Εκδρομή στο Γήπεδο Άρτης

1973 – Μαθήτριες της ΣΤ’ Τάξης του Β’ Γυμνασίου Θηλέων σε εκδρομούλα στο γήπεδο, συνήθη τόπο για εκδρομές των σχολείων εκείνη την εποχή.
Όρθιες από αριστερά προς τα δεξιά : Σοφία Τσώλα, Βένη Πολύζου, Νίκη Τράμπα, Λένα (?) Πολύζου, Λόλα Τερζοπούλου, Κατερίνα Τσιώλη και Φιλιώ Χήρα.
Κάτω Φρειδερίκη Τσώλα και ….. Σκουλίδα.

Η φωτογραφία του 1973 αποτυπώνει μια εντελώς διαφορετική —αλλά εξίσου χαρακτηριστική— εκπαιδευτική κουλτούρα. Οι μαθήτριες με την κλασική ποδιά, το λευκό γιακά και την ομοιομορφία που επέβαλλε τότε το σχολικό πλαίσιο συνθέτουν μια εικόνα βαθιάς τυποποίησης, αλλά ταυτόχρονα και μιας νεανικής ζωντάνιας που «σπάει» τον κανόνα.

Παρά την αυστηρότητα της ενδυμασίας, η στάση των κοριτσιών —παιχνιδιάρικη, εξωστρεφής, ενέργεια που σχεδόν ξεχειλίζει— δείχνει πώς η μαθητική καθημερινότητα υπερέβαινε συχνά τους περιορισμούς του επίσημου κώδικα. Υπάρχει μια έντονη αίσθηση συντροφικότητας και αυθόρμητου ενθουσιασμού· η φωτογραφία μοιάζει να συλλαμβάνει μια στιγμή καθαρής χαράς μέσα σε ένα πλαίσιο που κατά τα άλλα ήταν αυστηρό, ιεραρχικό και ρυθμισμένο.

Σε σύγκριση με το σήμερα, όπου η ποδιά έχει πια σχεδόν εντελώς εξαφανιστεί από τα ελληνικά σχολεία, η εικόνα λειτουργεί ως ισχυρό μνημονικό ίχνος μιας εποχής όπου η ομοιομορφία θεωρούνταν αναπόσπαστο στοιχείο της μαθητικής ταυτότητας. Παράλληλα, αποδεικνύει ότι η νεότητα, ακόμη και μέσα σε αυστηρές φόρμες, βρίσκει πάντα τρόπους να εκφραστεί, να χαμογελάσει και να αφήσει το στίγμα της.

(Φωτο από αρχείο Αικατερίνης Τσιώλα, που την ευχαριστώ πολύ).

Δημοσιεύθηκε στη Η Εκπαίδευση στην Άρτα | Σχολιάστε

8η Γυμνασίου Αρρένων Άρτης

1952 – Αναμνηστική φωτογραφία της 8ης Γυμνασίου Άρτης, στην πλατεία Σκουφά. Στη μέση ο Νίκος Χαλκιάς, καθηγητής Φ.Α. και κάτω μπροστά ο πιτσιρίκος είναι ο γιός του Γιώργος.

Τελειόφοιτοι : Κοσμάς Αλίβερτης (Χημικός), Σπύρος Γατζίας & Κων/νος Τσιλιγιάννης (Νομικοί στον Άρειο Πάγο, Ιστορικοί), Ιωάννης Παπανικολάου (Πτέραρχος), Απόστολος Σούρλας (Δάσκαλος), Ευριππίδης Τσιμπλής (Δάσκαλος), Τάκης Λάκκας (Τ.Υ.Δ.Κ.), Κρίτων Λυμούρης (Δ.Υ.) [και οι 5 έπαιζαν στον ΑΕΤΟ], Χρήστος Σακκάς (Δημοτικός Υπάλληλος), Κων/νος Σφήκας (Δ.Υ.), Γεώργιος Νάκας (Δημοτικός Υπάλληλος), Παναγιώτης Βάγιας (Γεωπόνος). Στην πρώτη σειρά, κάτω δεξιά ο Δημήτρης Β. Τσολιάς (Σινέ ΟΡΦΕΥΣ).

Η εικόνα αποπνέει πραγματικά μια ολόκληρη εποχή. Οι τελειόφοιτοι της 8ης Γυμνασίου Αρρένων Άρτης παρουσιάζονται με μια επισημότητα που σήμερα δύσκολα συναντά κανείς σε μαθητικές φωτογραφίες. Τα κουστούμια, οι γραβάτες, τα καλοσιδερωμένα σακάκια και —κυρίως— τα χαρακτηριστικά πηλήκια προσδίδουν μια αίσθηση πειθαρχίας, κύρους και συλλογικής ταυτότητας, στοιχεία θεμελιωμένα στην εκπαιδευτική κουλτούρα της εποχής.

Το ντύσιμο δεν αποτελεί απλώς αισθητική επιλογή: αντανακλά κοινωνικούς κανόνες, αντιλήψεις περί “σπουδαιότητας” της εκπαίδευσης και μια γενικότερη τάση τυπικότητας στη δημόσια εμφάνιση. Σε αντιδιαστολή με το σήμερα, όπου η άνεση και η ατομική έκφραση υπερισχύουν του τυπικού ενδύματος, η φωτογραφία αναδεικνύει έναν κόσμο όπου η εμφάνιση λειτουργούσε ως μέρος της μαθητικής ιδιότητας. Ένα ακόμη από τα στιγμιότυπα που αποτελούν πολύτιμα τεκμήρια κοινωνικής ιστορίας: δείχνει όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά και την εποχή, τη νοοτροπία και τις συλλογικές προσδοκίες που τους περιέβαλλαν.

[Φωτο & Παρουσίαση Κ. Μπανιάς]

Δημοσιεύθηκε στη Η Εκπαίδευση στην Άρτα | Σχολιάστε

Αγώνες στίβου, 1956

28 – 8 – 1956 : Έπαρση της σημαίας στους αγώνες στίβου στο γήπεδο της Άρτας. Σημαιοφόρος ο Παναγιώτης Χ. Βάγιας, πολυαθλητής, αθλητής του ΠΑΝΑΜΒΡΑΚΙΚΟΥ και ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ, γεωπόνος. (Φωτο από αρχείο Π. Βάγια, Παρουσίαση Κ. Μπανιάς).

Δημοσιεύθηκε στη Αθλητικές Εκδηλώσεις | Σχολιάστε

Ο τσαγκάρης και ο Χόντζιας — μια ιστορία σαν παραμύθι!

ια φορά κι έναν καιρό, κοντά στη δοξασμένη γέφυρα της Άρτας, εκεί όπου ο ποταμός Άραχθος χώριζε τα χωριά και τα μυστικά, ζούσε, απ’ την πλευρά του Τούρκικου, ένας ταπεινός μπαλωματής. Σ’ ένα μικρό χαμόσπιτο είχε το μαγαζάκι του και μπάλωνε τσαρούχια — έναν πάγκο, λίγα εργαλεία, και το όνειρο να βγάζει ψωμί για τα παιδιά του.

Απέναντι, στο λοφάκι όπου άπλωνε τη σκιά του το παλιό τζαμί, το Ιμαρέτ, έμενε ο ιμάμης — ο Χόντζιας. Ήταν άνθρωπος της προσευχής και των τελετών: το πρωί και το απόγευμα ανέβαινε στον μιναρέ και φώναζε τις ιερές λέξεις, και όταν τελείωναν τα θρησκευτικά του καθήκοντα, κατέβαινε και καθόταν για ώρα πολλή κοντά στον πάγκο, στο μικρό εργαστήρι του τσαγκάρη.

Δεν καθόταν όμως ήσυχος κι ακίνητος· άπλωνε τα δάχτυλά του πάνω στον πάγκο του μπαλωματή, όπου ήταν τα σύνεργά του — τανάλιες, σφυριά, φαλτσέτες, σουφλιά, βελόνες, πένσες — και κάθε τόσο έπαιρνε κι από ένα εργαλείο και το έπαιζε στα χέρια του με τις ώρες. Κι ο τσαγκάρης, όταν χρειαζόταν εκείνο το εργαλείο, σιωπούσε, δεν τολμούσε να το ζητήσει. Περίμενε καρτερικά να το αφήσει ο Χόντζιας — μα εκείνος το κρατούσε επίτηδες στα χέρια του για πολλή ώρα… Κι έτσι περνούσαν οι ημέρες, κι ο φόρτος του τσαγκάρη γινόταν όλο και πιο βαρύς.

Μια μέρα η καρδιά του άντρα αγανάκτησε.
«Θα τον σκοτώσω», είπε στον αδελφό του, «και θα περάσω απέναντι, στο Ελληνικό, στην Άρτα· κανένας δεν θα μπορεί πια να με βλάψει».
«Μην τρελαίνεσαι», του είπε εκείνος. «Αν κάνεις τέτοιο κακό, θα χαθούμε όλοι. Άσε να το βρει από τον Θεό….»

Μα ο τσαγκάρης είχε βαθιά μέσα του μια πίκρα που δεν έφευγε με λόγια· είχε ριζώσει σαν αγκάθι. Ένα βράδυ, όταν ο κόσμος ησύχαζε και οι πορτοκαλιές ευωδίαζαν, είδε το Χόντζια να φεύγει για την προσευχή. Άρπαξε στο χέρι του μια λεπίδα, όχι για να τη χρησιμοποιήσει — για να πάρει θάρρος — και τον ακολούθησε σιγά σιγά. Ο Χόντζιας, κουρασμένος από τις προσευχές του, ανέβαινε τα σκαλιά του μιναρέ σκυφτός, όπως κάθε μέρα, δίχως να φοβάται κανέναν.

Ο τσαγκάρης ανέβαινε πίσω του, βήμα-βήμα, χωρίς θόρυβο — γιατί φορούσε πίγκες* και όχι τσαρούχια. Κι όταν ο Χόντζιας έφτασε στην κορφή, έτοιμος να σηκώσει τη φωνή του στον ουρανό, ο τσαγκάρης άπλωσε το χέρι του και τον έσπρωξε με δύναμη, όπως λένε οι παλιοί. Πριν προλάβει να καταλάβει τι έγινε, ο Χόντζιας βρέθηκε στο κενό, χάθηκε στο σκοτάδι της νύχτας. Κι ο τσαγκάρης έφυγε αθόρυβα μέσα από τα περιβόλια, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Το πρωί αναστατώθηκαν οι γειτονιές. Ψίθυροι, σταυροκοπήματα, φήμες…….
Ο αδελφός του τσαγκάρη, ανακουφισμένος, έτρεξε να του πει τα νέα:
«Ο Χόντζιας… αυτοκτόνησε! Αν τον είχες πειράξει εσύ, θα χανόμασταν όλοι. Σου είπα, άσ’ το στον Θεό.»

Ο τσαγκάρης πήρε ανάσα βαθιά.
«Μπορεί να το βρήκε από τον Θεό», είπε, «μα ήθελε κι ένα σπρώξιμο…»

Κι αυτή η ιστορία, του Χότζια που γκρεμίστηκε απ’ τον μιναρέ του τζαμιού, ρίζωσε στα σπίτια κοντά στη γέφυρα. Οι παλιοί την έλεγαν τα βράδια, κι οι μικροί άκουγαν με μάτια ορθάνοιχτα. Άλλοι έλεγαν πως ο Θεός αποδίδει δικαιοσύνη· άλλοι πως, άμα η οργή φωλιάσει στην καρδιά, οδηγεί το χέρι εκεί που δεν πρέπει.

Κι οι άνθρωποι πέρα απ’ το γεφύρι συνέχισαν να ζουν — όχι πάντα ήσυχα, μα με μάτια ανοιχτά και βήματα προσεκτικά…….”

*Πίγκες – πέδιλα από γουρνοτόμαρο

[Επιμέλεια κειμένου – Αναστασία Καρρά. Πηγή κειμένου : Διήγηση του Μάρκου Σ. Πρέντζια, που κατέγραψε ο Απόστολος Ντάλας στο βιβλίο του ΕΝΘΥΜΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, Αθήνα, 2005]

Δημοσιεύθηκε στη Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Μια παλιά μαρτυρία για τον Νικόλαο Σκουφά!

“Με χαρά παρουσιάζω μια μικρή μελέτη αφιερωμένη στον Νικόλαο Σκουφά, τον ταπεινό Ηπειρώτη που έγινε συνιδρυτής της Φιλικής Εταιρείας και άναψε τη φλόγα της εθνικής αφύπνισης.

Η εργασία βασίζεται σε μια σπάνια τοπική μαρτυρία του 1935 από το Ηπειρωτικόν Βήμα, η οποία φωτίζει τα πρώτα χρόνια του Σκουφά στο Κομπότι και στην Άρτα. Μέσα από τη σύγκρισή της με παλαιότερες και νεότερες πηγές παρακολουθούμε πώς η προφορική παράδοση, οι μνήμες του τόπου και η ιστοριογραφία υφαίνουν την εικόνα μιας μορφής που ξεκίνησε από ταπεινές αρχές και έφτασε να χαράξει εθνικούς ορίζοντες.

Η εργασία δεν περιορίζεται στην ανάλυση των πηγών· χάρη σε πλούσιο φωτογραφικό υλικό αναδεικνύεται η τοπική μνήμη, τα πρόσωπα και οι χώροι που σφράγισαν τα πρώτα βήματα του Σκουφά.” Α. Κ.

Μπορείτε να διαβάσετε την εργασία στο ιστολόγιο

ή στο academia.edu

Δημοσιεύθηκε στη Εργασίες, Βιογραφίες – Πρόσωπα | Σχολιάστε

Μια σπάνια φωτογραφία από το Κομπότι

Η φωτογραφία δείχνει τον Λάμπρο Τατσιόπουλο παιδί, στο Κομπότι Άρτας, πλάι στη μητέρα του Γιούλα Τζουβάρα–Τατσιοπούλου (1882–1956). Εκείνη, αγρότισσα, στέκει με το μεγάλο καλάθι στο κεφάλι — εικόνα γνώριμη στην Ήπειρο της εποχής, μα σπάνια πλέον καταγεγραμμένη. Ένα παιδί δίπλα στη μάνα του, και μαζί πάνω τους ο κόσμος της υπαίθρου: κόπος, αξιοπρέπεια, σιωπηλή δύναμη.

Ο μικρός Λάμπρος θα γινόταν αργότερα δάσκαλος και άνθρωπος των γραμμάτων. Δίδαξε για δεκαετίες και άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο, από λαογραφικές μελέτες μέχρι παιδαγωγικά και ιστορικά κείμενα. Σαν να κράτησε μέσα του τις μνήμες εκείνου του τόπου και να τις γύρισε πίσω στον κόσμο με λέξεις — έναν τρόπο να πει «ήμασταν εδώ» και να μη χαθεί τίποτα από όσα έζησαν αυτοί που τον στήριξαν.

Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο του Λάμπρου Τατσιόπουλου Νυχτολόγιο 1940–1949, Ιωάννινα 1998.

Δημοσιεύθηκε στη Τα χωριά γύρω από την πόλη | Σχολιάστε

ΤΟ ΜΗΤΡΩΟΝ ΑΡΡΕΝΩΝ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΚΟΜΠΟΤΙ, ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΠΕΤΑ , ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΑΡΤΗΣ, ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΑΡΤΗΣ (καταρτισθέν εν έτει 1884). Γεννηθέντες τα έτη 1864 – 1870

Πρόκειται για το Μητρώο Αρρένων του Κομποτίου, καραρτισθέν εν έτει 1883. Το Μητρώο φυλάσσεται στα ΓΑΚ Άρτης. (Πηγή ΓΑΚ Άρτης).

Έτος 1864

Έτος 1865

Έτος 1866

Έτος 1867

Έτος 1868

Έτος 1869

Έτος 1870

Δημοσιεύθηκε στη Η Απελευθέρωση το 1881 | Σχολιάστε

Από μια εκδρομή…….

Στιγμιότυπο από εκδρομή του Β’ Γυμνασίου Θηλέων Άρτας στις αρχές της δεκαετίας του 1970, στην Κορωνησία.

Μια παρέα μαθητριών, γεμάτη ζωντάνια και χαμόγελα, απολαμβάνει ξέγνοιαστες στιγμές σε μια εποχή αθωότητας και νεανικού ενθουσιασμού. Μια εικόνα που κρατά ζωντανές τις μνήμες μιας γενιάς και αναδεικνύει το πνεύμα συντροφικότητας και φιλίας που χαρακτήριζε τα σχολικά χρόνια εκείνης της εποχής.

Δημοσιεύθηκε στη Η Εκπαίδευση στην Άρτα | Σχολιάστε

Γυμνάσιο Αρρένων Άρτης

Ιούνιος 1972. Αναμνηστική φωτογραφία της τάξης ΣΤ”2 του Β’ (?) Γυμνασίου Αρρένων Άρτης, στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Καθηγητής ο Φιλόλογος Θάνος. Διακρίνονται οι : Δημ. Μπέλλος, Ευστ. Μπρέντας, Παύλ. Νίκαρης, Στεφ. Ντασκαγιάννης, Θεοφ. Ντζιόκας, Δημ. Ντούλας, Χρ. Πανοδήμος, Κων. Παναγιώτουυ, Λάμπρ. Πάνος, Σωτ. Παντιώρας, Κων. Παπαγιάννης, Ευστ. Παπακίτσος, Γεωργ. Παππάς, Δημοσθ. Παππάς, Κων. Παππάς, Παύλ. Πλαστήρας, Ιωαν. Σακκάς, Κων. Σιλιώνης, Μιχ. Σιώζος, Δημ. Σούσος, Ευάγγ. Σκαλτσογιάννης, Χρ. Σπύρος, Χρ. Σταθάτος, Δημ. Στύλιος, Κων. Τσάπαλης, Βασιλ. Τάτσης, Βασιλ. Τζακώστας, Νικ. Τζαμάκος, Χρ. Τσακούμης, Δημ. Τσικρίκας, Δημ. Τσουβέλας, Δημ. Φακίτσας, Άγγ. Φελέκης, Λάμπ. Φωτιάδης, Λάμπ. Χαβέλας, Χρ. Χρήστου, Χρ. Χρηστίδης, Παν. Χριστόπουλος, Αθαν. Χρόνης, Αποστ. Γεωργαντόπουλος. (Φωτο από αρχείο Κων. Παπαγεωργάκη. Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Η Εκπαίδευση στην Άρτα | Σχολιάστε

Σχολικοί Αγώνες Στίβου!

1959 – Βράβευση του Γεωργίου Ν. Χαλκιά στο γήπεδο της Άρτας. Ο δικηγόρος αργότερα Γ. Χαλκιάς ήταν πολυαθλητής (100 μ., μήκος, τριπλούν 4 χ 100) και μεγάλος τραγουδοποιός. (Φωτο από το αρχείο του, Παρουσίαση Κ. Μπανιάς).

Δημοσιεύθηκε στη Αθλητικές Εκδηλώσεις | Σχολιάστε