TA ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ

———————–
Στη Συναγωγή & Μουσείο Kehila Kedosha Janina της Νέας Υόρκης – το οποίο αναφέρεται κυρίως στους Εβραίους των Ιωαννίνων – και στην ενότητα The Holocaust of Greece, υπάρχει κι ένα αφιέρωμα με τα ονόματα όλων των Εβραίων της Άρτας. Μεταφέρουμε την εισαγωγή του αφιερώματος στα Ελληνικά και Αγγλικά, μπορείτε δε να διαβάσετε όλα τα ονόματα στο λινκ https://www.kkjsm.org/…/0019a0…

“Το βράδυ της 24ης Μαρτίου 1944, μια ημερομηνία που συμπίπτει περίπου με την ημέρα του εορτασμού της Ελληνικής Ανεξαρτησίας και την ημερομηνία συγκέντρωσης των περισσότερων από τις υπόλοιπες Εβραϊκές κοινότητες στην Ελλάδα, οι Εβραίοι της Άρτας συνελήφθησαν από τους Γερμανούς και εκτοπίστηκαν στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου.
Τα επίσημα αρχεία σημειώνουν ότι 347 απελάθηκαν, 28 διέφυγαν την απέλαση κρυμμένοι στα γύρω χωριά και 30 επέστρεψαν από τα στρατόπεδα, αφήνοντας τον αριθμό των 317 ως επίσημο αριθμό των δολοφονηθέντων. Το 1947, μόνο 60 Εβραίοι αποτελούσαν την εβραϊκή κοινότητα της Άρτας και, το 1959, η κοινότητα διαλύθηκε επίσημα. Οι περισσότεροι από τους επιζώντες είχαν μετακομίσει στην Αθήνα ή μετανάστευσαν είτε στις Ηνωμένες Πολιτείες είτε στο Ισραήλ. Αργότερα απαλλοτριώθηκε το εβραϊκό νεκροταφείο και ο χώρος όπου κάποτε βρισκόταν η Συναγωγή παραχωρήθηκε στον Δήμο. Εκτός από τα υπολείμματα των λίγων πρώην εβραϊκών σπιτιών και μια πρόσφατη πλάκα που σημειώνει την απώλεια της κοινότητας, δεν έχει απομείνει τίποτα από την πρώην Εβραϊκή Κοινότητα Άρτας.
Έχουμε επεξεργαστεί επί σειρά ετών τον κατάλογο των Εβραίων της Άρτας που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα. Συμπεριλάβαμε τα ονόματα των Εβραίων που γεννήθηκαν στην Άρτα ή εκτοπίστηκαν από κάπου αλλού. Υπάρχουν περισσότερα ονόματα στην κύρια λίστα μας από τον επίσημο αριθμό των 317. Έχουμε κάνει το καλύτερο δυνατό……”

“On the night of March 24, 1944, timed to coincide with the approach of Greek Independence Day and the round-up of most of the remaining Jewish communities in Greece, the Jews of Arta were arrested by the Germans and deported to Auschwitz-Birkenau. Official records note that 347 were deported, 28 escaped deportation by hiding in surrounding villages and 30 returned from the camps, leaving the number of 317 as the official number of those murdered. In 1947, only 60 Jews made up the Jewish community of Arta and, in 1959, the Community was officially dissolved. Most of the survivors had moved to Athens or immigrated to either the United States or Israel. Later, the Jewish cemetery was expropriated and the site where the Synagogue once stood was allotted to the Municipality1 . Other than the remains of a few former Jewish homes and a recent plaque noting the loss of the community, nothing is left of the former Jewish Community of Arta.
We have worked for a number of years on the list of the Jews of Arta who perished in the Holocaust. We have included the names of Jews who were born in Arta but deported from elsewhere. There are more names on our main list than the official number of 317. Even with trying to make sense of duplications at Yad Vashem, we have had to live with discrepancies and errors. We have tried our best…..”(Πηγή : https://www.kkjsm.org/)

Στη φωτογραφία τελετουργικό κεντημένο τσαντάκι για το σάλι προσευχής του Σόλομων Γιοχάναν από την Άρτα. [Tallit Bag – Envelope bag for prayer shawl, eggplant violet velvet, rear side with cotton embroidery, central Tablets of the Covenant enclosed by multicoloured blossoms, belonged to Solomon Hayim Yohanan, Arta]. (Πηγή : Jewish Museum of Greece) 

Δημοσιεύθηκε στη Η Εβραϊκή κοινότητα της Άρτας | Σχολιάστε

ΤΟ ΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΥΣΟΞΥΛΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΤΑ

———————–
“Το γεγονός ότι ο Ζυγός βρίσκεται απ’ όλα τα Ραδοβυζινά χωριά πιο κοντά στην Άρτα, έκανε όλους σχεδόν τους Ζυγιώτες να γίνουν, εκτός των άλλων, και «ξυλοφορέοι», δηλαδή μεταφορείς και πωλητές καυσόξυλων. Τα ξύλα προορίζονταν για τα πολλά τζάκια που έκαιγαν τότε στην Άρτα καθώς και για αρκετούς φούρνους. Η απόσταση Ζυγού – Άρτας, σε πεζοπορία με τη συνοδεία φορτωμένων ζώων, μέσω της τοποθεσίας «Βλάχα», ήταν περίπου 2,30 – 3 ώρες. Φορτώνοντας τα ξύλα που τα είχαν «μεριάσει» στην αυλή του σπιτιού τους ή σε κάποιο χωράφι τους έπαιρναν το δρόμο προς την Άρτα.
Στο δρόμο, ιδίως μετά το Πουρνάρι, άνθρωποι και ζώα έφτιαχναν κομβόι , καθώς από κει και κάτω συναντιόντουσαν με μεταφορείς από το Πέτα και τη Μαρκινιάδα.
Φτάνοντας στην πόλη είχαν να αντιμετωπίσουν νέες δυσκολίες. Υπήρχε περίπτωση οι δασικοί να κατασχέσουν τα ξύλα, κόβοντας πολλές φορές τις τριχιές που συγκρατούσαν τα φορτώματα στο σαμάρι. Κι αυτό γιατί οι μεταφορείς, φτωχοί και ταλαίπωροι άνθρωποι καθώς ήταν, αδυνατούσαν να βγάλουν τις σχετικές άδειες γιατί και χρήματα απαιτούνταν και η Δασική Υπηρεσία δεν τις χορηγούσε εύκολα.
Αν λοιπόν απέφευγαν την κατάσχεση των ξύλων, άρχιζε γι’ αυτούς νέος μαραθώνιος μέσα στην πόλη μέχρι να πουλήσουν τα ξύλα. Θα έπρεπε να περιφέρονται για πολλές ώρες μέσα στην πόλη, κρατώντας τα ζώα τους από το καπίστρι, μέχρι να βγουν οι νοικοκυρές στην πόρτα να δουν και να ζητήσουν να αγοράσουν ξύλα……”

Στη φωτογραφία “Ο Λάμπρος Κ. Χρήστος στην πόλη της Άρτας μεταφέροντας ξύλα για πούλημα, με τα ζώα του φορτωμένα”.
(Πηγή σχολίου & φωτογραφίας : ΖΥΓΟΣ «ΛΕΒΙΤΣΙΚΟ», Κ. Χρήστος, Αθήνα, 2000)

Δημοσιεύθηκε στη Τα Ραδοβίζια και τα χωριά τους | Σχολιάστε

ΑΓΟΡΑΠΩΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ & ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ ΤΟΥ ΖΥΓΟΥ

———————-
Το δασοαγρόκτημα του Ζυγού καθώς και το ίδιο το χωριό, με την παλιά ονομασία Λεβίτσικο, ανήκαν – και αυτά – κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας στον Τούρκο Αβραάμ Πασά Καρακεχαγιά. Αυτός, που ήταν αποκλειστικός κύριος, νομεύς και κάτοχος του χωριού και όλων των σπιτιών και καλυβών, των κήπων, των καλλιεργουμένων εκτάσεων, των εαροθερινών βοσκών, της χέρσας και δασώδους έκτασης με ήμερα και άγρια δένδρα, πούλησε το 1884 το παραπάνω δάσος σε 28 μεριδιούχους κατοίκους του χωριού, σύμφωνα με το υπ’ αριθμ. 2519/10-8-1884 συμβόλαιο του Συμβολαιογράφου Άρτας Κων/νου Βάλλα αντί του ποσού 400 οθωμανικών, χρυσών λιρών που θα καταβάλλονταν σε πέντε δόσεις, αφού παρακράτησε μ’ αυτόν τον τρόπο την κυριότητα μέχρι αποπληρωμής του συμφωνηθέντος ποσού.
Επειδή όμως οι 28 κάτοικοι του χωριού δεν μπορούσαν να πληρώσουν το αντίτιμο που είχε συμφωνηθεί, μετέγραψαν και το παραπάνω συμβόλαιο στο Υποθηκοφυλακείο του Δήμου Ηρακλείας, στο οποίο υπαγόταν τότε και το Λεβίτσικο. Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση ο Αβραάμ Πασάς Καρακεχαγιάς πούλησε το νέο δασοαγρόκτημα στις 15-9-1888 στον Κων/ νο Καραπάνο, εκχωρώντας του όλα τα δικαιώματά του, που καταγράφονταν στο υπ’ αριθμ. 2519/1884 συμβόλαιο που προαναφέρθηκε. Στη συνέχεια οι κληρονόμοι του Κ. Καραπάνου, Πύρρος και Αλέξανδρος Κ. Καραπάνος πούλησαν το δασοαγρόκτημα στις 12-12-1914 στους 28 κατοίκους του χωριού τότε Λεβίτσικου σύμφωνα με το υπ’ αριθμ. 7567/1914 συμβόλαιο του Συμβολαιογράφου Άρτας Αλ. Μυλωνά.

Στη φωτογραφία και στα σχόλια που ακολουθούν το συμβόλαιο εξαγοράς του Ζυγού από τον Αβραάμ Πασά Καρακεχαγιά.
(Πηγή : ΖΥΓΟΣ «ΛΕΒΙΤΣΙΚΟ», Κ. Χρήστος, Αθήνα, 2000)

Δημοσιεύθηκε στη Το αγροτικό ζήτημα στην περιοχή της Άρτας | Σχολιάστε

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΕΡΓΙΟΥ – Οδός Μονής Σέλτσου

“Οδός Μονής Σέλτσου – Καλντερίμι” Πίνακας σε λάδι του Άγγελου Στεργίου (Πηγή : ΑΡΤΙΝΟΙ ΖΩΓΡΑΦΟΙ ΚΑΙ Η ΑΡΤΑ, 2005) 

Δημοσιεύθηκε στη Αρτινοί ζωγράφοι και η Άρτα | Σχολιάστε

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΡΑΠΕΖΑΚΙΟΥ, ΤΑΞΗ 1951-52

——————-
Δάσκαλος ο Γιώργος Παπαγεωργίου
Οι μαθητές από αριστερά: Χρήστος Ντάλας, Νίκος Βόβλας, Μάκης Βόβλας, Αλκιβιάδης Σιαφαρίκας (χαιρετάει), Χαρούλα Σιαφαρίκα, Φώτης Κοντός (με το βιβλίο),Κώστας Κράψης, Κώστας Βόβλας, Λάκης Γιωργάκης, Λευτέρης Κοντός (με τα χέρια στα γόνατα), Δημήτρης Σιαφαρίκας, Γιώργος Γεωργάκης, Αλίκη Βόβλα, Γιώργος Κοντός (με τα χέρια στα γόνατα), Νούλα Γιωργάκη, Γιώργος Ντάλας (με το χέρι στο πρόσωπο), Τασία Παπανικολάου, Φάνης Βόβλας (με τα άρβυλα), Κική Τράντζα (ανιψιά του δάσκαλου), Δώρα Γεωργάκη, Λένη Κοντού, Παρθενία Κοντού, Βασίλης Κοντός (με σκυμένο το κεφάλι)
(Πηγή : ΤΟ ΔΙΣΤΡΑΤΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ, Χ. Ντάλας, Αθήνα, 2008)

Δημοσιεύθηκε στη Η Εκπαίδευση στην Άρτα | Σχολιάστε

ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ

———————-
Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος η 27η Ιανουαρίου, για να μην ξεχάσουμε την εποχή που η ανθρωπότητα αποκάλυψε το χειρότερο πρόσωπό της. Ας είναι αυτή η μέρα αφορμή για την αφήγηση της ιστορίας και τη διατήρηση ζωντανής της ιστορικής μνήμης κι ας αποτίνουμε φόρο τιμής στους Αρτηνούς Εβραίους που ξεκληρίστηκαν παίρνοντας μαζί τους κι ένα κομμάτι της ιστορίας της πόλης μας, θυμίζοντας την ιστορία του Μπέσου Σαμπά…….
“Ο Μπέσος Σαμπάς γεννήθηκε στην Άρτα το 1882 και καταγόταν από οικογένεια εμπόρων, η οποία αναφέρεται στις πηγές ήδη από τον 16ο αιώνα ως αρτινή οικογένεια. Δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά στην Άρτα, αλλά και στη γύρω περιοχή (Φιλιππιάδα, Λούρος κλπ).
Τον Οκτώβριο του 1909 παντρεύτηκε την Τελένια, θυγατέρα του Αβραάμ Μάτσα και της Καλομοίρας Ρούσσου. Έζησαν με σχετική άνεση για την εποχή και μεγάλωσαν μια πολυμελή οικογένεια στο σπίτι τους στην οδό Μακρυγιάννη.
Από τα 6 τους παιδιά, μόνο 2 γλίτωσαν από τη ναζιστική λαίλαπα: ο Γιοσούλας με τη σύζυγό του Ασήμω και τον γιο τους Βικτωράκη, οι οποίοι κρύφτηκαν με τη βοήθεια του χωροφύλακα, που τους χτύπησε την πόρτα εκείνο το βράδυ της 24ης Μαρτίου 1944. Ο χωροφύλακας, όταν τους είδε, βεβαίωσε τον Γερμανό τον οποίον συνόδευε ότι επρόκειτο για χριστιανούς. Φυγαδεύτηκαν ακολούθως από άνδρες του ΕΔΕΣ στα βουνά και σώθηκαν.
Ο άλλος τους γιος, Ιωσήφ ή Γκιουζέπης έχασε σύζυγο και παιδί στα στρατόπεδα, αλλά ο ίδιος κατόρθωσε να γυρίσει ζωντανός, μα ρημαγμένος.
Τα δύο αδέρφια συνέχισαν τα πρώτα μεταπολεμικά τη ζωή τους στην Άρτα. Μάλιστα ο Γιοσούλας εξελέγη δημοτικός σύμβουλος και κατά την περίοδο της αναχώρησής του για την Αθήνα, το 1958, ήταν αντιδήμαρχος, ενώ ο Γκιουζέπης παντρεύτηκε την Κούλα Μιζάν και έκαναν 3 παιδιά στην Άρτα: την Τελένια, τον Μπέσο και την Σανδρούλα.
Οι απόγονοί τους, σκορπισμένοι σήμερα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη ΗΠΑ και Ισραήλ, έχουν ως κοινό τόπο αναφοράς την Άρτα: την Άρτα των οικογενειακών αφηγήσεων, την άγνωστη Άρτα, την Άρτα των χριστιανών φίλων και κουμπάρων, την Άρτα του Ολοκαυτώματος, με τις αναμνήσεις ανθρώπων που αναίτια θανατώθηκαν, να αιωρούνται στα υγρά της σοκάκια.
Ας θυμόμαστε κι εμείς… Κι ας μνημονεύουμε όλες τις αθώες ψυχές των συμπατριωτών μας, που μαρτύρησαν μονάχα επειδή γεννήθηκαν εβραίοι…
Ποτέ ξανά!
(Ευχαριστούμε τον κύριο Θεοχάρη Βαδιβούλη για την φωτογραφία και την ιστορία της Οικογένειας Σαμπά) 

Δημοσιεύθηκε στη Η Εβραϊκή κοινότητα της Άρτας | Σχολιάστε

ΜΕ ΠΑΝΤΡΕΨΑΝ ΣΤΑ ΔΕΚΑΤΡΙΑ………

———————
“Μεγάλωσα και γεννήθηκα στην Καστανιά Άρτας, σε ένα ορεινό χωριό, το 1970. Οι γονείς μας δουλεύανε, κάνανε εξωτερικές εργασίες στα χωράφια, γεωργικές πιο πολύ, είχανε ζώα. Εμείς βοηθούσαμε στο σπίτι από μικρά. Οι γονείς μας, κι η μαμά μου κι ο μπαμπάς μου ήτανε, η μαμά μου ήτανε λίγο πιο αυστηρή, ο μπαμπάς μου ναι μεν αυστηρός, αλλά πιο κοντά σε μας.

Πήγα μέχρι το δημοτικό, δε συνέχισα, δε με αφήσαν να συνεχίσω, γιατί οι συγκυρίες δεν το επέτρεπαν λόγω οικονομικής κατάστασης για να πάω στο γυμνάσιο, να συνεχίσω να πάω στο γυμνάσιο. Έπρεπε να πάω σε άλλη πόλη, να πάω στην πόλη της Άρτας, που ήτανε εξήντα χιλιόμετρα μακριά από μας. Ήμουνα καλή μαθήτρια, μ’ άρεσε το διάβασμα κι ήθελα να συνεχίσω και πάντα αυτό μου έχει μείνει σαν απωθημένο, το θέμα του σχολείου.

Τα παιδικά μου χρόνια, τα σχολικά που θυμάμαι, περίμενα τις διακοπές των Χριστουγέννων, τις διακοπές του Πάσχα και τις διακοπές του καλοκαιριού, για να ‘ρθει η ξαδέρφη μου, που ήμασταν ίδια ηλικία. Κι ερχότανε στο χωριό σε κάθε διακοπές, σχολικές διακοπές, για να παίξουμε μαζί. Γιατί πέρα από τα παιδιά που ήμασταν συμμαθητές στο σχολείο δεν είχαμε άλλες επαφές, δεν είχαμε με άλλον κόσμο επαφή, εγώ, δηλαδή, σαν παιδί. Τότε ήτανε κακό ένα κορίτσι να έχει επαφές με ένα αγόρι.

Προέκυψε μια ξαδέρφη μου που ήτανε γειτονιά, ήμασταν και γειτονιά, να μου κάνει την ερώτηση αν μου αρέσει ένα παλικάρι από το χωριό, τον οποίο εγώ αυτόν τον είχα δει μια φορά. Είχαμε δέκα χρόνια διαφορά, ήταν είκοσι τριών χρονών ο ίδιος. Και της είπα: «Ναι, εντάξει, μ’ αρέσει». Χωρίς να ξέρω, χωρίς να μπορώ να ξέρω τις συνέπειες που θα ακολουθούσαν σε αυτό που είπα εγώ. Αυτή του το μετέφερε κι είπε στην ξαδέρφη μου: «Ωραία, να συναντηθούμε, αφού της αρέσω κι εγώ. Μου αρέσει και σε μένα».

Κι έτσι κλείσαμε ένα ραντεβού. Το ραντεβού δεν ήτανε εφικτό να γίνει μέρα, γιατί κάποιος θα μας έβλεπε. Κι αυτό έπρεπε να γίνει κρυφά, να μην το πάρουν χαμπάρι οι γονείς. Κι έγινε βράδυ.

Το ραντεβού το βράδυ όμως, την ώρα που έγινε, πήραν χαμπάρι οι γονείς μου ότι έλειπα εγώ από το σπίτι, αφού ήταν δώδεκα η ώρα το βράδυ. Κι ανησυχήσανε, αρχίσανε να με ψάχνουνε. Εγώ φοβήθηκα, γιατί οι γονείς μου ήταν αυστηροί, ότι με αυτό που έκανα, φοβήθηκα ότι θα φάω ξύλο, ότι θα με μαλώσουν, τέλος πάντων. Την κοπάνησα και κρύφτηκα και με ψάχνανε για δύο μέρες.

Αφού με βρήκαν όμως κι ήταν όλα καλά, έπρεπε μετά… αυτό σαν γεγονός ήταν πολύ βαρύ για την οικογένεια τη συγκεκριμένη. Κι έπρεπε να, εντός εισαγωγικών, να «αποκατασταθούμε», να προχωρήσει σε πιο σοβαρή κατάσταση το ραντεβού αυτό. Γιατί το ότι ένα παιδί τότε στην ηλικία των δεκατριών ετών και μια κοπέλα μάλλον, να βγει ραντεβού έτσι, έκανε κάτι το ανήθικο, ήταν ανήθικο αυτό για τότε. Οπότε έπρεπε να γίνει αποκατάσταση.

Κι αναγκαστήκαμε και φύγαμε από το χωριό. Ήρθαμε εδώ στην Αθήνα, και καλά ότι αρραβωνιαστήκαμε κι ήρθαμε εδώ στην Αθήνα. Παντρευτήκαμε με θρησκευτικό γάμο.

Για μένα, δεν ήξερα τι μου γινόταν σε όλο αυτό. Αλλά αφού έγινε ό,τι έγινε, εγώ ένιωθα ενοχές γιατί έκανα κάτι κακό για τους γονείς μου, σαν να τους πρόσβαλα δηλαδή, σαν να τους στενοχώρησα. Μου ρίξανε ευθύνες ότι έφταιγα κι αυτό κρατάει ακόμη. Νιώθω ένοχη, σε οτιδήποτε κάνω, έχω ενοχές. Δεν ξέρω αν μου το συγχωρήσανε ποτέ.

Μετά, εδώ στην Αθήνα που είχαμε έρθει ως ζευγάρι, ήταν δύσκολα τα πράγματα. Γιατί όταν δε γνωρίζεις έναν άνθρωπο και ξαφνικά από τη μία μέρα στην άλλη πρέπει να συμβιώνεις μαζί του καθημερινά κι ως ζευγάρι, σαν να είσαι παντρεμένος, ας πούμε… Για την εποχή εκείνη, εγώ έπρεπε να ανταπεξέλθω ως σύζυγος, καλή σύζυγος στο σπίτι. Εγώ, όλα αυτά για μένα, ήταν σαν να τα ζούσε κάποιος άλλος κι εγώ απλώς να παρακολουθούσα.

Μετά, μας πιέζανε να κάνουμε παιδί, γιατί οι δικοί φοβόνταν μήπως με αφήσει, μήπως χωρίσουμε και λοιπά ή μήπως φύγω εγώ κι όλα τα σχετικά του διαζυγίου. Και προέκυψε εγκυμοσύνη χωρίς εγώ να ξέρω τι σημαίνει παιδί, τι δεν, ήταν άγνωστο για μένα όλο αυτό. Αλλά έμεινα έγκυος και γέννησα στην ηλικία των δεκαέξι ετών. Και ξαφνικά βρέθηκα με ένα μωρό. Βγήκα από το μαιευτήριο, πήγα στο σπίτι. Στην αρχή πανικοβλήθηκα γιατί είπα τι θα το κάνω τώρα εγώ αυτό;

Σαν να ήρθαν όλα από μόνα τους, ενστικτωδώς και βγαίνανε όλα σιγά-σιγά μόνα τους. Δηλαδή, το ένστικτο καμιά φορά και της μάνας σε οδηγούνε να κάνεις τα πράγματα έτσι όπως πρέπει να γίνουν. Κι αυτό, πιστεύω, με βοήθησε πολύ. Εγώ είχα ξεχάσει ότι είμαι παιδί και γι’ αυτό το παιδί ένιωθα τα πάντα, ότι ήταν η ζωή μου όλη αυτό το παιδί, ότι αυτό είχα.

Είναι σαν να μην το ζούσα εγώ αυτό, ρε παιδί μου. Απλώς σαν να είχα βγει από μένα, λειτουργούσα μεν όπως μου λέγανε, ότι: «Θα κάνεις αυτό», «Ναι, θα το κάνω», «Θα κάνεις εκείνο», «Ναι, θα το κάνω». Σαν να είχα βγει από μένα κι απλώς παρακολουθούσα τον εαυτό μου να εξελίσσεται στην πορεία αυτή: στο θέμα του γάμου, στο θέμα του παιδιού μετά. Και σαν να εγώ να είχα σταματήσει στην ηλικία αυτή, των δεκατριών ετών.”
(Πηγή : istorima.org)

Μπορείτε να ακούσετε την ιστορία στο λινκ https://open.spotify.com/episode/5Z7cPsUVleE7rCH9aUrhCm

Στη φωτογραφία του Κώστα Μπαλάφα “Σκηνή από ένα γάμο”, Λεύκωμα ΗΠΕΙΡΟΣ, Αθήνα, 2003)

Δημοσιεύθηκε στη Λαογραφικά και άλλα | Σχολιάστε

1969 : Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ

————————-
Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε και παλαιότερα, αυτή τη φορά όμως δημοσιεύεται με τα ονόματα.
Αριστερά: Νίκος Τζουμάκας (ταμίας), Τάκης Αθανασίου (Πρόεδρος – HOTEL ΑΝΕΣΙΣ), Γεώργιος Παπαχρήστος, Γεώργιος Μπούτης, Δημήτρης Σαριπαπάζογλου, Δημήτρης Κεφάλας, Νίκος Κόκλας, Ευθύμιος Σιδηρόπουλος, Πέτρος Λίγκας, Δημήτρης Τσίπης, Ιωάννης Φλιτούρης, Κωσταντίνος Τσιρογιάννης, Νίκος Φακίτσας, Γεώργιος Λιαπάτης, Γεώργιος Νάκης, Αριστείδης Πλακιάς, Χρήστος Χρήστου, Γεώργιος Λιαγκούας.
(Φωτο από αρχείο Κ. Τσιρογιάννη, Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)


Δημοσιεύθηκε στη Η ομάδα της Αναγέννησης | Σχολιάστε

ΟΤΑΝ ΧΙΟΝΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΑΡΤΑ

Στην πόλη της Άρτας σπάνια χιονίζει. Έτσι το χιόνι στην πόλη αποτελεί πηγή χαράς και απόλαυσης….
«…..Πλήθη κόσμου κατά την διάρκειαν της πτώσεως της χιόνος εξήλθον εις το ύπαιθρον και κατέλαβον ….επικαίρους θέσεις διά να απολαύσουν εντονώτερον το ωραίον θέαμα. Το ωραίον φύλον εις την γενικήν ταύτην προς το ύπαιθρον εξόρμηση επλειοψήφει καταπληκτικά. Αντιθέτως πολλοί αντιπρόσωποι του …. «ισχυρού» φύλλου δεν εννοούσαν να το κουνήσουν απ’ το καφενείο!
Πλανόδιοι φωτογράφοι πληροφορηθέντες την εις τους κοντινούς λόφους της Περάνθης …χιονοδρομία πολλών κυριών και δεσποινίδων της Άρτας έσπευσαν και τας αποθανάτισαν εις αναμνηστικάς φωτογραφίας.
Από τον διεξαχθέντα κατά το δίωρον τούτο μεταξύ των διαφόρων ομάδων των ορειβατών – χιονοδρόμων χιονοπόλεμον ουδέν ευτυχώς εσημειώθη θύμα. Μόνον ολίγα….γλιστρήματα επάνω εις χιονοστιβάδας μερικών δεσποινίδων τα οποία, οι κακές γλώσσες λένε ότι, τα προκαλούσαν οι ίδιες…..”(Πηγή: Εφημερίδα ” Ελεύθερος λόγος”, Μάρτιος 1939, όπως δημοσιεύτηκε στο Λεύκωμα του Ε. Ιντζέμπελη, ΑΡΤΑ 1881-1941)

Στη φωτογραφία «Το ρολόι και η περιοχή του κάστρου χιονισμένα στις αρχές της δεκαετίας του ’90» (Φωτο από αρχείο Γιάννη Νίκα)

“Το προαύλιο του Β’ Δημοτικού σχολείου γεμάτο με χιόνι στις αρχές του ’90” (Φωτο από αρχείο Γιάννη Νίκα)

“Το πάρκο μπροστά στο ΞΕΝΙΑ, εντός του κάστρου της Άρτας με χιόνι, στις αρχές του ’90” (Φωτο από αρχείο Γιάννη Νίκα)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε

ΠΑΝΑΜΒΡΑΚΙΚΟΣ 1955

——————

Δεξιά Αναστάσιος Ζέρβας – σκόρερ, στη μέση Βασίλης Γκογκάκης – Γενικός Αρχηγός, υπάλληλος Α.Τ.Ε. και αριστερά Κώστας Τζαχρήστας.
(Φωτο από αρχείο Κ. Μπανιά)

Δημοσιεύθηκε στη Η ομάδα του Παναμβρακικού | Σχολιάστε