Μια εικόνα, πολλές σιωπές.
Η φωτογραφική αυτή κάρτα, από το αρχείο της Κλαίρης Βάφια – Μπανταλούκα, μας φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με τον Κώστα Κρυστάλλη. Νεαρός, με βλέμμα ήρεμο και σταθερό, κρατά στο χέρι του ένα βιβλίο, ενώ το καπέλο ακουμπά χαλαρά δίπλα του — σαν μια λεπτομέρεια καθημερινότητας που έγινε μνήμη.
Η στάση του, λιτή αλλά προσεγμένη, αποπνέει την ευγένεια και τη σεμνότητα που συναντά κανείς και στο έργο του. Δεν είναι η εικόνα ενός «επίσημου» λογοτέχνη, αλλά ενός νέου ανθρώπου που κουβαλά μέσα του τον κόσμο της υπαίθρου, της Ηπείρου, της ζωής.
Στην πίσω όψη της κάρτας, λίγες γραμμές — σχεδόν δυσανάγνωστες σήμερα — μαρτυρούν μια προσωπική στιγμή, μια επικοινωνία που χάθηκε στον χρόνο, αλλά διασώζει την ανθρώπινη παρουσία πίσω από το όνομα.
Τέτοια τεκμήρια δεν είναι απλώς εικόνες· είναι μικρά παράθυρα σε έναν κόσμο που έφυγε νωρίς — όπως και ο ίδιος ο Κρυστάλλης, που δεν πρόλαβε να δει το έργο του να παίρνει τη θέση που του άξιζε.