργαστήρια του χωριού, όπου για αιώνες αλέθονταν τα σιτηρά των κατοίκων.” (Πηγή φωτογραφίας : ΜΗΓΕΡΗ & ΜΗΓΕΡΙΤΕΣ, Χρυσόστομος Μποκογιάννης, Άρτα, 2010)

Δημοσιεύθηκε στη Τα Τζουμέρκα και τα χωριά τους | Σχολιάστε

Πληθυσμιακά στοιχεία & ονοματολογία της Μύαρης (1564–1583)

Το δημογραφικό αποτύπωμα του σημερινού Τετρακώμου Άρτης τον 16ο αιώνα

Οι οθωμανικές απογραφές των ετών 1564 και 1583 για το χωριό Μύαρη (σημερινό Τετράκωμο Άρτης) αποτελούν μοναδικές πρωτογενείς πηγές για τη δημογραφία και την κοινωνική ιστορία των Τζουμέρκων.
Καταγράφουν ονομαστικά τους ενήλικους άνδρες – νοικοκυραίους και άγαμους – που αποτελούσαν το παραγωγικό και στρατεύσιμο δυναμικό της κοινότητας.


Α. Απογραφή του 1564

Karye-i Miari, tabi-i Cemernik, timar-i Ramazan bin Hyseyin el-hatib – cami-i Narda

Νοικοκυριά: 35

Άγαμοι άνδρες: 27

Σύνολο ενηλίκων ανδρών: 62


Ονόματα νοικοκυραίων (1564)

Γιωργης Μιριανo, Κωστας Μιριανo, Θοδωρος Μιριανo, Γιωργης Θοδωρος, Δημος Θοδωρου,
Δημος Σερανη, Γιαννης Σερανη, Γιωργης Κολμπο, Κορμποκος Γιαννη, Γιαννης Κορμπος,
Κωστας Κορμπος, Στανης Κορμπος, Θοδωρος του Στεφανου, Κωστας Γιωργη,
Στανης Σερανη, Γιαννης Μαρμας, Δημος του Στεφανου, Σταματης του Στεφανου,
Στανης Κορμπος, Γιωργης Στανη, Σιμος Μπορος, Στανης του Συμου,
Γιαννης ο Βρινος, Φυλος Γιαννη, Κωστας Ντραγανο, Νικολας Κωστα,
Μαστορας Γιωργη, Θοδωρος Λυγουρη, Δημος ο Βρυνος, Μανος ο Βρυνος,
Μανος Λυγουρη, Γιωργης Λυγουρη, Γιωργης Μανωλης, Γιαννης Μανωλης, Δημος Λυγουρα.


Άγαμοι άνδρες (1564)

Γιαννης Λατσας, Γιωργης Λατσα, Γιωργης Ρενιση, Μερμος Ρενιση, Γιωργης Νικολις,
Θοδωρος Φιλιας, Γιαννης Φιλιας, Μιχαλης Κορωνη, Ντουμας Μιρανη, Γιωργης Μιρκουρης,
Δημος Γιωργη, Θοδωρος Μιχαλη, Γιωργης του Βρυνου, Νικος του Στανη,
Γιαννης Σεμη, Δημος Σερανη, Γιωργης Βεμη, Θοδωρος Χαρμανο, Σταματης Παπαδια,
Γιωργης Θοδωρο, Στανης Γιαννη, Αποστολος Κωστα, Γιωργης Κωστα,
Κωστας του Στεφανου, Νικολας Ντραγκος, Γιωργης Αρμαβουδης, Δημος του Σκοση.


Β. Απογραφή του 1583

Karye-i Miari, timar-i Muslihiddin el-hatib -Το χωριό Μύαρη αποτελεί τιμάρι του Muslihiddin el-hatib.

Νοικοκυριά: 30

Άγαμοι: 8

Σύνολο στρατεύσιμων (Neferen): 38


Ονόματα κατοίκων (1583)

Γιωργης Μιριανo, Γιαννης ο υιός του, Στανης ο αδελφός του,
Μανωλης και ο αδελφός του, Κωστας Μιριανoς, Σπας ο υιός του,
Γιωργης Καρουνη, Γιαννης Θοδωρος, Ανδρονικος ο αδελφός του,
Κωστας Μιριανη, Σπας ο υιός του, Θοδωρος Μιριανη,
Γιωργης Ντραγκουνη, Δημος Πουλημενος,
Ανδρονικος ο υιός του, Βρυσος ο αδελφός του, Γιαννης ο αδελφός του,
Στανης Μαγαγιαννης, Κωστας ο αδελφός του, Αργυρης ο αδελφός του, Δημος ο αδελφός του,
Γιαννης Σεμη, Γιαννης ο Στανος, Γιωργης ο υιός του, Γιωργης ο Σκοφος,
Σιμος Γιοργανο, Στανης ο αδελφός του, Θοδωρος ο υιός του,
Νικολας Γιωργη, Γιωργης Κοτονο, Κωστας ο Στεφανης,
Χριστος Ντραγανο, Στανης Κωστα, Γιωργης Σορτομας, Κωστας ο Ξενος,
Δουλος ο Στανης, Ντομπρος Μεγαλυγιαννης, Γιωργης Μεγαλυγιαννης.


Γ. ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΟΝΟΜΑΤΩΝ (1564 + 1583)

ΌνομαΣυχνότηταΠαρατήρηση
Γιώργης / Γεώργιος30Το κυρίαρχο όνομα της κοινότητας
Γιάννης15Σταθερό σε όλες τις γενιές
Κώστας11Ισχυρή παρουσία σε πολλές οικογένειες
Στάνης11Τυπικό ηπειρώτικο/πινδιώτικο όνομα
Δήμος10Παραδοσιακό και συχνό για τα Τζουμέρκα
Θόδωρος8Ανθεκτική ονοματολογική παράδοση
Νικόλας4Μέτρια παρουσία
Μάνος3Συγκοπή του Εμμανουήλ
Σίμος3Γνήσια ηπειρώτικη μορφή
Άλλες μεμονωμένες εμφανίσεις (1–2 φορές)Μιχάλης, Απόστολος, Ανδρόνικος, Σπάς, Φύλος, Βρύσος, Δούλος, Ντόμπρος κ.ά.

Δ. Σχόλιο για τους Neferen

Στο τεφτέρι του 1583 καταγράφονται 38 Neferen, δηλαδή όλοι οι στρατεύσιμοι ενήλικοι άνδρες της Μύαρης άνω των 15 ετών.
Ο αριθμός αυτός προκύπτει από το άθροισμα των 30 νοικοκυραίων και των 8 αγάμων, καθώς οι Οθωμανοί θεωρούσαν κάθε ενήλικο άνδρα – με οικογένεια ή χωρίς – ως διαθέσιμο για στρατιωτική επιστράτευση του τιμαρίου.

Η ίδια λογική ισχύει και το 1564, όπου οι Neferen αντιστοιχούν στους 62 άνδρες της λίστας (35 νοικοκυραίοι + 27 άγαμοι).
Άρα Neferen είναι όλοι οι ενήλικοι άνδρες που καταγράφονται ονομαστικά, και αρκετοί από αυτούς εμφανίζονται και στις δύο απογραφές, φανερώνοντας τη συνέχεια των ίδιων οικογενειών στον τόπο.


Ε. Η Εντυπωσιακή Μείωση των Αγάμων (1564 → 1583)

Η μετάβαση από 27 άγαμους το 1564 σε μόλις 8 άγαμους το 1583 φαίνεται εντυπωσιακή.
Η ιστορικά πιο εύλογη ερμηνεία είναι:

Οι περισσότεροι άγαμοι του 1564 παντρεύτηκαν

Σε διάστημα σχεδόν είκοσι ετών, οι νεαροί άνδρες του 1564 ήταν πλέον ώριμοι οικογενειάρχες και:

  • δημιούργησαν δικά τους νοικοκυριά, ή
  • ενσωματώθηκαν σε ήδη υπάρχουσες οικογένειες.

Η απογραφή του 1583 είναι πιο αυστηρή

Οι Οθωμανοί κατέγραψαν λιγότερους ως “άγαμους”, ενδεχομένως αλλάζοντας τα κριτήρια ηλικίας.

Φυσική φθορά και μικρές μετακινήσεις

Πιθανοί θάνατοι ή προσωρινές μετακινήσεις προς γειτονικά χωριά θα μείωσαν τον αριθμό.

➤ Συμπέρασμα:

Η μεγάλη μείωση δεν δείχνει δημογραφική κρίση, αλλά ομαλή ωρίμανση και αναδιάταξη της κοινότητας. [Ευχαριστώ θερμά τον Πατέρα Ελευθέριο Καρακίτσο που μου έδωσε την άδεια αναδημοσίευσης της σχετικής εργασίας του, από την ιστοσελίδα του https://www.myrofyllo-merokovo.gr/].

Ανάμεσα στα πυκνά Τζουμερκιώτικα δάση σώζονται ακόμη τα πέτρινα σπίτια της Μύαρης — έργα των ντόπιων κτιστάδων που άφησαν πίσω τους μια αρχιτεκτονική παράδοση σήμερα σιωπηλή, μα πάντα παρούσα. (Πηγή φωτογραφίας : ΜΗΓΕΡΗ & ΜΗΓΕΡΙΤΕΣ, Χρυσόστομος Μποκογιάννης, Άρτα, 2010)

Δημοσιεύθηκε στη Τα Τζουμέρκα και τα χωριά τους | 2 σχόλια

Α’ Δημοτικό Σχολείο Άρτης

1954 – Τάξη ΣΤ’ του Α’ Δημοτικού Σχολείου Άρτης. Δάσκαλος ο Στράτος Παπακώστας. Μαθητές πάνω σειρά, από αριστερά : Νικηφόρος Αντύπας, Ν. Ψηλός, Τάκης Γεροβασίλης, Χριστοφ. Τσαμπάς, Ευστάθιος Αρτέμης, Κων. Ν. Μαστρογιάννης, Γεώργιος Γιώτης, Ν. Ξύλινος, Αθανάσιος Κονταξής (βουλευτής), Γεώργιος Μπιταχαβάς, Νίκος Β. Μαστρογιάννης, Γεώργιος Τσίκος, Ελευθέριος Ρίζος, Κων. Ι. Παρασκευάς, Αλέκος Δάφνος, Χρήστος Ν. Παπαγιάννης, Δημήτριος Νικολάου, Γεώργιος Ρώσσης, Θεόδωρος Φούκας.

2η σειρά :Μιχάλης Κατσαργύρης (πέθανε 16 χρονών από δάγκωμα σκύλου), Σπύρος Κολοβός, Θεόδωρος Τσίκος, Τάκης Κορίνης, Χρήστος Μπάρκας, Δημήτριος Γιώτης, Κων/νος Γιαμούρης, Γεώργιος Μιχάλης, Αναστ. Κούσης, Δημήτριος Μίχος, Ιωάννης Κλάρας, Αθανάσιος Πάνου, Κων. Παπαγεωργίου, Ευάγγελος Γ. Καραβασίλης, Τάκης Γκλίβας, Ηλίας Καραγιώργος, Δημήτριος Βουρλόκας, Ελευθέριος Σαβουλίδης, Άγγελος Παπαδημητρίου.

3η σειρά : Αλίκη Σαβουλίδη, Καλιόπη Παππά, Λαμπρινή Πανταζή, Βάσω Χουλιάρα, Κική Γιαννάκη, Λίτσα Μπουκουβάλα, Βούλα Δ. Ζαρκαλή, Βαρβάρα Νάτσικα, Ευδοξία Κ. Τομπουλίδη, Ρένα Γάτσου, Αθηνά Πεταλά, Ευτυχία Μίντζα.

4η σειρά : Ευαγγελία Γκολομάζου, Ειρήνη Τσουμάνη, Ελένη Χαραλάμπους- – Μπαρτζώκα, Αναστασία Ι. Γκίζα, Λόλα Κίτσου, Αριστέα Ψαθά, Ειρήνη Αραβανή, Δήμητρα Σαβουλίδη, Χρήστος Γκούβελος, Ιωάννης Στα. Παπαδημητρίου, Αλέκος Ππαπαγιάννης. (Φωτο απο αρχείο Δ. Ι. Γιώτη – Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Η Εκπαίδευση στην Άρτα | Σχολιάστε