Στο γήπεδο της Άρτας με φόντο ένα χωράφι με ελιές κι ένα σπιτοκάλυβο με αχυρένια σκεπή. Διακρίνονται από αριστερά : Κων/νος Χούμης (Μέγας Γκολτζής. παίκτης του Ο.Σ.Φ.Π. – Εθνικού), Β. Δήμου, Ν. Έξαρχος, Κ. Κεχαγιάς, Κ. Τζαχρήστας, Δ. Σίτας, Κ. Λέτσος, Ν. Αρτέμης, Αν. Ζέρβας, Απ. Ζάζος, Χαρ. Σαλούρος (Πρόεδρος – Φυσικός). Σδούκος, Γ. Λέτσος, Σόλων Μαρκαμπέλας, Βίκτωρ Σακκάς, Ν. Ζάχος, Μ. Τσαντούκλας. Δ. Γιώτης (Μασκώτ) και Ν. Καραμπελιάς. (Φωτο & Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)
Από το φωτογραφικό άλμπουμ του Richard W. Holtermann (1931), με σκηνές και πρόσωπα από την Άρτα, την Πρέβεζα και την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου.
Η οικογένεια Yoka στη Σαμονίβα του Σουλίου
Μπροστά στο πέτρινο σπίτι της οικογένειας Yoka στη Σαμονίβα του Σουλίου, ο Holtermann αποτυπώνει μια μεγάλη οικογένεια — άντρες, γυναίκες και παιδιά — με μια ηρεμία που θυμίζει πορτρέτο εποχής.
Τα ρούχα, σκούρα και μάλλινα, φανερώνουν την αυστηρότητα της ηπειρώτικης καθημερινότητας· το σπίτι, με τα πέτρινα σκαλοπάτια και την τραχιά τοιχοποιία, συμπληρώνει το σκηνικό μιας ζωής δεμένης με τον τόπο.
Στην άκρη της εικόνας, η μορφή ενός Άγγλου της αποστολής υπενθυμίζει πως, στα μέσα της δεκαετίας του ’30, η Ήπειρος άρχιζε να ανοίγεται στο βλέμμα εκείνων που ήρθαν να τη χαρτογραφήσουν και να τη γνωρίσουν. (Φωτο από αρχείο Οικογένειας Χόλτερμαν)
Types of Greek People – Photo No. 6
From the Richard W. Holtermann Photo Album (1931), depicting scenes and people from Arta, Preveza and the wider region of Epirus.
The Yoka family at Samoniva, Souli, Epirus
Before the stone house of the Yoka family in the village of Samoniva, Souli, Holtermann recorded a large family group – men, women and children – standing in quiet composure.
Their clothes, dark and woollen, speak of the austerity of Epirote life; the stone house, with its rough walls and narrow steps, frames a world built from endurance and faith.
At the edge of the frame, the presence of one of the British team recalls a time, in the mid-1930s, when Holtermann’s camera was documenting a way of life still poised between tradition and change. (Photo Courtesy of the Holtermann family)
Από το φωτογραφικό ταξίδι του Richard W. Holtermann στην Ήπειρο το 1931 – πορτρέτα της καθημερινής ζωής στην Άρτα και την Πρέβεζα.
Καστρί, Κοιλάδα του Αχέροντα – μια τετράδα από αδελφές
Από την ίδια περιοχή της Πρέβεζας, στην κοιλάδα του Αχέροντα, ο Holtermann φωτογραφίζει τέσσερις αδελφές. Οι στάσεις τους, απλές και σταθερές, μαρτυρούν μια ήρεμη δύναμη.
Οι φορεσιές είναι σκούρες, χειροποίητες, με πολυστρωματικές φούστες και μικρές μεταλλικές λεπτομέρειες στο στήθος· φυλαχτά, σταυροί, κοσμήματα προίκας.
Στο βάθος, η πεδιάδα του Αχέροντα, τόπος όπου τότε η βρετανική εταιρεία Henry Boot εργαζόταν σε έργα αποξήρανσης· γι’ αυτό και η ομάδα των Άγγλων μηχανικών και φωτογράφων ταξίδευε ως εκεί. (Φωτο από αρχείο Οικογένειας Χόλτερμαν)
Types of Greek People – Photo No. 6
From the 1931 photographic journey of Richard W. Holtermann through Epirus – portraits of everyday life in Arta and Preveza.
Kastri, Acheron Valley – A quartet of sisters
From the same region of Preveza, in the Acheron Valley, Holtermann photographed four sisters. Their calm posture suggests quiet strength and dignity.
The garments are dark, hand-woven and layered, with small metal ornaments and crosses around the neck – tokens of faith, dowry and personal story.
In the background lies the plain of the Acheron, where at the time the British company Henry Boot carried out land-drainage works. That is why the British engineers and photographers travelled through this area as well. (Photo Courtesy of the Holtermann family).
Από το άλμπουμ του Richard W. Holtermann (1931) – στιγμιότυπα ζωής και προσώπων από την Ήπειρο.
Καστρί, μια ολόκληρη οικογένεια με τρεις γενιές
Στο Καστρί της Πρέβεζας, ο Richard W. Holtermann απαθανατίζει μια πολυμελή οικογένεια — τρεις γενιές συγκεντρωμένες μπροστά στο ανοιχτό τοπίο της θεσπρωτικής πεδιάδας.
Τα ρούχα, λιτά και σκοτεινά, φανερώνουν τον αγροτικό χαρακτήρα της ζωής: γυναικείες ποδιές, μακριές φούστες, μαντίλες σφιχτά δεμένες· αντρικά παντελόνια από χοντρό ύφασμα, πουκάμισα, σακάκια δουλεμένα από τη χρήση.
Δίπλα στα σκούρα μάλλινα και τις ποδιές των γυναικών, οι Άγγλοι της αποστολής με τα καπέλα, τα ελαφρά σακάκια και τις μπότες τους θυμίζουν έναν άλλο κόσμο· η στολή της παράδοσης απέναντι στη στολή της εργασίας. (Φωτο από αρχείο Οικογένειας Χόλτερμαν).
Types of Greek People – Photo No. 4
From Richard W. Holtermann’s 1931 album – glimpses of Greek life and faces across Epirus.
Kastri – A complete family in three generations
In the village of Kastri, Preveza, Richard W. Holtermann captured a large family – three generations gathered before the open plain of Thesprotia.
Their clothes, dark and simple, reflect the rural way of life: women in long skirts and aprons, headscarves tightly tied; men in coarse trousers, shirts and well-worn jackets.
Beside the women’s heavy wool and aprons, the British members of the mission – with their hats, light jackets and boots – seem to belong to another world: the dress of tradition facing the dress of work. (Photo Courtesy of the Holtermann family).
Γεννήθηκε στο Αστροχώρι Άρτας το 1920, τέταρτος γιος του ιερέα Αποστόλη Αθανασάκη.
Στις 10 Απριλίου 1941 κατατάσσεται στην 12η Πυροβολαρχία Άργους για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία, από την οποία απολύεται λίγο αργότερα με τη διάλυση του Ελληνικού Στρατού μετά την κατάκτηση της χώρας από τα γερμανικά στρατεύματα.
Από το 1942 έως το 1945 υπηρετεί στις Ε.Ο.Ε.Α. (ΕΔΕΣ) ως ένοπλο μέλος.
Υπηρετεί στον ΕΟΕΑ (ΕΔΕΣ) ως ένοπλο μέλος 1942–1945.
(Απόσπασμα από την υπηρεσιακή του διαδρομή)
Μετά την Απελευθέρωση κατατάσσεται στη Μεραρχία Εθνοφυλακής, και τον Φεβρουάριο 1947 εισέρχεται στο Σώμα Μονίμων Υπαξιωματικών ως Λοχίας.
Κατά τον Εμφύλιο προάγεται διαδοχικά επ’ ανδραγαθία στους βαθμούς του Ανθυπασπιστή και Ανθυπολοχαγού (Μάιος 1949).
Στιγμιότυπο από στρατιωτικό καταυλισμό κατά την αποστολή στην Κορέα (1953–1954).
Το 1953–1954 συμμετέχει στο Εκστρατευτικό Σώμα Κορέας ως Διμοιρίτης.
Τραυματίζεται σε επιχειρήσεις και τιμάται με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας για εξαιρετική ανδρεία στο πεδίο της μάχης.
Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του φοίτησε σε πλήθος στρατιωτικών σχολείων και εκπαιδεύσεων. Το 1957 νυμφεύεται την Αλεξάνδρα Κρίκα με την οποία αποκτά δύο παιδιά.
Αποστρατεύεται με τον βαθμό του Συνταγματάρχη το 1977.
Απεβίωσε τον Νοέμβριο 2008.
Ο λοχαγός Σ. Αθανασάκης ( δεύτερος από αριστερά) με Έλληνες στρατιώτες του Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος Κορέας σε άσκηση στο πεδίο.
Μέλη του Εκστρατευτικού Σώματος Κορέας σε επιχειρησιακή βάση, 1953. Ο Σωκράτης Αθανασάκης στη μέση.
Όλα τα στοιχεία και οι φωτογραφίες προέρχονται από το προσωπικό αρχείο της κόρης του κ. Βέκης Αθανασάκη.
Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησής μας με το ρεπορτάζ του «Ραδάμανθυς» για τους πρώτους ποδηλατικούς αγώνες της Άρτας στις 21 Ιουνίου 1925 (το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ:
https://doxesdespotatou.com/podilatiki-agones-artas-1925-radamanthys/), θα θέλαμε σήμερα να παρουσιάσουμε ορισμένα στοιχεία για τον πρώτο Ποδηλατικό Σύλλογο Άρτης, που ιδρύθηκε το ίδιο έτος.
Σύμφωνα με τα Γενικά Αρχεία του Κράτους (ΓΑΚ) – Άρτας:
«Δια της υπ’ αριθμ. 69 πολιτικής απόφασης της 22/2/1925 ιδρύεται στην Άρτα ο ανωτέρω σύλλογος. Πράξη προέδρου Πρωτοδικών Άρτας (65) 1ου 1925 κατόπιν αιτήσεως του Δημ. Σ. Ρέτσα ως προέδρου, καθότι απουσίαζε ο Αρχηγός Κων/νος Στρατής.
Πρώτοι αθληταί: Γεώργιος Δημ. Γαλανός (ξενοδόχος), Λάμπρος Παλιάτσος (εστιάτορ – επαγγελματίας), οι αφοί Χρήστος και Δημήτριος Ζιάκκας (έμποροι κρεάτων), Λέανδρος Παπακίτσος (κτηματίας και μέγας παίκτης του Παναμβρακικού, δημοτικός σύμβουλος)».
[Πηγή: ΓΑΚ Άρτας – Παρουσίαση Κ. Μπανιάς]
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι πρώτοι ποδηλατικοί αγώνες της 21ης Ιουνίου 1925, οι οποίοι —όπως προκύπτει— πραγματοποιήθηκαν με αφορμή τους εορτασμούς για την επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης.
Η κορυφή που οι ορειβάτες της εποχής είχαν ονομάσει «Παπαρρόδου», σε ανάμνηση προσώπου της ομάδας τους, επανέρχεται εδώ μέσα από τη μεταγενέστερη φωτογραφία του Π. Βοκοτόπουλου. Η γωνία λήψης, ο φωτισμός και το βάθος του τοπίου επιτρέπουν να διακρίνουμε τα ίδια μορφολογικά στοιχεία που καταγράφονταν και στη φωτογραφία του περιοδικού «Το Βουνό». Ο ίδιος ορεινός όγκος, αλλά ιδωμένος σε άλλη στιγμή και με άλλο βλέμμα. Έτσι, η νέα εικόνα λειτουργεί ως φυσική συνέχεια της παλαιότερης παρουσίασης της Κορυφής Παπαρρόδου, κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου, την οποία μπορείτε να δείτε εδώ:
https://doxesdespotatou.com/koryfi-sta-tzoymerka/
(Πηγή φωτογραφίας : Λεύκωμα ΗΠΕΙΡΟΣ, Θεσσαλονίκη, 2011)
Η φωτογραφία φαίνεται πως τραβήχτηκε σε μια εκδρομή στα Τζουμέρκα, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’50, τότε που μια έξοδος στη φύση ήταν μικρή γιορτή από μόνη της. Ανάμεσα στην παρέα, διακρίνεται πίσω δεξιά η μητέρα μου, Αντιγόνη Μπαλάσκα, νέα ακόμη, σε μια σπάνια στιγμή ανάπαυλας. Η στάση τους δίπλα στην πηγή, με το νερό να κατεβαίνει καθάριο από την πλαγιά, αποτυπώνει εκείνη την απλότητα της εποχής· μια ομάδα ανθρώπων που σταμάτησε για λίγο στο δροσερό σημείο του δρόμου, όπως γινόταν τότε σε κάθε ορεινό μονοπάτι.
Το τοπίο, η πέτρα, το τρεχούμενο νερό και οι ήρεμες μορφές συνθέτουν μια εικόνα καθημερινής ομορφιάς, από αυτές που με τον χρόνο αποκτούν μεγαλύτερη αξία — όχι μόνο ως τεκμήρια μιας άλλης ζωής, αλλά και ως προσωπικά ίχνη μνήμης για όσους πορεύτηκαν στα βουνά των Τζουμέρκων. (Οικογενειακό αρχείο Α. Καρρά)
Παρουσίαση ενός τοπικού τεκμηρίου από την περίοδο της καλλιέργειας λυκίσκου στα Τζουμέρκα.
Κατά την περίοδο 1959–1962 εφαρμόστηκε στα Τζουμέρκα πρόγραμμα καλλιέργειας λυκίσκου, με επίκεντρο το Βουργαρέλι (τότε Δροσοπηγή). Το πρόγραμμα συνδέθηκε τόσο με κρατικές κατευθύνσεις όσο και με τη δραστηριοποίηση της ζυθοποιίας ΦΙΞ, η οποία εγκατέστησε στην περιοχή ξηραντήριο και προμήθευε το απαραίτητο τεχνικό υπόβαθρο.
Η καλλιέργεια αποδείχθηκε απαιτητική και συχνά προβληματική, γεγονός που οδήγησε σε παράπονα καλλιεργητών και εργατών σχετικά με τις συνθήκες, την αμοιβή και τη συνολική ωφέλεια για την τοπική κοινωνία. Σε αυτό το κλίμα, τον Ιούνιο του 1962, ο τότε βουλευτής Άρτας Πέτρος Γαρουφαλιάς απηύθυνε επιστολή προς κατοίκους της Δροσοπηγής, με σκοπό να αντικρούσει κατηγορίες που, όπως αναφέρει, τον είχαν θίξει προσωπικά αλλά και πολιτικά.
Η επιστολή αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνονταν τότε οι τοπικές κοινωνίες την εμπλοκή του κράτους, των εταιρειών και των πολιτικών στην αγροτική παραγωγή. Ο Γαρουφαλιάς υπερασπίζεται την καλλιέργεια του λυκίσκου, απορρίπτει τα παράπονα περί εκμετάλλευσης και ζημίας, και ζητά διευκρινίσεις να δημοσιευθούν στον Τύπο. Στο κείμενο υπάρχει επίσης αναφορά στην εκλογική συμπεριφορά των κατοίκων της Δροσοπηγής, στοιχείο που δείχνει το πολιτικό φορτίο της συζήτησης.
Η επιστολή, χωρίς να λύνει όλα τα ερωτήματα της εποχής, βοηθά στην αποτύπωση των αντιθέσεων που γεννήθηκαν γύρω από την καλλιέργεια του λυκίσκου στα Τζουμέρκα και αποτελεί χρήσιμο τεκμήριο για την τοπική ιστοριογραφία.
Επιπλέον Πληροφόρηση
Ακολουθεί το έγγραφο όπως διασώζεται (από το αρχείο Γεωργίου Σιούλα)
(21 Ιουνίου 1925)
Το ρεπορτάζ του 1925 παρουσιάζει με ζωντανό τρόπο τους ποδηλατικούς αγώνες της Άρτας, όπου πλήθος κατοίκων κατέκλυσε το ποδηλατοδρόμιο μετατρέποντας την εκδήλωση σε μια μεγάλη τοπική γιορτή. Περιγράφονται αγωνίσματα ταχύτητας, αντοχής και βραδύτητας, καθώς και εντυπωσιακές επιδείξεις δεξιοτεχνίας, που έδωσαν αξέχαστο χαρακτήρα στη διοργάνωση.
Το Ραδάμανθυς ήταν μια ελληνική εικονογραφημένη εγκυκλοπαιδική επιθεώρηση που κυκλοφόρησε στις αρχές του 20ού αιώνα. Ιδρύθηκε το 1916 από τον Ελευθέριο Ι. Παπαγιαννάκη και εξέδιδε τεύχη ποικίλης ύλης: κοινωνικά άρθρα, ιστορικές μελέτες, λογοτεχνία, ταξιδιωτικές ανταποκρίσεις, επιφυλλίδες και σημειώματα πολιτιστικού ενδιαφέροντος.
Αντιπροσώπευε το μοντέλο των μορφωτικών περιοδικών της εποχής, που στόχευαν σε ένα ευρύτερο καλλιεργημένο κοινό, συνδυάζοντας εγκυκλοπαιδική ενημέρωση με λογοτεχνική παραγωγή και εικονογραφημένο υλικό. Συνολικά, το Ραδάμανθυς εντάσσεται στον τύπο των μορφωτικών-πολιτιστικών περιοδικών που διαμόρφωσαν τον ελληνικό εκδοτικό χώρο του Μεσοπολέμου.
Στο τεύχος του 1925, το Ραδάμανθυς δημοσίευσε το εκτενές ρεπορτάζ του Γ. Αλιβέρτη για τους Ποδηλατικούς Αγώνες Άρτης της 21ης Ιουνίου.
Πλήθος κατοίκων από την Άρτα και τα περίχωρα κατέκλυσε το ποδηλατοδρόμιο, μετατρέποντας την τοπική αθλητική διοργάνωση σε μια μεγάλη λαϊκή γιορτή.
«Εκκίνηση ποδηλατικού αγώνα στο ποδηλατοδρόμιο, Αθήνα 1896 – φωτογραφία Albert Meyer.»
Το κείμενο παρουσιάζει:
Το γεγονός αποτυπώνεται ως κορυφαία στιγμή της τοπικής κοινωνικής ζωής, με ισχυρή λαϊκή συμμετοχή και ενθουσιασμό.
«Έλληνες ποδηλάτες των αρχών του 20ού αιώνα με αγωνιστικά ποδήλατα – ιστορική φωτογραφία.»
Στο σημείο αυτό παρατίθεται το αυθεντικό κείμενο, όπως δημοσιεύτηκε στο Ραδάμανθυς, με το ύφος και τη γλωσσική μορφή της εποχής.
«ΟΙ ΠΟΔΗΛΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΡΤΗΣ
(21 Ιουνίου 1925)
Κατά τους τελεσθέντες ποδηλατικούς αγώνες της παρελθούσης Κυριακής εν Άρτη οι κάτοικοι Άρτης απέδειξαν για μία ακόμη φορά πόσο γνωρίζουν να εκτιμούν τον αθλητισμό, συνεχίζοντας ούτω πατροπαράδοτα έθιμα.
Εκτός των συμμετασχόντων τελείως κατηρτισμένων αθλητών και σύμπας ο πληθυσμός της Άρτης και των περιχώρων παρακολούθησε τους αγώνας με εξαιρετικό ενδιαφέρον. Τόσο ήταν το πρωτοφανές ενδιαφέρον του κόσμου, ώστε ενόμιζε τις ότι εγένετο γενική έξοδος των Αρταίων προς το ποδηλατοδρόμιο.
Μολονότι καταβλήθηκε πάσα φιλότιμος προσπάθεια της οργανωτικής επιτροπής για τα καθέκαστα και τις λεπτομέρειες των αγώνων (ταξιθέτηση – τάξις – Έναρξις κλπ.), εν τούτοις δεν ήταν ανθρωπίνως δυνατόν αυτή να προβλέψει την πρωτοφανή κοσμοσυρροή και να εξασφαλίσει εις άπαντα τον πληθυσμό τις απολύτως αναγκαίες θέσεις. Και μ’ όλα ταύτα αγογύστως υπέστησαν υπό τον ήλιον, πλην βραδύτερον και υπό δροσερή φρεσκάδα των «Νηρηίδων λευκών», την επί τετράωρον ορθοστασία.
Προς στιγμήν η Άρτα μετεμορφώθη εις ένα απέραντο «Λουξ» των Αθηνών, όπου αι επιδείξεις των διασημοτέρων ποδηλατιστών του κόσμου.
Την έναρξη αναγγέλλει κατάλληλο εμβατήριο της μουσικής μας.
Η παρέλαση των 25 ευσταλών ποδηλατιστών προκαλεί φρενίτιδα του πλήθους. Χειροκροτεί ακαταπαύστως. Οι αθλητές δι’ υποκλίσεως παρελαύνουν προ των θεατών της επιτροπής.
Ίλιγγος καταλαμβάνει τους θεατές όταν οι αθλητές κ. κ. Κωνστ. Ρέτσος, Καλλικρ. Τσικνιάς και Παναγ. Κοντονίκας εκτελούν επί των ποδηλάτων τις τολμηρότερες κινήσεις.
Οι θεατές συγκρατούν την αναπνοή τους όταν οι αθλητές κ. κ. Ιωάν. Πάντζος και Ελευθέριος Λιάκατσας πτερυγίζουν επί των ποδηλάτων.
Ακράτητα χειροκροτήματα προκάλεσε η απαγωγή του Ιωάν. Πάντζου. Ούτος βαίνων από ρητήρος επί ποδηλάτου απήγαγε κατά την διαδρομή τον εκ των αθλητών κ. Παν. Κοντονίκα, ιστάμενον επ’ αυτού εις κατάλληλη στάση. (Την στιγμή ταύτη δικαίως ο νεαρώτερος των δικηγόρων της Ελλάδος, ο πολύς και σημαίνων κ. Ξενοφών Κοτσαρίδας, ηκούσθη λογοπαίζων: «Ο κ. Πάντζος ασφαλώς πρέπει να μηνυθεί επί βιαία απαγωγή».)
Εν μέσω ατελευτήτου ενθουσιασμού επηκολούθησε ο δρόμος βραδύτητος των 100 μέτρων.
Κατά το αγώνισμα τούτο, εκ των 8 αθλητών οι 7 πίπτουν ο εις μετά τον άλλον, μη κατορθώσαντες να φθάσουν βραδυπορούντες το τέρμα. Ιστάμενος βραδυπορών απομένει μόνος ο κ. Παν. Κοντονίκας, όστις και αναδεικνύεται με φρενίτιδα νικητής.
Επακολουθούν έπειτα τα αγωνίσματα ταχύτητος 3 χιλιομέτρων και αντοχής 15 χιλιομέτρων.
Η ωραία και πρωτοφανής αύτη τελετή έληξε εν μέσω μεγίστου ενθουσιασμού των κατοίκων της Άρτης. Ο θαυμασμός και ο έπαινος προς την οργανωτική επιτροπή άφησε την εντύπωση ότι όντως τοιαύται ωθήσεις δόξης προς τα εμπρός τιμούν όχι μόνον την πρωτεύουσαν των Δεσποτών της Ηπείρου, την Άρταν, αλλά και την κοιτίδα του αθλητισμού, την Μεγάλη μας Ελλάδα.
Η απίστευτη και απροσδόκητη επιτυχία των αγώνων, ως και αι παραινέσεις του πληθυσμού μας και των ολίγων ξένων, ανάγκασαν την οργανωτική επιτροπή να προκηρύξει Πανηπειρωτικούς ποδηλατικούς αγώνες για τον προσεχή Σεπτέμβριο, καθ’ ους θέλει εξασφαλισθεί η άνετος και αδάπανος προσέλευσις και διαμονή των ξένων αθλητών εν Άρτη.
Γ. Αλίβερτης
🖼 ➡ «Ακολουθεί η πρωτότυπη σελίδα του πρακτικού των αγώνων, όπως δημοσιεύτηκε στο Ραδάμανθυς (1925):»
«Πρακτικό και αποτελέσματα των ποδηλατικών αγώνων Άρτας — περιοδικό Ραδαμάνθυς, 1925.»
