“Σεπτέμβριος 1942 : Στις 7 Σεπτεμβρίου ο Μιχάλης Μπέκας συλλαμβάνεται από τους Ιταλούς και φυλακίζεται. Την ίδια μέρα πιάνεται στο χωριό Πέτα και ο μόνιμος υπαξιωματικός Μενέλαος Σερβετάς, αλλά καταφέρνει να δραπετεύσει. Γίνεται γνωστό ότι «…… ένας Έλληνας στρατηγός έφυγε από την Αθήνα για να δημιουργήσει αντάρτικο στην Ήπειρο. Στη Ρούμελη έχουν συγκροτηθεί κιόλας ένοπλες αντάρτικες ομάδες με επικεφαλής ένα ταγματάρχη του πυροβολικού Άρη Βελουχιώτη. Η πληροφορία αυτή μας ξάφνιασε όλους…..
Με τη σύλληψη του Μπέκα η οργάνωση δέχεται βαρύ πλήγμα. Δεν χάνει μόνο ένα από τα καλύτερα στελέχη της αλλά επιδεινώνεται η θέση και των άλλων στελεχών της. Το γραφείο της οργάνωσης πρέπει να αποφασίσει. Ο καθένας από μας κάνει άσκοπες κινήσεις, πράγμα που δείχνει χάσιμο της ψυχραιμίας αλλά και γίνεται άμεσος στόχος των κατακτητών. Τελικά, ύστερα από δυο ώρες συγκεντρωθήκαμε ορισμένα μέλη του γραφείου, χωρίς τον καθοδηγητή (που κρυβόταν σ’ ένα σπίτι δικού μας ανθρώπου) στο γαλακτοπωλείο του μπάρμπα Γιάννη (Γιάννη Παπαγιάννη), που και τα δυο του παιδιά, ο Χρήστος και ο Μήτσιος, ήταν δραστήρια στελέχη της οργάνωσης (σκοτώθηκαν στον εμφύλιο)».
Ύστερα από πολύωρες συζητήσεις διαφωνίες, αντιρρήσεις και πισωγυρίσματα, προτάσεις και αντιπροτάσεις «….. συμφωνήσαμε ο Παπαδόπουλος, ο Γεωργονίκος και ο Κουτσούκαλης να φύγουν για το χωριό Λυβίτσικο, ο Γκεσούλης και ο Ρακόπουλος για τη Φτέρη, ο Ρήγας και η Ιουλία για τα Ζυγοχώρια, περιοχή του Κώστα Βόιδαρου, όπου είχαν κιόλας συγκεντρωθεί οι αξιωματικοί Γεράσιμος Μαλτέζος, Γιάννης Σταμούλης και Μενέλαος Σερβετάς, ο Βάγιας Χαριλόης, ο Βαγγέλης Μανιώτης ο Κώστας Μπαλαδήμας και ο ίδιος ο Βόιδαρος με τους τρεις γιούς του, τον Αποστόλη, το Θεοχάρη και το Γιώργο. Έντονες προστριβές και διαφωνίες, φιλοδοξίες και εγωισμοί αλλά και καχυποψία είχε σαν αποτέλεσμα ο Βόιδαρος να πέσει στην αγκαλιά του Ζέρβα, που του ικανοποίησε τη φιλοδοξία και τον εγωισμό του να γίνει οπλαρχηγός του ΕΔΕΣ και φανατικός αντίπαλος του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ και ο Μενέλαος Σερβετάς να δυσαρεστηθεί και να μην ξεδιπλώσει όλες τις ικανότητες και τις στρατιωτικές του γνώσεις, πολύτιμες για κείνη την περίοδο.……………
Ο Μίμης Γεωργονίκος και ο Αλέκος Κουτσούκαλης πήραν αμέσως την ευθύνη και κάλεσαν τον Θανάση Παπαδημητρίου στην ηλεκτρική εταιρεία που είχε το γραφείο του ο Μίμης και του ανάθεσαν την καθοδήγηση της οργάνωσης της πόλης σ’ αυτές τις δύσκολες συνθήκες και ο ίδιος να διαλέξει προσωρινά τους άμεσους συνεργάτες του…..Διάλεξε τον δημόσιο υπάλληλο Βασίλη Παπαγεωργίου, τη Βασιλική Γκόντζιου, το δάσκαλο Δαλέζο, τον υπάλληλο της νομαρχίας Εύδοξο Καραμπέτσο, το δάσκαλο Γιώργο Καζατζόγλου , το Νίκο Μπάφα, το δασάρχη Μίμη κ.α.
Έτσι τα βασικά στελέχη της οργάνωσης εγκαταλείπουν με βαριά καρδιά την αγαπημένη τους πόλη και τον υπέροχο λαό της. Το κύριο και το πιο άμεσο πρόβλημα είναι τώρα που θα εγκατασταθούν τα στελέχη για να συνεχίσουν στις καινούργιες συνθήκες τη δουλειά. Η ύπαιθρος δεν προσφέρεται ακόμα. Παντού υπάρχουν αστυνομικοί σταθμοί, οι Ιταλοί διενεργούν τακτικές αιφνιδιαστικές επιθέσεις ο κόσμος είναι ακόμα φοβισμένος, τα στελέχη της ορεινής περιοχής δουλεύουν σχεδόν μισοπαράνομα, αντιμετωπίζοντας πάρα πολλές δυσκολίες.
Τη βροχερή και παγωμένη νύχτα της 7ης του Σεπτέμβρη εγκαταλείψαμε την πόλη και περάσαμε από το ιταλικό φυλάκιο με μια παρέα χωρικών χωρίς πολλές διατυπώσεις. Στο Λυβίτσικο συναντήσαμε το Χριστόφορο (Χ. Μαγγιώρης) και κουρασμένοι και νηστικοί, ύστερα από 6-7 ώρες δρόμο, φτάσαμε στο Τετράκωμο………… Μείναμε στο σπίτι του Χριστόφορου λίγες μέρες και μετά αποφασίσαμε εγώ και ο Γεωργονίκος να πάμε στο χωριό μου, τη Σεκλίστα και ο Παπαδόπουλος να μείνει προσωρινά στο Τετράκωμο…………….
Προς το τέλος του Σεπτέμβρη, ένας σύνδεσμος του ταγματάρχη Ματζούκη χτύπησε την πόρτα και μας έδωσε σημείωμα :
Αγαπητοί συναγωνιστές Μίμη και Αλέκο!
Σας περιμένουμε στο σπίτι του ταγματάρχη Ματζούκη για πολύ σοβαρή δουλειά.
Γιώργος Αναγνωστάκης.
Το αναπάντεχο αυτό νέο μας χαροποίησε και τους δυο. Ο Γιώργος Αναγνωστάκης ήταν δικηγόρος, παλιός αγωνιστής και φίλος. Είχα να τον δω πριν από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου το 1936. Όμως παράλληλα με έβαλε σε σοβαρή σκέψη. Αν υπήρχε κάτι το έκτακτο, σαν μέλη του γραφείου της καθοδηγητικής επιτροπής της περιοχής έπρεπε να το ξέρουμε, έπρεπε ο καθοδηγητής Κώστας Παπαδόπουλος να μας είχε ενημερώσει…….” (Πηγή : Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΑΡΤΑΣ, Α. Κουτσούκαλης, Αθήνα, 1983)
