Από τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου του Β’ Γυμνασίου Θηλέων Άρτης, το 1976. Οι μαθήτριες της Ε’ τάξης, Αναστασία Καρρά, Κατερίνα Γεωργάκη, Ελένη Τσουμάνη και Έλσα Φίτζου μοιράζουν στους επισήμους το πρόγραμμα της γιορτής, γραμμένο σε κάρτα με μορφή τσαρουχιού, που επιμελήθηκαν οι μαθήτριες του Γυμνασίου. Στην πρώτη θέση, με τα γυαλιά, ο τότε Νομάρχης Άρτης. (Φωτο από προσωπική συλλογή)
1925 – Οι Αδελφές Κατσαούνου, αρχοντοπούλες της Άρτας, ντυμένες με εθνικές ενδυμασίες. Δεξιά η Ελένη Κατσαούνου, σύζυγος Χαρίλαου Βάγια (Χάθηκε νεότατη μαζί με το νήπιο αγόρι της το 1929, από ελονοσία). Αριστερά η αδελφή της Αρτεμισία Κατσαούνου, σύζυγος Δημήτρη Αλίβερτη. (Φωτο από αρχείο Μιχάλη Δ. Αλίβερτη, Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)
Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά στο λινκ https://doxesdespotatou.com/i-elonosia-stin-arta/
25 Μαρτίου 1937 – Εθνική εορτή
Κάτω στη μέση : Βασίλης Δεδεράκης (Καθηγητής Φ.Α. – Παίκτης ΠΑΝΑΜΒΡΑΚΙΚΟΥ), Σουβίνος (Μαθηματικός), Αχείμαστος (Φιλίλογος), Παπανικολάου (Φιλόλογος), Β. Χαβέλας , Τσαγγαράκη (Γυμνάστρια).
Κάτω άκρη αριστερά : Βασιλική Μαραγκού – Πίτσιλη (Μικροβιολόγος), Οικονομάκου – Δερδεράκη, Γιούλια Πάπαρη (Δασκάλα), Θεοδώρα Σαμαρτζή, Νίνα Ζάχου, Φωτίκα, Τόλη, Παπαδοπούλου, Μαρία Χ. Ράπτη. Προ τελευταία σειρά εκ δεξιών : Αγνή Κομπορόζου, Κική Αναλογίδου, Γεωργοπούλου, Αυγή Καλυβιώτη, Μαρία Γκινάκα, Λάκης Τάχος (Πολιτ. Μηχανικός), Μήτσος Κ. Στρεβίνας, Λέανδρος Παπακίτσος (Ταξίαρχος, Ασσος Π.Α.Ο.Α.)Τριανταφυλλίδης, Τάκης Γαλάνης (οδοντίατρος), άγνωστος, Παπαθεοχάρης (ταξίαρχος), Ντίνος Καλυβιώτης (Αθλητής, Ανθυποσμηναγός, ΗΡΩΑΣ ΠΟΛΕΜΟΥ, Σκοτώθηκε 28 / 11/ 1940), Ιωάννης Αγαθής.
Μεσαία σειρά άκρη δεξιά : Ευαγγελία Βάσσου – Παπακίτσου (οδοντίατρος), Παπακώστα, Κατσούλα, Σοφία Μαζαράκη, Κική Βασιλείου (Δημοτ. Υπάλληλος), Στρατήγη, Ελευθερία Ψαθά,Καλαμπόκη, Καζούκα, Σκούρα, Ρίκα Βαλίνου (κόρη βουλευτή), Αντιγόνη Ανάγνου, Κουβαρά, Στρατήγη, Ελευθερία Πάνου/ Κονταξή (Δασκάλα), Βασιλική Λαλάκου – Καρατζένη, Γιώτη, Αλεξάνδρα Ρίζου – Σφήκα (Δασκάλα), Μπανταλούκα, Κασσίμη, Αθηνά Μαστραπά, Κυριακή Ντέμσια, Μαργαρίτη, Λαμπρινή Παπαιωάννου, Αλέκος Χαρισιάδης, Γεώργιος Δήμας, Αχιλλέας Τσουβάλας, Χρηστίδης. (Η φωτογραφία είναι από το αρχείο της Βασιλικής Μαραγκού – Πίτσιλη, Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)
Ποτίζοντας τα ζώα στον Άραχθο, πριν συνεχίσουν το ταξίδι! Φωτοκάρτα από την δεκαετία του ’60, από προσωπική συλλογή.
Σε ένα από τα κεφενεία στην όχθη του Αράχθου την δεκαετία του ’30, στις παρυφές της πόλης….Τέσσερις Αρτηνοί απολαμβάνουν τον καφέ τους, ντυμένοι “στην πένα”. Αξίζει να παρατηρήσει κανείς τα καπέλα τους, πάνω στις καρέκλες του καφενείου…..Είναι η εποχή που τα καπέλα Fedora και Homburg προσέδιδαν στυλ στο αντρικό ντύσιμο. (Φωτο από συλλογή Α.Κ.)
26-6-1948. Πριν 76 χρόνια. Όπισθεν της φωτογραφίας γράφει τα εξής: “Μετά το τέλος των διαγωνισμών όπισθεν του κινηματογράφου ‘Ορφεύς’ ημέραν Σάββατον και ώραν 11 π.μ. Μετά των συμμαθητών μου Μάτσου Αλεξ. και Κωτσάκη Κων/νου τέλος της στ’ (ή 7ης δεν φαίνεται καλά) αυτή την ημέραν Βασίλειος Μιχ. Καρατσιώλης- Μαθητής ΑΡΤΑ Ενθύμιον”. Ο Βασίλειος Καρατσιώλης στα δεξιά. Πίσω διακρίνεται ο Άραχθος με το τεράστιο άνοιγμά του…. (Φωτο από αρχείο Βασ. Καρατσιώλη – Ευχαριστούμε τον κ. Γ. Γεροκόμο που μας την έστειλε)
1971 – Στάδιο Νέας Σμύρνης. ΚΑΛΛΙΘΕΑ – ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ 1 -1 .
Παίκτες : Μπασιούκας, Σιακούφης, Γιαννούλης, Ρέτζος, Κουτσογιώργος, Σκούρας, Τσίτσικας. (Φωτο από προσωπική συλλογή)
Μπουγάδα στον ποταμό Λούρο, στο χωριό Άγιος Γεώργιος : αποκλειστική απασχόληση των γυναικών κατά το παρελθόν. (Epirus. Laundry day at the river 1961. St. George Lourou). (Πηγή : Robert McCabe, Ελλάδα: τα χρόνια της αθωότητας, εκδ. Πατάκη, 2004).
“Βορειοδυτικά από το Χανόπουλο συναντά κανείς το χωριό Στρεβίνα, χτισμένο κοντά στην αριστερή όχθη του ποταμού Λούρου. Αυτό ήταν ιδιωτικό τσιφλίκι και είχε ιδιοκτήτη τον Ζωίδη. Στο κτήμα υπήρχαν 63 επίμορτοι καλλιεργητές και η ετήσια παραγωγή σε βρώμη τον Σεπτέμβριο του 1913 ήταν 40.000 οκάδες, σε σιτάρι 20.000 οκ., σε καλαμπόκι 200.000 οκ., σε κριθάρι 20.000 οκ. και σε καπνό 100 οκάδες. Την ίδια χρονιά ενοικιαστής για την είσπραξη της δεκάτης ήταν ο Ηλίας Πάνος. Από έγγραφο του 1914 γνωρίζουμε ότι το τσιφλίκι Ζερβίνη ή Στρεβίνη είχε ιδιοκτήτριες με πληρεξούσιους δικηγόρους τον Ι. Λάππα και τον Σ. Σπέγγο. Αυτές ήταν η Βιργινία και η Ανδρομάχη Ζωίδου που το 1922 κατείχαν 67 οικίες, καλύβες και άλλα αγροτικά ακίνητα στη Στρεβίνα, δηλαδή ένα ολόκληρο χωριό.
Στην πηγή του 1928 αναφέρεται ότι ιδιοκτήτης της Στρεβίνας ήταν ο συνεταιρισμός του χωριού, η Ανδρομάχη, σύζυγος Καλυδίου Σιών στα 2/5 του τσιφλικιού, η Βιργινία, σύζυγος του Κλέωνος Χατζηλαζάρου στα άλλα 2/5, ο ναός Προφήτου Ηλία Στρεβίνας, η Αθηνά, χήρα Απόστολου Σταμάτη και τα 5 παιδιά της, ο Χρήστος Παπακώστας, κάτοικος Φιλιππιάδας, ο ναός Ιωάννου Προδρόμου Στρεβίνας, ο Μιχάλης Σταμάτης, κάτοικος Στρεβίνας, το ελληνικό δημόσιο στο υπόλοιπο 1/5 του τσιφλικιού εξ αδιαιρέτου και επίσης η αεροπορική άμυνα.
Η συνολική έκταση του τσιφλικιού ανέρχονταν στα 12. 398, 87 στρέμματα, από τα οποία στους κληρονόμους Ζωίδη και στο δημόσιο ανήκαν αγροί 3. 712 στρ., λειβάδια 1.791 στρ., χερσολείβαδα 4.319 στρ., συνοικισμός 265 στρ., και έλη 128 στρ. Υπήρχαν αγροί 292 στρ., και γεννολείβαδα 373 στρ. που αμφισβητούνταν από τους προαναφερθέντες ιδιοκτήτες κι εκείνους των Κουμτζάδων, αγροι 279 στρ. και λιβάδι περίπου 3 στρ. που ανήκαν στη μονή Κοίμησις της Θεοτόκου, αγροί 34 στρ. και λειβάδι 16 στρ. που ανήκαν στο ναό Προφήτη Ηλία, 23 στρ. αποτελούσαν κοινοτικό λειβάδι της Στρεβίνας, 117 στρ. ανήκαν σε μικροιδιοκτήτες, 100 στρ. ρέματα και 6,5 στρ. δρόμος ανήκαν στο ελληνικό δημόσιο. Η παραγωγή του χωριού σε καλαμπόκι ποτιστικό έφτανε τις 220.000 οκ., σε ξερικό τις 61.000 οκ., σε σιτάρι τις 20.000 οκ. σε κριθάρι τις 10.000 οκ. σε βρώμη τις 16.500 οκ. και σε σίκαλη τις 2.200 οκάδες”. (Πηγή : Η ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΗΠΕΙΡΟΥ, Η ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ 1912-1918, Κ. Βακατσάς, Ιωάννινα, 2001)
Στη φωτογραφία “Άποψη του χωριού Στρεβίνα ή Καμπή” την δεκαετία του 1960. Η φωτογραφία είναι από τη συλλογή Κ.Κ.)
“Χωρίον Στριβίνα, όπερ οικείται υπό 35 σχεδόν οικογενειών, έχον και νεοδμήτους δύω ιερούς Ναούς εντός ενός Περιβόλου επ’ ονόματι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του αγίου Νικολάου εν Βυζαντινώ σχεδίω μετά Τρούλλων και αψίδων, ιερουργούμενος παρ’ ενός ιερέως. Υπό τα θεμέλια της εκκλησίας του αγίου Νικολάου ρέουσιν αεννάως βρύσεις κρυερού, γλυκερού και αφθόνου ύδατος, σχηματίζοντος ποταμίσκον, χεόμενον εις το προς ανατολάς του χωρίου κείμενον απέραντον έλος, κακείθεν ενούμενον τω ποταμώ Αράχθω ή Λούρω. Τπάρχουσι και δύω έτεραι Ιεραί Εκκλησίαι περί το χωρίον, της αγίας Αικατερίνης και του Προφήτου Ηλιού, ανοικοδομηθείσης της δευτέρας περί τα μέσα της 19ης εκατονταετηρίδος υπό του αοιδίμου Χριστοδούλου Σταμάτη”. (Πηγή : ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΠΕΡΙ ΑΡΤΗΣ, ΠΡΕΒΕΖΗΣ, Σεραφείμ Βυζάντιος, Εν Αθήναις, 1884)
Στη φωτογραφία το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία Στρεβίνας.(Φωτο από τη συλλογή Κ.Κ.)
