ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

«Ποσάκις μέχρι τούδε η εφημερίς ημών, πικράς δεν υπέβαλε παρατηρήσεις τοις αρμοδίοις δια την έλλειψιν των φανών εν τοις οδοίς της Άρτης. Το σκότος προπάντων κατά τας ασελήνους νύχτας τυγχάνει τρομερόν. Ουδείς δύναται να διακρίνει τον δάχτυλον αυτού εν τη αβύσσω της πόλεως».
Αυτά έγραφε η εφημερίδα ΑΡΤΑ τον Νοέμβριο του 1882, όταν ο φωτισμός της πόλης δεν ήταν επαρκής και αποτελούταν από κρεμαστά φανάρια, στα οποία εσωκλείονταν λάμπες πετρελαίου.
Σε κάποιες γωνίες των δρόμων, οι ξύλινοι φανοστάτες, μόλις σκοτείνιαζε περίμεναν τους επιτετραμμένους να ανάψουν τις λάμπες τους, τον Καματσιούλη με τον βοηθό του και αργότερα τον Γιώργο Παπαχρηστάκη. Γυρνούσαν αυτοί με την σκάλα στους ώμους και το δοχείο με το πετρέλαιο στο χέρι, πρώτα γέμιζαν και μετά άναβαν τις λάμπες, οι οποίες φώτιζαν σε ακτίνα 10 μέτρων. Παρόλα αυτά οι βροχερές νύχτες έμοιαζαν με κόλαση.
Εξαίρεση αποτελούσε η πλατεία Σκουφά, στο κέντρο της οποίας υπήρχε ένας ψηλός στύλος και πάνω του μια λάμπα λουξ που την φώτιζε ολόκληρη. Φαντάζομαι ότι το λουξ θα ήταν με αμίαντο, ή κάποιο άλλο μέταλλο, που και αυτό ήθελε μια διαδικασία για να ανάψει και κάποιο υγρό φωτιστικό για να συντηρείται η καύση του.
Επί δημαρχίας Αντωνίου Γαρουφαλιά, το 1907, διατέθηκε το πόσο των 4000 δραχμών για αγορά φανών νέου συστήματος και σιδερένιων φανοστατών.
Το 1924 ο Θεοχάρης Σβώλος, αρτινός ηλεκτρολόγος μηχανικός, αγόρασε από κάποιον γαλλικό καταυλισμό ηλεκτρική γεννήτρια και κινηματογραφική μηχανή, γιατί είχε σκοπό να παίζει ταινίες στο βελούχι του Παπακαζάνα, που ήταν λίγο μετά τον Άγιο Μάρκο. Ο Σβώλος είχε την γενναιοδωρία να ηλεκτροφωτίσει κι ένα τμήμα της οδού Σκουφά από το βελούχι μέχρι το Μονοπλιό.
Στην Άρτα το ηλεκτρικό έφτασε το 1925. Την ηλεκτροδότηση την ανέλαβε ο Θεμιστοκλής Γκινάκας, μέσω της εταιρίας με την επωνυμία «αφανής συμμετοχική ηλεκτρική εταιρία».
Έτσι το δημαρχείο που τότε ήταν στην οδό Καραϊσκάκη (ιδιοκτησία Αλέξανδρου Κογιαντή) είχε μια εκατόλαμπη φωτεινή επιγραφή, που άναβε στις γιορτές, για να δίνει φαντασμαγορική όψη στην περιοχή. ( Το άρθρο είναι από το ιστολόγιο του κ. Σωτήρη Σαρλή, 28/1/2019 (@Sotirios Sarlis) και το δημοσιεύουμε με την άδειά του…Η φωτογραφία δεν έχει σχέση με την Άρτα)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε

ΤΑ ΦΑΝΑΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Το καλοκαίρι του 1898, επί δημαρχίας Ευάγγελου Π. Γαρουφαλιά, τοποθετήθηκαν οκτώ νέα φανάρια στο δρόμο προς τον Αμυντικό Στρατώνα, το δε άναμμά τους ανατέθηκε στον Διοικητή της πυροβολαρχίας « ίνα δια των πυροβολητών του ανάπτονται οι φανοί εκτός των σεληνοφεγγών νυκτών».
Στη συνέχεια, επί δημαρχίας Αντωνίου Π. Γαρουφαλιά, το 1907, διατέθηκε το πόσο των 4000 δραχμών για αγορά φανών νέου συστήματος και σιδερένιων φανοστατών. Ο Γιάννης Τσούτσινος γράφει: “Το 1895 ο νυχτερινός φωτισμός είναι ανύπαρκτος, μονάχα 30 με 40 φανάρια πετρελαίου πασχίζουν να φωτίσουν όλη την πόλη. Φανάρια οινοπνεύματος τοποθετήθηκαν το 1907. Τότε στο κεντρικό δρόμο τοποθετήθηκαν και 10 επιπλέον φανάρια γκαζολίνης των 100 κηρίων και στην πλατεία Σκουφά ένας γίγαντας για την εποχή εκείνη, ένα φανάρι γκαζολίνης των 600 κηρίων”.
Η ηλεκτροδότηση της πόλης έγινε επί δημαρχίας Μιχαήλ Πατσαλιά. Το 1915 εγκρίθηκαν τα πρακτικά της δημοπρασίας και ανατέθηκε ο ηλεκτροφωτισμός της Άρτας στην εταιρεία Γιαγκοπούλου. Ωστόσο το σχέδιο ματαιώθηκε λόγω της ανάμειξης της Ελλάδας στον πόλεμο και της αδυναμίας εισαγωγής από το εξωτερικό των αναγκαίων μηχανημάτων. Τελικά η σύμβαση ηλεκτροδότησης της πόλης υπεγράφη στις 24/10/1924 από την εταιρία Θεμιστοκλή Γκινάκα και Σία και Αφών Ισραήλ Μπορόθες.
Τέλος επί δημαρχίας Γεωργίου Καζαντζή (1925-43) επεκτάθηκε ο δημοτικός ηλεκτροφωτισμός στην αρχή προς τη Γέφυρα, Κουτσομύτα , Στρατώνα και αργότερα σε όλους τους δρόμους και τις πλατείες της πόλης…..(ΑΡΤΙΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, Γ. Τσούτσινος, 2001)

Στη φωτογραφία καρτ-ποστάλ με μια άλλη άποψη του Αμυντικού Στρατώνα από τη συλλογή ΕΛΙΑ….. 

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε

1938 : Μερική άποψη της Άρτας με φόντο το ιστορικό Γρίμποβο

Καρτ-ποστάλ του Σπύρου Μελετζή….Ο Σπύρος Μελετζής ήρθε και πρωτοφωτογράφησε στην περιοχή της Άρτας για λογαριασμό του ΕΟΤ το 1938 – 40 . 

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΒΕΛΟΥΧΙ

Το Βελούχι ήταν προπολεμικό καφενείο – αναψυκτήριο του Παπακαζάνα , απέναντι από τον Άι Μάρκο. Εκεί, ανάμεσα από μεγάλα δέντρα, πασχαλιές και τριανταφυλλιές υπήρχε ένα πηγάδι. “….Το 1924 ο Θεοχάρης Σβώλος, αρτινός ηλεκτρολόγος μηχανικός, αγόρασε από κάποιον γαλλικό καταυλισμό ηλεκτρική γεννήτρια και κινηματογραφική μηχανή, γιατί είχε σκοπό να παίζει ταινίες στο βελούχι του Παπακαζάνα, που ήταν λίγο μετά τον Άγιο Μάρκο. Ο Σβώλος είχε την γενναιοδωρία να ηλεκτροφωτίσει κι ένα τμήμα της οδού Σκουφά από το Βελούχι μέχρι το Μονοπλιό. (Πληροφορίες από δημοσίευση του κ. Σωτήρη Σαρλή).

Στο σκίτσο του “Αθανς” αναπαράσταση του Βελουχιού όπως δημοσιεύτηκε στην ΑΡΤΗΝΗ ΕΥΘΥΝΗ, τχ. 27, 1986, σ.1.

Δημοσιεύθηκε στη Οι Συνοικίες | Σχολιάστε

H ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ

Ο ναός της Οδηγήτριας ή Ζωοδόχου Πηγής στη Βαλαώρα κτίστηκε το 1625 «συνδρομή και δαπάνη ιερέως τινός Κωσταντίνου» και ήταν παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου του Λισγαρά…Εκεί γινόταν για αρκετά χρόνια ζωοπανήγυρις συγχρόνως με την Μουχούστι….Πέτρες, βράχια και φραγκοσυκιές ήταν οι πρώτοι κάτοικοι στην περιοχή…..Μετά σιγά σιγά άρχισαν να εμφανίζονται και οι πρώτες αχυροκαλύβες.
Στην φωτογραφία από το αρχείο της κας Ευφημούλας Πατσαλιά, που δημοσίευσε ο κ. Στάθης Μπαρτζώκας, βλέπουμε μαθήτριες να εισέρχονται στο γήπεδο για γυμναστικές επιδείξεις. Πίσω διακρίνεται η περιοχή της Οδηγήτριας με τις πρώτες καλύβες και σπιτάκια.Βρισκόμαστε στην Άρτα την δεκαετία του ’40… 

1924 : Στη φωτογραφία η αχυροκαλύβα επί της Οδηγητρίας, που φτιάχτηκε επιμελώς από τον Γιάννη Φ. Καλαβρέζο. Η γιαγιά είναι η Ταρσίτσα Ι. Κατσαράμπη, σύζυγος του Θανάση Γιωργάρα. (Από το αρχείο του Γιάννη Θ. Καλαβρέζου όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό « Μελισσουργοί». Τχ. 102,2020 με επιμέλεια Κ. Μπανιά)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Συνοικίες | Σχολιάστε

Η Βαλαώρα…

1950 : Η Παρηγορήτισσα και μπροστά το στρατιωτικό Toll σε καρτ-ποστάλ της εποχής.
Ο λόφος στο βάθος αρχίζει σιγά-σιγά να κατοικείται και να αλλάζει το όνομά του σε Βαλαώρα….Οι θεωρίες όσον αφορά την προέλευση της λέξης ποικίλουν. Μια θεωρία θέλει την λέξη να προέρχεται από το βλάχικο Βαλε = Κοιλάδα και την σλαβική λέξη Γκόρα = Βουνό ενώ μια δεύτερη θέλει το τοπωνύμιο Βαλαώρα να προέρχεται από τις λέξεις “Βλάχων η Χώρα” καθώς την συναντάμε σε περιοχές που υπήρχαν Βλάχικοι οικισμοί. Με δεδομένο ότι ο λόφος αρχικά φιλοξένησε τις καλύβες των κτηνοτρόφων των Τζουμέρκων και των Ραδοβυζίων, αυτή η ερμηνεία φαίνεται και η πιο πειστική.
Τα πρώτα σπίτια μικρά, λιτά και μονώροφα χτίστηκαν χωρίς κάποιο σχέδιο και χωρίς ύδρευση και αποχέτευση. Ωστόσο το ρυμοτομικό σχέδιο για την επέκταση της πόλης πέρα από την Παρηγορήτισσα, είχε ήδη συνταχθεί επί δημαρχίας Μιχαήλ Πατσαλιά (1914-1925)

1946 : Φωτογραφία δίπλα στο καινούργιο σπίτι στη Βαλαώρα. Από αριστερά Αγαθή Μπαλάσκα, Αντιγόνη Μπαλάσκα, Χρήστος Μπαλάσκας, Φωτεινή Μπαλάσκα και Φροσύνη Καραβασίλη ( Από συλλογή Α. Καρρά)

1956 : Μελισσουργιώτες γιορτάζουν την Πρωτομαγιά στη κορυφή της Βαλαώρας όταν ο λόφος ήταν ακόμη άδειος, σπαρμένος με πέτρες και αγριοκρέμμυδα ( Φωτο από συλλογή Χ.Μ.)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Συνοικίες | Σχολιάστε

Παρηγορήτισσα, 1896

—————–

1896 : Άποψη του λόφου και της Παρηγορήτισσας από την περιοχή του μετέπειτα Δημοτικού Σχολείου…..Η εκκλησία διέθετε ακόμη το καμπαναριό το οποίο αργότερα το γκρέμισε η Αρχαιολογική Υπηρεσία….Στο βάθος δεξιά στο λόφο ο Αμυντκός Στρατώνας και αριστερά του το κτίσμα του ανεμόμυλου. Στην κάτω πλατεία υπάρχει καπνός προς αποξήρανση. Ο κάμπος της Άρτας είχε παραγωγή, από τις καλύτερες ποικιλίες καπνού.

Δημοσιεύθηκε στη Οι Εκκλησίες | Σχολιάστε

Τα κελιά της Παρηγορήτισσας

———————

1900 (περίπου) : Φωτογραφία τραβηγμένη, μάλλον από την σκεπή του ναού της Παρηγορήτισσας. Τα κελιά της Παρηγορήτισσας σε πλήρη εγκατάλειψη, πρέπει να φιλοξενούσαν οικογένειες. Και πίσω εντελώς γυμνό το Πετροβούνι….
(Φωτο από το αρχείο του Αντ. Γκούντα)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Εκκλησίες | Σχολιάστε

ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΩΝΑΣ ΑΡΤΑΣ

ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΩΝΑΣ ΑΡΤΑΣ
“Εν τω Πετροβουνίω κατ’ Ανατολάς της Άρτης εσώζοντο μέχρις ημών ερείπια τινα του παναρχαίου φρουρίου του μεγάλου Πύρρου, εκ Πελωρίων λίθων άνευ ασβέστου. Επί τη βάσει των θεμελίων αυτού ωκοδομήσατο η Οθωμανική κυβέρνησις εκ βάθρων αυτών τω έτει 1864 και 65 στρατώνα περιφανή μετά δύο δεξαμενών ύδατος εις περιφρούρησιν της πόλεως και του προς Άρκτον αυτής κειμένου πολυπαθούς χωρίου Πέτα……….”
(ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ, Σεραφείμ Ξενόπουλου, 1884)

Στη φωτογραφία ο Αμυντικός Στρατώνας Άρτας δεσπόζει πάνω από την πόλη, στη βορειοανατολική πλευρά του λόφου Περάνθης και σε υψόμετρο 110 μέτρων. Η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου είχε να κάνει με τα πλεονεκτήματα που προσέφερε στον έλεγχο των δύο βασικών σημείων διέλευσης της πόλης, τους Αγίους Θεοδώρους και το γεφύρι της Άρτας αλλά και την μεγάλη ορατότητα στην πεδιάδα της Άρτας, η οποία έδινε δυνατότητα παρατήρησης μέχρι τον Αμβρακικό και το Ξηροβούνι……

13/10/1904 : Καρτ-ποστάλ με θέμα τον Αμυντικό στρατώνα Άρτας (Φωτο από τη Συλλογή ΕΛΙΑ)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Συνοικίες | Σχολιάστε

ΠΕΤΡΟΒΟΥΝΙΟΝ

“ΠΕΤΡΟΒΟΥΝΙΟΝ, ούτω καλείται ο λόφος ούτος, ως λίαν πετρώδης, εκτεινόμενος από του χωρίου Λημήνη μέχρι του χωρίου Μπάνη εξ ανατολών προς μεσημβρίαν της Αρτης, καθ΄ην θέσιν πηγάζουσιν εν τω Ινάχω εισρέοντα πλείστα πότιμά τε και μεταλλειούχα ύδατα….”, (ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ, Σεραφείμ Ξενόπουλου, 1884)

Στη φωτογραφία η περιοχή της Άρτας σε απεικόνιση του περιηγητή William Martin Leake, το 1835….

Εν τω λόφω τούτω ευρίσκεται αρχαίος Ανεμόμυλος οικοδομηθείς υπό δύω ευπατριδών Αρταίων Μίντσου και Κωσταντίνου Ζαχάρου, άχρηστος ήδη….….(ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ, Σεραφείμ Ξενόπουλου, 1884)

Στην καρτ-ποστάλ του Νίκου Κουρτίδη τα ερείπια του αρχαίου ανεμόμυλου απ’ τον οποίο πήρε και το όνομά της η Οδός Ανεμομύλων…

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ
Ένα από τα παρεκκλήσια της Μονής Κάτω Παναγιάς ήταν και ο Προφήτης Ηλίας πάνω στο Πετροβούνι, που κτίστηκε το 1777. Λέγεται ότι τον έχτισαν οι “μηλοτοποιοί” δηλαδή οι γουναράδες της πόλης, σαν προστάτη Άγιο και μαζεύονταν εκεί κάθε χρόνο για να τον τιμήσουν… Το 1854 ο Μπατσακσίζης (με κοντά πόδια) Μωραίτης Αχμέτ Πασσάς τον κατέστρεψε ολοσχερώς με το πρόσχημα ότι ήταν λημέρι ληστών …Μέσα στο 1903, ο Δήμαρχος Αντώνιος Π. Γαρουφαλιάς προχώρησε στην ανακατασκευή του ναού του Προφήτη Ηλία….Έκτοτε οι Αρτινοί, τιμούσαν πάντα τον Άγιο του λόφου….Κάθε παραμονή της γιορτής του, γέμιζε η Ανεμομύλων με κόσμο κάθε ηλικίας που ανέβαινε με τα πόδια στο λόφο να προσκυνήσει…. (ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ, Σεραφείμ Ξενόπουλου, 1884 – ΑΡΤΙΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, Κ. Τσούτσινου,2001)

19 Ιουλίου 1960 : Στη φωτογραφία μια συντροφιά που πήγε να προσκυνήσει και κάθισε να κουβεντιάσει. Διακρίνονται από αριστερά Γ. Καρράς, Α. Καρρά, Φ. Μπαλάσκα, Φ. Καραβασίλη, θειά Μάρω Μπαλάσκα, Γ. Καραβασίλης, Γ. Καραβασίλη, άγνωστη, Θ. Καραβασίλη…..(Από συλλογή Α.Κ.)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Συνοικίες | Σχολιάστε