Φωτογραφικό πορτραίτο μιας νεαρής κυρίας με ένδειξη “Άρτα, 25 – 8 – 194?” (Πηγή : Ευώνυμος, Οικολογική Βιβλιοθήκη)

Φωτογραφικό πορτραίτο μιας νεαρής κυρίας με ένδειξη “Άρτα, 25 – 8 – 194?” (Πηγή : Ευώνυμος, Οικολογική Βιβλιοθήκη)

Η Φιλαρμονική με την επωνυμία “ΟΡΦΕΑΣ” δυμιουργήθηκε το 1953 – 54, μετά από μια μεγάλη αντιπαράθεση των μουσικών με το Συμβούλιο του Σκουφά. Τότε έφυγαν και τα περισσότερα μέλη της φιλαρμονικής. Μαζί τους και ο αρχιμουσικός Δημήτριος Παπαιωάννου, ο οποίος παλαιότερα ήταν και στον Σκουφά. Αγόρασαν δε και μουσικά όργανα, τα οποία πλήρωσαν οι ίδιοι. Ο Σκουφάς όσο είχε την φιλαρμονική έπαιρνε πολλά χρήματα από τα δημόσια θεάματα (10 %) με αποτέλεσμα όταν σταμάτησε η λειτουργία της να χάσει πολλά χρήματα. Γι’ αυτό τον λόγο έφερε τον αρχιμουσικό Κ. Κοσμά, ο οποίος διακρινόταν για τις αυστηρές αρχές και το ήθος του και έφτιαξε μια φιλαρμονική εκ του μηδενός. Η λειτουργία του Ορφέα κράτησε 2 χρόνια και έπειτα διαλύθηκε ύστερα από παρεμβάσεις του Συλλόγου και έτσι κάποια παλιά μέλη επέστρεψαν ξανά στην φιλαρμονική του Σκουφά.
Στη φωτογραφία ” Η ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗ ΤΟΥ “ΟΡΦΕΑ” ΑΡΤΗΣ, ΤΟ 1953″ στην κεντρική οδό της πόλης. (Φωτο από αρχείο Ι. Ε.)

Μια ακόμη φωτογραφία από τα κτίρια στο λιμάνι της Κόπραινας πριν την αναστήλωσή τους, στις αρχές του 1980. (Φωτογραφία Volker Möller).

Κανάλι του Βωβού ποταμού στην Κόπραινα, σε φωτογραφία του Volker Möller, το 1980.
Μπορείτε να δείτε μια ακόμη φωτογραφία στο λινκ https://doxesdespotatou.com/varkada-sto-vovo-potamo/

“O Βουβός ποταμός
Ο παραρρέων σήμερον την Κόπραιναν ποταμός ονομάζετο Βουβός και αψευδής μάρτυς του τελευταίου υπολείμματος της κοίτης και εκβολής του ποταμού της Άρτης. Η εισχώρησίς του βςθέως εντός της θαλάσσης (φανάρι) μαρτυρεί την απότομον διακοπήν της εκβολής του. Όλα τα ανωτέρω αποδεικνύουν ότι ο ποταμός της Άρτης προσέκρουεν ελαφρώς εις διάφορα σημεία της Περάνθης και η κοίτη του κατείχε την μεταξύ Περάνθης και της οδού της Κοπραίνης περιοχήν. Διά μέγα χρονικόν διάστημα ο ποταμός από της θέσεως «Νεοχωράκι» και πέραν ήτο πλωτός δι’ο και η μονίμως προσδεδεμένη γέφυρα παρά το σημερινόν χωρίον Λιμήνι.
Αργότερον – και ιδίως κατά τον ενδέκατον αιώνα, κατευθύνετο κατ’ ευθείαν προς την λοφοσειράν της Περάνθης και εις την παρά το σημερινόν νεκροταφείον θέσιν. Εις την θέσιν ταύτην, εσχημάτιζεν ποτάμιον κολπίσκον με κατεύθυνσιν προς τας εκβολάς του.
Ολόκληρος η από του νεκροταφείου περιοχή, μέχρι των Στρατώνων, ήτο περιοχή του ποταμίου κόλπου. Ο αιγιαλός ούτος προσεχώθη μετά τον χαλασμόν της Πόλεως και μετά την αλλαγών της κοίτης του ποταμού. Κατέστη δε Κρατική, η ευφορωτάτη αύτη περιοχή, ως εκ του ποταμού προερχομένη.
Ετέρα πρόσθετος απόδειξις είναι και το ότι, η από των Στρατώνων μέχρι της Κοπραίνης περιοχή διατηρεί εις μικρόν βάθος ύδωρ με το οποίον εμποτίζεται ο κάτωθεν των προσχώσεων αιγιαλός. Εκ της αιτίας ταύτης ξηραίνονται τα δένδρα εκείνα, των οποίων το αδράκτι της ρίζης φθάνει εις το σημείον τούτο.
Όλα τα ανωτέρω ελεγχόμενα καταλλήλως και τοποθετούμενα με την εμπρέπουσαν σειράν, παρουσιάζουν οφθαλμοφανή την πορείαν του τότε ποταμού.
Βεβαίως εύλογος παρουσιάζεται η απορία, του πως συγκοινωνούσε ο Λαός της Άρτης με την έναντι του ποταμού περιοχήν, ιδίως κατά τους χειμερινούς μήνες…..” (Πηγή : ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΚΑΙ Η ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΙΣΣΑ, Κ. Στρατής, Άρτα)
Μπορείτε να δείτε σχετικά με τον Βουβό ποταμό στο λινκ https://doxesdespotatou.com/oi-ekvoles-toy-arachthoy/
Στη φωτογραφία το έτερο σκίτσο του Κ. Στρατή που δείχνει την πορεία του Αράχθου “μετά τον Χαλασμόν”, όπως τον γνωρίζουμε και σήμερα, από το ίδιο βιβλίο.

Δυο Αρτηνοί με στολές που δείχνουν το βαθμό του Ενωμοτάρχη, από την δεκαετία του 30, ποζάρουν σοβαροί στον φακό του Δ. Μητσιάνη στην Άρτα.
Ο ενωμοτάρχης ή συνηθέστερα νωμοτάρχης υπήρξε ένας βαθμός υπαξιωματικού στην ελληνική χωροφυλακή, ενός σώματος που αρχικά υπαγόταν στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας μέχρι το 1946. Τότε ήταν που έγινε οργανικό τμήμα του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Η θέση του ενωμοτάρχη υπήρξε ανώτερη (προφανώς) από τη θέση του υπενωμοτάρχη αλλά κατώτερη από αυτή του ανθυπασπιστή. Πρόκειται για μια θέση που υπήρχε από την πρώτη δύναμη της Βασιλικής Χωροφυλακής που ιδρύθηκε το 1833. Αρχηγός, 25 Αξιωματικοί, 103 Ενωμοτάρχες και 800 πεζοί Χωροφύλακες.
Κατά την αρχαιότητα, Ενωμοτία ονομαζόταν μια στρατιωτική υποδιαίρεση της Φάλαγγας των αρχαίων Ελλήνων. Η λέξη προέρχεται ετυμολογικά από τον όρο ‘ενώμοτος’, που θα πει αυτόν που έχει πάρει όρκο. Θυμηθείτε και τους χρόνους του αρχαιοελληνικού ρήματος ‘όμνυμι΄. Αυτή την ονομασία δανείστηκε αργότερα και η Ελληνική Χωροφυλακή θεσπίζοντας τον βαθμού του ενωμοτάρχη. (Πηγή : https://www.oneman.gr/)

Πρόκειται για την εκκλησία της Παναγίας της Φανερωμένης. Όπως φαίνεται ήταν από τις σπάνιες φορές που χιόνισε αρκετά και μέσα στην πόλη της Άρτας. (Φωτο από προσωπική συλλογή)
Μπορείτε να δείτε μια ακόμη φωτογραφία από την ίδια σειρά στο λινκ https://doxesdespotatou.com/chionia-stin-arta-2/

Ο Γ. Κουτσούμπας στο βιβλίο του για τα παλιά επαγγέλματα στην Άρτα, καταγράφει στο Ξεροβούνι τους παρακάτω μουσικούς : Γεώργιος Ψυχογιός (κλαρίνο), Χρήστος Ψυχογιός (βιολί), Βασίλειος Σπύρου (βιολί – τραγούδι), Θεόδωρος Γεωργίου (κλαρίνο), Γεώργιος Παππάς (λαούτο), Βασίλειος Τσιβόλας (τραγούδι), Ναπολέων Τσιγαρίδας (τραγούδι), Σπύρος Μπάμπαλης (τραγούδι), Δημήτριος Σπύρου (τραγούδι), Γεώργιος Μωραίτης (κλαρίνο), Θεοφάνης Γεωργογιάννης (κλαρίνο), Ιωάννης Τενέζος (κλαρίνο), Λάμπρος Μιχαλόπουλος (βιολί), Βελισάρης Γιαννούκαρης (κλαρίνο), Ευάγγελος Γιαννούκαρης (κλαρίνο), Κων.νος Κουτσογιάννος (βιολί), Χριστόφορος Διαμάντης (βιολί), Πέτρος Μπαρτζώκας (Ακορντεόν – τραγούδι), Μιλτιάδης Μάρης (λαούτο). (Πηγή : ΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ, Γ. Κουτσούμπας, Άρτα, 2004)
Στη φωτογραφία “Η παλιά κομπανία της Ροδαυγής τη δεκαετία του ’50. Από αριστερά : Βασίλης Αναστασίου (βιολί), Χριστόφορος Διαμάντης (κλαρίνο), Μιλτιάδης Μάρης (λαούτο – τραγούδι) και θεόδωρος Αναστασίου. (Πηγή : Λεύκωμα “ΡΟΔΑΥΓΗ, ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΧΤΕΣ”, Χ. Σταύρος, Άρτα, 2020)

1952 – Διπλός χορός στο πανηγύρι της Αγίας Βαρβάρας στη Ροδαυγή. Στον έξω κύκλο, μπροστά η Ευαγγελή Σταύρου, την κρατάει ο σύζυγός της Ζαχαρίας, διακρίνεται η Λουκία και ο Κώστας Μάνος και ο Κων/νος Αναστασίου.
Στον μέσα κύκλο, την πρώτη κρατάει ο Στέφανος Γρετσίστας και ακολουθεί η σύζυγος Σταματούλα, 4η η Σταυρούλα Γρετσίστα, 6η η πρεσβυτέρα Χαρίκλεια Παππά (Κασσάρα), 8η η Πανάγιω Καλλιμογιάννη και 9η η Βασιλική Καλλιμογιάννη (Γρετσίστα).
Η εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας βρίσκεται στη θέση Μαναίικα στην έξοδο του χωριού, επί του περιφερειακού δρόμου προς τα Τζουμέρκα, με καταπληκτική θέα, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία. (Πηγή : Λεύκωμα “ΡΟΔΑΥΓΗ, ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΧΤΕΣ”, Χ. Σταύρος, Άρτα, 2020)

Το καμπαναριό της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου στο χωριό Καμπή (Στρεβίνα) στις αρχές της δεκαετίας του ’60. (Φωτο από συλλογή Κ.Κ.)
