Ο πίνακας αυτός δημιουργήθηκε με βάση μια παλιά φωτογραφία του μπάρμπα Νάκου του τσαγκάρη (Ιωάννη Τρομπούκη), μιας μορφής που σημάδεψε σιωπηλά την καθημερινότητα της παλιάς Άρτας.
Σκυμμένος πάνω στον πάγκο του, μέσα στη μικρή παράγκα της οδού Ανεμομύλων, με τα εργαλεία απλωμένα και τα παπούτσια να περιμένουν τη σειρά τους, ο μπάρμπα Νάκος δεν επισκεύαζε απλώς υποδήματα· κρατούσε ζωντανές ιστορίες ανθρώπων, παιδικά παιχνίδια, φτωχά καλοκαίρια και μικρές οικογενειακές οικονομίες.
Η ζωγραφική απόδοση δεν αποτυπώνει μόνο μια επαγγελματική στιγμή, αλλά έναν ολόκληρο τρόπο ζωής: την αφοσίωση στη δουλειά, τη λιτότητα και τη σιωπηλή αξιοπρέπεια των ανθρώπων του μόχθου. Είναι μια εικόνα που μυρίζει ακόμα βετζινόκολλα και θυμίζει πόρτες πάντα ανοιχτές, καλημέρες στον δρόμο και μια πόλη πιο ανθρώπινη.
(Ευχαριστώ θερμά την οικογένεια του μπάρμπα Νάκου για την υπέροχη φωτογραφία.)
Για την παράγκα του μπάρμπα Νάκου είχα γράψει παλιότερα ένα εκτενέστερο κείμενο, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ:
👉 https://doxesdespotatou.com/i-paragka-toy-mparmpa-nakoy/
