“Ώρα 05.00 της 21ης Απριλίου 1967, ο χωρ/κας Θ. Οικονόμου ήλθε στο σπίτι μου και μου είπε να πάω αμέσως στην υπηρεσία μου, διότι «έγινε επανάσταση».
Στο γραφείο μου βρήκα πάνω από δέκα σηματικές διαταγές για αυστηρά επιφυλακή, ετοιμότητα, συλλήψεις κ.λ.π.. Οι καθ’ ιεραρχία προιστάμενοι από ευθυνοφοβία ή υπέρμετρη προσήλωση στο νέο καθεστώς, χωρίς ακόμη να γνωρίζουν την ταυτότητά του, έστελναν στους υφισταμένους όλες τις διαταγές, αδιαφορούντες για τις δυνατότητες υλοποίησεώς των, «κόψτε το λαιμό σας» απαντούσαν.
Για την πόλη της Άρτης ήμουνα υπεύθυνος για τις συλλήψεις ατόμων προς εκτόπιση και των προτάσεων για απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.
Την επομένη, 22 – 4 – 1967, σηματικώς διετάχθη η σύλληψη των κομμουνιστών Γ! κατηγορίας, των επικινδύνων.
Στην ομάδα ασφαλείας είχα 6 χωρ/κες και 2 Υπαξιωματικούς, τους είχαν συλλάβει όλους εκτός από τον Τάτση Κων/νο και τον Αχιλλέα Καλιακάτσο που έπρεπε να συλληφθούν οπωσδήποτε.
Προσωπικά, με τον Ενωμ. Αναστάσιο Γιάννογλου, πήγα στο σπίτι του δεύτερου. Ήταν η ώρα 15.30, κτύπησα το κουδούνι και μας άνοιξε η γυναίκα του, η οποία μόλις μας αντίκρυσε, με λυγμούς με παρακαλούσε να μην τον συλλάβω, λύγισα προς στιγμήν, αλλά δεν γινόταν.
Μπήκα στο σπίτι, ο Αχιλλέας ντυμένος κανονικά, ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα, έξυνε τα δόντια του με μια οδοντογλυφίδα και απολάμβανε από το ραδιόφωνο τα εμβατήρια…..”Σας περίμενα”, μου είπε και σηκώθηκε όρθιος.
Το κρατητήριο του Τμήματος ήταν πληκτικό (3 χ 4 τ.μ. περίπου), με ένα μικρό παραθυράκι στην κορυφή της εισόδου. Θα ήταν πάνω από 40 άτομα μέσα.
Με ζητούσε επίμονα ο κρατούμενος Δημήτριος Πάσας, δικηγόρος. Με κολλημένο το πρόσωπό του στο παραθυράκι, με παρακάλεσε να τους μεταφέρουμε σε άλλο χώρο, διότι εκεί θα πέθαιναν από ασφυξία. Λίγες μέρες αργότερα, μεταφέρθηκαν στις φυλακές Άρτης, τόπο συγκεντρώσεως κομμουνιστών Νομού Άρτης με προορισμό τους τόπους εκτοπίσεως : Γιάρο ή Λέρο.
Αυτή ήταν η διαδικασία συλλήψεως και εκτοπίσεως των κομμουνιστών που είχε περαιωθεί τα τρία πρώτα Σάββατα, μετά την 21 – 4 – 1967.
Για τους πολιτευτάς και πολιτικούς ακολουθούσαν μεμονωμένες προσωπικές διαταγές συλλήψεως, όμως μόνο ο βουλευτής της Ε.Ρ.Ε. Ντίνος Παπαδημητρίου είχε συλληφθεί και μετά από δύο ημέρες αφέθη ελεύθερος. Έτρεμε ο Ντίνος από το φόβο μήπως τον εκτοπίσουν.
Την πρώτη Δευτέρα, μετά την 21– 4 – 1967, διετάχθη η παράδοση των κυνηγετικών όπλων στην Υπηρεσία μου, των κατοίκων του Νομού Άρτης.
Στη συνέχεια με άλλη διαταγή, ‘επρεπε εντός δύο μηνών να συνταχθούν και να υποβληθούν δελτία ποιού (φρονήματα) των δημοσίων υπαλλήλων εναντίον των οποίων υπήρχαν επιβαρυντικά στοιχεία, για την αποστολή τους στα αρμόδοα συμβούλια και τα οποία θα προέκυπταν από τους ατομικούς φακέλλους. Όπως θα αναφέρω δεν υπήρχε η δυνατότητα διασταυρώσεως των πληροφοριών και όχι σπάνια επικρτούσαν οι γνώμες κακόβουλων και εμπαθών από προσωπικά κίνητρα….Είχε διαταχθεί η υποβολή αναφορών ανεξάρτητα από τις πολιτικο-ιδεολογικές πεποιθήσεις, εναντίον δημοσίων υπαλλήλων που υπήρχαν επιβαρυντικά στοιχεία για το ήθος κ.λ.π….»(Συνεχίζεται…). [Πηγή : ΔΕΞΙΟΙ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ, ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΣΚΟΠΙΣΜΟΥ΄*, Λ. Νικόπουλος, Αθήνα, 2002]
*Ευχαριστώ θερμά τον κ. Σωτήρη Σαρλή για την παραχώρηση του εν λόγω βιβλίου, που δεν κυκλοφορεί πιά.
Στη φωτογραφία ο Λεωνίδας Νικόπουλος, πρώτος από δεξιά, ένα χρόνο πιο πριν, το Πάσχα του 1966, στο Αστυνομικό Τμήμα Άρτης. (Φωτο από το ίδιο βιβλίο).
