Η φωτογραφία ήταν ανηρτημένη στον τοίχο παλιού καφενείου έτσι τα ονόματα γράφονται με κάποια επιφύλαξη. Δάσκαλος Κων/νος Αγγέλης (?)
Μαθητές : Γεώργιος & Δημήτριος Χ. Χρηστοκώστα, Αφοί Χριστόφορου Μπαρτζώκα, Παναγ. Κασσάρας, Απόστολος Ευαγγέλου, Κων/νος Σπανός, Σωτ. Σύρρος, Αφοί Αριστείδη Μπαρτζώκα, Πέτρος Θ. Βασιλείου, Αφοί Χρηστογιάννη κ.α. (Φωτο & Παρουσίαση Κ Μπανιάς)
Το τρίτο απ’ τα χαρακτικά του Edward Francis Burney σχετικά με τον Πύρρο, έχει τον τίτλο “Ο Θάνατος του Πύρρου” και συνοδεύεται από το σχόλιο :
“Ο Πύρρος, βασιλιάς της Ηπείρου (περίπου 319 – 272 π.Χ.) έγραψε πολύ αξιέπαινες πραγματείες για την τέχνη του πολέμου. Οι πολύ δαπανηρές στρατιωτικές του επιτυχίες κατά των Μακεδόνων και των Ρωμαίων προκάλεσαν τη φράση «Πύρρειος Νίκη».
Ο Πύρρος σκοτώθηκε στην πόλη του Άργους όταν μια γυναίκα σε ένα κτίριο του πέταξε ένα κεραμίδι στο κεφάλι. Ζαλίστηκε από το χτύπημα και, σε εξασθενημένη κατάσταση, σκοτώθηκε από τον εχθρό”. (Πηγή : https://www.liverpoolmuseums.org.uk/)
1960ς : Μια γυναικεία παρέα στα Μελισσουργιώτικα, φίλες και συγγενείς μεταξύ τους, κεντά και ράβει τα προικιά. (Φωτο από συλλογή Φ.Κ.)
Μεταξύ των ηπειρωτικών περιοχών της Ελλάδας, η Ήπειρος κατέχει ιδιαίτερη θέση στη μελέτη των ελληνικών υφασμάτων και ιδιαίτερα του κεντήματος. Παρουσιάζει ένα εντελώς διαφορετικό στυλ κεντήματος από αυτό των ελληνικών νησιών με το οποίο συνδέεται συχνά. Αυτό οφείλεται σε δύο παράγοντες. Η Ήπειρος βρισκόταν γεωγραφικά ανάμεσα σε εμπορικούς δρόμους και η πολιτική και καλλιτεχνική της ιστορία ήταν στενά συνδεδεμένη με την Οθωμανική Αυτοκρατορία…………
Για αιώνες, ιδέες και αγαθά κινούνταν σε χερσαίους εμπορικούς δρόμους μεταξύ της Ευρώπης και της δυτικής Ασίας μέσω της περιοχής της Ηπείρου, που ήταν ο φύλακας της επικοινωνίας. Εκτός από στρατηγική σημασία, η περιοχή περιλαμβάνει και εύφορες γεωργικές εκτάσεις. Αυτή η περιοχή ήταν στρατηγικά τοποθετημένη και πλούσια από πολλές απόψεις και ως αποτέλεσμα αυτών των παραγόντων ο πληθυσμός της ήταν πλουσιότερος από άλλες περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας και η υφαντική της παράδοση αποδεικνύει αυτό το γεγονός. Τα κεντητά υφάσματα στην περιοχή της Ηπείρου, που παράγονταν συνήθως για το νυφικό με μεταξωτές κλωστές σε λινό ύφασμα, χρησιμοποιούνταν τόσο στο οικιακό περιβάλλον όσο και σε θρησκευτικές και πολιτικές τελετές………….
Ο κύριος χώρος διαβίωσης στα πλούσια ηπειρώτικα σπίτια χωρίζονταν σε ξεχωριστά τμήματα για άνδρες και γυναίκες. Η μερίδα των ανδρών ήταν ελαφρώς μεγαλύτερη επειδή περιείχε μια αίθουσα υποδοχής, αλλά τόσο το ανδρικό όσο και το γυναικείο μέρος του σπιτιού ήταν διακοσμημένο με τον ίδιο τρόπο. Το τζάκι ήταν το επίκεντρο του δωματίου και χαμηλά ντιβάνια (καναπέδες) κατά μήκος του τοίχου περιβάλλανε τον κενό κεντρικό χώρο. Από το μπροστινό μέρος των ντιβανιών κρέμονταν υφαντά και κεντητά υφάσματα, τα οποία ήταν σπαρμένα με μαξιλάρια. Τα μεγάλα καλύμματα που ήταν κεντημένα κατά μήκος των τεσσάρων άκρων συχνά προσδιορίζονται ως καλύμματα κρεβατιού και η κεντημένη διακόσμησή τους σίγουρα υποστηρίζει αυτήν την ιδέα. Ωστόσο, στα ευρωπαϊκά ταξιδιωτικά βιβλία των περασμένων αιώνων, δεν υπάρχει σαφής περιγραφή του τρόπου χρήσης αυτών των υφασμάτων στα νοικοκυριά της Ηπείρου, πιθανότατα επειδή οι χώροι ύπνου, ιδίως των γυναικών, θα ήταν περιορισμένοι και μη προσβάσιμοι στους άνδρες Ευρωπαίους επισκέπτες…… (Πηγή : Brides and Grooms: Embroidery of the Epirus Region*, Sumru Belger Krody, 2006, The Textile Museum)
*Μπορείτε να διαβάσετε όλο το κείμενο στο λινκ :
Στη φωτογραφία “Μικρό Ηπειρώτικο Κέντημα, Ελλάδα-Οθωμανική περίοδος, από τον 17ο αιώνα με υπέροχα χρώματα σε καλή κατάσταση και πλήρες σε μέγεθος 50x34cm” (Πηγή : https://rugrabbit.com/)
Το κατάστημα “ΗΧΟΣ & ΘΕΑΜΑ, Τσιρώνης” που στεγάζονταν στα διατηρημένα σήμερα κτίρια δίπλα στον Άγιο Δημήτριο, ήταν σημείο αναφοράς για τη νεολαία της εποχής και όχι μόνο. Εκεί κάναμε τις πρώτες εγγραφές ροκ μουσικής στις κασσέτες για τα μαγνητοφωνάκια της εποχής κι εκεί αγοράσαμε τα πρώτα δισκάκια. (Η φωτογραφία είναι από το ιστολόγιο του Βασίλη Γκανιάτσα στο Facebook).
Αργότερα, την δεκαετία του ’80, όταν οι βιντεοκασσέτες άρχισαν να κατακλύζουν την αγορά, το κατάστημα Τσιρώνη ακολούθησε κι αυτό τα χνάρια της εποχής, εξ ου και η παρακάτω διαφήμιση στην ΑΡΤΗΝΗ ΕΥΘΥΝΗ :
Στην παρακάτω φωτογραφία το διατηρητέο κτίριο όπου παλιά στεγαζόταν το κατάστημα Τσιρώνης στη φάση ανακατασκευής του. (Η φωτογραφία είναι από αρχείο Διατηρητέων Μνημείων της Άρτας, Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων Ηπείρου, Βορείου Ιονίου και Δυτικής Μακεδονίας, Ιωάννινα)
Το δεύτερο απ’ τα χαρακτικά του Edward Francis Burney σχετικά με τον Πύρρο, έχει τον τίτλο ” H συνάντηση του Πύρρου με τον Φαμπρίκιο” και συνοδεύεται από το σχόλιο :
“Σε αυτή τη σκηνή ο Ρωμαίος στρατηγός, Φαμπρίκιος, διαπραγματεύεται τους όρους ειρήνης και ανταλλαγής αιχμαλώτων με τον Πύρρο που είχε νικήσει τους Ρωμαίους στην Ηράκλεια το 280 π.Χ. Ο Πύρρος, ο βασιλιάς της ελληνιστικής Ηπείρου (319 – 272 π.Χ.) έγραψε εξαιρετικά επαινετικές πραγματείες για την τέχνη του πολέμου. Οι πολύ δαπανηρές στρατιωτικές του επιτυχίες κατά των Μακεδόνων και των Ρωμαίων οδήγησαν στη φράση «Πύρρειος νίκη».
Αφού ο Πύρρος νίκησε τους Ρωμαίους στην Ηράκλεια, η Σύγκλητος έστειλε τον Φαβρίκιο για να διαπραγματευτεί τα λύτρα και την ανταλλαγή αιχμαλώτων. Ο Πύρρος, μετά από συμβουλή του Κινέα, προσπάθησε να δωροδοκήσει τον Φαμπρίκιο με ένα υπέροχο δώρο, αλλά ο στρατηγός, άνθρωπος υψηλών αρχών, το αρνήθηκε. Ο Πύρρος έπρεπε να καταστρώσει άλλο σχέδιο. Την επόμενη μέρα, η διαπραγμάτευση συνεχίστηκε, αλλά η συζήτηση σταμάτησε ξαφνικά όταν ο Fabricius βρέθηκε να στέκεται μπροστά σε έναν τεράστιο ελέφαντα. Όταν ο ελέφαντας άρχισε να σαλπίζει, ο Fabricius μόνο γέλασε και είπε: “Το θηρίο δεν μπορεί να με συγκινήσει σήμερα περισσότερο από το χρυσό σου χθες”. Ο Πύρρος, εντυπωσιασμένος από την ακεραιότητα του Φαμπρίκιου, απελευθέρωσε τους αιχμαλώτους.”
(Πηγή : https://www.liverpoolmuseums.org.uk/)
Μεταφορά μιας γιαγιάς από το ΚΤΕΛ (Κιλκίς), στα “ορεινά” ΚΤΕΛ ( Αγ. Γεώργιος), με το οικολογικό ταξί του Καραίσκου, μέσω της οδού Σκουφά !!! Ο Καραίσκος ήταν μια χαρακτηριστική φιγούρα της πόλης που διέθετε χειροκίνητο “οικολογικό” αμαξίδιο (χειράμαξα) και το πάρκαρε δίπλα από τα κάγκελα του αυλόγυρου του, τότε, γυμνασίου αρρένων. Ύστερα πήραν όλοι τρίκυκλες μοτοσικλέτες με τιμόνι και καρότσα, πιθανώς και ο Καραΐσκος…(Πηγή : https://www.artinoi.gr/)
Στην εβδομαδιαία εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ της Άρτας (σύνολο σελίδων 2), της 12ης Ιανουαρίου 1953, κυριαρχεί αυτό το παρακάτω δημοσίευμα.
“Ο Δήμαρχος, τα είχε πάρει στο κρανίο, απ΄τις διαμαρτυρίες των πολιτών γιά την κατάσταση του τότε βασικού δρόμου της πόλης, αναφερόμενος και προσωπικά εις τον ταξιτζήν αείμνηστον Ιωάννην Μπασιούκαν (πατέρα του αργότερα δημοτικού συμβούλου κ.Κώστα Μπασιούκα), που θορυβωδώς διεμαρτύρετο, προστατεύοντας το βασικό του βιοποριστικό εργαλείο, το ταξί του !
Πράγματι, απ΄αυτό το δρόμο, πέρασαν όλες οι δυνάμεις μας γιά το Μπιζάνι (1912 – 13) το αλβανικό Έπος (1940), τα τανκς των Γερμανών προς Αθήνα και 4 χρόνια αργότερα επιστρέφοντας κυνηγημένα προς την πατρίδα τους, τα ατέλειωτα φορτηγά προς Γιάννινα-Πρέβεζα κλπ. και τα φορτωμένα άλογα με αγαθά, από και προς όλα τα χωριά μας.
Σ΄αυτό το δρόμο, όταν το 1964 λειτούργησε η πρώτη τηλεόραση, διεκόπει η συγκοινωνία απ΄το πλήθος που συναθροίστηκε και επενέβει η αστυνομία, συλλαμβάνοντας τον υπεύθυνο!” (Πηγή κειμένου & φωτογραφίας : https://www.artinoi.gr/)
“Αφήναμε τον πλάτανο με την πυκνή σκιά του και τον φιλόξενο Κακαβά και ανηφορίζαμε την πεζοδρομημένη οδό. Ο Κώστας κοίταζε με θαυμασμό την πολυτέλεια των καταστημάτων, την πολυμορφία και την τεχνική τους μαγεία. Αυτή τη φορά δεν ανακαλούσε στη μνήμη, δεν προχωρούσε σε συγκρίσεις. Μόνο στάθηκε για λίγο και κοίταζε με περιέργεια την ανακαίνιση και τη διαμόρφωση ενός καταστήματος σε «Γκούντις», μέσα στο κατάστημα του Φιλικού.
Αμίλητοι σχεδόν φθάσαμε στις δυο πλατείες. Στο Ρωμαιοπάζαρο, όπως λεγόταν η συνοικία του Αγίου Δημητρίου. Ομώνυμος ναός υπήρχε από πολύ παλαιά. Κάηκε στα 1821 και ξαναχτίστηκε σύντομα. Την ίδια τύχη είχε και ο Άγιος Σπυρίδων. Είχε βέβαια άλλο όνομα, κάηκε και ξαναχτίστηκε με το όνομα του Αγίου Σπυρίδωνα.
Στο κέντρο της μεγάλης πλατείας περίπου υπήρχε σπίτι ενός γιατρού, του Αλεξόπουλου. Το ισόγειο του σπιτιού ήταν ζαχαροπλαστείο του Γιώργου Βήχα, προτού γίνει το απέναντι γνωστό καφενείο της οδού Σκουφά μετά το 1905. Το σπίτι αυτό κατεδαφίστηκε γύρω στα 1905 και στη θέση του έγινε άλλο, του Κατσαούνου. Εκεί που είναι το φαρμακείο Γάτσιου, υπήρχε άλλο άλλο ζαχαροπλαστείο, του Γιώργου Καζαντζή που ήταν Δήμαρχος Άρτας (1907, 1908 μέχρι τα 1912). Έπειτα ο Καζαντζής πήρε από μια ελβετική εταιρεία μια αντιπροσωπεία συγκέντρωνε γλυκόρριζα και την έστελνε στην Ελβετία για φάρμακα και άλλα σκευάσματα………………………………………..
Ο Κώστας κοίταζε τα γύρω κτίρια, το χώρο της πλατείας, τα χρώματα, παλιούς και νέους ρυθμούς, το χρώμα και το ύψος του ναού του Αγίου Δημητρίου, τα ύψη των οικοδομών. Με ενόχλησε ερωτώντας με αν η σύγχρονη πολυκατοικία είναι ή όχι σπίτι. Και καθώς του πρότεινα να διαβάσει το δοκίμιο του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου «Το νόημα του σπιτιού» αφέθηκα στην ιδέα της απόλαυσης μιας δροσιστικής μπύρας…….” (Πηγή : Άρθρο του Δ. Σύγγελου στην ΑΡΤΗΝΗ ΕΥΘΥΝΗ, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1999)
Στη φωτογραφία “Βόλτα στην οδό Σκουφά το 1958” (Πηγή : https://www.artinoi.gr/)
Πολλοί ξένοι καλλιτέχνες εμπνεύστηκαν από τη ζωή του Πύρρου, βασιλιά της Ηπείρου. Ένας απ’ αυτούς ήταν ο Βρετανός καλλιτέχνης και εικονογράφος βιβλίων Edward Francis Burney, που απεικονίζει σκηνές από την ελληνική και τη ρωμαϊκή ιστορία και μυθολογία. Το πρώτο απ’ τα χαρακτικά του σχετικά με τον Πύρρο, έχει τον τίτλο “Ο Πύρρος σώζεται από τον Ανδροκλίδη και τον Άγγελο”.
Το χαρακτικό συνοδεύεται από το σχόλιο :”Σύμφωνα με τον ελληνικό μύθο, ο Πύρρος (319 – 272 π.Χ.) ήταν γιος του βασιλιά της Ηπείρου Αιακίδη, σύμφωνα με τα γραφόμενα του Έλληνα βιογράφου Πλούταρχου. Όταν ο Πύρρος ήταν βρέφος, ο Αιακίδης εκδιώχθηκε από τον θρόνο και το βασίλειο από τους υπηκόους του. Ο Πύρρος διασώθηκε από τον Ανδροκλίδη και τον Άγγελο, δύο αξιωματικούς του Αιακίδη, μαζί με υπηρέτες και νοσοκόμους που παρέμειναν πιστοί στον βασιλιά. Εδώ προσπαθούν να ζητήσουν βοήθεια στέλνοντας ένα μήνυμα συνδεδεμένο με ένα ακόντιο πέρα από το ποτάμι στα Μέγαρα”.
(Πηγή : https://www.liverpoolmuseums.org.uk/)
