Δόξες Αγήραντες του Δεσποτάτου

————————
Οικονομική απομόνωση των διάφορων περιοχών της χώρας.
“Με τις ζώνες κατοχής ο Άξονας εχώρισε το ελληνικό σώμα σε πολλά «κρατίδια».Κάθε κυκλοφορία αγαθών και ατόμων από τη μια ζώνη στην άλλη απηγορεύθη αυστηρά. Έτσι τα παιδιά των Αθηνών επέθαιναν από έλλειψη ζακχάρου ενώ η ελληνική σταφίδα εσάπιζε στις αποθήκες της Πελοποννήσου, σε απόσταση 50 μιλίων. Οι κάτοικοι της Πίνδου επέθαιναν από πείνα γιατί τους εμπόδιζαν να αγοράσουν τα σιτηρά της Θεσσαλίας. Οι Αθηναίοι επέθαιναν από έλλειψη λαδιού που επερίσσευε στα νησιά τοι Αιγαίου.
Αυτό ήταν το σχέδιο του Άξονος για τον αφανισμό του Ελληνισμου :
1. Οικονομικοί φραγμοί
2. Βουλγαρική προσάρτησις
3. Γερμανική κατοχή
4. Ιταλική κατοχή
5. Ιταλική προσάρτησις”
(Πηγή : Αι θυσίαι της Ελλάδος στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο – The sacrifices of Greece in the SWW, Έκθεση Δοξιάδη)
Μπορείτε να διαβάσετε ή να κατεβάσετε ολόκληρη την έκθεση στο λινκ https://issuu.com/aueb/docs/ekthesi_doxsiadi_thisies_ellados 

—————————-
“Με την είσοδο των Γερμανών στη Άρτα, πολλοί οικογενειάρχες φοβούμενοι, άρχισαν να εγκαταλείπουν τα σπίτια και τα καταστήματά τους και να καταφεύγουν στα ορεινά χωριά της περιοχής. Ένας απ’ αυτούς ήταν και ο αείμνηστος Χρήστος Καραβασίλης ο οποίος πήρε την οικογένειά του και κατέφυγε στο χωριό του, τους Μελισσουργούς. Το δε κατάστημα του στο Μουχούστη, το οποίο διατηρεί ακόμη και σήμερα ο γιός του Νικόλαος, το ενοικίασε στον πατέρα μου, ο οποίος και το μετέτρεψε σε οπωροπαντοπωλείο και ειδών διατροφής.
Το 1941, η πείνα άρχισε να θερίζει κυριολεκτικά τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. Τα είδη διατροφής πήραν στα χέρια τους οι μαυραγορίτες και τα πουλούσαν σε αστρονομικά ποσά. Ιδιαίτερα μεγάλη πείνα θέριζε την Αθήνα, όπου οι κάτοικοί της έπεφταν νεκροί στους δρόμους. Έτσι πολλοί που είχαν κάποια σχέση με την Άρτα, ξεκίνησαν για την πόλη η οποία είχε επάρκεια τροφίμων. Μια που δεν διέθεταν χρήματα, είχαν πάρει μαζί τους είδη ρουχισμού, χρυσαφικά, ραπτομηχανές κ.λ.π., για να προμηθευτούν τρόφιμα.
Πολλοί γνωστοί και άγνωστοι ήλθαν στο σπίτι μας στην οδό Γέφυρας Αράχθου 5 (σήμερα φέρει την ονομασία Α. Ζάρρα), κτήμα της αδελφής του Μιλ. Μάνθα, Ανθής Ζήση, για λίγα τρόφιμα. Ο πατέρας μου τους πρόσφερε τρόφιμα δίχως καμμιά ανταλλαγή. Ήταν άνθρωπος που πονούσε τους άλλους, γι’ αυτό πέθανε τελείως φτωχός. Μεταξύ των επισκεπτών ήταν και οι Γιάννης Γεωργίου, Κων. Πιτσιλός, Κ. Κατσιμάτης και ο Γ. Μελέτης, που οδηγούσε ταξί. Όλοι τους ήταν οδηγοί ταξί και φορτηγών αυτοκινήτων και φίλοι.
Το ταξί ήταν μια παλιά φορντ, η επιλεγόμενη με μουστάκια. Ζήτησαν από τον πατέρα μου, αν ήταν δυνατόν να τους προμηθεύσει λίγα τρόφιμα κι ο πατέρας μου φρόντισε να τους βρει λάδι, βούτυρο, αλεύρι κ.λ.π.
Το λάδι και το βούτυρο το τοποθέτησαν στα καθίσματα του αυτοκινήτου, που είχαν ειδικά μετατρέψει σε δοχεία, ενώ τα άλλα πίσω στο καζάνι που χρησίμευε για την εκκίνηση, εφόσον προηγουμένως έβαλαν φωτιά στο κάρβουνο και παρήγαγε ανθρακικό (γκαζοζέν, έτσι το έλεγαν). Το αυτοκίνητο δούλευε με βενζίνη απ’ ευθείας από τη μηχανή κι όχι σαν γκαζοζέν. Να σημειωθεί ότι οποιαδήποτε μεταφορά τροφίμων είχε απαγορευθεί από τους κατακτητές, που προέβαιναν στα μπλοκ, που είχαν στήσει σε κάθε είσοδο και έξοδο πόλεων, σε αυστηρό έλεγχο.
Με τη δεύτερη επίσκεψη του Γιάννη Γεωργίου στην Άρτα, πήγα κι εγώ μαζί του στην Αθήνα, όπου έμεινα μια ημέρα στο σπίτι του στην οδό Κονδράτου 15, απέναντι από το Θέατρο Περoκέ. Την επομένη πήγα στη μητέρα μου, όπου και έμεινα μαζί της……”
(Πηγή : ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΑ – ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ, Κ. Τσακτσίρας, Άρτα)

Στη φωτογραφία το “Κτίριο όπου στεγαζόταν το μαγαζί του Χρήστου Καραβασίλη – δεκαετία ’70” (Φωτο από προσωπική συλλογή)

————————-
Αφανής ήρωας του Αλβανικού Μετώπου. Έχασε τη ζωή του στις 28 Απριλίου του 1941 μαζί με πολλούς άλλους, όταν νηστικοί και ρακένδυτοι γύριζαν από το μέτωπο και προσπάθησαν να περάσουν τον Ποταμό Λούρο.
Εκείνη την χρονιά ο Λούρος είχε πλημμυρίσει και η διάβαση προς την Άρτα ήταν δύσκολη. Δεν υπήρχε γέφυρα στο ποτάμι, παρά μόνο μια περαταριά. Οι στρατιώτες ανέβηκαν στην περαταριά μέσα στα ορμητικά νερά και ζήτησαν από τον περατάρη να τους περάσει απέναντι στον Άγιο Σπυρίδωνα για να συνεχίσουν προς Άρτα. Όταν ανέβηκαν πάνω, ο περατάρης ζήτησε χρήματα από τους στρατιώτες και τότε ένας βάζει το χέρι στον κόρφο του και τραβώντας το, ανοίγει την παλάμη που ήταν γεμάτη με ψείρες, δείχνοντας ότι μόνο αυτό είχαν να του δώσουν. Ο περατάρης θύμωσε και πέταξε το σκοινί που τραβούσε την περαταριά με αποτέλεσμα να παρασυρθεί από τα ορμητικά νερά. Μαζί της πήρε και τους στρατιώτες. 18 παλληκάρια πνίγηκαν στα θολά νερά του ποταμού.
(Φωτο & παρουσίαση Κ. Μπανιάς)