Δόξες Αγήραντες του Δεσποτάτου

“………Στην Άρτα η κοίτη του ποταμού είναι περίπου διακόσια μέτρα μέχρι απέναντι. Το ρέμα, ωστόσο, αυτή την εποχή, χωρίζονταν  από αμμουδερές εκτάσεις σε μικρά ρυάκια, ρηχά αλλά ορμητικά, που έτρεχαν με τουλάχιστον τέσσερα μίλια την ώρα. Πάνω από την πόλη το ποτάμι φαίνεται συγκριτικά μικροσκοπικό, και πέντε ή έξι μίλια πιο πάνω από την πόλη, χάνεται ανάμεσα στους λόφους. Ο Κράμερ δίνει την πηγή του στην περιοχή της Πίνδου, τριάντα μίλια προς τα βόρεια, μια απόσταση που δεν δικαιολογείται από την εμφάνισή του, ούτε από τις πληροφορίες που πήρα στην πόλη. Το γεφύρι του ποταμού στην Άρτα είναι μοναδικής κατασκευής -είναι, πιστεύω, βενετσιάνικο. Το κεντρικό τόξο έχει ένα άνοιγμα περίπου ογδόντα ποδιών, εκατέρωθεν του οποίου υπάρχουν τρία μικρότερα με άνοιγμα όχι μεγαλύτερο από τριάντα πόδια, και μεταξύ αυτών πάλι υπάρχουν στενά επιμήκη τόξα. Αντί η γέφυρα να είναι μια ομοιόμορφη καμπύλη, σχηματίζεται από τρεις αμβλείες γωνίες, μία στο κέντρο και μία σε κάθε πλευρά, καθιστώντας έτσι τη διέλευση τόσο δύσκολη όσο και επικίνδυνη, ενώ ένα χαμηλό στηθαίο περίπου δύο ποδιών παρέχει μικρή ασφάλεια από το να πέσει κανείς από ύψος τουλάχιστον εκατό ποδιών, στο ρέμα κάτω….”. (Πηγή :Observations on the Gulf of Arta, Made in 1830, Author(s): James Wolfe, Source: The Journal of the Royal Geographical Society of London , 1833, Vol. 3 (1833), pp. 77-94 Published by: Wiley on behalf of The Royal Geographical Society (with the Institute of British Geographers)

Στη φωτογραφία “Ένα κοπάδι κατσίκες πάνω σε μια αμμουδερή έκταση στο μέσο του Άραχθου ποταμού  στα μέσα της δεκαετίας του 1950 σε φωτογραφία του Ολλανδού φωτογράφου Cas Oorthuys από το πέρασμά του από την Άρτα”. (Πηγή : https://www.nederlandsfotomuseum.nl/)

“………Απ’ εδώ πήραμε άλογα για την πόλη της Άρτας, πέντε περίπου μίλια μακριά, από έναν δρόμο που μας οδηγούσε πότε – πότε  κοντά στο ποτάμι, που φαινόταν διακεκομμένο από μικρά νησάκια. Διασχίσαμε πολλά παραποτάμια ρέματα, που χρησιμεύουν για να γυρίζουν νερόμυλους, με το νερό να προτιμάται για αυτόν τον σκοπό από τον άνεμο. Εκτός από τις περιοχές που βρίσκονταν κοντά σε  χωριά, είδαμε ελάχιστη καλλιέργεια, και το μεγαλύτερο μέρος των απέραντων πεδιάδων της Άρτας φαίνεται αφιερωμένο σε βοσκότοπους. Μεγάλα κοπάδια προβάτων και βοοειδών μπορεί να συναντήσει κάποιος πολύ συχνά, ανάμεσα στα οποία  υπάρχουν επίσης και  βουβάλια, τα οποία τρώγονται, καθώς και ταύρους. Την τελευταία μισή ώρα πριν φτάσουμε στην Άρτα, ο δρόμος μας βρισκόταν πάνω από μια πανέμορφη περιοχή, μέσα από μια απολαυστική λεωφόρο με άγριους θάμνους, ανάμεσα στους οποίους κυριαρχούσαν η μυρτιά και το γιασεμί, των οποίων το αρωματικό άρωμα έκανε ακόμα πιο μαγευτική την ήρεμη φρεσκάδα της καλοκαιρινής βραδιάς…..” (Πηγή :Observations on the Gulf of Arta, Made in 1830, Author(s): James Wolfe, Source: The Journal of the Royal Geographical Society of London , 1833, Vol. 3 (1833), pp. 77-94 Published by: Wiley on behalf of The Royal Geographical Society (with the Institute of British Geographers)

Στη φωτογραφία “Πανοραμική άποψη της ακτής του Αμβρακικού κοντά στον Άραχθο ποταμό  στα μέσα της δεκαετίας του 1950 σε φωτογραφία του Ολλανδού φωτογράφου Cas Oorthuys από το πέρασμά του από την Άρτα”. (Πηγή : https://www.nederlandsfotomuseum.nl/)