Γκράφιτι σε τοίχο σπιτιού στην πόλη της Άρτας για τη στήριξη του Κ. Βάγια στις εκλογές του 1982, σε φωτογραφία του Volker Möller.

Γκράφιτι σε τοίχο σπιτιού στην πόλη της Άρτας για τη στήριξη του Κ. Βάγια στις εκλογές του 1982, σε φωτογραφία του Volker Möller.

Την δεκαετία του ’80 έχουμε τη τη διενέργεια δυο δημοτικών εκλογών : το 1982 και το 1986. Και στις δυο οι βασικοί αντίπαλοι ήταν ο Χρήστος Παπαγεωργίου, υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ και ο Κώστας Βάγιας, υποστηριζόμενος από τη Νέα Δημοκρατία.
Το 1982, στις επαναληπτικές εκλογές που έγιναν τη δεύτερη Κυριακή ( 24-10-1982) ο Χ. Παπαγεωργίου συγκεντρώνει ποσοστό 53,84% (έναντι 46,16% του Κ. Βάγια) και εκλέγεται δήμαρχος Αρταίων. Από το χώρο του ΚΚΕ είχε υποστηριχτεί ο Γιώργος Φωτονιάτας.
Στις εκλογές του 1986 συμμετείχαν 5 συνδυασμοί με υποψήφιους τον Χ. Παπαγεωργίου (στήριξη από ΠΑΣΟΚ), τον Κ. Βάγια (στήριξη από Ν.Δ.), τον Λάμπρο Ρίζο (ανεξάρτητο με στήριξη από το χώρο της Ν.Δ.), τον Ορέστη Παπαθανάση και τον Χρήστο Νάκο, με στήριξη του ΚΚΕ.
Στις επαναληπτικές εκλογές της δεύτερης Κυριακής μεταξύ των δύο πρώτων, τις εκλογές κερδίζει ο Χ. Παπαγεωργίου και εκλέγεται δήμαρχος με ποσοστό 50, 5%, έναντι ποσοστού 49,5% του Κ. Βάγια. Η διαφορά μεταξύ τους ήταν μόνο 56 ψήφοι. (Πηγή : ΤΑ ΕΝ ΔΗΜΩ ΑΡΤΑΙΩΝ 1975 – 2003, Λ. Στασινός, Άρτα, 2004)
Στη φωτογραφία ο Χρήστος Παπαγεωργίου με τον Κώστα Βάγια. (Φωτο από το ίδιο βιβλίο)

Ο Άσσος του Παναμβρακικού και Αετού, Κων/νος Γιώτης ή Ρουμάνος στα ύψη, στα χέρια των φιλάθλων που πανηγυρίζουν την είσοδο της Αναγέννησης στη Β’ Εθνική. Μεταξύ άλλων οι Απόστολος Τσιρογιάννης (Καθηγητής – Ζωγράφος), Νίκος Ρίζος, Νίκος Θεοχάρης, Κων/νος Μπέλλος (Μαθηματικός), Γιάννης Ζάγκλης, Δημήτρης Μαργαρίτης, Ναπολέων Βόιδαρος, Ιωάννης Κολοβός κ.α. (Φωτο & Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Τα περίτεχνα κάγκελα στο μπαλκόνι του παλιού δικαστικού νεοκλασσικού μεγάρου, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, στην οδό Κωστή Παλαμά.

“Ο Ναός στον Καταρράκτη Τζουμέρκων, αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου σε φωτογραφία του Α. Βερτόδουλου πριν τη δεκαετία του 1960. (Πηγή : Λεύκωμα ΗΠΕΙΡΟΣ, Γιάννινα, 1995)

Στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής στον Καταρράκτη Τζουμέρκων, πριν το 1943. (Η φωτογραφία είναι από το αρχείο του Μιχάλη Κ. Ευταξία, όπως δημοσιεύτηκε στο βιβλίο ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ, Έκδοση Πανελλήνιας ‘Ενωσης Θυμάτων Καταρράκτη ‘Αρτας, Αθήνα, 2021)

Συνεχίζουμε την ανάρτηση του Μητρώου Δήμου Πραμάντων με τα έτη 1876 – 1877 και 1878. (Πηγή : ΓΑΚ Άρτης)
Έτος γέννησης 1876


Έτος γέννησης 1877


Έτος γέννησης 1878


Πριν από πολλά χρόνια, όντας μικρό παιδί, εκεί που έπαιζα σε ένα άδειο οικόπεδο με κοκκινόχωμα στην οδό Ανεμομύλων, ξέθαψα με τα χέρια μου, ανάμεσα σε πολλά σπασμένα πήλινα κομμάτια, κι ένα μικρό πήλινο αντικείμενο…καθώς πάντα με διέκρινε μια ανεξήγητη αγάπη για ό,τι παλιό, το πήρα, το καθάρισα και το έβαλα με τα άλλα μικροαντικείμενα της μικρής μου συλλογής…. Δεν πέρασαν παρά αρκετά χρόνια μέχρι να μάθω τί τελικά ήταν αυτό το μικρό πήλινο αντικείμενο….
Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο του Λάμπρου Κασσελούρη για τα «Ιστορικά και Λαογραφικά της Άρτας», και στην περιγραφή του για πολλούς τάφους που βρέθηκαν στην περιοχή του χωριού Φωτεινό, είδα σε φωτογραφία ένα παρόμοιο αντικείμενο που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μικρό ταφικό λυχναράκι που σύμφωνα με το συγγραφέα ανήκει στον 4ο και 3ο αιώνα π.Χ.. Γράφει χαρακτηριστικά : «…..Αυτή την πλάκα, με την ελπίδα ότι κάτι θα εύρισκα, την μετακίνησα παρουσία και του ιδιοκτήτη του χωραφιού και βρήκα από κάτω τρεις άλλες πλάκες κάθετα τοποθετημένες. Η ανεύρεσή τους με ενθάρρυνε. Ήταν πράγματι τάφος. Βέβαιος πλέον ότι κάτι υπήρχε στο εσωτερικό, άρχισα να σκάβω με πολύ προσοχή. Μόλις έφτασα σε βάθος τριάντα περίπου εκατοστών, φάνηκε ένα κόκκινο πράγμα. Ήταν η άκρη ενός μικρού αντικειμένου που σαν από θαύμα γλύτωσε το θρυμμάτισμα από την τσάπα που είχε χτυπήσει ακριβώς δίπλα του. Χαρούμενος τότε, έσκαψα ολόγυρά του το χώμα μ’ ένα ξύλο και το έβγαλα. Ήταν μια μικρή πήλινη λυχνία, θαυμάσια διατηρημένη. Οι Φωτινιώτες που την είδαν το βράδυ στο καφενείο, είχαν αποφανθεί οι περισσότεροι ότι ήταν τσιμπούκι…. Αυτό το αντικείμενο, ανεκτίμητο για το σκοπό που το θέλαμε, ήταν αρκετό για να απαντούσε ένας αρχαιολόγος στο ερώτημα που μας απασχολούσε ανέκαθεν για την ιστορία και τους κατοίκους της περιοχής. Και πράγματι, λίγες μέρες αργότερα, οι αρχαιολόγοι της Β’ Εφορίας Αρχαιοτήτων Αθηνών, στους οποίους το έδωσα και το εξέτασαν, αποφάνθηκαν αμέσως ότι ήταν του 4ου π. Χ. αιώνα……
Μικρές πήλινες λυχνίες βρίσκονταν σε πολλούς τάφους που υπήρχαν στην ευρύτερη περιοχή της Άρτας, όπως επίσης και δακρυδόχοι… Οι δακρυδόχοι ήταν μικρού μεγέθους πήλινα δοχεία όπου οι συγγενείς των νεκρών έβαζαν διάφορα αρώματα, καθώς και τα δάκρυά τους και τα τοποθετούσαν έπειτα μέσα στους τάφους. Μη μπορώντας οι πιο σύγχρονοι κάτοικοι της περιοχής να αντιληφθούν τη χρήση αυτών των αντικειμένων, είχαν πλάσει και τον παρακάτω μύθο : Την εποχή που κατοικούνταν η περιοχή, είχε κατακλυστεί κάποια περίοδο από άφθονα κουνούπια. Και τί κουνούπια! Με σιδερένιες μύτες!…..Οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να υποφέρουν τα οδυνηρά τσιμπήματα τους και τις αρρώστιες που τους είχαν μεταδώσει. Για το λόγο αυτό, πολλοί από τους αρρώστους που δεν μπορούσαν να αντέξουν, αποφάσιζαν και θάβονταν μόνοι τους. Έσκαβαν δηλαδή ένα λάκκο, έμπαιναν μέσα και τοποθετούσαν από πάνω μια πλάκα, αφήνοντας σε μια γωνιά, μια μικρή τρύπα να αναπνέουν!….Έπαιρναν δε μαζί τους τα ατομικά τους είδη και ένα δοχείο με νερό που έπιναν μέχρι που πέθαιναν !…. Αυτά αναφέρει ο μύθος. Και είναι αρκετά για να καταλάβουμε ότι και οι παλαιότεροι κάτοικοι της περιοχής, βρίσκοντας στους τάφους τα παραπάνω αντικείμενα, προσπαθούσαν να μαντέψουν τί ήταν και για ποιο σκοπό τα τοποθετούσαν μέσα σ’ αυτούς. Προσπαθούσαν επίσης να μαντέψουν τί είχε συμβεί στην περιοχή που επέφερε τόσους θανάτους, ώστε πολλές περιοχές να είναι γεμάτες τάφους. Αδυνατούντες όμως να δώσουν μια λογική εξήγηση, έπλασαν με τη φαντασία τους τον παραπάνω μύθο. Στηρίχτηκαν δε στις δακρυδόχους που τις νόμιζαν για κοινά υδροδοχεία, στις λυχνίες που τις νόμιζαν για τσιμπούκια, στο μεγάλο αριθμό τάφων και στις πλάκες που φέρουν οι περισσότεροι εξωτερικά….» (Πηγή : ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ, Λ. Κασσελούρη, Άρτα, 1980)
Στην φωτογραφία το ταφικό λυχναράκι της συλλογής μου όπου, στο στόμιό του, υπάρχουν ακόμη τα ίχνη από καπνιά….

…κι εδώ η φωτογραφία της ταφικής λυχνίας που αναφέρει ο Λ. Κασσελούρης στο βιβλίο του!

“Στις 5 Δεκεμβρίου του 1981, ο δήμαρχος Ν. Σιμετζής και η σύζυγός του Πολύμνια, χάνουν τη ζωή τους σε τροχαίο και το θλιβερό άγγελμα συγκλονίζει τους πάντες και βυθίζει την πόλη της Άρτας σε βαθύτατο πένθος.
Μετά το γεγονός αυτό και συγκεκριμένα στις 20 Δεκεμβρίου 1981, συνεδριάζει το Δημοτικό Συμβούλιο για την εκλογή νέου δημάρχου Αρταίων, από τους δημοτικούς σύμβουλους της πλειοψηφίας. Μετά από τρεις ψηφοφορίες η Κική Σακκά εκλέγεται δήμαρχος με 5 ψήφους έναντι τεσσάρων που συγκέντρωσαν οι Σπύρος Ζαρκαλής και Δημήτρης Τρομπούκης. Έτσι εκλέγεται η πρώτη γυναίκα δήμαρχος για πρώτη φορά στην ιστορία του Δήμου Αρταίων. Καθώς το διάστημα της δημαρχίας της ήταν σύντομο, δεν ήταν δυνατόν να παραχθεί έργο άξιο να μνημονευτεί. Η Κική Σακκά υπηρέτησε το Δήμο σεμνά, αθόρυβα, υπεύθυνα, έντιμα και διάφανα και ποτέ δεν έδωσε δικαιώματα για αρνητικούς σχολιασμούς…..” (Πηγή : ΤΑ ΕΝ ΔΗΜΩ ΑΡΤΑΙΩΝ 1975 – 2003, Λ. Στασινός, Άρτα, 2004)
Στη φωτογραφία η Κική Σακκά τη στιγμή της ορκωμοσίας της στο Παλιό Δημαρχείο Άρτης. (Φωτο από το ίδιο βιβλίο)

“Χρονιά δημοτικών εκλογών το 1978, χρονιά σκληρών έως και αθέμιτων κομματικών αντιπαραθέσεων, μεταξύ της Ν.Δ. που ήταν κυβέρνηση και όλων των άλλων κομμάτων που είχαν σχηματίσει “μέτωπο”. Ειδικότερα στην Άρτα, το κλίμα ήταν ιδιαίτερα αρνητικό για τη Ν.Δ..
Ο τότε δήμαρχος Ν. Σιμετζής ήταν ο κυρίαρχος του παιγνιδιού, έχοντας αφ’ ενός μεν την στήριξη του συνόλου των κομμάτων της αντιπολίτευσης, από την Ένωση Κέντρου και το ΠΑΣΟΚ, έως και το ΚΚΕ και την άκρα Αριστερά, αφ’ ετέρου είχε μεγάλες λαικές προσβάσεις και στο χώρο της Ν.Δ.. Συνάμα μεγάλος αριθμός στελεχών αυτού του χώρου, εμφανέστατα και ενεργά συμπορεύονταν με τον Ν. Σιμετζή και κάποια συμμετείχαν στο ψηφοδέλτιό του. Κανείς από το χώρο της Ν.Δ. δεν είχε τη θέληση και την τόλμη να ηγηθεί ψηφοδελτίου κατά του Ν. Σιμετζή. Το πρόβλημα που προέκυψε εμφανίζονταν αξεπέραστο.
Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες εκδηλώθηκε μια κομματική πρωτοβουλία από μέλη της Ν.Δ. που κατέληξε σε πρόταση στον Κώστα Βάγια, έναν άνθρωπο με μεγάλες και αξιόλογες επαγγελματικές δραστηριότητες σε όλη της Ελλάδα. Η επιλογή, κάθε άλλο, παρά τυχαία ήταν. Γνώριζαν ότι ο Κ. Βάγιας έτρεφε παθολογική αγάπη για την πόλη της Άρτας και θα ήταν για τον ίδιο δύσκολο να αρνηθεί μια τέτοια πρόκληση. Μια πρόταση που δεν πολυσκέφτηκε και είπε το “ναι”…….Ένα “ναι” που ξάφνιασε και προβλημάτισε. Ξάφνιασε γιατί κανείς δεν πίστευε ότι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας θα έθετε σε δοκιμασία τις δραστηριότητές του, σε μια εκ των προτέρων καταδικασμένη αναμέτρηση.
Προβλημάτισε, γιατί κανείς δεν πίστευε ότι θα εξασφάλιζε τουλάχιστον συσπείρωση στο χώρο που τον στήριζε και εκφράζονταν ανοιχτά φόβοι ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα κατέληγε σε κομματική πανωλεθρία.
Ο γράφων σε εκείνες τις εκλογές ήταν στενός συνεργάτης του Ν. Σιμετζή, έξω από κόμματα και καθοδηγήσεις εκλογικών επιτροπών. Πίστευε απόλυτα σε ευρεία νίκη του και διαψεύστηκε. Τις εκλογές τις κέρδισε μεν ο Ν. Σιμετζής, αλλά με ελάχιστη διαφορά και ο Κ. Βάγιας κέρδισε τις εντυπώσεις σ’ αυτή την πρώτη του δοκιμασία…….Η “ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΣ ” του Ν. Σιμετζή έλαβε ποσοστό 51,63%, ενώ ο συνδυασμός “ΠΑΝΑΡΤΙΝΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ” του Κ. Βάγια έλαβε 48,37%….” (Πηγή : ΤΑ ΕΝ ΔΗΜΩ ΑΡΤΑΙΩΝ 1975 – 2003, Λ. Στασινός, Άρτα, 2004)
Στη φωτογραφία “Στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου ΑΚΡΟΠΟΛ, ο Ν. Σιμετζής και οι υποψήφιοι του συνδυασμού του, σε μια προεκλογική ομιλία”.”. (Φωτο από αρχείο Γιάννη Νάκα)
