———————
(Άρτα 30 Ἰανουαρίου 1889 – Γιάννινα 15 Φεβρουαρίου 1982)
Κόρη του εύπορου εμπόρου από τους Καλαρρύτες Κωνσταντίου Ζάγκλη, γαλουχήθηκε με τα νάματα του ελληνοχριστιανικού ιδεώδους, ακολουθώντας τη φιλανθρωπική και εθνική προσφορά του πατέρα της και της μητέρας της Αγγελικής που προίκιζαν φτωχές κοπέλες της Άρτας και εκείνη τη δύσκολη περίοδο ενίσχυαν με σημαντικά χρηματικά ποσά νοσοκομεία και άλλα ευαγή ιδρύματα.
Γεννημένη στην Άρτα το 1889 πέθανε στα Γιάννινα το 1982. Παντρεύτηκε τον έμφορτο με παράσημα γενναίο πολεμιστή Υπολοχαγό Δημήτριο Γ.Λύκα και απέκτησαν έναν γιο, τον Γεώργιο, διακεκριμένο αθλητή και γενναίο πολεμιστή και τραυματία του έπους του 1940 που έχασε το ένα μάτι στη Μακεδονία (Νεστόριο) το 1948 κατά τον εμφύλιο (1946-1949).
Ήταν στοργική εθελόντρια νοσοκόμα στο πλευρό τραυματιών του πολέμου, αλλά διακρίθηκε και ως ένοπλη αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης από τις τάξεις των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών (Ε.Ο.Ε.Α.) του στρατηγού Ναπ.Ζέρβα.
Αγαπούσε όλο τον κόσμο αλλά ειδικά το Στρατό. Κυριολεκτικά τον λάτρευε και συχνά έλεγε: «όπου υπάρχει Στρατός είναι ελεύθερη η Πατρίδα!».
Μέρα και νύκτα μέσα στα Στρατιωτικά Νοσοκομεία χάριζε την αγάπη και τη στοργή της σε κάθε τραυματία και ήταν δίπλα σε κάθε αναξιοπαθούσα οικογένεια, συμπαραστεκόμενη όχι μόνο ηθικά αλλά και υλικά.
Μετά το θάνατο του συζύγου της, Συνταγματάρχη Δημ Λύκα το 1930, η γενναία Ηπειρώτισσα δεν κάμφθηκε!
Στάθηκε στο ύψος της, τιμώντας τη φιλοπατρία και την αγωνιστικότητα του συζύγου της και την αγαθοεργία και φιλανθρωπία των γονιών της. Η ίδια συνέχιζε με μεγαλύτερη ένταση τη φιλανθρωπική και κοινωνική δράση της.
Κατατάχτηκε μεταξύ των πρώτων στο Τμήμα Εθελοντριών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού που ιδρύθηκε το 1939 στα Γιάννινα, ειδικεύτηκε στη Νοσηλευτική και με μεγαλύτερο ενδιαφέρον, περισσότερη γνώση και με αυξημένη υπευθυνότητα, ευαισθησία και στοργή ήταν δίπλα σε κάθε άνθρωπο που την είχε ανάγκη.
Η κορύφωση της προσφοράς της ήρθε μετά την 28η Οκτωβρίου, κατά το έπος του 1940. Από την πρώτη στιγμή της επίθεσης των Ιταλών βρέθηκε στα Νοσοκομεία και στα Ορεινά Χειρουργεία. Τα όσα έζησε εκεί, δεν περιγράφονται.
Η ίδια έλεγε ότι είδε μέσα σε μια μέρα να ακρωτηριάζονται εκατό στρατιώτες από βαριά τραύματα και προχωρημένα κρυοπαγήματα…
Ακολούθησε τη νικηφόρα πορεία του Στρατού μας στη Βόρειο Ήπειρο. Στο Αργυρόκαστρο ο τότε βασιλιάς Γεώργιος Β΄ την ονόμασε «Μάνα του Στρατιώτου».
Τότε οι στρατιώτες μας ζητωκραυγάζοντας τη φώναξαν εκεί για πρώτη φορά Μάνα! Από τότε, με αυτόν τον τίτλο την προσαγόρευαν με σεβασμό όλοι οι στρατιωτικοί!!
Στις 31 Δεκεμβρίου 1940, λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος, ανάμεσα στους πολλούς τραυματίες που είχαν διακομιστεί στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων εντόπισε και το γιο της, τον Ανθυπολοχαγό Γεώργιο Λύκα.
Η γενναία Ελληνίδα Μητέρα αφού περιποιήθηκε στοργικά το τραύμα του, τον έστειλε να πάρει αμέσως φύλλο πορείας για να επιστρέψει το γρηγορότερο στη θέση του στο μέτωπο.
Ο Διευθυντής του Νοσοκομείου θέλησε να τον κρατήσει μια μέρα για ιατρική παρακολούθηση. Εκείνη όμως αντιτάχθηκε λέγοντας:
«Το κρεβάτι έχω να το δώσω σε άλλον, που είναι βαρύτερα τραυματισμένος και εκεί επάνω στο μέτωπο η θέση του είναι άδεια!». Η Καλλιόπη Λύκα δεν ξεχώριζε τους φαντάρους……….(Πηγή Σχολίου & Φωτογραφίας https://averoph.wordpress.com/…/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE…/ )
