ΤΑ ΤΣΙΦΛΙΚΙΑ ΤΟΥ ΑΛΗ ΠΑΣΑ ΣΤΟΝ ΚΑΖΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ – ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ

Δημοσιεύθηκε την 7 Ιουνίου 2021 από Anastasia Karra

————————
“Η παρουσία του Αλή Πασά στην Ήπειρο είχε σαν αποτέλεσμα την ανατροπή του πολυϊδιοκτησιακού γαιοκτητικού συστήματος και τη δημιουργία των τσιφλικιών. Χρησιμοποιώντας διάφορα μέσα, ο Αλή πασάς ιδιοποιήθηκε κρατικές γαίες, κτήματα τα οποία ανήκαν σε Μονές, κοινότητες, ιδιώτες και άλλους γαιοκτήμονες. Η δραστική παρέμβασή του στο γαιοκτητικό σύστημα της Ηπείρου είχε σοβαρές επιπτώσεις και για τον καζά της Άρτας. Όπως διαπιστώνεται από τις πηγές, πολλά χωριά έγιναν τσιφλίκια του ίδιου και των παιδιών του. Στην πεδιάδα της Άρτας και την περιοχή της Λάμαρης μόνο δύο τσιφλίκια δεν πέρασαν στην ιδιοκτησία τους. Την ίδια όμως τύχη είχαν και ορισμένα χωριά ορεινών και ημιορεινών περιοχών. Ο αριθμός των τσιφλικιών αυξήθηκε μετά το 1817, όταν ο αγροτικός πληθυσμός, εξαθλιωμένος ηθικά και οικονομικά από την πανώλη, βρέθηκε σε πλήρη αδυναμία να ανταποκριθεί στις φορολογικές του υποχρεώσεις και αναγκάστηκε να πουλήσει ή να παραχωρήσει στον Αλή πασά τα κτήματά του ή και ολόκληρα χωριά. Ωστόσο, πρέπει να σημειώσουμε ότι η ιδιοκτησία των χωρικών δεν εκλείπει εντελώς. Συνήθως περιορίζεται σε μερικά αμπέλια ή κήπους και ορισμένα ζώα ή ακόμη και χωράφια. Ο κατάλογος των τσιφλικιών του Αλή πασά και των παιδιών του στα Τζουμέρκα, ο οποίος συντάχθηκε από τον Φιλητά και δημοσιεύτηκε από τον Σπ. Αραβαντινό στη μελέτη του για τον πασά των Ιωαννίνων έχει ως εξής:
ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ : Λιόζιστα, Ζυγοχώρια (Τα Ζυγοχώρια ήταν εννέα χωριά, τα οποία ανήκαν στο Κάτω Ραδοβίζι: Μαρκινιάδα. Λιβίτσικο (Ζυγός), Τσερκίστα (Κλειστό), Επάνω Πέτρα, αλλιώς Επάνω Πέτα ή Σπανοπέτρα (Ανω Πέτρα και τελευταία Πέτρα), Χώσιανα (Φωτεινό), Δημαριό, Ματισσιό, Σέληνα, Τόσκες. Τα τρία τελευταία στη διάρκεια του 19ου αιώνα ερημώθηκαν και έμειναν σχεδόν ακατοίκητα (Ξενόπουλου, ό.π.. σ. 32-35), Βρεστενίστα (Πηγές), Καταβόθρα (Αστροχώρι), Μουσούντα (Μεσούντα), Θοδώριανα (Θεωδόριανα), Μελισσουργοί, Μουμλιανά (Γοργόμυλος), Πράμαντα, Βελεντζικό, Σκουλικαριά. Το γεγονός ότι τα τσιφλίκια του Ραδοβιζιού συναριθμούνται με τα τσιφλίκια των Τζουμέρκων οφείλεται στις διοικητικές ανακατατάξεις, οι οποίες έγιναν στο ανατολικό τμήμα του καζά της Αρτας μετά την κατάπνιξη της επανάστασης του 1854.(Πηγή ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ, Κ. Πανάγου, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Σχολή Φιλοσοφική. Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Τόμος 26, 1997)

Στη φωτογραφία : Προσωπογραφία του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, CARTWRIGHT, Joseph, Λονδίνο, R. Havell, 1822. (Πηγή : https://el.travelogues.gr/item.php?view=53941)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στην Τουρκοκρατία | Σχολιάστε

1970ς : Άποψη της Άρτας από την περιοχή του Τριγώνου

Δημοσιεύθηκε την 7 Ιουνίου 2021 από Anastasia Karra

1970ς : Άποψη της Άρτας από την περιοχή του Τριγώνου, όταν η περιοχή ήταν ακόμη γεμάτη κτήματα με πορτοκαλιές, χωρίς δόμηση. Καρτ – ποσταλ των εκδόσεων Δέλτα. (Φωτο από οίκο δημοπρασιών)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε

ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΑΡΤΑ – ΝΗΣΙΣΤΑ, 1964

Δημοσιεύθηκε την 7 Ιουνίου 2021 από Anastasia Karra

————————————-
“Ο καρνάβαλος ανηφορίζει ένα δρόμο γεμάτο σκόνη, χώμα, πέτρες, γούρνες και σβουνιές μουλαριών και γελαδιών. Αγκομαχούσε το παλιό αμάξι φορτωμένο χίλια δυο πράγματα, από καινούργια τσαπιά, αγοραστά, ζάχαρη, αλεύρι, πετρέλαιο, γίδες κι ανθρώπους. Όλα σε μια καρότσα των 10 θέσεων με σύντροφο μόνιμο πια τη σκόνη σύννεφο και τ’αγκομαχητό της παληάς μηχανής. Σ’ένα απότομο φρενάρισμα που τρίξαν τα σιδηρικά του “Λεωφορείου” βρέθηκαν μπροστά στο καπώ μερικά πράγματα κι οι γίδες πάνω στους ανθρώπους. Τούτο δεν ήταν αυτοκίνητο μα ένας κινούμενος μπρος-πίσω, δεξιά-αριστερά μπόγος από τσάτζαλα – μάτζαλα, κρεμασμένα κακοίν κακώς σαν σταφύλια. Ένα μικρό μυρλίζει στις πίσω θέσεις κι η μάννα για να το μερώση του κόβη ένα κομμάτι καστραβέτσι*, μια γίδα δεν χάνει την ευκαιρία και του το αρπάζει σχεδόν απ’ το στόμα.
Κι ανηφορίζει και ξεφυσάει το παληό τζιπ φέρνοντας στο χωριό ταξιδιώτες, ψώνια και πολιτισμό. Έφτασε, στάθηκε και σαν κατακάθησε ο κουρνιαχτός άρχισαν να κατεβαίνουν και να κατεβαίνουν κι όλο να κατεβαίνουν, θα ήταν άνθρωποι και ζώα πάνω από τριάντα.
Σαν τον ταχυδρόμο κορνάρισε τρεις φορές ο σωφέρ και ξεχύθηκαν από τις ρόκες και τα τριφύλλια, άνθρωποι που περίμεναν κάποιον ή κάτι. Άλλος αδελφό απ’ τη Γερμανία, άλλος γράμμα, άλλος μια δραχμή μπριόλ κι άλλη 50 δράμια καφέ. Ο καρνάβαλος ξεφόρτωνε συνέχεια τροβάδες, τσατσούλια, κούτες κι έκανε διανομή. Στον καθένα το πράμα του. Όταν τελείωσε, κορνάρισε μια και συνέχισε για παραπάνω. Αύριο το ίδιο βιολί, το ίδιο στριμωξίδι.” (Πηγή : Άρθρο της εφημερίδας Ο ΑΡΑΧΘΟΣ, α.φ. 3, 1964)

* Για τη λέξη “καστραβέτσι” μπορείτε να βρείτε πληροφορίες στο λινκ https://www.periergos.gr/erotiseis/ti-einai-kastrabetsi

Στη φωτογραφία ο Καρνάβαλος μέσα στα νερά από την ίδια εφημερίδα. 

Δημοσιεύθηκε στη Τα Μέσα Μεταφοράς | Σχολιάστε

Φιλαρμονική Άρτης – Β’ περίοδος (1924-1941)

Δημοσιεύθηκε την 6 Ιουνίου 2021 από Anastasia Karra

—————————-
Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η φιλαρμονική του Σκουφά σταμάτησε την λειτουργία της εξ αιτίας των πολεμικών γεγονότων που έλαβαν χώρα. Οι βαλκανικοί πόλεμοι του 1912 καθώς και η μικρασιατική εκστρατεία εμπόδισε τον Σύλλογο να αναπτύξει περαιτέρω την δραστηριότητά του. Στις αρχές του 1924 η φιλαρμονική ήταν ανύπαρκτη και η μόνη περιουσία της ήταν λίγα έπιπλα και τα μουσικά όργανα που αγοράστηκαν το 1898. Ο Σύλλογος, ωστόσο προσπάθησε να διατηρήσει τη φιλαρμονική και έτσι τα μαθήματα ξαναρχίζουν. Αρχιμουσικός προσλαμβάνεται ο εκ Καρδίτσης Δημήτριος Παπαϊωάννου, ο οποίος πριν έρθει στην φιλαρμονική του Σκουφά διατέλεσε αρχιμουσικός στην φιλαρμονική του Αιγίου και η φιλαρμονική αρχίζει να ξαναζωντανεύει. Οι πρώτοι μήνες ήταν δύσκολοι, η αγάπη όμως των αρτινών έκανε την φιλαρμονική να ανθίσει και έτσι σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα υπήρξε πάλι ένα ενεργό μουσικό σύνολο, το οποίο λάμβανε μέρος σε πολλές κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Η δράση της φιλαρμονικής τα χρόνια του μεσοπολέμου, ίσως είναι η πιο αξιόλογη και θαυμαστή από όλες. Φοξ-τροτ, ταγκό, βαλς, οπερέτες του Νικου Χατζηαποστόλου και του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, σερενάτες του Νικ. Κόκκινου, μαζούρκες και πόλκες είναι ένα μικρό μέρος του ρεπερτορίου που έπαιζε τότε η φιλαρμονική. Αυτό ο ζωντανός μουσικός οργανισμός, πρωτοστατούσε σχεδόν σε κάθε πολιτιστική και κοινωνική δραστηριότητα της Άρτας. Χοροεσπερίδες, γλέντια, γάμοι, συνεστιάσεις καθώς και θεατρικές παραστάσεις πάντα με την συμβολή της φιλαρμονικής. Επίσης, αυτή την περίοδο η οικονομική και λειτουργική ανάπτυξη της φιλαρμονικής είναι ραγδαία. Γίνονται έρανοι και πολλές δωρεές. Ο Δήμος δίνει επιχορηγία 14.000 δρχ και αργότερα 25.000 δρχ. Επίσης, ο Γ. Καζατζής προσφέρει στο Σύλλογο άτοκο δάνειο 4.000 δρχ. Με αυτή τη οικονομική δυνατότητα καταφέρνει η φιλαρμονική να αγοράσει καινούργια όργανα και στολές. Τα όργανα προμηθεύτηκαν από το εργοστάσιο Rotrh-Peliti του Μιλάνου και οι στολές από τον Βόλο. (Πηγή : Ι. Τσακιρίδη, Φιλαρμονική Μ/Φ Συλλόγου «Σκουφά» Άρτας 1896. Εφημ. «ΑΜΒΡΑΚΙΑ», Άρτα 18/06/2007)

Στη φωτογραφία η Φιλαρμονική «ΣΚΟΥΦΑ» Άρτης το έτος 1924 (Πηγή : Αρχείο Μ/Φ Συλλόγου ΣΚΟΥΦΑΣ Άρτης, 1896)

ΑΡΤΙΝΟ ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ «Ο Άραχθος»
(Πηγή : Αρχείο Μ/Φ Συλλόγου «ΣΚΟΥΦΑΣ» Άρτης 1896)

Δημοσιεύθηκε στη Η Φιλαρμονική της Πόλης | Σχολιάστε

1938-39 : Πρόσκοποι της Άρτης.

Δημοσιεύθηκε την 5 Ιουνίου 2021 από Anastasia Karra

————-

1938-39 : Πρόσκοποι της Άρτης. Μπορείτε να διαβάσετε μερικά ονόματα στο πρώτο σχόλιο.(Φωτο κ έρευνα Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Η Εκπαίδευση στην Άρτα | Σχολιάστε

ΓΑΙΟΚΤΗΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΡΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – ΤΑ ΚΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΗΚΑΝ ΣΕ ΜΗ ΑΝΤΑΛΛΑΞΙΜΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ

Δημοσιεύθηκε την 5 Ιουνίου 2021 από Anastasia Karra

“Η τρίτη κατηγορία μουσουλμανικής γαιοκτησία είναι αυτή που ανήκει σε μουσουλμάνους μη ανταλλάξιμους, σε όσους, δηλαδή, ήταν Οθωμανοί ή Αλβανοί υπήκοοι ή Αλβανοί την καταγωγή.( Αν και στο κείμενο της Σύμβασης της Λωζάννης δεν γινόταν καμία μνεία για την εξαίρεση από την ανταλλαγή των Αλβανών μουσουλμάνων της Ηπείρου, η ελληνική αντιπροσωπεία στη συνδιάσκεψη ειρήνης στη Λωζάννη τον Ιανουάριο του 1923 είχε δηλώσει, ύστερα και από πιέσεις των Μεγάλων Δυνάμεων και ιδίως της Ιταλίας, ότι δεν είχε καμία πρόθεση να προχωρήσει στην ανταλλαγή των μουσουλμάνων αλβανικής καταγωγής. Σύμφωνα με την προσαρτημένη στην ελληνοτουρκική σύμβαση Ανταλλαγής Πληθυσμών 9η Δήλωση, οι μουσουλμάνοι που είχαν εγκαταλείψει την Ελλάδα πριν από την 18η Οκτωβρίου 1912 ή διέμεναν πάντοτε εκτός Ελλάδας ήταν Τούρκοι υπήκοοι, δεν συμπεριλαμβάνονταν στην ανταλλαγή, η περιουσία τους δεν ήταν ανταλλάξιμη και είχαν το δικαίωμα ελεύθερης διάθεσής της.)
Στην περιοχή της Άρτας σε αυτή την κατηγορία κτημάτων ανήκουν οι Κιρκιζάτες, οι Χαλκιάδες, οι Πλησσοί και τμήματα του αγροκτήματος Γεωργουσιοί που ανήκαν στον Αλβανό υπήκοο κάτοικο Ιωαννίνων Ριζά Μουρτεζά, η Γραμμενίτσα που ανήκε στους Αλβανούς κατοίκους Πρέβεζας κληρονόμους του Τζελάλ Πασά, τμήμα του αγροκτήματος Πέτρα που ανήκε στον Αλβανό κάτοικο Ιωαννίνων Χουσεΐν Κόνιτσα, τμήμα του αγροκτήματος Ρουμπάς ιδιοκτησία του Οθωμανού υπηκόου κατοίκου Ιωαννίνων Γιαγιά Αλή Κοκαλιάρη, κτηματομερίδια των αγροκτημάτων Πλησσοί και Παναγιά Ιμαρέτ ιδιοκτησίας του Οθωμανού υπηκόου Φεϊμή Καϊμακάμη. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στις ιδιοκτησίες των κληρονόμων του Χασάν Ταχσίν Πασά, του αρχιστράτηγου δηλαδή που παρέδωσε τη Θεσσαλονίκη στον ελληνικό στρατό το 1912, στο αγρόκτημα Αμμότοπος (Κουμτζάδες). Η κόρη του Ταχσίν Πασά, Ζεκιέ και ο γιος του Κενάν Μεσαρέ είχαν διπλή υπηκοότητα οθωμανική και αλβανική, ενώ ο Κενάν, γνωστός για τους ζωγραφικούς του πίνακες με θέμα τους Βαλκανικούς Πολέμους, θα αποκτήσει αργότερα και την ελληνική υπηκοότητα. Και ενώ η ιδιοκτησία των μη ανταλλάξιμων μουσουλμάνων Οθωμανών υπηκόων θα περιέλθει στο ελληνικό Δημόσιο με τη συμφωνία της Άγκυρας, τα αλβανικά κτήματα θα ακολουθήσουν την ίδια τύχη μετά το 1940 ως μεσεγγυημένη εχθρική περιουσία. Πάντως το αγρόκτημα Αμμότοπος του Κενάν Μεσαρέ θα επιχειρηθεί να απαλλοτριωθεί το 1954, αλλά ύστερα από διαμαρτυρίες του ιδιοκτήτη θα εξαιρεθεί της απαλλοτρίωσης.” (Πηγή : «Narda – Οθωμανική Άρτα: Η μετάβαση από την ύστερη οθωμανική περίοδο στην ελληνική πόλη», επιμ. Ηλίας Σκουλίδας, Σκουφάς τ. ΙΖ΄, τχ 106 (Άρτα 2016) βασισμένο στο βιβλίο του Γ. Γκλαβίνα ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ Της ΑΡΤΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟ 1881)

Στη φωτογραφία “Ο Χασάν Ταχσίν με στολή στρατηγού” (Φωτο από την σελίδα ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΟΠΙΟΓΡΑΦΙΑ https://thessmemory.wordpress.com/…/%ce%bf-%ce%b3%ce…/)

Δημοσιεύθηκε στη Η Απελευθέρωση το 1881 | Σχολιάστε

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ – ΜΕΤΑΠΡΑΤΕΣ Ή ΓΥΡΟΛΟΓΟΙ Ή ΠΡΑΜΑΤΕΥΤΑΔΕΣ

Δημοσιεύθηκε την 5 Ιουνίου 2021 από Anastasia Karra

———————–
Οι Γυρολόγοι ή Πραματευτάδες έφερναν παλιά στα χωριά, ότι μπορούσε να φανταστεί κανείς : υφάσματα με τον πήχη, πουκάμισα, κάλτσες, κλωστές, εσώρουχα, κουμπιά, λάστιχο, κουβαρίστρες, τσατσάρες, χτένια, βαφές, λευκά είδη για την προίκα των ανύπαντρων κοριτσιών. Η πληρωμή γίνονταν συνήθως σε είδος.
Πολλές φορές οι πλανόδιοι έμποροι, που γυρνούσαν στα χωριά και στις γειτονιές, ήταν επαγγελματίες διαφόρων ειδικοτήτων ή, αρκετά συχνά, και παραγωγοί του προϊόντος. Οι έμποροι αυτοί μετέφεραν το εμπόρευμά τους στους ώμους ή πάνω στο υποζύγιο που τους συνόδευε. Οι γυρολόγοι προκαλούσαν σχετική αναστάτωση όταν έφθαναν σε κάποιο χωριό, καθώς οι γυναίκες έτρεχαν να ιδούν τα καλά που μετέφεραν και ν΄ αγοράσουν. Οι νοικοκυρές τους ήξεραν και πολλές φορές τους περίμεναν να φέρουν ότι τους είχαν παραγγείλει από την πόλη, πολλές δε φορές αργότερα, έδιναν με πίστωση και δόσεις αφού πλέον είχαν γνωριστεί με την κάθε νοικοκυρά και ήξεραν το σπίτι του καθενός. Φυσικά, δεν απουσίαζαν ούτε και από τα διάφορα πανηγύρια, στα οποία συγκεντρώνονταν και αρκετοί άλλοι πωλητές πολλών ειδών καθώς στα πανηγύρια εύρισκαν συγκεντρωμένο πλήθος για διάθεση των ειδών που πουλούσαν.
Το επάγγελμα του γυρολόγου πραματευτή εξελίχθηκε περαιτέρω με την εισαγωγή και χρήση του αυτοκινήτου, οπότε και έγινε εποχούμενος. Ωστόσο η ευρύτατη στη συνέχεια χρήση του αυτοκινήτου έπληξε το επάγγελμά του, για δύο λόγους: Αφενός μπορούσαν να εφοδιάζονται με όλα τα αγαθά τα μαγαζιά των χωριών, και αφετέρου κατέστη εύκολη η μετάβαση στην πόλη για ψώνια.
Ο πραματευτής υμνήθηκε από τον Ιωάννη Γρυπάρη στο ποίημά του Ο Πραματευτής (http://www.poiimata.gr/…/gryparis…/170-o-pramateutis) και τραγουδήθηκε από το Νίκο Ξυλούρη με στίχους και μουσική του Κώστα Μουντάκη(https://www.youtube.com/watch?v=0BIKE8scVDc…)

Στη φωτογραφία “Ο Νίκος Δοσούλας και ο Γρηγόρης Τσουβάλας από το Δίστρατο των Τζουμέρκων, μεταπράτες, κουβαλώντας την πραμάτεια τους τη δεκαετία του ‘50”. (Η φωτο είναι από το βιβλίο ΤΟ ΔΙΣΤΡΑΤΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ του Χ. Ντάλα, Αθήνα, 2008)

Δημοσιεύθηκε στη Λαογραφικά και άλλα | Σχολιάστε

ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΡΤΗΣ, 1970ς

Δημοσιεύθηκε την 4 Ιουνίου 2021 από Anastasia Karra

1978 : 2η νικηφόρα τετραετία της Εθνικής Ενότητας του Νικολάου Σιμιτζή. Εδώ από την προεκλογική περιοδεία με τους υποψήφιους συμβούλους του. Δεξιά η σύζυγός του Πολύμνια και αριστερά του η υποψήφια Κική Σακκά. Από τους εικονιζόμενους είχαν εκλεγεί οι Γεώργιος Φωτονιάτας (1ος με 497 ψήφους), Κική Σακκά (2η με 399 ψήφους), Κων/νος Παπανικολάου (242), Δημήτριος Καραβασίλης του Νικολάου (240). Είχαν εκλεγεί άλλοι επτά. Εδώ διακρίνονται επίσης οι Κώστας Βάσσος, Χρήστος Νάκος, Δημήτης Μπίζας, …..Τζαχρήστας, Τάκης Σωτηρίου, Σπύρος Ζαρκαλής, Ιωάννης Κουτσοσπύρος.
(Φωτο και σχόλιο Κ. Μπανιά)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε

Ο ΧΟΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΛΑΝΤΖΑΣ

Δημοσιεύθηκε την 4 Ιουνίου 2021 από Anastasia Karra

“Ακούραστος κι αεικίνητος ήταν ο χοροδιδάσκαλος. Σε καλά χοροδιδασκαλεία των Αθηνών είχε σπουδάσει την χορευτική τέχνη. Πτυχίο είχε πάρει το 1911 από τη Σχολή του Ευγένιου Ζιραντέ, που είχε παράρτημα στην Αθήνα της Ακαδημίας Χορού των Παρισίων. Για πρώτη φορά, άνοιξε το χοροδιδασκαλείο το 1912 στο αρχοντικό του Αλκιβιάδη Μιχάλη. Εκεί έδειξε τις χορευτικές του ικανότητες. Εκεί κατάλαβε πόσο διψούσε η Άρτα για χορό εκείνα τα χρόνια. Σε κεντρικό μέρος της πόλης στεγάστηκε αυτό διαδοχικά, στα κατοπινά χρόνια. Πρώτο στη σειρά το κτίριο του Γ. Παπαδόπουλου, που βρίσκεται στη γωνία των οδών Σκουφά και Κ. Παλαμά και κατόπιν, από το 1935 κι ύστερα στο κτίριο των Ελεών, γωνία των οδών Πριοβόλου και Τζαβέλλα στο Τουρκοπάζαρο. Και στα Γιάννινα ο μακαρίτης Γιώργος Παλάντζας είχε διδάξει Ευρωπαϊκούς χορούς κάποια χρόνια. Εκεί φοίτησαν και πολλοί αξιωματικοί της 8ης Μεραρχίας. Ήταν η εποχή που ξετρελαίνονταν μ’ αυτούς τους χορούς (Λανσιέδες, Πόλκα, Ταγκό, Βαλς, Ουάν Στεπ, Φοξ-Τροτ, Μπλου-Φοξ, Τσάρλεστον κ.τ.λ.) όλοι οι νέοι.
Στην αίθουσα του χοροδιδασκαλείου γινόταν και θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες ευρωπαϊκής μουσικής, σε μια απ’ αυτές μάλιστα είχε διακριθεί στο παίξιμο βιολιού, η δεσποινίδα τότε, κυρία Κώστα Τζουβάρα. Εκεί γινόταν ακόμη γλέντια σε αρραβώνες και γάμους και διάφορες χοροεσπερίδες. Εκεί το Χριστουγεννιάτικο δένδρο, ο χορός με την κλήρωση των δώρων, ο χορός της Αποκριάς με το γαιτανάκι. Εκεί συγκεντρώσεις κάθε Παρασκευή διαφόρων γκρουπ για χορό, φαγοπότι και πολλή μπυροποσία με το άνοιγμα του Τριωδίου. Επαινετή η ενέργεια του ΣΚΟΥΦΑ να φέρει τη ρομβία στην Άρτα σαν κειμήλιο, για να μελετάμε γύρω απ’ την ιστορία της πόλης μας, που δεν πρέπει να ξεχνιέται.” (Πηγή ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΑ-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ, Κ. Τσακτσίρα)

Στη φωτογραφία “Ο χοροδιδάσκαλος Γιώργος Παλάντζας” (Φωτο από συλλογή Σ. Σαρλή)

Δημοσιεύθηκε στη Η μουσική, τα σινεμά και το ερασιτεχνικό θέατρο στην Άρτα | Σχολιάστε

Η ΡΟΜΒΙΑ ΤΟΥ ΧΟΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΕΙΟΥ

Δημοσιεύθηκε την 4 Ιουνίου 2021 από Anastasia Karra

Σύμφωνα με τον κ. Ν. Δάφνο η ρομβία βρέθηκε σε εστιατόριο με ονομασία ΤΑ ΠΑΠΑΚΙΑ από τον Τάκη Εξαρχο (Μπακανιάρη) στα 70ς, αφού κάποια στιγμή είχε πουληθεί από τον Γ. Παλάντζα. Στα τεύχη 64-65 του Περιοδικού ΣΚΟΥΦΑΣ διαβάζουμε : “Στις αρχές του καλοκαιριού πληροφορηθήκαμε από δημοσίευμα πρωινής Αθηναϊκής εφημερίδας τα σχετικά με την εκποίηση στην Αθήνα της παλιάς ρομβίας του χοροδιδασκαλείου Άρτας. Ο Σύλλογός μας σε έκτακτη συνεδρίασή του, κατέληξε στο συμπέρασμα πώς θα ’ταν ασυγχώρητη απώλεια για την πόλη μας αν αυτό το κειμήλιο της κοινωνικής και καλλιτεχνικής της ζωής, έφτανε κάπου αλλού. Με δραστήριες λοιπόν ενέργειες και διαπραγματεύσεις πέτυχε μεγάλη έκπτωση στην τιμή της πού κατέβηκε στις 250.000 δραχμές. Επειδή πιστεύουμε πώς η ρομβία κάτι έχει να θυμίσει στον καθένα μας, κάνουμε έκκληση σε όλους τους Αρτινούς για άμεση οικονομική ενίσχυση, ώστε σύντομα να επανέλθει στην Άρτα. Πολλοί από τους συμπατριώτες μας ανταποκρίθηκαν. Περιμένουμε να ακολουθήσουν κι άλλοι”. Η ρομβία σήμερα εκτίθεται στο Ιστορικό Μουσείο του Σκουφά. (Πρώην οικία Γαρουφαλιά, επάνω από το εν Άρτη). (Πηγή : Περιοδικό ΣΚΟΥΦΑΣ, τχ. 64-65, Ιούνιος 1983)

Στη φωτογραφία “Η Ρομβία του Χοροδιδασκαλείου Γ. Παλάντζα” (Φωτο από συλλογή Σ. Σαρλή) 

Δημοσιεύθηκε στη Η μουσική, τα σινεμά και το ερασιτεχνικό θέατρο στην Άρτα | Σχολιάστε