———————–
Απονομή επάθλων στους νικητές στο άλμα εις ύψος. 1ος Σπύρος Γιαννούλης, 2ος Αποστόλης Τρομπούκης , 3ος Πανταζής. Δεξιά με τα γιαάια ο Θοδωρος Μποτσωλης και ο απονέμων τα βραβεία μάλλον ο Χαλκιας. (Φωτο από Αρχείο Κ. Μπανιά)

———————–
Απονομή επάθλων στους νικητές στο άλμα εις ύψος. 1ος Σπύρος Γιαννούλης, 2ος Αποστόλης Τρομπούκης , 3ος Πανταζής. Δεξιά με τα γιαάια ο Θοδωρος Μποτσωλης και ο απονέμων τα βραβεία μάλλον ο Χαλκιας. (Φωτο από Αρχείο Κ. Μπανιά)

—————
1952 : Μουσικοδιδάσκαλος Δημήτρης Παπαιωάνου. Στην αυλή της οικίας Αλεξάνδρου Ζάρρα. Δεξιά φαίνεται μέρος του αρχοντικού. (Φωτο από Αρχείο Κ. Μπανιά)

Και τα ονόματα των μουσικών….

——————
Η μεγάλη φορητή αργυροεπένδυτη και θαυματουργή εικόνα της Αγίας βρίσκεται στο τέμπλο του ναού της ( διαστ. 1,20μ ύψος χ 0,64μ πλάτος). Η ασημένια επένδυση είναι έργο του Κ. Θ. Ζάγκλη, αρτινού αργυροχόου, και φέρει την επιγραφή ‘έργον Κ.Θ. Ζάγκλη Άρτα 1889 Μαρτίου Αη’. Από την επένδυση μένει ακάλυπτο μόνο το πρόσωπο της Αγίας. Όλη η ζωγραφική πλήν της κεφαλής είναι φτιαγμένη πάνω σε φύλλο χρυσού. Η Αγία παριστάνεται ολόσωμη σε μετωπική στάση, ντυμένη με τα βασιλικά της ενδύματα. Στο κεφάλι της φορεί γκριζόχρωμο μοναχικό κουκούλιο κοσμημένο με πράσινες ταινίες. Παρόμοιας διακόσμησης καλύμματα κεφαλής συνηθίζονται σε Κρητικές εικόνες με απεικονίσεις ασκητών και μοναχών που προέρχονται κυρίως από Αίγυπτο και Μέση Ανατολή.
Πάνω από το κουκούλιο φέρει έκτυπο βασιλικό στέμμα. Το φωτοστέφανο που περιβάλλει την κεφαλή της είναι έκτυπο με φυτική διακόσμηση. Στο δεξί της χέρι κρατά διπλό σταυρό και το αριστερό, με ωραία κίνηση, υψώνεται ικετευτικά προς τον Κύριο του Ουρανού, το χέρι του οποίου μέσα από τόξο κύκλου (που συμβολίζει τον ουρανό και φέρει αστέρια) προβάλλει και ευλογεί την εκλεκτή δούλη Του. Το πρόσωπο της Αγίας είχε επιζωγραφισθεί κακότεχνα τον 190 αιώνα με αποτέλεσμα να αλλοιωθεί η μορφή της. Μετά την συντήρηση και τον καθαρισμό της εικόνας (τέλος 1994), φανερώθηκε όλη η αρχοντιά της αγίας της μορφής
Στην εικόνα δεν σώζεται επιγραφή και χρονολογία. Μπορούμε όμως, με βάση την τεχνοτροπίας της, να την τοποθετήσουμε στο τέλος του 17ου αι. και στις αρχές του 18ου αι. (Φωτο και κείμενο από το βιβλίο Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ, Άρτα,1994)

Κάπως έτσι ταξίδευαν οι ξένοι περιηγητές στην Ελλάδα στις αρχές του αιώνα. Στη φωτο μέλη της συνοδείας του φωτογράφου Fred Boissonnas καθώς διασχίζουν το φαράγγι της «Μεγάλης Λαγκάδας» του Ταΰγετου κοντά στο χωριό Τρύπη, 7 Μαΐου 1903. (Φωτο Fred Boissonnas)

(Η φωτο είναι από το Αρχείο του κ. Κ. Μπανιά)


——————
1715 : Τοιχογραφία της Αγίας Θεοδώρας στο κτιστό τέμπλο της Ιεράς Μονής Κάτω Παναγιάς. Η Αγία εδώ, λόγω του μοναστικού χώρου, εικονίζεται ως μοναχή που φέρει όμως το βασιλικό της διάδημα, δείχνοντας έτσι και τις δύο ιδιότητες, της βασίλισσας και της μοναχής. Στα έντονα χαρακτηριστικά του προσώπου της διαφαίνεται η θλίψη των δοκιμασιών της, αλλά συνάμα και η γαλήνη και η ελπίδα των αιωνίων αγαθών που ο Θεός χαρίζει στους πιστούς του. Εκατέρωθεν της κεφαλής της Αγίας υπάρχει σε μεγαλογράμματη γραφή το όνομά της ‘Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ’ και συνεχίζει στο αριστερό μέρος σε μικρογράμματη γραφή ‘ η εν Άρτη βασιλεύσασα και κτήτωρ της μονής’. (Φωτο και κείμενο από το βιβλίο Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ, Άρτα,1994)

—————–

Ο Ναός σε σκίτσο που φιλοτέχνησε ο Ν. Παπακώστας
—————–
Άρτα, ο ιερός ναός της Αγίας Θεοδώρας, φωτογραφία των Robert Weir Schultz και Sidney Barnsley, 1889.

“Όπως αναφέρει ο Δημήτρης Λουκατός στο βιβλίο του «Εισαγωγή στην Ελληνική λαογραφία», 1992 «οι ανοιξιάτικες γιορτές αρχίζουν με το ειδωλολατρικό έθιμο του καρναβαλιού. Οι διασκεδάσεις και οι μεταμφιέσεις του είναι προέκταση των εορτών της πρωτοχρονιάς όπως τις γιόρταζαν οι ρωμαίοι και βυζαντινοί ενώ οι απαρχές του καρναβαλιού μας οδηγούν στην αρχαία Ελλάδα » . Οι αποκριά στο Ελλαδικό χώρο διαχωρίζετε σ’ αυτή της Yπαίθρου και σ’ εκείνη του Άστεως. Ο σκοπός της υπαίθριας αποκριάς, κατά την άποψη του Λουκάτου είναι η μαγική υποβοήθηση της γης να βλαστήσει με την βοήθεια των χοροπηδημάτων, των ποικίλων λαϊκών δρώμενων και των μεταμφιέσεων, με σκοπό να εξευμενίσουν τα βλαπτικά πνεύματα. Όταν μιλάμε για το αστικό καρναβάλι αναφερόμαστε στη λαϊκή εορταστική εκδήλωση συνήθως μεταμφιεσμένων ανθρώπων που φορώντας ή όχι μάσκες διασκεδάζουν στους δρόμους χορεύοντας, πίνοντας, τραγουδώντας ξενυχτώντας, πειράζοντας τους άλλους λέγοντας αστεία και βωμολοχίες και γενικά πράγματα που δεν θα τα τολμούσαν μια καθημερινή μέρα. Η τελετουργία απαιτεί τη χρήση Μάσκας. Ένα άλλο στοιχείο της αποκριάς είναι ο χορός, ο οποίος συνδέεται με την καρποφορία. Οι ανθρωπολόγοι του χορού πιστεύουν ότι οι παράδοξοι χοροί των μεταμφιεσμένων, οι θόρυβοι, τα πηδήματα του ποδιού τους ενισχύουν την διαβατήρια λογική του δρώμενου π.χ. το γαϊτανάκι θεωρείται παραδοσιακό παιχνίδι της αποκριάς με βασικό συστατικό τη χορευτική πράξη σε κύκλο και στο κέντρο ένα κοντάρι με πολύχρωμες κορδέλες, το οποίο περιπλέκεται κατά την διάρκεια του χορού, το οποίο εξηγείται ως «ο κύκλος της ζωής, από την χαρά στη λύπη, από το χειμώνα στην άνοιξη, από την ζωή στο θάνατο και το αντίθετο.», δηλαδή το νόημα του δρώμενου είναι το πέρασμα από την μια κατάσταση στην άλλη με τρόπο μαγικοθρηκευτικο, λειτουργώντας καθαρτικά για τον θεατή και τον ερμηνευτή του δρώμενου. (Απόσπασμα από την πτυχιακή εργασία του Πολέμαχου Πασχαλίδη με θέμα Η ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ “ΕΙΚΟΝΑ” ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΕΙΑΚΕΣ ΠΗΓΕΣ [1945 – 1967], Άρτα, 2011).
Στις φωτο Παρέλαση Καρναβαλιστών το 1975 όπως δημοσιεύτηκε από το Τμήμα Αυτοδιοίκησης ΣΥΡΙΖΑ Άρτας στη σελίδα τους στο facebook)

