ΑΡΑΧΘΟΣ, 1935

Οικοτροφείο Κόνιτσας 1935 – Παιδιά από την Άρτα της ομάδας ΑΡΑΧΘΟΣ. Κάτω με την μπάλα δεξιά ο εκ Μελισσουργών Χαράλαμπος Γιώτης, μετέπειτα ιερέας ( στο Μοναστήρι των Μελισσουργών και στην Άρτα). Επίσης οι : Σοφοκλής Μπακαγιάννης  (με το μεγάλο εμπορικό κατάστημα στην Άρτα, 1960-2010), Βασίλης Δαρδαμάνης (Δημοτ. Υπάλληλος), Δημοσθένης Γκανιάτσας, Ευάγγελος Κουρκούτας, , οι αδελφοί Γιώτη (ορφανά προσφυγόπουλα από το Βουκουρέστι: Ο Παναγιώτης (τέρμα στον Παναμβρακικό), ο Κωστάκης (ο θρυλικός Ρουμάνος αρχικά στον Παναμβρακικό 1938- 1948 και μετά στον Αετό) και οι δυο υποδηματοποιοί, και ο μικρότερος ο Θεόδωρος (υπάλληλος Ολυμπιακής Αεροπορίας)(Φωτο & Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Οι άλλες ομάδες | Σχολιάστε

ΠΑΝΑΜΒΡΑΚΙΚΟΣ – 1955

Παίκτες του Παναμβρακικού το 1955. Δεξιά ο Τάκης Χλίτσος (Σινέ – Φαντασία). Πίσω δεξιά ο Ιωάννης Τζαχρήστας από Τσόπελα (Ολυμπιακός) και Θωμάς Κίτσης από Πράμαντα. (Φωτο από αρχείο Ι.Κ. Τζαχρήστα, Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Η ομάδα του Παναμβρακικού | Σχολιάστε

Βόλτα στη Βλαχέρνα το 1947….

Από μια βόλτα στην Βλαχέρνα το 1947. Δεξιά ο Βασίλης Καρατσώλης, ο άλλος άγνωστος. Στην πίσω πλευρά της φωτό γράφει τα εξής: “Τετάρτη 2-7-1947, Βλαχέρνα 3 & μισή το μεσημέρι”.

Ο Βασίλης Καρατσώλης ήταν γιατρός παθολόγος. Εμβληματική μορφή της κοινωνίας μας. Παιδί της κατοχής. Άριστος μαθητής, φοιτητής της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

(Η φωτο είναι από το αρχείο του Β. Καρατσώλη. Ευχαριστούμε θερμά τον κ. Γ. Γεροκόμο για την παραχώρηση του αρχείου).

Δημοσιεύθηκε στη Τα Μοναστήρια | Σχολιάστε

Μονή Βλαχερνών

Στην περιοχή της ‘Αρτας είναι που το Δεσποτάτο της Ηπείρου άφησε τα πιο εντυπωσιακά μνημεία της ιστορίας του. Το μόνο ίσως από τα μνημεία που διατηρούνται και που μπορεί με κάποια σιγουριά να συνδεθεί με τη βασιλεία του Θεοδώρου Αγγέλου, είναι το παρεκκλήσι της Μονής Βλαχερνών που βρίσκεται βορειοανατολικά της Άρτας, στην άλλη όχθη του Αράχθου. (Πηγή : ΤΟ ΔΕΣΠΟΤΑΤΟ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ, Nicol M. Donald , 1991)

Στη φωτογραφία του Απόστολου Βερτόδουλου ” Λεπτομέρεια από τη Μονή Βλαχερνών” (Πηγή : Λεύκωμα ΗΠΕΙΡΟΣ, Γιάννινα, 1995)

Δημοσιεύθηκε στη Τα Μοναστήρια | Σχολιάστε

Η πλωτή διώρυγα της Στρεβίνας

“Μιά πλωτή οδός στην Ήπειρο των αρχών του 19ου αι. ήταν ένα τεχνικό έργο του Αλή Πασά που πραγματοποιήθηκε από έναν Ιταλό μηχανικό. Πρόκειται για την πλωτή διώρυγα της Στριβίνας ή Στρέβινας (σημερινής Καμπής) που ενώθηκε στη συνέχεια με το πλωτό τμήμα του ποταμού Λούρου για να καταλήξει στον Αμβρακικό κόλπο. Ήταν ένα μεγάλο τεχνικό έργο σε ελώδη και δύσβατη περιοχή. Η έκπληξη του Pouqueville, όταν το είδε αποπερατωμένο μετά από τέσσερα χρόνια,  ήταν μεγάλη, διότι δεν πίστευε ότι θα ολοκληρωνόταν. Αυτό το τεχνικό έργο συνέβαλε στην εξυγίανση του έλους που έγινε καλλιεργήσιμη γη, αλλά και στην αισθητή μείωση του χρόνου του ταξιδιού προς την πρωτεύουσα της Ηπείρου.

Χαρακτηριστικά αναφέρει ο Pouqueville, ότι ανεβοκατέβαιναν το κανάλι βάρκες με κουπιά και με πανιά, ότι βελτιώθηκε το εμπόριο, άλλαξε το φυσικό τοπίο με τα νέα χωράφια, έγινε πιο άμεση η πρόσβαση στην Πρέβεζα και στο τέλος βέβαια της περιγραφής του αναρωτιέται εάν οι άνθρωποι θα φροντίσουν για την συντήρησή του και εάν αυτό το ευεργέτημα τελικά θα διαρκέσει .

Την απάντηση στα δικαίως ανησυχητικά ερωτήματα του Pouqueville την δίνει ο Νικολαΐδης 35 χρόνια μετά, γράφοντας στο οδοιπορικό του στην παράγραφο 1162 με τίτλο «Τεχνητή δίωρυξ Στρεβίνης» τα εξής:

 «Εκ του σημείου τούτου ο Αλή-πασιάς είχε ορύξει ευθύγραμμον διώρυγα …….Η διώρυγα αυτή αποξηράνασα τας αξιόλογους γαίας της πεδιάδος, και παρέξασα πλουν από Πρεβέζης μέχρι των επάκρων της πεδιάδος Άρτας, είχε τα μέγιστα βελτιώσει την κατάστασιν του τόπου, αλλ’ έκτοτε παρήλθαν 35 έτη, η διώρυξ επληρώθη και εκαλύφθη υπό καλάμων, τα ύδατα πάλιν λιμνάζοντα κατακλύζουσι τας πέριξ λαμπράς γαίας, οι δε ναυτικοί μακρόθεν θεωρούσι τα μεσόγεια της πεδιάδας μέρη.»

Εκτός των λίγων ετών που ήταν συντηρημένη και εξυπηρετούσε την πλωτή κίνηση, αυτή η διώρυγα και ο διάπλους της λίμνης των Ιωαννίνων, μπορεί να ειπωθεί ότι ήταν από τις ελάχιστες πλωτές οδούς και ότι κατά κανόνα στο οδικό δίκτυο της Ηπείρου το νερό δεν βοήθησε στην συντόμευση των μετακινήσεων…..” (Πηγή : ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΟΔΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ
ΤΟΥ 18ου ΚΑΙ 19ου αι. ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ. Η ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΖΑΓΟΡΙΟΥ, Διδακτορική διατριβή της Μ. Μπαλοδήμου, ΕΜΠ, Αθήνα, 2021)

Στη φωτογραφία «Οθωμανικός στρατώνας στην περιοχή Καμπή (Στρεβίνα) Άρτης το 1912.  Σήμερα είναι εγκαταλελειμμένο κτίριο». (Από το αρχείο ΓΑΚ Άρτας)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στην Τουρκοκρατία | Σχολιάστε

Η Κοινότητα Ανέζας το 1920 -29

Η κοινότητα Ανέζας με 1337 κατοίκους στον Οδηγό Ηπείρου 1920 – 1929. Περιλάμβανε τα χωριά Απόμερο, Μύτικας, Ψαθοτόπι και Ψαράδες (?). (Πηγή : 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1913, ΠΗΡΑΜΕ ΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ……., Ιωάννινα, 2013)

Δημοσιεύθηκε στη Τα χωριά στον Κάμπο της Άρτας | Σχολιάστε

Τα πρώτα χιόνια στα Τζουμέρκα…

Μεταφέροντας ξύλα για το τζάκι ή το φούρνο με ζαλίγκα στην πλάτη,πιασμένα με μαλλινοτριχιά, για να μην κόβει τους ώμους. Με φόντο τα χιονισμένα Τζουμέρκα, σε φωτογραφία του Β. Γκανιάτσα. (Πηγή : Λεύκωμα ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΗΠΕΙΡΩΤΙΣΣΕΣ, Σ. Βασιλείου, Αθήνα, 2007)

Δημοσιεύθηκε στη Τα Τζουμέρκα και τα χωριά τους | Σχολιάστε

Στα Άγναντα….

Εξωκκλήσι στα Άγναντα σε φωτογραφία του Απόστολου Βερτόδουλου. (Πηγή : Λεύκωμα ΗΠΕΙΡΟΣ, Γιάννινα, 1995)

Δημοσιεύθηκε στη Τα Τζουμέρκα και τα χωριά τους | Σχολιάστε

ΤΟ ΜΗΤΡΩΟΝ ΑΡΡΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΓΝΑΝΤΩΝ, ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΤΣΟΥΜΕΡΚΩΝ, ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΑΡΤΗΣ (καταρτισθέν εν έτει 1884). Γεννηθέντες τα έτη 1853 -1856

Συνεχίζουμε την ανάρτηση του Μητρώου Δήμου Αγνάντων με τα έτη 1853, 1854, 1855 και 1856. (Πηγή : ΓΑΚ Άρτης)

Έτος Γέννησης 1853

1853

Έτος Γέννησης 1854

1854

Έτος Γέννησης 1855

1855

Έτος Γέννησης 1856

1856
Δημοσιεύθηκε στη Η Απελευθέρωση το 1881 | Σχολιάστε

Άσσοι του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ Άρτης – 1956

Δεξιά : Ιωάννης Κ. Νικολάου (Παλιούρας), Νίκος Αποτόρης και Στράτος Δεληκούρας (Φωτο από αρχείο Ι. Νικολάου – Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Η ομάδα του Ολυμπιακού | Σχολιάστε