Συνεχίζουμε με το Μητρώο Αρρένων του Δήμου Άρτης με τα έτη γέννησης 1861, 1862, 1863, 1864 και 1865. Αξίζει να παρατηρήσει κανείς ότι τα έτη 1861/63/64 /65, έχουμε έναν μικρό αριθμό καταγεγραμμένων αρρένων στο μητρώο. (Για τα προηγούμενα έτη μπορείτε να αναζητήσετε τους πίνακες σε προηγούμενες αναρτήσει.
Έτος Γέννησης 1861
Έτος Γέννησης 1862
Έτος Γέννησης 1863
Έτος Γέννησης 1864
(Πηγή : Βιβλιοθήκη Άγγελου Παπακώστα, https://anemi.lib.uoc.gr/)
1965 – Μια νεανική παρέα φωτογραφίζεται στα σκαλοπάτια στην είσοδο του Ξενία. Από αριστερά : Γεώργιος Χαρμπής (Τοπογράφος μηχανικός, Αντιδήμαρχος Αρταίων, Έφορος της Αναγέννησης), Χρήστος Κωσταντής(Οδοντοτεχνίτης, Αντιπρόεδρος του Επιμελητηρίου Άρτης), Κώστας Σακκάς (Επαγγελματίας, Άσσος του Παναμβρακικού, Δεκαθλητής), Γεώργιος Μήλιος (Ιατρός Χειρούργος), Μίμης Χουλιάρας (Ιπτάμενος γκολκήπερ του Αετού και της Αναγέννησης, Τοπογράφος Μηχανικός της Τ.Υ.Δ.Κ.)…….(Φωτο & Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)
1961 – Η Αρετή Κολιού και η Κυριακή (Κίτσα) Πέτσα στο μπαρ του Ξενία. (Φωτο από αρχείο Κ. Μπανιά)
Το Ξενία της Άρτας έχει ήδη ανοίξει (1960) και δέχεται τους πρώτους του πελάτες.
Στη φωτογραφία οι πρώτοι εργαζόμενοι στο Ξενία, στην καφετέρια του ξενοδοχείου κάτω από τα πεύκα, στις αρχές του 1961. Διακρίνονται η Πόπη Γιαταγάνα, Αρετή Κολιού, Κυριακή Πέτσα, Κώστας Μαργώνης, άγνωστος. (Φωτο από αρχείο Κ. Μπανιά)
Αναμνηστική φωτογραφία της ομάδας της Αναγέννησης Άρτης στην είσοδο του Κάστρου της πόλης.
Στην επάνω σειρά : Φόρος Παπαδιώτης, Βασίλης Λάιος, Δημήτρης Σιακούφης, Φόρος Κοντογεώργος, Αντρέας Παπαεμμανουήλ, Τάκης Αθανασίου (Διευθυντής Ξενοδοχείου ΑΝΕΣΙΣ, Τ. Αρχηγός), Τάκης Κουτσογεώργος, Κων/νος Μπασιούκας, Κώστας Νίκου, Νίκος Μπέτης.
Κάτω σειρά : Ευάγγελος Κωστούλας, Σώτος Πέτσας, Δημήτρης Τζιομάκης, Ηλίας Βάσσος και Βασίλης Χρηστάκης.(Φωτο & Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)
“Το κανάλι στον Αμβρακικό Κόλπο στο Άκτιο, Ελλάδα (περίπου 1ος αιώνας π.Χ.) από τα Έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Vintage χαλκογραφία περίπου στα μέσα του 19ου αιώνα”.(The Channel into the Ambracian Gulf at Actium, Greece (circa 1st century BC) from the Works of William Shakespeare. Vintage etching circa mid 19th century. Πηγή : Getty images)
“Υπαίθριοι στρατιωτικοί κλίβανοι για την παρασκευή άρτου στη Φιλιππιάδα, 1912 – 13”. (Πηγή : ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, τχ. 296, 2006)
“Ελληνικό Πεζικό περνά τον ποταμό Λούρο πάνω από πρόχειρη γέφυρα” (Πηγή : ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, τχ. 296, 2006).
Ο Γιάγκος Τορναρίτης, φοιτητής της Φιλοσοφικής Σχολής (αργότερα νομικός και βυζαντινολόγος) πρωτοστάτησε στην κατάταξη της «κυπριακής φοιτητικής ομάδας» στον ελληνικό στρατό. Ένα εκτενές κείμενο του Τορναρίτη με τίτλο «Πολεμικαί αναμνήσεις από την εκστρατείαν της Ηπείρου», περιγράφει με έντονη λυρική διάθεση τις εμπειρίες και τα συναισθήματα του Κύπριου φιλολόγου από τη συμμετοχή του στις μάχες του 1912 στην περιοχή της Ηπείρου όπου και τραυματίστηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1912. Το απόσπασμα που ακολουθεί αναφέρεται στην άφιξη του φοιτητικού λόχου στην Άρτα τον Οκτώβριο του 1912 :
“…….. Την 24ην Οκτωβρίου τα «υγρά κέλευθα» του Κορινθιακού και του Ιονίου υπεχώρουν εις το πολυτάραχον πάλαιμα των βαποριών, τα οποία μετέφερον τον ιδικόν μας φοιτητικόν λόχον, όπου και η μικρά εκ Κυπρίων ομάς και τον ιερόν Λόχον των Αμερικανών εις την εύανδρον γην της Ηπείρου………..Την πρωίαν της 25ης Οκτωβρίου αντικρύζαμεν από του λιμένος την χθες ακόμη τουρκοκρατουμένην Πρέβεζαν με τον πρασινίζοντα ελαιώνα, τα χαλασμένα φρούρια και τα ερειπωμένα τείχη…………Καθ’ όλην την ημέραν και την νύκτα της 25ης Οκτωβρίου κατόπιν αρνήσεως του φρουράρχου Πρεβέζης, όπως επιτρέψη απόβασιν, εμέναμεν εις τον λιμένα, οπότε ο αρχηγός του εν Ηπείρω στρατού διεβίβασε διαταγήν να φθάσωμεν διά Κοπραίνης εις Άρταν. Περί τα εξημερώματα της 26ης εισηρχόμεθα εις τον ωραίον κόλπον του Αμβρακικού……Κατόπιν τεσσάρων και πλέον ωρών πλου εφθάσαμεν εις την Κόπραιναν, το επίνειον της Άρτας, εκεί όπου ο Άραχθος χύνει τα θολωμένα πλέον νερά του. Την απόβασίν μας επηκολούθησε ραγδαιοτάτη βροχή, εν τω μέσω της οποίας μετά κάποιαν ανάπαυλαν εξεκινήσαμεν διά την Άρταν. Ήτο η τρίτη μεταμεσημβρινή.
Ο γυλιός με τα διάφορα αυτού εξαρτήματα – κουβέρτα, αντίσκηνον, μανδύας, καραβάνα και τα εσώρουχα ως το εσωτερικόν του γυλιού παραγέμισμα – η σιτιοδόχη με την κουραμάναν και οτιδήποτε άλλο τρόφιμον, το παγούρι με το νερό, οι παλάσκες με τα φυσίγγια, το μάνλιχερ τέλος, είναι φορτίον όχι ολιγώτερον των 25 περίπου οκάδων. Μετά δίωρον περίπου πορείαν ευρέθημεν προ αδιεξόδου. Ο Άραχθος πλημμυρήσας εθαλάσσωσε τα γύρω και επεξέτεινεν την κοίτην και επί του μικρού δρομίσκου ο οποίος άγει από Κοπραίνης εις Άρταν…. Βυθισμένοι μέχρι των μέσων των μηρών εσχίζαμεν τα πλημμυρισμένα νερά του ποταμού, διότι θα ήτο αστείον, εάν εσταματούσαμεν προ κωλύματος τόσον ….ρευστού και ευκινήτου…..Τέσσερις περίπου ώρες εξηκολούθησεν η πεζοπορική μας ποταμοπλοία. Την δεκάτην νυκτερινήν εισηρχόμεθα μετά επτάωρον περίπου πορείαν εις την Άρταν, όπου ευρίσκετο το αρχηγείον της ηπειρωτικής στρατιάς, εις την πόλιν, η οποία σώζει το σημαντικώτερον εν Ελλάδι αρχιτεκτονικόν έργον του Μεσαίωνος και του ελληνικού Δεσποτάτου της Ηπείρου, τον περίφημον ναόν της Παρηγορητίσσης, παίζοντες παρά τας όχθας του Αράχθου, τα σύνορα του οποίου διετάχθημεν να μεταφέρωμεν δυτικώτερον και βορειότερον……(Πηγή ; ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, Π. Πολύβιος, Ηπειρωτική Εταιρεία, τχ.305, 2007)
“Σταθμός της Τουρκικής Χωροφυλακής στον Αμβρακικό κόλπο”. (Photograph by Aldo Molinari, from L’Illustrazione Italiana, Year XXXIX, No 21, May 26, 1912, Getty images)
“Στις ανατολικές πλαγιές του Ξεροβουνίου, πού διασχίζει τή νότιο ’Ήπειρο ανάμεσα από τις κοιλάδες τού Άράχθου και Λούρου, κατά τήν διάνοιξη τού αμαξιτού δρόμου Πεστιανών— Νισίστας Ν . Ελλάδος —“Αρτης, ό εργαζόμενος εκεί χωρικός Ευάγγελος Μήτσης ανεύρε χάλκινο άγαλμάτιο , τό όποιο παρέδωσε στον καθηγητή κ. Ήλία Χουλιάρα, Επιμελητή Αρχαιοτήτων “Αρτης.
Τό άγαλμάτιο αυτό, ύψους 0 .10 μ., παριστάνει τήν θεά Άρτεμι, ντυμένη μέ βραχύ κοντομάνικο χιτώνα και μέ θώρακα δερμάτινο. Τά τέσσερα άκρα τών ποδιών τής προβιάς περισφίγγουν τον θώρακα γύρω— γύρω στή μέση καί στον αριστερό ώμο, ενώ ό δεξιός ώμος αφήνεται ακάλυπτος ώς τό στήθος από τον δερμάτινο θώρακα, πού σκεπάζεται από τό εσωτερικό φόρεμα, τον χιτώνα. Φορεί υψηλά δερμάτινα υποδήματα, τις αρχαίες ένδρομίδες, πού περισφίγγονται κι αυτές στις κνήμες μέ ιμάντες. Στηρίζεται καί στά δυο πόδια ή θεά, αλλά τό μεγαλύτερο βάρος πέφτει στο προτεταμένο αριστερό, προς τον οποίο φέρεται όλο τό σώμα. Η όλη διάθεση του σώματος καί ή πτυχολογία τού ένδύματος επιδιώκουν νά εκφράσουν την ορμητική κίνηση προς τά εμπρός…… Είναι ό τύπος τής Λαφρίας ’Αρτέμιδος, πού κατ’ εξοχήν έλατρεύετο στην Καλυδώνα τής Αιτωλίας…….. (Πηγή : Η Αρχαιολογική έρευνα στην Ήπειρο, Σ. Δάκαρης, Ηπειρωτική Εστία, τχ. 37, 1955)
Στη φωτογραφία “Η Άρτεμις στο Αρχαιολογικό Μουσείο Άρτης”…(Πηγή : https://www.archaiologia.gr/blog/2014/02/19/%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B1/)
