Δόξες Αγήραντες του Δεσποτάτου

‘Όταν έχεις ένα και μοναδικό ζευγάρι παπούτσια που πρέπει να το προσέχεις σαν κόρη οφθαλμού κι έχεις να διασχίσεις καθημερινά χιλιόμετρα για να πας στο σχολείο, τότε δένεις κόμπο το κορδόνια, τα ρίχνεις γύρω από το λαιμό και τα φοράς όταν φτάσεις, για να μην σε κοροϊδεύουν τα άλλα παιδιά (εκτός κι αν ήταν στην ίδια κατάσταση). Όταν δε χαλάσουν, ούτε λόγος για καινούργια. Κατ’ ευθείαν στον τσαγκάρη  – μπαλωματή για σόλιασμα. Άλλωστε όλα τα πράγματα θεωρούνταν για πέταμα  μόνο όταν δεν δέχονταν πια καμιά επιδιόρθωση.

Στις καθημερινές τους δραστηριότητες οι άντρες των ορεινών περιοχών της Άρτας φορούσαν χοντροπάπουτσα από βακέτα ή καμιά φορά άρβυλα του στρατού. Τα κοφτά αντρικά παπούτσια, με το μαλακό δέρμα, ήταν ακατάλληλα για   καθημερινή χρήση στους ορεινούς δρόμους, αλλά και για τους κατοίκους της πόλης, γιατί οι δρόμοι ήταν γεμάτοι πέτρες και λάσπες. Αυτά τα παπούτσια, «τα καλά», τα φορούσαν σε καμιά γιορτή ή γάμο.

Στα χωριά του κάμπου και στα ορεινά συνήθιζαν να φορούν παπούτσια πετσωμένα με πεταλάκια για να μη χαλάνε εύκολα. Όταν φθείρονταν τα παπούτσια, τα πήγαιναν στον μάστορα. Αυτός έραβε τις τρύπες  και τις σόλες των παπουτσιών και έβαζε καινούργιες πρόκες. Τις τρύπες των παπουτσιών τις μπάλωνε με φόλες, δηλαδή κομμάτια δέρματος, συνήθως από παλιά άχρηστα παπούτσια……(συνεχίζεται)” (Πηγή : ΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ, Γ. Κουτσούμπας, Αθήνα, 2004)

Στη φωτογραφία από το ίδιο βιβλίο “Ο Γιάννης Μπλέτσος ή Καπουτσίνος” σκυμένος πάνω από τον πάγκο της δουλειάς……

“Έχω μια γλώσσα στέρεα/ και μια καρδιά πλατιά σαν θάλασσα.

Γι’ αυτό τους εκτιμώ/ τους εργάτες της θάλασσας.

Τ’ απόβραδα μπαίνω στη σκέψη τους / και συνομιλώ με τη μεγάλη σοφία τους….” (Σωτήρης Ζυγούρης*)

*Ο Σωτήρης Ζυγούρης γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1954 στη Ροδαυγή Άρτας. Ανήκε σε τετραμελή οικογένεια και μεγάλωσε, όπως η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων της γενιάς του, κάτω από σκληρές και αντίξοες συνθήκες. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο χωριό που μεγάλωσε και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στο 1ο Γυμνάσιο Αρρένων Άρτας. Σπούδασε πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα με τις σπουδές του, δούλευε ως βιομηχανικός εργάτης σε λατομείο πέτρας.
Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1979 με την ποιητική συλλογή «Κόκκινος κύκλος». Ακολούθησαν στη συνέχεια άλλες εφτά ποιητικές συλλογές. Το 1982 έγινε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Το 1984 εγκαταστάθηκε στην Άρτα και εργάστηκε αρχικά για δέκα χρόνια ως λογιστής και ύστερα ως εργάτης πέτρας στο λατομείο του Γριμπόβου. Τα εννιά τελευταία χρόνια της ζωής του εργάστηκε στη βιομηχανία ΙΟΝ. Το 1988 παντρεύτηκε τη Φωτεινή Βεντίστα, με την οποία απέκτησαν τον Πασχάλη.
Ο Σωτήρης Ζυγούρης πέθανε αιφνίδια στις 10 Οκτώβρη του 2003, σε ηλικία 49 ετών. Η οικογένειά του επέλεξε να αναπαυθεί στο γενέθλιο τόπο του, στην ιδιαίτερη πατρίδα του Ροδαυγή, την οποία υπεραγαπούσε. Ο πρόωρος θάνατός του διέκοψε το ποιητικό του έργο στην ώριμη πλέον ηλικία του και δεν του επέτρεψε να δει σε έναν τόμο συγκεντρωμένα άπαντα τα ποιήματά του, που τόσο πολύ λαχταρούσε. (Πηγή : https://www.rodavgi-artas.gr/)

Στη φωτογραφία του Βασίλη Γκανιάτσα “Εργάτρια της θάλασσας” στην Κορωνησία από το Λεύκωμα ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΗΠΕΙΡΩΤΙΣΣΕΣ, Σ. Βασιλείου, Αθήνα, 2007