Στην εσωτερική αυλή ενός σπιτιού, δίπλα στα σκαλάκια που οδηγούσαν στην είσοδο του Κάστρου της Άρτας, ξετυλίγεται μια ακόμη πασχαλιάτικη ιστορία από τα χρόνια εκείνα… τότε που οι οικογένειες μαζεύονταν, οι αυλές γέμιζαν φωνές και οι στιγμές γίνονταν αναμνήσεις ζωής.
Στο κέντρο της φωτογραφίας, στο αναπηρικό καροτσάκι, ο Νικόλαος Μανακανάτας — σημαδεμένος από την ιστορία, καθώς είχε μείνει ανάπηρος από τον άγριο ξυλοδαρμό που υπέστη από τους Ιταλούς. Μια σιωπηλή υπενθύμιση μιας δύσκολης εποχής, μέσα σε μια στιγμή οικογενειακής θαλπωρής.
Γύρω του, πρόσωπα αγαπημένα:
ο Γεώργιος Πίτσιλης, η Κούλα Πίτσιλη, η Λενιώ Πίτσιλη – Μανακανάτα, η μικρούλα Ελένη Γ. Πίτσιλη, ο Άρης Α. Πίτσιλης, ο Σωτήρης Πίτσιλης (αεροπόρος) με τη σύζυγό του Σούλα, η Αθηνά Διαμάντη – Πίτσιλη, ο Αναστάσιος Πίτσιλης και ο Άρης Σ. Πίτσιλης.
Μια φωτογραφία που δεν είναι απλώς μια καταγραφή προσώπων, αλλά ένα κομμάτι της ψυχής μιας εποχής. Ανθρώποι δεμένοι, ζωές που πέρασαν δυσκολίες, αλλά δεν έχασαν τη δύναμη να στέκονται μαζί — να γιορτάζουν, να θυμούνται, να συνεχίζουν.
Κάπου εκεί, στις αυλές κάτω από το Κάστρο, η Άρτα του 1956 συνεχίζει να ζει… ( Φωτογραφία και πληροφορίες: Θεανώ Πίτσιλη)
