Δόξες Αγήραντες του Δεσποτάτου

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΟΜΠΟΤΗ – Το εσωτερικό του σπιτιού του Π. Κομπότη που βρισκόταν λίγα μέτρα μακριά από την εκκλησία του Αγίου Κωσταντίνου. Η οικογένεια Κομπότη ήταν αρχοντική οικογένεια της Άρτας που τα πορτραίτα τους κοσμούν ακόμη και σήμερα την συλλογή του Συλλόγου “Σκουφάς”. Το κτήριο αυτό είναι συνδεδεμένο με την ιστορία της πόλης για πολλές δεκαετίες! Τούρκικο φρουραρχείο (στο οποίο κλείστηκαν πολλοί Τούρκοι με τον Σούλτζε Κόρτζα, κυνηγημένοι από τους Έλληνες στη Μάχη της Άρτας), ελληνική χωροφυλακή κατά τον εμφύλιο και από τα δύο στρατόπεδα, ιδιωτικό εκπαιδευτήριο Ν.Ψαθά έως το 1965 που έγινε η διάνοιξη της Β.Πύρρου και ένα μέρος του το πήρε ο δρόμος, γυμνάσιο Θηλέων έως το 1971. Ακολούθως γκρεμίστηκε από τους ιδιοκτήτες και έγινε πολυκατοικία! Βρισκόταν στη γνωστή σήμερα Στοά Χρηστογιώργου. (Φωτο από το βιβλίο του κυρίου Γιάννη Τσούτσινου ” Η Μάχη της Άρτας”, 1971) 

1928 : Γιορτή στον κήπο της οικογένειας Μαστραπά, πίσω από τον Άγιο Κωσταντίνο. Δίπλα ακριβώς υπήρχε το Παρεκκλήσι του Αποστόλου Ανδρέα, “….πρότερον Βατοπεδινόν υπάρχον Μετόχιον”, το οποίο καταστράφηκε.(Φωτο Δ. Μητσιάνη από συλλογή Λ.Μ.)

1930ς : Δύο απ’ τα κορίτσια της οικογένειας Μαστραπά φωτογραφίζονται από τον φωτογράφο Δ. Μητσιάνη πίσω απ’ τον τοίχο του κήπου του σπιτιού τους, στην πίσω πλευρά του Αγίου Κωσταντίνου. (Φωτο από συλλογή Λ.Μ ) 

“Ο Κακαβάς” ως Καφέ-Μπαρ (Γούσιας-Θεοχάρης). Από πάνω το Κομμωτήριο και Σχολή Κομμωτικής του κ. Κασαή που ξεκίνησε τη λειτουργία του τη δεκαετία του 70 και έκλεισε το 1995.
Τον Κακαβά τον είχε για περίπου 50 χρόνια ο Ιωάννης Κακαβάς και στη συνέχεια τα παιδιά του. Εκεί συγκεντρώνονταν όλη η αστική τάξη της Άρτας. Γιατροί, δικηγόροι, επιχειρηματίες, κτηματίες, εισοδηματίες. Εργάτης ή αγρότης σπάνια μπορούσε να καθήσει. Εκεί γινόντουσαν και όλες οι πολιτικές ζυμώσεις, συζητήσεις κλπ. Εκεί γίνονταν, επίσης, κάθε χρόνο και το μεγάλο αποκριάτικο γλέντι των Αρτινών αστών.
Μετά τον Κακαβά, αρχές της δεκαετίας του 70 το πήρε ο Γούσιας με σερβιτόρους τον Σωτήρη και τον Σπύρο. Ο Γούσιας το κράτησε τέσσερα χρόνια και μετά το πήραν οι σερβιτόροι. Το κράτησαν κι αυτοί άλλα τέσσερα χρόνια και μετά το πήραν τα αδέρφια Γιάννης και Μιχάλης Μπαλάφας από τους Μελισσουργούς.
Δύο χρόνια μετά το πήρε ο Ηλίας Παπαδημητρίου με τον Γιάννη Μπαλάτσα. Το κράτησαν κι αυτοί δύο χρόνια και μετά, το 1992, το πήραν τα αδέρφια Τζουβάρα οι οποίοι και το έχουν μέχρι σήμερα.
Το μαγαζί ανήκε παλαιοτέρα στην οικογένεια Δημοπούλου και τώρα ανήκει σε ομογενή ο οποίος ζει στο Γιοχάνεσμπουργκ, στη Νότια Αφρική.(Φωτο και πληροφορίες από τον κ. Γιάννη Ηλ. Παππά όπως δημοσιεύτηκαν στην ομάδα “Παλιές φωτογραφίες ‘Αρτας” 

1957 : Η οδός Γ.Καραϊσκάκη, από πλατεία Κακκαβά προς τα Ψαροπλιά, λίγο πριν την οδό Καραπάνου. Διακρίνεται το γωνιακό νεοκλασικό της κας Κικής Κοτσαρίδα που στην θέση του σήμερα υπάρχει 4όροφη οικοδομή. Στον μαντρότοιχο αριστερά στην γωνία υπάρχει σήμερα μια μικρή πλατεία. Στην ίδια γωνιά που σμίγει με την οδό Καραπάνου υπήρχε ένα πηγάδι. Δίπλα στο πηγάδι στεγαζόταν η ιδρυθείσα το 1928 δανειστική βιβλιοθήκη του “ΜΙΚΡΟΥ ΟΜΙΛΟΥ”, όπου κάθε απόγευμα εργαζόταν εκεί ο τότε μαθητής Μιχαήλ Περάνθης. Το κτίριο αυτό ήταν γωνιακό….Η οδός Καραϊσκάκη διατηρεί ακόμη κάποιο απ’ το παλιό της χρώμα καθώς λόγω του Μικρού Θεάτρου απαγορεύεται η ψηλή δόμηση… 

1970ς : Η δεύτερη ποτοποιία του Θ. Γάτσιου στην οδό Καραϊσκάκη.
( Φωτο από το αρχείο του ζωγράφου κ. Αποστόλη Τσιρογιάννη όπως δημοσιεύτηκε από τον κ. Στάθη Μπαρτζώκα)

1960ς : Απόκριες στο καφενείο ΑΣΤΕΡΙΑ του Γιώργου Καραβασίλη που βρισκόταν στην οδό Καραϊσκάκη δίπλα στου Κακαβά. Διακρίνονται από αριστερά Σ. Κάτσινος, Σ. Μπαλάσκας, Σ. Καραγιώργος και Θ. Κάτσινος (Φωτο από συλλογή Χ.Μ.)