Η διαδρομή προς το Σούλι….

Μετά το λιτό αλλά προσεγμένο «δείπνο στο στρατόπεδο», όπου οι Βρετανοί της αποστολής διατηρούν έναν εντελώς δικό τους, αγγλικό τρόπο οργάνωσης ακόμη και μέσα στην άγρια ηπειρώτικη φύση, η πορεία τους συνεχίζεται προς τα υψώματα του Σουλίου. Λίγο πιο πάνω από το σημείο της κατασκήνωσης, το τοπίο αλλάζει: η ανοιχτή πεδιάδα δίνει τη θέση της σε στενές χαράδρες, πυκνή βλάστηση και μικρούς ορεινούς παραπόταμους που κυλούν ανάμεσα σε βράχους και πλατάνια.

Στο άλμπουμ του Ρ. Χόλτερμαν σώζονται εντυπωσιακές λήψεις από τον ποταμό και την κοιλάδα του, καθώς το συνεργείο ανηφορίζει από την πεδιάδα προς τα υψώματα του Σουλίου. Ο Αχέροντας, που πηγάζει στα βουνά του Σουλίου και εκβάλλει στο Ιόνιο, διασχίζει μια πλατιά πεδιάδα πριν μπει στα στενά και τα φαράγγια κοντά στη Γλυκή, σχηματίζοντας ένα σημαντικό υγροτοπικό και οικολογικό σύστημα.

Φωτο 1. Θέα προς την πεδιάδα του Αχέροντα (Looking Back Over the Acheron Plain)

Σε αυτή την πρώτη λήψη ο Χόλτερμαν «γυρίζει πίσω» προς την πεδιάδα του Αχέροντα, καθώς η ομάδα έχει ήδη αρχίσει να ανεβαίνει στα χαμηλά πρανή των βουνών. Ο ποταμός ξεδιπλώνεται με μεγάλους μαιάνδρους μέσα στην πλατιά, τότε ακόμη υγρή και συχνά πλημμυρισμένη πεδιάδα, η οποία λίγες δεκαετίες αργότερα θα αποστραγγιστεί πλήρως και θα μετατραπεί σε καλλιεργήσιμη γη. Στο βάθος διακρίνονται οι γραμμές των γύρω ορεινών όγκων που κλείνουν τον ορίζοντα.

1. View of the Acheron Plain

In this first photograph, Holtermann looks back toward the Acheron plain, as the group has already begun climbing the low slopes of the surrounding hills. The river unfolds in wide meanders across the extensive plain—still marshy and often flooded at that time—an area that would be fully drained and turned into farmland only a few decades later. The lines of the encircling mountains can be seen on the horizon.

Φωτο 2. Θέα προς την πεδιάδα από λίγο ψηλότερα, μετά την πρώτη ανάβαση (Looking Back Over the Plain from a Little Higher Up from the First Climb)

Λίγο ψηλότερα στην ίδια διαδρομή, η δεύτερη φωτογραφία προσφέρει πιο πανοραμική εικόνα της πεδιάδας. Η κλειστή καμπύλη του Αχέροντα στο πρώτο πλάνο δείχνει πόσο κοντά στο βουνό έφταναν οι πλημμυρικές εκτάσεις, πριν τα μεγάλα αποστραγγιστικά έργα αλλάξουν τη μορφή του δέλτα και των γύρω χωραφιών. Από αυτά τα σημεία ξεκινούσαν τα παλιά μονοπάτια που συνέδεαν την κοιλάδα με τα Σουλιωτοχώρια∙ κατά μήκος του ποταμού και μέσα από τις ανηφορικές «σκάλες» – όπως η σημερινή Σκάλα Τζαβέλαινας – οι ντόπιοι ανέβαιναν προς το ιστορικό Σούλι.

2. View of the Plain from Slightly Higher Up, After the First Ascent

Higher along the same route, the second photograph offers a more panoramic view of the plain. The tight curve of the Acheron in the foreground shows how close the floodwaters once reached the base of the hills, before the major drainage works reshaped the delta and surrounding fields. From this area began the old paths connecting the valley with the villages of Souli; following the river and climbing the steep “steps” – such as today’s Tzavelaina Trail – locals would ascend toward historic Souli.

Φωτο 3. Θέα προς την κοιλάδα του Αχέροντα λίγο πάνω από τη Γλυκή(Looking Up the Acheron Valley from Just Above Glyki)

Στην τρίτη λήψη ο φωτογράφος στέκεται πια πάνω από τη Γλυκή, κοιτώντας προς τα «πάνω» της κοιλάδας. Ο Αχέροντας έχει αφήσει πίσω του την ανοιχτή πεδιάδα και μπαίνει στα στενά, ανάμεσα σε απότομα, βραχώδη πρανή. Σήμερα, πολύ κοντά σε αυτό το σημείο βρίσκονται οι πηγές και το εντυπωσιακό φαράγγι του Αχέροντα, ένας χώρος που συνδέεται τόσο με τη μυθολογία – τον ποταμό του Κάτω Κόσμου – όσο και με τη σύγχρονη πεζοπορία και δραστηριότητες στη φύση.

3. View Up the Acheron Valley Just Above Glyki

In the third photograph, the photographer stands above Glyki, looking up toward the upper part of the valley. Here the Acheron leaves the open plain behind and enters a narrow passage between steep, rocky slopes. Today, very near this spot lie the river’s springs and the impressive Acheron Gorge, a place linked both to mythology – the river of the Underworld – and to modern hiking and other outdoor activities.

Φωτο 4. Μικρός παραπόταμος στο δρόμο προς το Σούλι (A little branch stream on the way to Suli)

Στη διαδρομή από την πεδιάδα προς τα υψώματα του Σουλίου, η αποστολή συνάντησε μικρούς παραπόταμους και ρέματα σαν αυτό της φωτογραφίας. Πρόκειται για τον ορεινό, άγριο χαρακτήρα του Αχέροντα πριν ακόμη ενωθεί με την κεντρική κοίτη του — μια στενή, σκοτεινή χαράδρα όπου το νερό κυλά ανάμεσα σε πλατάνια, βράχους και βαθιούς ίσκιους.

Οι άνδρες της ομάδας φαίνονται να διασχίζουν το ρέμα πατώντας πάνω σε μεγάλες πέτρες, μια εικόνα που αποτυπώνει τις δυσκολίες της πορείας προς το Σούλι, τότε προσβάσιμου μόνο μέσα από μονοπάτια, φαράγγια και φυσικά εμπόδια. Η φωτογραφία έχει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα: η ηπειρώτικη φύση κλείνει σχεδόν γύρω τους, δημιουργώντας μια αίσθηση απομόνωσης αλλά και αυθεντικότητας — έναν κόσμο που παρέμενε ανέγγιχτος, πολύ πριν την τουριστική ανάπτυξη ή τις σύγχρονες οδικές προσβάσεις. (Φωτο από αρχείο Οικογένειας Χόλτερμαν).

A little branch stream on the way to Suli

In the ascent from the plain to the heights of Souli, the expedition came across small tributaries and streams like the one in the photograph. They reveal the wild, mountainous character of the Acheron before it joins its main course — a narrow, shadowed gorge where the water flows between plane trees, rocks, and deep, cool shade.

The men of the team can be seen crossing the stream by stepping onto large rocks — an image that reflects the difficulties of the route to Souli, which at that time could be reached only through footpaths, gorges, and natural obstacles. The photograph carries a distinctive atmosphere: the Epirus landscape seems to close in around them, creating a sense of isolation but also of authenticity — a world untouched long before tourism or modern access roads arrived.  (Photo Courtesy of the Holtermann family)

Δημοσιεύθηκε στη "Οι φωτογραφίες του Richard William Holtermann από το ταξίδι του στην Άρτα και την Πρέβεζα" | Σχολιάστε

Η εκδρομή της ομάδας της εταιρείας Boot στον Αχέροντα και το Σούλι (1931)

Η πρώτη φωτογραφία, που προέρχεται από την εκδρομή της ομάδας της εταιρείας Μπουτ (Bouts Company) στην Ήπειρο το 1931, στο πλαίσιο των αποστραγγιστικών έργων στις πεδιάδες Άρτας και Πρέβεζας, έχει τον τίτλο “Γεύμα στην κατασκήνωση”. Εδώ βλέπουμε δύο μέλη της αποστολής να δειπνούν στο ύπαιθρο, μπροστά από τη σκηνή τους, με φόντο τα επιβλητικά βουνά της περιοχής.

Παρά την απομακρυσμένη τοποθεσία και τις συνθήκες υπαίθρου, η σκηνή αποπνέει έναν έντονα αγγλικό τρόπο ζωής: τραπέζι στρωμένο με λευκό τραπεζομάντιλο, καρέκλες πτυσσόμενες αλλά άνετες, σκεύη τοποθετημένα με τάξη, ακόμη και η γενικότερη οργάνωση του πρόχειρου «τραπεζιού» παραπέμπει σε μια μικρή όαση πολιτισμένης καθημερινότητας μέσα στην ηπειρώτικη φύση.

Για την Ελλάδα της δεκαετίας του ’30 – και ιδιαίτερα για την αγροτική Ήπειρο – ένας τέτοιος τρόπος κατασκήνωσης ήταν κάτι ασυνήθιστο και σχεδόν εξωτικό. Οι Βρετανοί μηχανικοί και τεχνικοί της εταιρείας είχαν φέρει μαζί τους έναν διαφορετικό κώδικα άνεσης και οργάνωσης, ο οποίος αποτυπώνεται ξεκάθαρα σε αυτή την τόσο απλή, αλλά ουσιαστική στιγμή: ένα δείπνο σε έναν καμβά βουνού και φρεσκοοργωμένης γης.

Η εικόνα αναδεικνύει όχι μόνο την καθημερινότητα της αποστολής, αλλά και τη συνάντηση δύο κόσμων – του ηπειρώτικου τοπίου και της βρετανικής τεχνικής κουλτούρας – μέσα από μια ήσυχη, ανθρώπινη λεπτομέρεια.  (Φωτο από αρχείο Οικογένειας Χόλτερμαν)

Dinner in the Camp – 1931

This photograph comes from the 1931 excursion of the Bouts Company team in Epirus, carried out during their work on the major drainage projects in the plains of Arta and Preveza. Here we see two members of the expedition having dinner outdoors, seated just outside their tent with the imposing mountains of the region rising behind them.

Despite the remote location and the field conditions, the scene conveys a distinctly English style of camping: a table neatly set with a white tablecloth, comfortable folding chairs, well-arranged utensils — a small island of civilized routine in the midst of the rugged Epirus landscape.

For Greece of the 1930s, and especially rural Epirus, such a style of camp life would have appeared unusual and almost exotic. The British engineers and technicians brought with them their own sense of order and comfort, which is beautifully reflected in this simple yet telling moment: a dinner table placed between a tent, freshly ploughed soil, and the mountains.

The image captures not only the daily life of the expedition but also a subtle meeting of two worlds — the Epirus countryside and British technical culture — conveyed through a quiet, human detail. (Photo Courtesy of the Holtermann family)

Δημοσιεύθηκε στη "Οι φωτογραφίες του Richard William Holtermann από το ταξίδι του στην Άρτα και την Πρέβεζα" | Σχολιάστε

Οι σπόγγοι του Κόλπου Άρτας: ένα άγνωστο κεφάλαιο της Αδριατικής οικονομίας

“Ανάμεσα στα εμπορεύματα που συνδέονται με την Άρτα τον 15ο αιώνα, οι σπόγγοι (λατινικά spongia, ραγουζινό songia) αποτελούν ίσως την πιο απροσδόκητη παρουσία. Η βασική μας πηγή είναι μια συμβολαιογραφική πράξη καταχωρισμένη και σχολιασμένη από τον Bariša Krekić, όπου οι σπόγγοι εμφανίζονται ως κανονικό εμπορικό προϊόν, ζυγισμένο μάλιστα με το «μέτρο Άρτας». Το αυθεντικό χωρίο, όπως δημοσιεύεται στη σελίδα 306, έχει ως εξής:

«De même, les 1.160 livres d’éponge (“songia”) apportées d’Arta ont donné à Raguse 1.052 livres ragusaines.»— B. Krekić, Dubrovnik (Raguse) et le Levant au Moyen Âge, Paris 1961, p. 306.

Σε μετάφραση:

«Ομοίως, οι 1.160 λίβρες σπόγγου (“songia”) που έφεραν από την Άρτα έδωσαν στη Ραγούζα 1.052 ραγουζινές λίβρες.»

Το γεγονός ότι οι σπόγγοι αυτοί καταγράφονται ρητά στο «μέτρο Άρτας» δείχνει πως είχαν ενταχθεί σε ένα τοπικό σύστημα μέτρησης και εμπορίας, όπως τα σιτηρά, το λινάρι ή το κερί. Η χρήση καθορισμένου μέτρου βάρους σημαίνει ότι η αγορά των σπόγγων στην Άρτα ήταν σταθερή και οργανωμένη, και όχι τυχαίο φορτίο που παρεμπιπτόντως έφτασε σε κάποιο λιμάνι του Αμβρακικού.

Στοιχεία για τις αρτινές και ραγουζινές λίβρες

Το έγγραφο παρουσιάζει μια χαρακτηριστική διαφορά ανάμεσα στα δύο συστήματα: 1.160 αρτινές λίβρες → 1.052 ραγουζινές λίβρες

Αυτό σημαίνει ότι η αρτινή λίβρα είναι ελαφρώς μικρότερη από τη ραγουζινή, με αναλογία περίπου:

1 αρτινή λίβρα ≈ 0,907 ραγουζινής λίβρας

ή αντιστρόφως:

1 ραγουζινή λίβρα ≈ 1,10 αρτινές λίβρες

Η διαφορά αυτή είναι απολύτως φυσιολογική για τον ύστερο Μεσαίωνα, όπου κάθε εμπορικό κέντρο χρησιμοποιούσε δικό του σύστημα βαρών. Η Ραγούζα, ως πόλη με ανεπτυγμένες τελωνειακές δομές, ξαναζύγιζε όλα τα εισαγόμενα προϊόντα στο δικό της μέτρο, ώστε να υπολογίζονται σωστά οι δασμοί και τα τέλη. Η διπλή ζύγιση —πρώτα «μέτρο Άρτας», κατόπιν «λίβρα Ραγούζας»— επιβεβαιώνει ότι τα προϊόντα προέρχονταν πράγματι από την τοπική αγορά της Άρτας και όχι από τυχαία φόρτωση σε ενδιάμεσο λιμάνι.

Η διαπίστωση αυτή εγείρει ένα σημαντικό ερώτημα: από πού προέρχονταν οι σπόγγοι που φορτώνονταν στην Άρτα; Οι πηγές δεν κατονομάζουν τις εστίες αλιείας· ωστόσο, είναι μάλλον απίθανο σπόγγοι αλιευμένοι σε ανοικτές ιονικές ακτές —Κέρκυρα, Λευκάδα ή νοτιότερα— να διακινούνταν πρώτα προς το εσωτερικό του Αμβρακικού και από εκεί να επανεξάγονταν. Η φυσική και οικονομική λογική οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι σπόγγοι που καταγράφονται ως «μέτρου Άρτας» προέρχονταν είτε από την ίδια τη θαλάσσια ζώνη του Αμβρακικού, είτε από κοντινά παράλια σημεία του Ιονίου που είχαν τακτική πρόσβαση στην ενδοχώρα της Άρτας.

Αν αυτή η ερμηνεία είναι ορθή, τα ραγουζινά συμβόλαια του 15ου αιώνα ανοίγουν ένα εντελώς νέο και ανεξερεύνητο κεφάλαιο: την πιθανότητα ύπαρξης τοπικής σπογγαλιείας στον Αμβρακικό κόλπο κατά τον ύστερο μεσαίωνα. Μέχρι σήμερα, καμία ειδική ιχθυολογική ή οικονομική μελέτη δεν έχει αναφέρει σπογγαλιευτικά κέντρα στην περιοχή· παρ’ όλα αυτά, η σταθερή εμφάνιση σπόγγων ως εμπορεύματος «Άρτας» και η χρήση συγκεκριμένου βαροσυστήματος δείχνουν ότι η Άρτα λειτουργούσε ως κόμβος συγκέντρωσης και εξαγωγής αυτού του πολύτιμου θαλάσσιου προϊόντος προς τη Ραγούζα και την Αδριατική. Η παρατήρηση αυτή δεν λύνει το ζήτημα – το αναδεικνύει όμως ως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και ανεξερεύνητα πεδία της μεσαιωνικής οικονομικής ιστορίας της Ηπείρου.” (Πηγή : “ΑΡΤΙΝΟΙ ΣΤΗ ΡΑΓΟΥΖΑ – έμποροι, διπλωμάτες & αξιωματούχοι σε μια αδριατική πόλη”, Α. Καρρά, Άρτα, Νοέμβριος 2025)

Στη φωτογραφία : Σπογγαλιεία στη Μεσόγειο. Ξυλογραβούρα του 19ου αιώνα με δύτες και μικρά αλιευτικά σκάφη κατά τη συλλογή θαλάσσιων σπόγγων (“Diving for sponges on the coast of Syria”). Η απεικόνιση είναι ενδεικτική των παραδοσιακών τεχνικών σπογγαλιείας που χαρακτηρίζουν το μεσογειακό εμπόριο σπόγγων, προϊόν που καταγράφεται και στα ραγουζινά μητρώα.

Δημοσιεύθηκε στη Το εμπόριο στην Άρτα | Σχολιάστε

Αρτινοί στη Ραγούζα: Μια ξεχασμένη ιστορία από τον κόσμο των Τόκκων

Τι σχέση μπορεί να είχε η Άρτα του 14ου και 15ου αιώνα με τη μακρινή Ραγούζα, το σημερινό Ντουμπρόβνικ;
Περισσότερη απ’ ό,τι νομίζουμε.

Η νέα μου μελέτη φωτίζει ένα σχεδόν άγνωστο κομμάτι της ιστορίας της πόλης μας: την παρουσία Αρτινών στη Ραγούζα, ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Αδριατικής. Η έρευνα βασίζεται στο υλικό του Κροάτη ιστορικού Krekić, ο οποίος δημοσίευσε ένα μέρος των ραγουζινών αρχείων. Μέσα από αυτά τα γραπτά, μπορούμε να παρακολουθήσουμε ανθρώπους από την Άρτα να ταξιδεύουν, να εμπορεύονται και να διαπραγματεύονται σε έναν κόσμο πολύ πιο ανοιχτό απ’ όσο φανταζόμαστε.

Οι Αρτινοί έμποροι εμφανίζονται να συναλλάσσονται με σιτηρά, λινό, δέρματα, κερί και ακόμη και… σπόγγους, καταγεγραμμένους μάλιστα με το «μέτρο Άρτας», κάτι που μαρτυρεί οργανωμένη και αναγνωρίσιμη τοπική παραγωγή. Στα ίδια αρχεία βλέπουμε και απεσταλμένους των Τόκκων να φτάνουν στη Ραγούζα για διαπραγματεύσεις, αποδεικνύοντας ότι η Άρτα δεν ήταν μια απομονωμένη μεσαιωνική πόλη, αλλά είχε ενεργή διπλωματική παρουσία και επαφές.

Ένα ακόμη εντυπωσιακό εύρημα είναι η παρουσία Αρτινών σαλπιγκτών (δημοτικών κηρύκων) στη Ραγούζα για περισσότερο από έναν αιώνα. Η λεπτομέρεια αυτή δείχνει όχι μόνο μετακίνηση ανθρώπων, αλλά και βαθύτερη ενσωμάτωση στην τοπική κοινωνία.

Αν και η έρευνα βασίζεται μόνο στο δημοσιευμένο τμήμα των αρχείων, ανοίγει έναν νέο δρόμο για να ξαναδούμε την ιστορία της Άρτας: όχι ως μια περιφερειακή πόλη, αλλά ως έναν κόμβο που συνδεόταν με τα δίκτυα της Αδριατικής και της Μεσογείου.

Για όσους αγαπούν την ιστορία της Ηπείρου και του δεσποτάτου, αυτή η μικρή αλλά σημαντική ιστορία δείχνει πως η Άρτα είχε φωνή, παρουσία και δράση σε έναν κόσμο που απλωνόταν πολύ πέρα από τα τείχη της.

👉 Την πλήρη μελέτη μπορείτε να τη βρείτε εδώ: https://doxesdespotatou.com/wp-content/uploads/2025/11/ΑΡΤΙΝΟΙ-ΣΤΗ-ΡΑΓΟΥΖΑ.pdf

….ή εδώ : https://independent.academia.edu/AnastasiaKarra4

Δημοσιεύθηκε στη Εργασίες, Ιστορικές μελέτες | Σχολιάστε

Οδός Αγίου Βασιλείου!

Πίνακας του Τάκη Βαφιά που απεικονίζει την οδό Αγίου Βασιλείου. Ο πίνακας αποδίδει με ζεστασιά και νοσταλγία την οδό, αναδεικνύοντας την ήρεμη ατμόσφαιρα μιας παλιάς γειτονιάς. Οι απαλές αποχρώσεις, το φως που απλώνεται στον δρόμο και οι δυο φιγούρες που βαδίζουν προσδίδουν αίσθηση καθημερινότητας και γαλήνης, σαν μια στιγμή που διασώζει τον χαρακτήρα και τη μνήμη της παλιάς πόλης. (Η φωτογραφία είναι από την συλλογή της κ. Κλαίρης Βαφιά – Μπανταλούκα).

Δημοσιεύθηκε στη Αρτινοί ζωγράφοι και η Άρτα | Σχολιάστε

Μαθητές Δημοτικού το 1909!

1909 : Μαθητές του Α’ και Β’ Δημοτικού Σχολείου Άρτης. Η φωτογραφία αποτελεί ένα πολύτιμο τεκμήριο της εκπαιδευτικής ζωής της Άρτας στις αρχές του 20ού αιώνα. Οι μαθητές, παραταγμένοι με σοβαρότητα, και οι δάσκαλοι –όπως ο Σπύρος Πίσπιρης, ο Κωνσταντίνος Κοκκίνης και ο Γεώργιος Βαφιάς– αποπνέουν μια εποχή όπου το σχολείο ήταν κέντρο μόρφωσης αλλά και κοινωνικής συνοχής. Παρά τις δυσκολίες της εποχής, η εικόνα μεταφέρει αίσθημα υπερηφάνειας και προσήλωσης στη γνώση, ενώ τα βλέμματα των παιδιών αποτυπώνουν την προσδοκία και την ελπίδα ενός ολόκληρου τόπου.

(Η φωτογραφία είναι από το αρχείο της κ. Κλαίρης Βαφιά – Μπανταλούκα)

Δημοσιεύθηκε στη Η Εκπαίδευση στην Άρτα | Σχολιάστε

“ΗΡΑ” ΧΑΛΚΙΑΔΩΝ

1967 – Παίκτες της ομάδας ΗΡΑΣ Χαλκιάδων. Διακρίνονται οι : Ηρακλής Καρατζάς, Δημήτριος Κίτσος, Θεόδωρος Σύγγελος, Ιωάννης Τσιρογιάννης, Γεώργιος Κατσινίκας, Χρήστος Καλιακάτσος, Γεώργιος Παππάς, Θωμάς Βλάχος, Κων/νος Ευσταθίου, Νικόλαος Μπόκος & Ιωάννης Τσώλας (Φωτο από αρχείο Ι. Τσιρογιάννης – Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Οι άλλες ομάδες | Σχολιάστε

Τα παιδιά του Ορφανοτροφείου Άρτης!

Στην 4η στήλη του Μητρώου του Εθνικού Ορφανοτροφείου Άρτης, αναγράφεται ο τόπος καταγωγής των παιδιών που φιλοξενήθηκαν στο Ίδρυμα κατά τη διάρκεια των 9 και μισό χρόνων της λειτουργίας του.

4. Τόπος καταγωγής (Χωρίον – Δήμος – Νομός)

Στα φύλλα του Μητρώου αποτυπώνεται ξεκάθαρα η διαφορετική σύνθεση των παιδιών:

α) Προσφυγική προέλευση (Μικρά Ασία – Πόντος)

Το πρώτο μεγάλο κύμα του 1926 αποτελείται σχεδόν εξολοκλήρου από Μικρασιάτες και Ποντίους, κυρίως ορφανά και ασυνόδευτα.

β) Παιδιά από Βόρειο Ήπειρο και την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου ή της Ελλάδας (προερχόμενα κυρίως από μαζικές μετακινήσεις από άλλα ορφανοτροφεία), και

γ) Τοπική καταγωγή (Νομός Άρτης)

Σημαντικός ήταν και ο αριθμός των παιδιών που προέρχονταν από την ίδια την περιοχή της Άρτας. Συγκεκριμένα, καταγράφονται:

  • 30 παιδιά από την πόλη της Άρτας
  • 5 παιδιά από Μελισσουργούς
  • 4 παιδιά από Πράμαντα, Χώσιανα, Λουψίστα (σύνολο 12)
  • 3 παιδιά από Καταρράκτη, Πέτα, Κομπότι, Σκουληκαριά, Πιστιανά, Τσοβίστα, Σελλάδες, Καλαρρύτες (σύνολο 24)
  • 2 παιδιά από Συκιές, Γραικικό, Παχυκάλαμο, Χαλκιάδες, Θεοδώριανα, Κουκούλια, Καλλεντίνη, Τετράκωμο, Ράμια, Νησίστα, Ανεμορράχη (σύνολο 22)
  • 1 παιδί από Κουσοβίτσα, Συρράκο, Βουργαρέλι, Άνω Πέτρα, Βελεντζικό, Μπούγα, Λεπιανά, Μεσόπυργο, Μηλιανά, Περάνθη, Μεσούντα, Σκούπα, Μαρκυνιάδα, Χώσεψη, Γρίμποβο, Διχομοίρι, Νεοχωράκι, Καλέντζι και Ραφταναίους (σύνολο 19)

Συνεπώς, 112 αγόρια με καταγωγή από την ευρύτερη περιοχή της Άρτας φιλοξενήθηκαν συνολικά στο ίδρυμα, αριθμός που αποτυπώνει τόσο τις τοπικές ανάγκες προστασίας όσο και τη λειτουργία του ορφανοτροφείου ως θεσμικού πυρήνα κοινωνικής πρόνοιας για την περιοχή.” (Πηγή : ΕΘΝΙΚΟΝ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟΝ ΑΡΤΗΣ, Α. Καρρά, Άρτα, 2025)

Στη φωτογραφία “1933 – 34 : Τα παιδιά του Ορφανοτροφείου Άρτης σε εκδρομή για μπάνιο στο Μενίδι (Φωτο από αρχείο Κ. Μπανιά)

Δημοσιεύθηκε στη Οικοτροφείο Άρτης | Σχολιάστε

Αθλητές – Μαθητές

Ομάδα μαθητών – αθλητών της Άρτας. Πάνω αριστερά : Κων/νος Μακρυγιάννης (Ιατρός), Θεόδωρος Μποτσώλης (Καθηγητής Φ.Α. – Τεχνικός ΠΑΝΑΜΒΡΑΚΙΚΟΥ), Άγνωστος, Γεώργιος Σπ. Κολιοπάνος (Προιστάμενος Ο.Τ.Ε.), Γεώργιος Κίκης (Λιμενικός, Τερματοφύλακας ΣΚΟΥΦΑ, ΠΑΝΑΜΒΡΑΚΙΚΟΥ 1957 – Ιούνιος 1960, ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ 1960 – Ιούνιος 1964, ΠΑΝΑΧΑΙΚΗΣ 1964 – 1967).

Κάτω δεξιά : Γεώργιος Λιόλιος (Αρεοπαγίτης), Δημ. Δημητρακόπουλος , Βασίλειος Δράκος (Γεωπόνος). [Φωτο από αρχείο Γ. Κίκη – Παρουσίαση Κ. Μπανιάς]

Δημοσιεύθηκε στη Αθλητικές Εκδηλώσεις | Σχολιάστε

Μια σχολική παρέα του Μεσοπολέμου…

Μια σχολική παρέα στην Άρτα του 1920–25, ποζάρει σοβαρή και υπερήφανη μπροστά στον φωτογραφικό φακό. Στα πρόσωπά τους καθρεφτίζονται η παιδικότητα της εποχής αλλά και η αξιοπρέπεια μιας γενιάς που μεγάλωσε μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Τα παλτά, τα σεµνά ρούχα και τα λίγα παιχνίδια μαρτυρούν τον κόσμο και τον χρόνο τους — μια πολύτιμη ματιά σε έναν άλλο ρυθμό ζωής.

Σύμφωνα με πρόσφατες πληροφορίες, η κυρία στο μέσον είναι η Άρτεμις Αλίβερτη. Το αγόρι, δεύτερο από δεξιά είναι ο Νίκος Διαμαντής και το κορίτσι δίπλα του με το λευκό παλτό είναι η Αλίκη Διαμαντή. Και τα δυο παιδιά είναι αδέλφια της Αρτινής ποιήτριας Τζένης Διαμαντή – Παπαιωάννου. (Η φωτογραφία είναι από το αρχείο της κ. Κλαίρης Βαφιά – Μπανταλούκα)

Δημοσιεύθηκε στη Η Εκπαίδευση στην Άρτα | Σχολιάστε