
1966 – Βγαίνοντας απ’ την μεγάλη πύλη του Κάστρου ατενίζοντας την Άρτα, όταν ο δρόμος ήταν ακόμη χωματόδρομος. (Φωτογραφία του Δημήτρη Παπαδήμου, http://eliaserver.elia.org.gr/)

1966 – Βγαίνοντας απ’ την μεγάλη πύλη του Κάστρου ατενίζοντας την Άρτα, όταν ο δρόμος ήταν ακόμη χωματόδρομος. (Φωτογραφία του Δημήτρη Παπαδήμου, http://eliaserver.elia.org.gr/)
Συνεχίζουμε σήμερα με το Μητρώο Αρρένων του Δήμου Άρτης με τα έτη γέννησης 1846, 1847, 1848, 1849 και 1850. Για τα προηγούμενα έτη μπορείτε να δείτε τους πίνακες στο λινκ https://doxesdespotatou.com/to-mitroon-ton-arrenon-toy-dimoy-artis/
Έτος Γέννησης 1846


Έτος Γέννησης 1847

Έτος Γέννησης 1848


Έτος Γέννησης 1849

Έτος Γέννησης 1850


Για τη Φιφίκα Μυλωνά έχουμε γράψει και στο παρελθόν, ένα πολύπλευρο ταλέντο που εκτός από τη λογοτεχνία ασχολήθηκε επίσης με τη μουσική, τη ζωγραφική και το θέατρο.

Στη φωτογραφία “Αφίσσα με την συμπαθέστατη Ελληνίδα καλλιτέχνη Φιφίκα Μυλωνά εξ Άρτης” από το “Ημερολόγιο/ανθολόγιο του 1912” που εκδόθηκε από τον Νίκο Ε. Παπαπαναγόπουλο με σκοπό «… να συμβάλλωμεν το κατά δύναμιν εις την ανάπτυξιν της παρ’ημίν φιλολογικής κινήσεως και εις την συνδρομήν θεαρέστου έργου…» καθώς και την οικονομική ενίσχυση των εργασιών ανέγερσης του νέου Ιερού Ναού του Αποστόλου Ανδρέα, ο οποίος είχε θεμελιωθεί πριν από λίγα χρόνια, με την διάθεση για το σκοπό αυτό των εισπράξεων από τις πωλήσεις του ημερολογίου. (Πηγή : https://daniilida.lis.upatras.gr/)
Μπορείτε να διαβάσετε την προηγούμενη ανάρτηση σεχτικά στο λινκ https://doxesdespotatou.com/fifika-mylona/

1936 – Μπαίνοντας στην Άρτα από τα ανατολικά, στο δρόμο με τις λεύκες. (Φωτογραφία Γεώργιος Βαφιαδάκης http://eliaserver.elia.org.gr/)
Χτισμένος το 1740 μΧ, σύμφωνα με κτητορική επιγραφή στο νότιο τοίχο του, ο ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Ελεούσα Άρτας χάρισε το όνομά του στην άλλοτε αναφερόμενη περιοχή ως «Παναγιά Ιμαρέτ», κατά τον μητροπολίτη Σεραφείμ Ξενόπουλο στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης και Πρεβέζης (έκδοση 1884)», γνωστή και ως «Η Παναγιά στα περβόλια» από τα Βενετικά Αρχεία το 1697 που γνωστοποιούν την ύπαρξη του οικισμού, καθόσον κατέβαλε φόρο στην Βενετική Διοίκηση για προστασία από επιδρομές.
Η Παναγία Ελεούσα είναι ένας ιστορικός λιθόκτιστος κοιμητηριακός ναός που τιμάται στις 23 Αυγούστου (Απόδοσις της εορτής Κοιμήσεως της Θεοτόκου), με σπάνιες αγιογραφίες, που όμως δεν σου «αποκαλύπτεται» με την πρώτη ματιά. Περισσότερα «μαρτυρά» σήμερα για την παλαιότητα του ναού το καμπαναριό του. Πρόκειται για το κωδωνοστάσιο-πυλώνα σε μικρή απόσταση, που σύμφωνα με την δυσανάγνωστη επιγραφή σε πλάκα εντοιχισμένη στη νότια όψη του, είναι κτίσμα του 1844……….. «Η κτητορική επιγραφή, μας πληροφορεί, ότι χτίστηκε το 1740 με δαπάνες του ιερομόναχου Θεοδοσίου και του ιερέως Ιωάννου. Αργότερα, το 1761, ο ναός αγιογραφήθηκε με δαπάνη του εφημέριου του ναού ιερωμένου Θεοτοκίου Παγκρατίου. Το 1821 έπαθε ζημιές καθόσον πυρπολήθηκε και επισκευάστηκε το 1832 από τους Νικόλαο Αντωνόπουλο, Ιωάννη Α. Ρίζο και Νικόλαο Σακελλάριο, όταν εγκαινιάστηκε εκ νέου στις 2 Μαΐου 1834»………. (Πηγή : https://www.taxydromosartas.gr/)

Στην παλιά φωτογραφία “Η Εκκλησία της Παναγίας στην Ελεούσα Άρτης” από το αρχείο του Τάκη Ζαρκαλή.

Στο σχέδιο “Η πλευρά του ιερού του ναΐσκου της Ελεούσης” (Πηγή : Α.Κ. Ορλάνδος, Οι μεταβυζαντινοί ναοί της Άρτης, ΑΒΜΕ Β’, 1936, https://www.archetai.gr/)
Πρόκειται για το αντίγραφο του «υπ’ αύξοντα αριθμ. 1-2703 Μητρώου του Δήμου Αρταίων εκ του εν έτος 1883 συνταχθέντος αρχικού τοιούτου» που έγινε το 1888, επί δημαρχίας Ι. Αντωνόπουλου. Το Μητρώο περιλαμβάνει όλους τους άρρενες Αρτηνούς που γεννήθηκαν από το έτος 1843 μέχρι και το 1882 στην πόλη της Άρτας και στα χωριά του Κάμπου που ανήκαν στον ίδιο δήμο όπως Κομμένο, Μπάνη κτλ.
Θα ξεκινήσουμε με την ανάρτηση των ετών 1843, 1844 και 1845 και ελπίζουμε ότι όλοι θα εντοπίσετε κάποιον προπάππου σας, όπως εντοπίσαμε κι εμείς. Η ανάρτηση των επόμενων χρόνων θα συνεχιστεί εν καιρώ…..(Πηγή : Βιβλιοθήκη Άγγελου Παπακώστα, https://anemi.lib.uoc.gr/)


Έτος 1843….


Έτος 1844….

Έτος 1845….


Πρόκειται για «Συλλογή λαογραφικής ύλης εκ του χωρίου Μελισσουργών, του νομού Άρτης», που έγινε από τη φοιτήτρια του Ε.Κ.Π.Α. Βασιλική Γκολομάζου στα πλαίσια του μαθήματος της Λαογραφίας. Η συλλογή του υλικού μετά από επιτόπια έρευνα έγινε τα Χριστούγεννα του 1968. Στην παρούσα ανάρτηση γίνεται αναφορά στο Πανηγύρι στους Μελισσουργούς τον Δεκαπενταύγουστο. (Πηγή : https://pergamos.lib.uoa.gr/)





Η Αψίδα της Αγίας Θεοδώρας το 1936, σε φωτογραφία του ερασιτέχνη φωτογράφου Γεώργιου Βαφιαδάκη. (Πηγή : http://eliaserver.elia.org.gr/)
Κανάτα με ζωγραφική διακόσμηση με εφυάλωση της πορσελάνης, που φέρει την υπογραφή του αγγειοπλάστη Δήμου και χρονολογία 1791. Οι ανασκαφές έχουν εντοπίσει την κεραμική αυτή ως χαρακτηριστικό δείγμα κεραμικής που παράγονταν στην Άρτα της Ηπείρου. Ύψος κανάτας 0,24 μ. (Πηγή : https://www.europeana.eu/)

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για την αγγειοπλαστική στην Άρτα στο λινκ
και στο λινκ
Πρόκειται για ένα χειρόγραφο του 1413-1415 που δημιουργήθηκε στο Παρίσι από τον Boucicaut Master. O Boucicaut Master ήταν ένας ανώνυμος Γάλλος ή Φλαμανδός εικονογράφος που δραστηριοποιήθηκε μεταξύ 1400 και 1430 στο Παρίσι. Η δουλειά του χαρακτηρίζεται από το Γοτθικό στυλ.

Το χειρόγραφο, σε τέμπερα , χρυσό φύλλο, χρυσή μπογιά και μελάνι, συνοδεύεται από το παρακάτω σχόλιο :
«Ο Πύρρος, βασιλιάς της αρχαίας Ηπείρου, περιοχής της Ελλάδας, καταρρέει τραυματισμένος στον ώμο μετά από μια σφοδρή μάχη με τους Ρωμαίους. Το 281 π.Χ. κατέπλευσε προς βοήθεια του Τάρανδου, μιας Ελληνικής αποικίας στη νότιο Ιταλία που βρισκόταν σε πόλεμο με τους Ρωμαίους. Όπως εξηγεί το κείμενο, η μάχη έγινε κοντά σε ένα κάστρο που ο καλλιτέχνης το απεικονίζει σαν ένα ογκώδες φρούριο. Αφού ο Πύρρος διέφυγε από τη συμπλοκή, εξ αιτίας του τραυματισμού του, τα στρατεύματά του δεν ήξεραν τι να κάνουν και είχαν πολύ μεγάλες απώλειες. Ο Πύρρος τελικά νίκησε τον εχθρό αλλά με μεγάλες απώλειες του στρατού του. Η νίκη του είναι γνωστή σαν «Πύρρειος Νίκη», φράση που χρησιμοποιείται για μια νίκη που όμως συνοδεύεται από τεράστιες απώλειες».(Πηγή : https://www.getty.edu/)
…..και λεπτομέρεια από το χειρόγραφο
