Ο ζωγράφος Άγγελος Στεργίου (1921 -1996)

“Ο Άγγελος Στεργίου γεννήθηκε στην Άγναντα. Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο Αγνάντων και εν συνεχεία στο Ημιγυμνάσιο Αγνάντων. Μετά από εξετάσεις εισήχθη στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων και ακολούθως στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων.

Με την αποφοίτησή του, διορίστηκε ως Δάσκαλος στην Εκπαιδευτική Περιφέρεια Άρτας και υπηρέτησε διαδοχικά σε Δημοτικά Σχολεία της ορεινής ζώνης, σε χωριά του κάμπου, στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Άρτας και στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Άρτας. Με την προαγωγή του στο βαθμό του Δ/ντή τοποθετήθηκε ως Δ/ντής σε Δημοτικό Σχολείο στον Πειραιά και στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Ηλιούπολης, απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε.

Μετείχε για πολλά χρόνια στο Δ.Σ. του Μ/Φ Συλλόγου Άρτας ΣΚΟΥΦΑΣ και συνέβαλε σημαντικά με την συμμετοχή του στο έργο του Συλλόγου.

Η μεγάλη του αγάπη όμως ήταν η Ζωγραφική. Δυστυχώς, οι δυσκολίες της εποχής ( εισβολή Γερμανών, κατοχή, εμφύλιος πόλεμος) και η ανάγκη βιοπορισμού, δεν του επέτρεψαν να πραγματοποιήσει το όνειρό του, που ήταν οι σπουδές  στη Σχολή Καλών Τεχνών.

Ως ζωγράφος είναι αυτοδίδακτος. Δεν πήγε σε καμιά σχολή για να μάθει να ζωγραφίζει. Μόνος του ανακάλυψε τα μυστικά της ζωγραφικής. Ξεκίνησε να ζωγραφίζει από τότε που ήταν μαθητής στο Δημοτικό Σχολείο. Το πρώτο του εργαλείο ήταν ένα μαλακό μολύβι. Όταν εξάντλησε τις δυνατότητές του δοκίμασε το κάρβουνο. Απ’ εκεί πέρασε στα Παστέλ, μετά στη σινική μελάνη, στην ακουαρέλα, στις τέμπερες και κατέληξε στις ελαιογραφίες.

Πέρασε απ’ όλα τα στάδια  και χρησιμοποίησε όλες τις τεχνικές προκειμένου να απεικονίσει αυτό που υπήρχε στο μυαλό του. Δεν σταμάτησε  σ’ όλη του τη ζωή να «παίζει»  με τα χρώματα και τα σχέδια. Δεν περιορίστηκε μόνο στο να κάνει πίνακες. Ξέφυγε κάποια στιγμή  από τα πλαίσια του τελάρου και ασχολήθηκε με την σκηνογραφία. Έκανε ατομικές εκθέσεις στην Άρτα και στην Αθήνα και συμμετείχε και σε αρκετές ομαδικές.

Συγκαταλέγεται στους λαϊκούς ζωγράφους και μάλιστα σ’ εκείνους που σπανίζουν στην εποχή μας….” (Οι πληροφορίες προέρχονται από την κ. Λουΐζα Στεργίου – Βασιλείου)

Στη φωτογραφία ο ζωγράφος Άγγελος Στεργίου “επί το έργον”…. (Η φωτογραφία είναι απο το αρχείο της κ. Λουΐζας Στεργίου – Βασιλείου)

Δημοσιεύθηκε στη Αρτινοί ζωγράφοι και η Άρτα | Σχολιάστε

Γλέντι στο Κατάφουρκο…

Γλέντι και χορός, κάποια Πρωτομαγιά, σε ταβέρνα, στο Κατάφουρκο. Τα γιορτινά τραπέζια έχουν στρωθεί και το γλέντι έχει ανάψει…… Ο Χρήστος Έξαρχος χορεύει με τσαλιμάκια και τον κρατάει ο γαμπρός του, ο Βασίλης Τρομπούκης. (Η φωτογραφία είναι από το αρχείο της Σοφίας Εξάρχου).

Δημοσιεύθηκε στη Η μουσική, τα σινεμά και το ερασιτεχνικό θέατρο στην Άρτα | Σχολιάστε

Απογευματινοί περίπατοι στην Άρτα του 1896….

“Η Άρτα με τα υψούμενα τζαμιά της ακόμη, η Άρτα με τους ραπανοειδείς μιναρέδες της, με τα συσφιγμένα απελπιστικώς σπίτια της, με τα καφασωτά ακόμη σε μερικά παράθυρά της και τας πολυδαιδάλους στενωπούς της και τα παράξενα καλδηρήμια της και τους λαβυρινθώδεις μαχαλάδες και τα εβραιοπάζαρα και τα τουρκοπάζαρά της, έχει όλην την μορφήν ανατολικής τουρκοπόλεως ακόμη.

Όλα τα λησμονείς όμως, δι’ όλα αμείβεσαι, με έναν απογευματινόν περίπατον στη γέφυρα, με έναν άλλον προς την ανατολικήν είσοδον της πόλεως, στην όχθη του Αράχθου, ή με μίαν ανάβασι του αμυντικού στρατώνος το καταπράσινο βουναλάκι ή με μίαν άλλη στου κάστρου τις βόρειες επάλξεις.

Να πάρης της γέφυρας τον περίπατο αυτή την εποχή, θα πελαγώσης μέσα στην μαγευτικωτέραν ανοιξιάτικην ατμόσφαιραν. Ένθεν και ένθεν, δεξιά κι αριστερά σε περιβάλλουν θαυμάσιαι χλωρίδες, πυκνότατα σύσκια περιβολάκια, φουντωτές πελώριες βαρυφορτωμένες, καταχιονισμένες μέσα στα παρθενικά τα άνθη τους λεμονοπορτοκαλιές , εκτεινόμενες πέρα, πέρα μακρυά, όσο φτάνει το μάτι σου. Και οδεύων ονειρεύεσαι και περιπατών μεθάς και ηδονικώτατα βυθίζεσαι ολοέν εις ατμόσφαιραν μαγικήν ονειροφάνταστην κεκορεσμένην, θα έλεγες, από παρθενικής σαρκός ονειρώδη ευωδίαν – του χιονώδους κάλυκος της λεμονοπορτοκαλιάς.

Να πάρης αντιθέτως την όχθην, όχθη του Αράχθου έχεις ν’ απολαύσης εκεί κάτι τι το εκτάκτως γραφικόν και εκτάκτως υδρογραφικόν. Τας ευθυγράμμους κορυφάς του Πίνδου, λευκαζούσας μέσα στα χιόνια, πυρπολουμένας υπό τας ξανθάς και ολοχρύσους δύσεις και εκπεμπούσας τας πυρίνους σκιάς των, και αντανακλώντας τας φλογώδεις αποχρώσεις των, μέχρι του αποκαμωμένου, θα έλεγες, από τον ημερήσιον κάματον Αράχθου, και κυλίοντος τα ήρεμα νάματά του, νωθρώς, νωχελώς, ησύχως. Και ανάπτει και φωσφορίζει και απαστράπτει ο Άραχθος στα πλάκα του και μαγικός καθρέπτης αληθής, τώρα κατοπτρίζει παρά την όχθην υδρευόμενος τας ευσταλείς Αρτινάς αγρότιδας και τους ποτίζοντας τα υποζύγια χωρικούς.

Από τους ογκώδεις πύργους του αμυντικού στρατώνος, από τας βαρείας επάλξεις του λουόμενου εις τον Άραχθον φρουρίου, αι απόψεις μοναδικαί, θεοειδείς, απερίγραπτοι. Κάμποι κατάφυτοι, βουνά χιονισμένα, ποταμοί συμβάλλοντες, ηρεμούντα πελάγη, όλοι οι συνδυασμοί της φύσεως, όλα τα χρώματα, και πινελιές και αποχρώσεις της, εις μίαν εναρμόνιον αναλογίαν συνηρμοσμένα……” (Πηγή : ΤΑΞΕΙΔΙΩΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ (Άρτα και Αρτινοί), Κ. Πασαγιάννης, Εφημερίδα “Ακρόπολις”, 7 Μαίου 1896)

Στη φωτογραφία “Εκδρομή στην εξοχή το 1933”, από το αρχείο του Σ. Σαρλή (όπως δημοσιεύτηκε στο Λεύκωμα του Ε. Ιντζέμπελη “ΑΡΤΑ 1881 – 1941”, Αθήνα, 2010).

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε

Γιορτάζοντας τα Κούλουμα…

“Δεν τους γαμάς τη μάνα, των κερατάδωνε,

θέλουν να μας βαρέσουν και πάλι σκιάζονται…..

Το τραγουδούσαν οι Αρτηνοί την Καθαρή Δευτέρα… Όπως είναι γνωστό πριν την αναίμακτη παράδοση της Άρτας στους Οθωμανούς, η πόλη έστειλε τον Δημήτρη Χαικάλη από τη Θεσσαλονίκη στο Σουλτάνο, ώστε να επικυρώσει κάποια προνομία πριν την παράδοσή της. Ανάμεσα στα προνόμια αυτά περιλαμβανόταν και ο εορτασμός της Αποκριάς όπως και η χρήση προσωπίδας.

Γιόρταζαν λοιπόν οι Αρτηνοί την Αποκριά μασκαρεμένοι και την Καθαρή Δευτέρα πετάγονταν ως απέναντι στη Βλαχέρνα να γιορτάσουν τα Κούλουμα. Έστρωναν τις κουρελούδες και τα χεράμια τους, άπλωναν τα σαρακοστιανά τους,  και, μετά το φαγητό και το κρασί, άρχιζε το γλέντι και το τραγούδι. Έλα όμως που οι Τούρκοι παραφύλαγαν από κοντά, αλλά δεν τολμούσαν να τους πλησιάσουν ή να τους δημιουργήσουν προβλήματα….Πάνω στο κέφι τους λοιπόν οι Αρτηνοί κατασκεύαζαν στιχάκια  που τα τραγουδούσαν κι ένα απ’ αυτά ήταν και το παραπάνω, που περιέγραφε την ατολμία των Τούρκων να τους επιτεθούν…..» (Από την διήγηση της κ. Τιτίνας Τζιμοπούλου για την παλιά Άρτα).

Στη φωτογραφία «Γλέντι Αρτηνών στις αρχές του 1900». (Πηγή : Λεύκωμα ΠΡΟΤΑΣΗ, Άρτα, 1999)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Αποκριές | Σχολιάστε

Αρτηνές Απόκριες την δεκαετία του ’80

Αρχές δεκαετίας του ’80. Οι φωτογραφίες πλέον είναι χρωματιστές κι αποτυπώνουν ζωηρά τα έντονα χρώματα και την ατμόσφαιρα του κεφιού στα μπαράκια της πόλης. Στη φωτογραφία ο Γιάννης Νάκας, ιδιοκτήτης του ΜΠΑΡ 39 επί της οδού Σκουφά στο κέντρο της Άρτας, έτοιμος να αλλάξει τον δίσκο στο πικάπ και δέχεται παραγγελίες. Σήμερα στη θέση του ΜΠΑΡ 39 βρίσκεται το Ενοριακό Πνευματικό Κέντρο του Αγίου Δημητρίου. (Φωτο από συλλογή Γιάννη Νάκα)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Αποκριές | Σχολιάστε

Αρτηνές Απόκριες την δεκαετία του ’70

Το Καρναβάλι της Άρτας είναι πια γεγονός. Στην καρναβαλική παρέλαση συμμετέχουν άντρες και γυναίκες και κυρίως μαθητές των γυμνασίων της πόλης. Στη φωτογραφία στιγμιότυπο από την παρέλαση του καρναβαλιού στην Άρτα την δεκαετία του ’70. (Φωτο από προσωπική συλλογή)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Αποκριές | Σχολιάστε

Αρτηνές Απόκριες την δεκαετία του ’60

Αρχές της δεκαετίας του ’60. Τα καφενεία είχαν την τιμητική τους…Στη φωτογραφία μια Μελισσουργιώτικη παρέα διασκεδάζει αποκριάτικα στο καφενείο του Θανάση Τρομπούκη στη στοά της Σκουφά, απέναντι από την οδό Παντοκράτορα… Σήμερα στη στοά είναι η είσοδος για το Ξενοδοχείο Piccadilly House. (Φωτο από συλλογή E.K.)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Αποκριές | Σχολιάστε

Αρτηνές Απόκριες την δεκαετία του ’50

Αρχές δεκαετίας του ’50….Οι χοροί στη Λέσχη Αξιωματικών έδιναν κι έπαιρναν…τάγκο και βαλς, σερπατίνες και κομφετί, πειράγματα και γελαστά πρόσωπα… Μετά τον καταστροφικό και άγριο για την Ελλάδα πόλεμο, οι άνθρωποι προσπαθούσαν να ξαναβρούν τη χαρά της ζωής και οι γιορτές της Αποκριάς τους έδιναν αυτή την ευκαιρία….Στη φωτογραφία ο Φωκίων Μαστραπάς με τη ντάμα του. (Φωτο από αρχείο Α.Κ.)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Αποκριές | Σχολιάστε

Τίτλος Ιδρυτικού Μέλους

Όπως φαίνεται από το έγγραφο στη φωτογραφία, η κ. Τιτίνα Τζιμοπούλου, δασκάλα στο επάγγελμα, ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας Αρτινών Γραμμάτων, για την οποία μπορείτε να διαβάσετε στο λινκ https://doxesdespotatou.com/i-etairia-artinon-grammaton/

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε

Οικογένεια Τζιμοπούλου

Η οικογένεια Τζίμα ή Τζιμοπούλου είχε καταγωγή από το Τέροβο. Ο προπάππους όμως της οικογένειας, μετά από διώξεις εναντίον του από τους Τούρκους, κατέφυγε μετά το 1881 στην Άρτα, στην ελεύθερη Ελλάδα. Τότε άλλαξε και το όνομα της οικογένειας από Τζίμας, σε Τζιμόπουλος, για να αποφύγει τυχόν αναγνώρισή του. Ο παππούς Μάρκος Τζιμόπουλος έκανε δυο γάμους. Από τον πρώτο γάμο απέκτησε 4 παιδιά (Στέφανος, Μάρκος, Κώστας και Αγγελική) και από τον δεύτερο άλλα 3 (Δημοσθένης, Χαράλαμπος και Κώστας), σύνολο 7 παιδιά. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ο πρωτότοκος γιός πήρε το ίδιο όνομα με τον πατέρα του, ενώ βρισκόταν ακόμη εν ζωή!

Ο Δημοσθένης Τζιμόπουλος, επάγγελμα “μεταπωλητής”, απέκτησε 3 παιδιά, τον Κωστάκη, την Ροδόκλεια και την Χριστίνα ή Τιτίνα. Το σπίτι της οικογένειας βρίσκονταν στο καλντερίμι της οδού Σέλτσου* και το κατάστημα του Δημοσθένη στο Μονοπλιό, στη σειρά των καταστημάτων που βρίσκονται σήμερα στην μικρή πλατεία, μπροστά από την Δημοτική βιβλιοθήκη. (Πληροφορίες : Τιτίνα Τζιμοπούλου)

*Μπορείτε να δείτε πίνακα ζωγραφικής της οδού Σέλτσου στο λινκ https://doxesdespotatou.com/aggelos-stergioy/

Στην αναμνηστική φωτογραφία η Οικογένεια Τζιμοπούλου, στην αυλή του σπιτιού τους στην οδό Σέλτσου. (Η φωτογραφία είναι από το αρχείο της κ. Τιτίνας Τζιμοπούλου)

Δημοσιεύθηκε στη Αρτινές Οικογένειες | Σχολιάστε