Υπήρξε κάποια εποχή που τα άλογα και τα μουλάρια αντιστοιχούσαν με σημερινό όχημα. Ήταν τα μέσα μεταφοράς των ανθρώπων και πολύτιμα για τις αγροτικές εργασίες, στον πόλεμο δε του 1940 χιλιάδες απ’ αυτά επιστρατεύτηκαν για τη μεταφορά οπλικών συστημάτων.
Ένα σπάνιο ντοκουμέντο από την εποχή εκείνη που το άλογο ή το μουλάρι υποκαθιστούσε το αυτοκίνητο είναι το «Πιστοποιητικό Κυριότητας Υποζυγίου» από το οποίο μπορεί κανείς να αντλήσει πολλές πληροφορίες για την κοινωνική και κρατική λειτουργία της εποχής. Στην ουσία αποτελεί την άδεια κυκλοφορίας της εποχής, κατά την οποία τα υποζύγια έπαιζαν τον ρόλο των σημερινών τρακτέρ ή αυτοκινήτων. Τα υποζύγια έπρεπε επίσης να είναι δηλωμένα ώστε σε περίπτωση επιστράτευσης, να ξέρουν πόσα είναι και που θα χρησιμοποιηθούν.
Στο έντυπο αναγράφονταν ο ιδιοκτήτης του υποζυγίου με όλα τα στοιχεία, καθώς επίσης και η λεπτομερής κατάσταση του ζώου με όλα τα χαρακτηριστικά του. Στις ενδιάμεσες σελίδες, μπορούσε κάποιος να δει την κατ’ έτος ταξινόμησή του με τις απαραίτητες σφραγίδες, την τυχόν μεταβίβαση κυριότητας του ζώου σε άλλον ιδιοκτήτη, τις ημερομηνίες και το τόπο που τυχόν το υποζύγιο «προσήχθη προς επίταξιν» ενώ στο τέλος του εντύπου, αναγράφονταν οι όροι και οι υποχρεώσεις του ιδιοκτήτη.
Συγκεκριμένα στο παρόν πιστοποιητικό του 1956 στην πρώτη σελίδα αναγράφονται τα στοιχεία του ιδιοκτήτη Κακάβα Νικόλαου από τις Πηγές Άρτης, στην επόμενη σελίδα αναγράφονται τα στοιχεία του υποζυγίου (Ημίονος, άρρεν, ανάστημα 1,43, χρώματος μελανού, μέγεθος Γαλλικού πετάλου 28, ικανό να κουβαλήσει πολυβόλο), ενώ σε μια από τις επόμενες σελίδες αναγράφεται η μεταβίβαση κυριότητας του ζώου στον Κοίλια Χρήστο, στον οποίο δόθηκε ως «προικώο».(Από το αρχείο της κυρίας Αικατερίνης Νικολάου – Κούτσικου)
