Μια μικρή αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα είδηση από τα ΑΡΤΙΝΑ ΝΕΑ της 17ης Νοεμβρίου 1946 μάς μεταφέρει στην ατμόσφαιρα της μεταπολεμικής Άρτας και στις πρώτες εμφανίσεις μουσικών σχημάτων τζαζ στην ελληνική επαρχία.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, «ἀφίκετο εἰς τήν πόλιν μας ἕνα ἐξαιρετικό καλλιτεχνικό συγκρότημα, ἐντελῶς πρωτότυπο καί ἀσυνήθες». Επρόκειτο για το συγκρότημα του Αλέξανδρου Αινιάν, μιας σημαντικής μορφής της ελληνικής ελαφράς μουσικής, της χορωδιακής τέχνης και της μουσικής παιδείας του 20ού αιώνα.
Ο Αλέξανδρος Αινιάν (1908–1983), μαέστρος, συνθέτης και μουσικοπαιδαγωγός, υπήρξε ιδρυτής της γνωστής «Χορωδίας Αινιάν» και της ορχήστρας «Αινιάν Τζαζ», με την οποία πραγματοποίησε πολλές περιοδείες σε ολόκληρη την Ελλάδα. Σε μια εποχή δύσκολη, αμέσως μετά την Κατοχή, οι εμφανίσεις αυτές έφερναν στο κοινό νέους μουσικούς ήχους και μια αίσθηση κοσμοπολιτισμού.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε στους Αρτινούς το γεγονός ότι «ἑπτά κορίτσια παίζουν ὄργανα καί τραγουδοῦν ἐκλεκτά τεμάχια κλασσικά καί ἐλαφρά, μέ ρυθμόν καί ἁρμονίαν πού καταπλήσσουν τό κοινόν». Η περιγραφή αυτή αποτυπώνει όχι μόνο την ποιότητα του σχήματος αλλά και τη γοητεία που ασκούσε τότε η εικόνα μιας γυναικείας ορχήστρας, κάτι αρκετά πρωτόγνωρο για την ελληνική επαρχία της δεκαετίας του 1940.
Το δημοσίευμα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, επειδή καταγράφει τη συνειδητή προσπάθεια διάδοσης της τζαζ στην Ελλάδα. Όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά, σκοπός της περιοδείας ήταν «ἡ ἐν Ἑλλάδι διάδοσις τοῦ εἴδους τῆς ὀρχήστρας “τζάζ”, κρατούσης τά σκῆπτρα ἐν τῷ ἐξωτερικῷ». Η εφημερίδα μάλιστα παρατηρεί πως το νέο αυτό μουσικό είδος «τείνει νά ὑποκαταστήσῃ εἰς τόν τόπον μας τήν παλαιάν καντάδαν».
Μέσα στο βαρύ κλίμα της εποχής, τέτοιες μουσικές βραδιές αποτελούσαν πραγματική πολιτιστική ανάσα για την Άρτα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο συντάκτης κλείνει με θερμά συγχαρητήρια προς “τόν κ. Αἰνιάν καί τάς ἐκτελεστρίας του, που, μαζύ μέ τά ὑπέροχα κινηματογραφικά ἔργα τοῦ κ. Τσολιᾶ, προσφέρουν ευχάριστες βραδυές στό κοινόν τῆς ̓Αρτης”
Πηγή: ΑΡΤΙΝΑ ΝΕΑ, αρ. φύλλου 12, 17 Νοεμβρίου 1946.