Πάσχα στη Ροδαυγή!

17 Απριλίου 1960 – Πάσχα στη Ροδαυγή. Τα αρνιά ψήνονται στις ξύλινες σούβλες στο δρόμο, ανάμεσα από το τσαγκάρικο του Νικολάου Μάρη και το καφενείο του Χριστόφορου Διαμάντη. (Πηγή : ΡΟΔΑΥΓΗ, ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΧΤΕΣ, Χ. Σταύρος, Άρτα, 2020)

Δημοσιεύθηκε στη Το Πάσχα στην Άρτα | Σχολιάστε

Πάσχα στα Παγοποιεία!

1966 – Πάσχα στα παλιά Παγοποιεία της οικογένειας Μπανταλούκα. Καθιστοί η αδελφή του Μιχάλη Περάνθη κ. Παπαδοπούλου – Καζούνη, η κόρη της Ηλιάννα Καζούνη και ο Νίκος Μπανταλούκας. Όρθιοι από δεξιά : Ρίτα Τούμπουρου, Εύη Μπανταλούκα, πίσω φαίνεται ελάχιστα ο Μιχάλης Περάνθης, Πέννυ Μπανταλούκα, Κάτια Σαρδελή, η μικρούλα Πόπη Γκοτζιά (Μικροβιολόγος), Ζωή Χουλιάρα, Σωτήρης Μπανταλούκας, Βούλα Γεωργάκη, Κώστας Μπανταλούκας, Μάξιμος Μπανταλούκας, Στέλιος Παγουλάτος, Φιλάρετος Μπανταλούκας, Γιάννης Μπανταλούκας και Κοσμάς Σαρδελής. (Η φωτογραφία είναι από το αρχείο του κ. Μάξιμου Μπανταλούκα)

Δημοσιεύθηκε στη Το Πάσχα στην Άρτα | Σχολιάστε

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

Ευχόμαστε σε όλους ήρεμες, χαρούμενες και όμορφες πασχαλινές μέρες, με υγεία, χαρές και τραγούδια! Καλό Πάσχα!

Δημοσιεύθηκε στη Το Πάσχα στην Άρτα | Σχολιάστε

Μεγάλο Σάββατο του ’71

17 Απριλίου 1971, Μεγάλο Σάββατο. Ο Ιούδας στην Παρηγορήτισσα. (Πηγή : Λεύκωμα ΗΠΕΙΡΟΣ, Π. Βοκοτόπουλος, Θεσσαλονίκη, 2011)

Δημοσιεύθηκε στη Το Πάσχα στην Άρτα | Σχολιάστε

Ο Επιτάφιος του Αγίου Γεωργίου, 1958!

Μεγάλη Παρασκευή του 1958. Ο Επιτάφιος είναι έτοιμος για την αναμνηστική φωτογραφία. Μπροστά οι Θανάσης Πεταλάς (νεοκόρος) και Γιώργος Ευαγγελίου. Πίσω, πάνω σε καρέκλες, οι Γιώργος Χαλκιάς και Μιχάλης Χριστοδούλου (Καζάκος). [Πηγή : ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΡΤΑ, Γ. Χαλκιάς, Αθήνα, 2023]

Δημοσιεύθηκε στη Το Πάσχα στην Άρτα | Σχολιάστε

Μεγάλη Παρασκευή του 1966

8 Απριλίου 1966. Βασίλης Καρατσώλης, Κ. Κωτσάκης και Αντώνης Στρατής χτυπάν την καμπάνα της Αγίας Θεοδώρας. (Η φωτογραφία είναι από το αρχείο του Π. Μάνθα)

Δημοσιεύθηκε στη Το Πάσχα στην Άρτα | Σχολιάστε

Το στόλισμα των Επιταφίων στην Άρτα!

“…..Το μάζεμα των λουλουδιών για το στόλισμα του Επιτάφιου παλιά, όταν δεν υπήρχαν ακόμη ανθοπωλεία στην πόλη, ξεκινούσε από την Κυριακή των Βαίων μέχρι τη Μεγάλη Τετάρτη, γιατί το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης  έπρεπε η κάθε ενορία να έχει συγκεντρώσει τις ποσότητες λουλουδιών που χρειαζόταν…Μετά έρχονταν το σχέδιο. Η φαντασία των παιδιών οργίαζε. Φέραμε σχέδιο από την Αθήνα, η οποία τότε φάνταζε μακρινή, αφού ήθελες ολόκληρη μέρα για να φτάσεις από την Άρτα. Τα σχέδια λίγο – πολύ ήταν ίδια. Από έναν σταυρό σε κάθε πάντα και μερικές γιρλάντες….

Κάθε ενορία είχε συγκεκριμένα πρόσωπα που ασχολούνταν αποκλειστικά με το στόλισμα του Επιτάφιου το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης :

  1. Στον Άγιο Γεώργιο ο Φώτης Ντόρος, ο Μήτσος Σίτας  και ο Θύμιος Γούλας.
  2. Στον Άγιο Νικόλαο ο Χαρίλαος Χουλιάρας, που παλιότερα ήταν στον Άγιο Γεώργιο.
  3. Στην Αγία Θεοδώρα ο Βαγγέλης Σκουτέρης και ο Μιχάλης Αλίβερτης.
  4. Στην Αγία Σοφία η Αρτεμησία Αλίβερτη.
  5. Στον Παντοκράτορα ο Νίκος Καλαμάκης και ο Λάκης Σιάφης, και
  6. Στην Παρηγορήτισσα ο Χαρίλαος Τσαμπάς.

 Οι ενορίτες αυτοί είχαν την ευθύνη της οργάνωσης των συνεργείων, την μεταφορά τραπεζιών για να τοποθετηθούν τα χαρτόνια από τις 4 πάντες, τη μεταφορά των λουλουδιών από κάποιο σπίτι όπου φυλάσσονταν, τη σχετική κόλλα με τα πινέλα κ.τ.λ.

Οι πόρτες των εκκλησιών έκλειναν όταν άρχιζε το στόλισμα, όχι μην κλέψουν το σχέδιο άλλες ενορίες, όπως έλεγαν, αλλά για να είναι ανεπηρέαστα τα συνεργεία για να δουλέψουν.

Μετά τις 2 το πρωί, που η δουλειά είχε προχωρήσει, οι πόρτες άνοιγαν και πολλοί Αρτηνοί περιφέρονταν στις εκκλησίες να συναντήσουν φίλους, να ανταλλάξουν ευχές και να παρακολουθήσουν, έστω και για λίγο, το σκηνικό. Μοναδική εξαίρεση αποτελούσε την εποχή εκείνη το στόλισμα του Επιτάφιου της Αγίας Σοφίας που ανατίθονταν σε επαγγελματία (Τσάντας) και οι πόρτες της εκκλησίας δεν άνοιγαν σε κανένα. Αυτό είχε δημιουργήσει μια αντιπαλότητα με τους ενορίτες των άλλων εκκλησιών.

Πολλές εκκλησίες, εκτός από τα φαναράκια με κερί. Επεδίωκαν να φωτίσουν ορισμένα σημεία του Επιτάφιου  με μικρά λαμπάκια. Θυμάμαι ότι μια τέτοια προσπάθεια είχε δημιουργήσει ανυπέρβλητο πρόβλημα  στον Επιτάφιο του Αγίου Γεωργίου το 1958.  Κλήθηκε ο αείμνηστος Γιώργος Ευαγγελίου  που είχε επαγγελματικές μπαταρίες  και τοποθέτησε  σε ειδικό πατάρι κάτω από τον επιτάφιο  μια τεράστια μπαταρία «ΠΑΚ» για να τροφοδοτήσει  περί τα 30 – 40 λαμπάκια. Όταν το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής  πήγαν να σηκώσουν τον Επιτάφιο 4 γεροί άντρες, τους κόπηκαν τα χέρια….” (Πηγή : ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΡΤΑ, Γ. Χαλκιάς, Αθήνα, 2023)

Στη φωτογραφία από το ίδιο βιβλίο, μια χαρακτηριστική σκηνή από το στόλισμα του Επιταφίου το 1958. Καθιστοί : Μ. Χριστοδούλου (Καζάκος), Θ. Βασιλάκης, Ν. Κουνινιώτης, Ν. Καραβασίλης, Γ. Χαλκιάς. Όρθιοι : Δ. Μπίζας, Λ. Βέτσιος, Ντ. Κουβαράς, Γ. Τσιγκρέλης, Χ. Κατσίακς, Μ. Ζήσης, Γρ. Πεταλάς, Τάκης Καραβασίλης, Χρ. Βήτας.

Δημοσιεύθηκε στη Το Πάσχα στην Άρτα | Σχολιάστε

Το κτίριο του Ορφανοτροφείου

Ήταν ένα τεράστιο κτίριο, δίπλα στην Αγία Θεοδώρα. Σύμφωνα με κάποιους ήταν το ανάκτορο της Αγίας Θεοδώρας, ενώ κατ’ άλλους ήταν μέρος του Μοναστηριού του Αγίου Γεωργίου, η εκκλησία του οποίου μετονομάστηκε αργότερα προς τιμήν της Βασίλισσας του Δεσποτάτου, Θεοδώρας. Στη φωτογραφία, από το αρχείο του κ. Μπανιά, δάσκαλοι και φιλοξενούμενα αγόρια του Ορφανοτροφείου στην εσωτερική αυλή του κτιρίου.

Δημοσιεύθηκε στη Η Εκπαίδευση στην Άρτα | Σχολιάστε

Εθνικό Ορφανοτροφείο Άρτης

Η Άρτα ήταν μια από τις πόλεις που φιλοξένησε ένα από τα Ορφανοτροφεία που ιδρύθηκαν την δεκαετία του 1920, μετά την Μικρασιατική καταστροφή.

Στη φωτογραφία η πρώτη σελίδα από το Μητρώο του Εθνικού Ορφανοτροφείου Άρτης, όπου 352 άπορα και ορφανά αγόρια επιβίωσαν σε άριστες συνθήκες, μορφώθηκαν και έμαθαν τέχνες. (Υλικό από εργασία που πρόκειται να αναρτηθεί σύντομα).

Δημοσιεύθηκε στη Η Εκπαίδευση στην Άρτα | Σχολιάστε

Το Τέμπλο της Αγίας Σοφίας Άρτης

Ο Ναός της Αγίας Σοφίας Άρτης κτίστηκε αρχικά το 1812, πυρπολήθηκε το 1821 και ανανεώθηκε το 1829. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού είναι έργο των μέσων του 19ου αιώνα. “…Ο τεχνίτης του τέμπλου Σύμος Μαργαρίτης, όπως υπογράφεται, προσθέτει δίπλα στο όνομά του και το προσδιοριστικό του τόπου καταγωγής του (Χιονάδες Κόνιτσας). Έγραψε όμως “Σιοναδίτης” αντί του ορθού ¨Χιοναδίτης”. Είναι πάντως πιθανόν, αν δεν πρόκειται για λάθος, να υπήρχε και αυτή η δεύτερη γραφή ή μάλλον προφορά του ονόματος των Χιονάδων, χωριού περίφημου, τόσο για τους ξυλογλύπτες, όσο και για τους αγιογράφους που ανέδειξε.” (Πηγή : ΤΟ ΤΕΜΠΛΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΑΡΤΑΣ, Ευστρατία Τσαπαρλή, Άρτα, 1986)

Στη φωτογραφία το Τέμπλο της Αγίας Σοφίας από το ίδιο βιβλίο.

Το τέμπλο της Αγίας Σοφίας σήμερα, σε φωτογραφία της κ. Σοφίας Εξάρχου.

…και εδώ το τμήμα του τέμπλου με τον μεγάλο σταυρό! Το τέμπλο της Αγίας Σοφίας Άρτης “…είναι κατασκευασμένο από ξύλο καρυδιάς και είναι αχρύσωτο, όπως κατά κανόνα είναι όλα σχεδόν τα Ηπειρωτικά εικονοστάσια του 19ου αιώνα, χωρίς καθόλου χρώματα, περασμένο μόνο με ελαφρό βερνίκι πριν από πολλά χρόνια….”. Όπως διακρίνουμε, σε σχέση με την πρόσφατη φωτογραφία, ο παλιός σταυρός έχει αλλαχθεί.

Δημοσιεύθηκε στη Οι Εκκλησίες | Σχολιάστε