1950 – Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια στην Πλατεία Σκουφά. (Πηγή : Λεύκωμα ΠΡΟΤΑΣΗ, Άρτα, 1999)

1950 – Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια στην Πλατεία Σκουφά. (Πηγή : Λεύκωμα ΠΡΟΤΑΣΗ, Άρτα, 1999)

Δεκαετία 1950 -Εργασίες στο οδόστρωμα, κάτω από την Πλατεία Σκουφά. Σήμερα ο χώρος έχει αλλάξει εντελώς και η σκάλα που οδηγεί στην Πλατεία έχει πολύ πιο ομαλή μορφή. (Φωτο από αρχείο Ιωάννη Έξαρχου)

1957 – Πάσχα. Φιλικός αγώνας του ΑΕΤΟΥ (δεξιά) με τον ΠΑΝΑΜΒΡΑΚΙΚΟ. Ο Διαιτητής Μουνδρέας αναλύει τους κανόνες παιδιάς ή διαβάζει την Αγία Γραφή?
Από δεξιά : Θωμάς Κώνστας, Ν. Μυλωνάς, Χριστόδ. Κεφάλας, πίσω φαίνεται το πρόσωπο του Ν Β. Μαστρογιάννη (γκολτζή). Αριστερά : Ν. Πριόβολος, Απ. Ζάχος, Μ. Τσαντούκλας, Χρ. Σταμούλης, Κ. Παπαχρήστος και πίσω αριστερά ο Σωτ. Νάνος. (Φωτο από αρχείο Νίκου Β. Μαστρογιάννη, Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Μια ακόμη φωτογραφία με δυο νεαρές κυρίες να ποζάρουν στην είσοδο του Φωτογραφείου Μητσιάνη “Ο ΗΛΙΟΣ”, επί της οδού Φιλελλήνων. (Φωτο από συλλογή Κ.Β.)
Μπορείτε να δείτε μια ακόμη φωτογραφία στο λινκ https://doxesdespotatou.com/stin-odo-filellinon/

Η οδός Σκουφά στα τέλη της δεκαετίας του ’70, όταν ακόμη την διέσχιζαν αυτοκίνητα. Αριστερά διακρίνεται η είσοδος και η βιτρίνα του βιβλιοπωλείου του κ. Λάμπρου Νάτσικα. (Η φωτογραφία είναι του Volker Möller)

“Ένας απ’ τους μεγαλύτερους ετοιμόλογους Αρτηνούς ήταν ο Τάκης Νάκος. Την ορθή απάντηση την είχε στα χείλη του πριν προλάβει οποιοσδήποτε άλλος να μιλήσει. Με το ατύχημα που είχε χάσει το χέρι του, από ξυλουργός έγινε Μπουφετζής. Τον παλιό χώρο που είχε την κορδέλα και τα λοιπά ξυλουργικά εργαλεία, τον μετέτρεψε σε μια ωραία ταβέρνα την «ΨΑΘΑ», που για δεκαετίες υπήρξε το στέκι πολλών Αρτηνών φίλων με ανεπανάληπτες πλάκες. Είχε αγοράσει ένα παλιό πιάνο για μόστρα και το έβαλε σε ένα υπερυψωμένο ξύλινο πατάρι με τα πλήκτρα προς το χώρο του καταστήματος. Στο σκαμπό μπροστά από το πιάνο κάθονταν ο αείμνηστος Τάκης Κουβαράς και ο Νάκος από μέσα έβαζε δίσκο στο πικ-απ σόλο πιάνο. Ο Κουβαράς έκανε πετυχημένες κινήσεις των δαχτύλων και νόμιζες ότι παίζει αυτός. Μόλις τέλειωνε το κομμάτι, σηκώνονταν ο «πιανίστας» και υποκλίνονταν στους θαμώνες που τον χειροκροτούσαν. Αυτό κράτησε μεγάλο διάστημα και τα παπαγαλάκια της Ψάθας διέδιδαν ότι τον Κουβαρά τον έστελνε μικρό ο πατέρας του στον Αρτηνό μουσικό Παπαιωάννου, ότι δήθεν είχε λάβει μέρος σε συναυλίες και κάτι τέτοια. Κάποιος όμως κατάλαβε την πλάκα και ένα βράδυ που ο Κουβαράς είχε τελειώσει το κομμάτι και υποκλείνονταν στους θαμώνες, έβαλε το δίσκο απ’ την αρχή και το πιάνο έπαιζε χωρίς τον πιανίστα…..” (Πηγή : ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΡΤΑ, Γ.Χαλκιάς, Αθήνα, 2023)
Στη φωτογραφία από το αρχείο του Volker Möller, «Η Οικογένεια του Γεωργίου Νάκου το 1930, πεθερού του Volker Möller, που διακρίνεται στην άκρη αριστερά και ήταν ιδιοκτήτης του πρώτου ηλεκτρικού ξυλουργείου της Αρτας. Δίπλα του η σύζυγός του Φανή, το γένος Ναζοπούλου, δίπλα της η Ρίνγω Ναζοπούλου – Σαπρίκη και πίσω της ο σύζυγός της, Μιχάλης Σαπρίκης, έμπορος.Από τα παιδάκια στην κάτω σειρά, πρώτος από αριστερά ο Πολύδωρος Νάκος και πρώτη δεξιά η Ζαίρα Νάκου.

Πανοραμική άποψη του Βουργαρελίου (τότε Δροσοπηγής) σε φωτογραφία του Παντελή Γιάννου, ντόπιου φωτογράφου, πιθανόν από την δεκαετία του ’50. (Φωτο από τρέχουσα δημοπρασία).
Μπορείτε να δείτε μια ακόμη φωτογραφία περίπου δυο δεκαετίες αργότερα στο λινκ https://doxesdespotatou.com/apopsi-toy-voyrgarelioy-apo-aeros-2/

“Λεπιανά, χωρίον οικούμενον υπό 82 οικογενειών, εκκλησιαζομένων εις τον ιερόν ναόν της αποτομής του Προδρόμου και ευλογουμένων υφ’ ενός ιερέως. Έχει δε τούτο και τινα παρεκκλήσια επ’ ονόματι της Υπαπαντής, αγ. Γεωργίου, Προφήτου Ηλιού και έτερα ηρειπωμένα, καθά και τι γραμματοδιδασκαλείον”. (Πηγή : ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΠΕΡΙ ΑΡΤΗΣ – ΠΡΕΒΕΖΗΣ, Σεραφείμ Βυζάντιοσ, Εν Αθήναις, 1884)
Στη φωτογραφία “1953 – Κατασκευή βαθμίδων εν είδει αμφιθεάτρου στην πλατεία του χωριού”. (Φωτο απότρέχουσα δημοπρασία)

Ο δρόμος Σκουληκαριά – Άρτα ασφαλτοστρώθηκε και πήρε την σημερινή του μορφή μόλις την δεκαετία του 1990. Μέχρι και την δεκαετία του ’50 το αυτοκίνητο σταματούσε στη Χελώνα και απ’ εκεί οι επισκέπτες μεταφέρονταν με ζώα ως την Σκουληκαριά.
Πιο παλιά δεν υπήρχε καθόλου αμαξιτός δρόμος κι “……αν οι κάτοικοι της Σκουληκαριάς και του Γιαννιώτη επιθυμούσαν να κατέβουν στο Κομπότι, πήγαιναν μέσω της ρεματιάς που οδηγεί στο Κλειδί από Αυγεραίϊκα, Τριανταφυλαίϊκα κτλ.. Στο δρόμο σταματούσαν για λίγη ξεκούραση κι έναν καφέ με λουκούμι κοντά στο Κλειδί, στο καφενείο του Λάμπρου Καραχρήστου. Από ‘κεί, έστριβαν αριστερά και έπεφταν στην ρεματιά που χωρίζει το Κλειδί από την Φλωριάδα, την λεγόμενη Ποταμούλα, κι απ’ εκεί ακολουθούσαν το μονοπάτι που τους έβγαζε στο Κομπότι. Χιλιομετρικά η απόσταση ήταν λιγότερη από την σημερινή αμαξιτή. Έτσι έφταναν την ίδια μέρα. Στη διαδρομή αυτή δεν υπήρχαν χάνια και αν κάποια φορά έπρεπε να διανυκτερεύσει κάποιος, συνήθως τον φιλοξενούσαν σε κάποιο σπίτι. (Μαρτυρία Λάμπρου Παπακοσμά)” (Πηγή : ΤΑ ΑΓΡΟΤΙΚΑ ΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ, Α. Καρρά, Άρτα, 2021, ) που μπορείτε να διαβάσετε στο λινκ https://doxesdespotatou.com/wp-content/uploads/2022/10/ΑΓΡΟΤΙΚΑ-ΧΑΝΙΑ-ΑΡΤΗΣ.pdf
Στη φωτογραφία “Εργάτες και εργάτριες του Κλειδίου και του Διασέλου, αφανείς ήρωες που διάνοιξαν 21 χιλιόμετρα αμαξιτού δρόμου επί μίαν πενταετίαν”. (Φωτο από τρέχουσα δημοπρασία)

Ο Γεώργιος Αγόρος με τον Γεώργιο Ζορμπαλά από τους Σελλάδες. Ο επίλαρχος Γ. Ζορμπαλάς κατετάγη εις τας 16 Αυγούστου 1943. Υπηρέτησεν εις Αρχηγείον Ηπείρου μέχρις ότου του ανετέθη η διοίκησις του 2/39 Σύνταγματος Ευζώνων από 14 Μαρτίου 1944 μέχρι τέλους του αγώνος, με αξιόλογον δράσιν κατά των κατακτητών. (Aπό τη Συλλογή του κ. Μίμη Χριστοφιλάκη).
