“Οι Τζουμερκιώτες ακολουθούσαν και τρίτο δρόμο πολλές φορές για την Άρτα, μέσα από τα Ξηροβούνια αυτή τη φορά. Το δρόμο αυτό τον ακολουθούσαν όσοι δεν είχαν βία να φτάσουν στα χειμαδιά, αλλά ήθελαν να χασομερήσουν στη στράτα είτε γιατί δεν είχαν ξεχινοπωριό, είτε γιατί επιθυμούσαν ν’ απαντήσουν το λιβάδι καμιά βδομάδα να βγάλει περισσότερο χορτάρι. Το δρόμο αυτό έπαιρναν κι όσοι κτηνοτρόφοι ξεχείμαζαν στην περιοχή της Βόνιτσας. Μετά τον πόλεμο έπαψαν να πηγαίνουν στα χειμαδιά τους απ’ το Μακρυνόρο, αλλά από την Πρέβεζα.
Οι σταθμοί αυτής της πορείας ήταν : μεγάλη κοδέλα Πλάκας, Βαλτσιώρα (Πηγάδια Καλεντζίου), Σκλίβανη (Μπριάσκοβο), Πέντε Πηγάδια Κλεισούρας, Παλιά Μουλιανά (Γοργόμυλος), Κουμπζιάδες (Αμμότοπος), Γραμμενίτσα κλπ. Οι νομάδες που τραβούσαν για το Βονιτσιάνικο συνέχιζαν την πορεία τους για Πρέβεζα. Οι υπόλοιποι σταθμοί τους ήταν : Στριβίνα (Καμπή), Καντζάς (Στεφάνη), Παλιασβεσταριά Λούρου, Φλάμπουρα, Σμυρτούλα, Μώλος Πρέβεζας, Μπούνατ (Άκτιο), Σκράπεια και τέλος φτάσιμο. Το δρομολόγιο αυτό ήταν ξεκούραστο γι’ ανθρώπους και ζωντανά γιατί τα κονάκια ήταν μικρά, τα πρόβατα περνούσαν μέσα από λιβάδια και βοσκούσαν, αλλά τα Ξηροβούνια είχαν πολλά τσιμπούρια και τα γιδοπρόβατα υπόφεραν…… Μαρτυρικό ήταν και το φόρτωμα γιδιών, προβατιών και χοντρικών στο καράβι στην Πρέβεζα όλη τη νύχτα για να τα «ρίξουν» απέναντι….”. (Πηγή : ΟΙ ΝΟΜΑΔΕΣ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΙ ΤΩΝ ΤΖΟΥΜΕΡΚΩΝ, Ν. Καρατζένης, Άρτα, 1991)
Στη φωτογραφία “Στο δρόμο για τα χειμαδιά”, η Ευστρατία Χ. Θεοδώρου από το Βαθύπεδο με τα παιδιά της Αικατερίνη και Λάμπρο, το φθινόπωρο του 1958 στη Στριβίνα. Τα χαράρια (σακιά) φορτωμένα στα χοντρικά, οι κότες πανωσάμαρα κι ο κολοβός για συντροφιά… (Η φωτογραφία είναι από το αρχείο του Γεώργιου Γ. Καράλη, όπως δημοσιεύτηκε στο ίδιο βιβλίο)
