1950ς : Μια αρτηνή παρέα στην κοίτη του ποταμού

———————–

1950ς : Μια αρτηνή παρέα στην κοίτη του ποταμού (κάτω δεξιά) με φόντο την σιδερένια και την παλιά γέφυρα.
(Φωτο από αρχείο Κ. Μπανιά)

Δημοσιεύθηκε στη Το Γεφύρι της Άρτας και ο Άραχθος Ποταμός | Σχολιάστε

ΕΝΘΥΜΗΣΗ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΤΑΤΑΡΝΑΣ – ΕΤΟΣ 1871

——————-
Η επισκευή του Μοναστηριού με τη συμβολή του Γ. Καραϊσκάκη καταδεικνύεται από ενθύμηση, γραμμένη στην Ακολουθία του αγίου Βησσαρίωνος, η οποία βρίσκεται στο Μοναστήρι και παραχωρήθηκε από τον π. Δοσίθεο, ηγούμενο της ιεράς Μονής Παναγίας Τατάρνας Ευρυτανίας (έτος 1871). Διαβάζουμε χαρακτηριστικά :
1) Και τώδε συν της άλλης (σημειώμασι) του Ιερού Μοναστηριού Τατάρνης
2) θυμάμαι τον καιρόν όπου εδούλεψαν η μάστορι και έφτιασαν το πουδαρικό
3) και ετάκαψαν το μοναστήρι μέσα στο έτος 1822 και εξώδιασε ο καπε
4) τάνος Καραισκάκης όλα τά μαστορικά και το χάρσζι και έκαμαν Πάσχα εδό τού Χριστού
5) και έσφαξαν και δύο σφαχτά . τα σφαχτά τάφαγαν και πασχαλιά
6) δεν πίρανε. Κάνας καλόγιρος δεν θέλισι να έρθι να λετρογίσι
7) Άς έχουν το κρίμα οι καλόγηροι.

Στη φωτογραφία «Το φύλλο από την Ακολουθία του αγίου Βησσαρίωνα όπου είναι γραμμένη η θύμηση το Πάσχα του 1822». Η φράση «Και τώδε συν της άλλης» δείχνει ότι πρόκειται για μεταγενέστερη προσθήκη από καλλίγραφο χέρι που βεβαιώνει ότι εκτός από τις προηγούμενες σελίδες με τα σημειώματα που αναφέρονται στην καταστροφή του μοναστηριού από τους Τούρκους, ύστερα από την άρνηση των καπεταναίων και του Καραϊσκάκη να προσκυνήσουν και σε άλλες λεπτομερείς ενθυμήσεις με την χρονολογική ένδειξη 1823 η πρώτη και 1824 η δεύτερη, υπάρχει και το παραπάνω σημείωμα. Πρόκειται για διαφορετικές γραφές, χαλαρές, ανορθόγραφες και ανεπιτήδευτες. (Πηγή : Αρχείο Ηλία Μπάκου)

Δημοσιεύθηκε στη Ο Ξεσηκωμός κατά των Τούρκων | Σχολιάστε

22 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 – Η ΜΑΧΗ ΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΗΣ ΤΑΤΑΡΝΑΣ

———————–
“Στις 22 Μαρτίου του 1821, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος με συμπαραστάτη του τον ηγούμενο της Μονής Τατάρνας Κυπριανό, τον Γεώργιο Καραϊσκάκη και άλλους οπλαρχηγούς, έστησαν ενέδρα της χρηματαποστολής των Τούρκων, αποτελούμενης από 60 εκλεκτούς άντρες, την οποία συνόδευε ο Ντερβέν αγάς Χασάν Μπέη-Γκέκα και τους εφόνευσαν. Οι Έλληνες αφήρεσαν τα όπλα από τους νεκρούς και άφησαν άθικτα τα χρήματα, θέλοντας να δείξουν ότι η πράξη τους αυτή δεν ήταν ληστεία αλλά πατριωτική ενέργεια και εκδήλωση. Σε αντίποινα οι Τούρκοι αργότερα έκαψαν το Μοναστήρι της Τατάρνας. Ο Καραϊσκάκης από σεβασμό στην ιστορία του μοναστηριού και ευσέβεια στην πίστη του Χριστού επισκεύασε το Μοναστήρι με δικά του χρήματα….”(Πηγή : Αρχείο Ηλία Μπάκου)

Στη φωτογραφία “Η Γέφυρα της Τατάρνας” που σήμερα βρίσκεται βυθισμένη στα νερά της τεχνητής λίμνης των Κρεμαστών. Η τεχνική της κατασκευής της ήταν πραγματικά αξιοθαύμαστη. Η ημερομηνία κατασκευής της είναι άγνωστη. Πιθανότατα κτίστηκε στα μέσα του 17ου αιώνα από πρωτομάστορες της περιοχής. Την ονομασία «Τατάρνα» έλαβε από την κοντινή μονή “Παναγία της Τατάρνας”. (Φωτο από ιδιωτική συλλογή)

Δημοσιεύθηκε στη Ο Ξεσηκωμός κατά των Τούρκων | Σχολιάστε

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΣΕΛΤΣΟΥ – Α’ ΜΕΡΟΣ

———————
23 Απριλίου 1804 : Η Μάχη του Σέλτσου
όπως καταγράφεται από τον καθηγητή Ηλία Μπάκο στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ στις 17 Ιουνίου 1975.
(Πηγή : Αρχείο Ηλία Μπάκου)

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΣΕΛΤΣΟΥ – Β’ ΜΕΡΟΣ
———————
23 Απριλίου 1804 : Η Μάχη του Σέλτσου
όπως καταγράφεται από τον καθηγητή Ηλία Μπάκο στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ στις 19 Ιουνίου 1975.
(Πηγή : Αρχείο Ηλία Μπάκου)

Δημοσιεύθηκε στη Ο Ξεσηκωμός κατά των Τούρκων | Σχολιάστε

TA ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ

———————–
Στη Συναγωγή & Μουσείο Kehila Kedosha Janina της Νέας Υόρκης – το οποίο αναφέρεται κυρίως στους Εβραίους των Ιωαννίνων – και στην ενότητα The Holocaust of Greece, υπάρχει κι ένα αφιέρωμα με τα ονόματα όλων των Εβραίων της Άρτας. Μεταφέρουμε την εισαγωγή του αφιερώματος στα Ελληνικά και Αγγλικά, μπορείτε δε να διαβάσετε όλα τα ονόματα στο λινκ https://www.kkjsm.org/…/0019a0…

“Το βράδυ της 24ης Μαρτίου 1944, μια ημερομηνία που συμπίπτει περίπου με την ημέρα του εορτασμού της Ελληνικής Ανεξαρτησίας και την ημερομηνία συγκέντρωσης των περισσότερων από τις υπόλοιπες Εβραϊκές κοινότητες στην Ελλάδα, οι Εβραίοι της Άρτας συνελήφθησαν από τους Γερμανούς και εκτοπίστηκαν στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου.
Τα επίσημα αρχεία σημειώνουν ότι 347 απελάθηκαν, 28 διέφυγαν την απέλαση κρυμμένοι στα γύρω χωριά και 30 επέστρεψαν από τα στρατόπεδα, αφήνοντας τον αριθμό των 317 ως επίσημο αριθμό των δολοφονηθέντων. Το 1947, μόνο 60 Εβραίοι αποτελούσαν την εβραϊκή κοινότητα της Άρτας και, το 1959, η κοινότητα διαλύθηκε επίσημα. Οι περισσότεροι από τους επιζώντες είχαν μετακομίσει στην Αθήνα ή μετανάστευσαν είτε στις Ηνωμένες Πολιτείες είτε στο Ισραήλ. Αργότερα απαλλοτριώθηκε το εβραϊκό νεκροταφείο και ο χώρος όπου κάποτε βρισκόταν η Συναγωγή παραχωρήθηκε στον Δήμο. Εκτός από τα υπολείμματα των λίγων πρώην εβραϊκών σπιτιών και μια πρόσφατη πλάκα που σημειώνει την απώλεια της κοινότητας, δεν έχει απομείνει τίποτα από την πρώην Εβραϊκή Κοινότητα Άρτας.
Έχουμε επεξεργαστεί επί σειρά ετών τον κατάλογο των Εβραίων της Άρτας που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα. Συμπεριλάβαμε τα ονόματα των Εβραίων που γεννήθηκαν στην Άρτα ή εκτοπίστηκαν από κάπου αλλού. Υπάρχουν περισσότερα ονόματα στην κύρια λίστα μας από τον επίσημο αριθμό των 317. Έχουμε κάνει το καλύτερο δυνατό……”

“On the night of March 24, 1944, timed to coincide with the approach of Greek Independence Day and the round-up of most of the remaining Jewish communities in Greece, the Jews of Arta were arrested by the Germans and deported to Auschwitz-Birkenau. Official records note that 347 were deported, 28 escaped deportation by hiding in surrounding villages and 30 returned from the camps, leaving the number of 317 as the official number of those murdered. In 1947, only 60 Jews made up the Jewish community of Arta and, in 1959, the Community was officially dissolved. Most of the survivors had moved to Athens or immigrated to either the United States or Israel. Later, the Jewish cemetery was expropriated and the site where the Synagogue once stood was allotted to the Municipality1 . Other than the remains of a few former Jewish homes and a recent plaque noting the loss of the community, nothing is left of the former Jewish Community of Arta.
We have worked for a number of years on the list of the Jews of Arta who perished in the Holocaust. We have included the names of Jews who were born in Arta but deported from elsewhere. There are more names on our main list than the official number of 317. Even with trying to make sense of duplications at Yad Vashem, we have had to live with discrepancies and errors. We have tried our best…..”(Πηγή : https://www.kkjsm.org/)

Στη φωτογραφία τελετουργικό κεντημένο τσαντάκι για το σάλι προσευχής του Σόλομων Γιοχάναν από την Άρτα. [Tallit Bag – Envelope bag for prayer shawl, eggplant violet velvet, rear side with cotton embroidery, central Tablets of the Covenant enclosed by multicoloured blossoms, belonged to Solomon Hayim Yohanan, Arta]. (Πηγή : Jewish Museum of Greece) 

Δημοσιεύθηκε στη Η Εβραϊκή κοινότητα της Άρτας | Σχολιάστε

ΤΟ ΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΥΣΟΞΥΛΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΤΑ

———————–
“Το γεγονός ότι ο Ζυγός βρίσκεται απ’ όλα τα Ραδοβυζινά χωριά πιο κοντά στην Άρτα, έκανε όλους σχεδόν τους Ζυγιώτες να γίνουν, εκτός των άλλων, και «ξυλοφορέοι», δηλαδή μεταφορείς και πωλητές καυσόξυλων. Τα ξύλα προορίζονταν για τα πολλά τζάκια που έκαιγαν τότε στην Άρτα καθώς και για αρκετούς φούρνους. Η απόσταση Ζυγού – Άρτας, σε πεζοπορία με τη συνοδεία φορτωμένων ζώων, μέσω της τοποθεσίας «Βλάχα», ήταν περίπου 2,30 – 3 ώρες. Φορτώνοντας τα ξύλα που τα είχαν «μεριάσει» στην αυλή του σπιτιού τους ή σε κάποιο χωράφι τους έπαιρναν το δρόμο προς την Άρτα.
Στο δρόμο, ιδίως μετά το Πουρνάρι, άνθρωποι και ζώα έφτιαχναν κομβόι , καθώς από κει και κάτω συναντιόντουσαν με μεταφορείς από το Πέτα και τη Μαρκινιάδα.
Φτάνοντας στην πόλη είχαν να αντιμετωπίσουν νέες δυσκολίες. Υπήρχε περίπτωση οι δασικοί να κατασχέσουν τα ξύλα, κόβοντας πολλές φορές τις τριχιές που συγκρατούσαν τα φορτώματα στο σαμάρι. Κι αυτό γιατί οι μεταφορείς, φτωχοί και ταλαίπωροι άνθρωποι καθώς ήταν, αδυνατούσαν να βγάλουν τις σχετικές άδειες γιατί και χρήματα απαιτούνταν και η Δασική Υπηρεσία δεν τις χορηγούσε εύκολα.
Αν λοιπόν απέφευγαν την κατάσχεση των ξύλων, άρχιζε γι’ αυτούς νέος μαραθώνιος μέσα στην πόλη μέχρι να πουλήσουν τα ξύλα. Θα έπρεπε να περιφέρονται για πολλές ώρες μέσα στην πόλη, κρατώντας τα ζώα τους από το καπίστρι, μέχρι να βγουν οι νοικοκυρές στην πόρτα να δουν και να ζητήσουν να αγοράσουν ξύλα……”

Στη φωτογραφία “Ο Λάμπρος Κ. Χρήστος στην πόλη της Άρτας μεταφέροντας ξύλα για πούλημα, με τα ζώα του φορτωμένα”.
(Πηγή σχολίου & φωτογραφίας : ΖΥΓΟΣ «ΛΕΒΙΤΣΙΚΟ», Κ. Χρήστος, Αθήνα, 2000)

Δημοσιεύθηκε στη Τα Ραδοβίζια και τα χωριά τους | Σχολιάστε

ΑΓΟΡΑΠΩΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ & ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ ΤΟΥ ΖΥΓΟΥ

———————-
Το δασοαγρόκτημα του Ζυγού καθώς και το ίδιο το χωριό, με την παλιά ονομασία Λεβίτσικο, ανήκαν – και αυτά – κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας στον Τούρκο Αβραάμ Πασά Καρακεχαγιά. Αυτός, που ήταν αποκλειστικός κύριος, νομεύς και κάτοχος του χωριού και όλων των σπιτιών και καλυβών, των κήπων, των καλλιεργουμένων εκτάσεων, των εαροθερινών βοσκών, της χέρσας και δασώδους έκτασης με ήμερα και άγρια δένδρα, πούλησε το 1884 το παραπάνω δάσος σε 28 μεριδιούχους κατοίκους του χωριού, σύμφωνα με το υπ’ αριθμ. 2519/10-8-1884 συμβόλαιο του Συμβολαιογράφου Άρτας Κων/νου Βάλλα αντί του ποσού 400 οθωμανικών, χρυσών λιρών που θα καταβάλλονταν σε πέντε δόσεις, αφού παρακράτησε μ’ αυτόν τον τρόπο την κυριότητα μέχρι αποπληρωμής του συμφωνηθέντος ποσού.
Επειδή όμως οι 28 κάτοικοι του χωριού δεν μπορούσαν να πληρώσουν το αντίτιμο που είχε συμφωνηθεί, μετέγραψαν και το παραπάνω συμβόλαιο στο Υποθηκοφυλακείο του Δήμου Ηρακλείας, στο οποίο υπαγόταν τότε και το Λεβίτσικο. Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση ο Αβραάμ Πασάς Καρακεχαγιάς πούλησε το νέο δασοαγρόκτημα στις 15-9-1888 στον Κων/ νο Καραπάνο, εκχωρώντας του όλα τα δικαιώματά του, που καταγράφονταν στο υπ’ αριθμ. 2519/1884 συμβόλαιο που προαναφέρθηκε. Στη συνέχεια οι κληρονόμοι του Κ. Καραπάνου, Πύρρος και Αλέξανδρος Κ. Καραπάνος πούλησαν το δασοαγρόκτημα στις 12-12-1914 στους 28 κατοίκους του χωριού τότε Λεβίτσικου σύμφωνα με το υπ’ αριθμ. 7567/1914 συμβόλαιο του Συμβολαιογράφου Άρτας Αλ. Μυλωνά.

Στη φωτογραφία και στα σχόλια που ακολουθούν το συμβόλαιο εξαγοράς του Ζυγού από τον Αβραάμ Πασά Καρακεχαγιά.
(Πηγή : ΖΥΓΟΣ «ΛΕΒΙΤΣΙΚΟ», Κ. Χρήστος, Αθήνα, 2000)

Δημοσιεύθηκε στη Το αγροτικό ζήτημα στην περιοχή της Άρτας | Σχολιάστε

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΕΡΓΙΟΥ – Οδός Μονής Σέλτσου

“Οδός Μονής Σέλτσου – Καλντερίμι” Πίνακας σε λάδι του Άγγελου Στεργίου (Πηγή : ΑΡΤΙΝΟΙ ΖΩΓΡΑΦΟΙ ΚΑΙ Η ΑΡΤΑ, 2005) 

Δημοσιεύθηκε στη Αρτινοί ζωγράφοι και η Άρτα | Σχολιάστε

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΡΑΠΕΖΑΚΙΟΥ, ΤΑΞΗ 1951-52

——————-
Δάσκαλος ο Γιώργος Παπαγεωργίου
Οι μαθητές από αριστερά: Χρήστος Ντάλας, Νίκος Βόβλας, Μάκης Βόβλας, Αλκιβιάδης Σιαφαρίκας (χαιρετάει), Χαρούλα Σιαφαρίκα, Φώτης Κοντός (με το βιβλίο),Κώστας Κράψης, Κώστας Βόβλας, Λάκης Γιωργάκης, Λευτέρης Κοντός (με τα χέρια στα γόνατα), Δημήτρης Σιαφαρίκας, Γιώργος Γεωργάκης, Αλίκη Βόβλα, Γιώργος Κοντός (με τα χέρια στα γόνατα), Νούλα Γιωργάκη, Γιώργος Ντάλας (με το χέρι στο πρόσωπο), Τασία Παπανικολάου, Φάνης Βόβλας (με τα άρβυλα), Κική Τράντζα (ανιψιά του δάσκαλου), Δώρα Γεωργάκη, Λένη Κοντού, Παρθενία Κοντού, Βασίλης Κοντός (με σκυμένο το κεφάλι)
(Πηγή : ΤΟ ΔΙΣΤΡΑΤΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ, Χ. Ντάλας, Αθήνα, 2008)

Δημοσιεύθηκε στη Η Εκπαίδευση στην Άρτα | Σχολιάστε

ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ

———————-
Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος η 27η Ιανουαρίου, για να μην ξεχάσουμε την εποχή που η ανθρωπότητα αποκάλυψε το χειρότερο πρόσωπό της. Ας είναι αυτή η μέρα αφορμή για την αφήγηση της ιστορίας και τη διατήρηση ζωντανής της ιστορικής μνήμης κι ας αποτίνουμε φόρο τιμής στους Αρτηνούς Εβραίους που ξεκληρίστηκαν παίρνοντας μαζί τους κι ένα κομμάτι της ιστορίας της πόλης μας, θυμίζοντας την ιστορία του Μπέσου Σαμπά…….
“Ο Μπέσος Σαμπάς γεννήθηκε στην Άρτα το 1882 και καταγόταν από οικογένεια εμπόρων, η οποία αναφέρεται στις πηγές ήδη από τον 16ο αιώνα ως αρτινή οικογένεια. Δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά στην Άρτα, αλλά και στη γύρω περιοχή (Φιλιππιάδα, Λούρος κλπ).
Τον Οκτώβριο του 1909 παντρεύτηκε την Τελένια, θυγατέρα του Αβραάμ Μάτσα και της Καλομοίρας Ρούσσου. Έζησαν με σχετική άνεση για την εποχή και μεγάλωσαν μια πολυμελή οικογένεια στο σπίτι τους στην οδό Μακρυγιάννη.
Από τα 6 τους παιδιά, μόνο 2 γλίτωσαν από τη ναζιστική λαίλαπα: ο Γιοσούλας με τη σύζυγό του Ασήμω και τον γιο τους Βικτωράκη, οι οποίοι κρύφτηκαν με τη βοήθεια του χωροφύλακα, που τους χτύπησε την πόρτα εκείνο το βράδυ της 24ης Μαρτίου 1944. Ο χωροφύλακας, όταν τους είδε, βεβαίωσε τον Γερμανό τον οποίον συνόδευε ότι επρόκειτο για χριστιανούς. Φυγαδεύτηκαν ακολούθως από άνδρες του ΕΔΕΣ στα βουνά και σώθηκαν.
Ο άλλος τους γιος, Ιωσήφ ή Γκιουζέπης έχασε σύζυγο και παιδί στα στρατόπεδα, αλλά ο ίδιος κατόρθωσε να γυρίσει ζωντανός, μα ρημαγμένος.
Τα δύο αδέρφια συνέχισαν τα πρώτα μεταπολεμικά τη ζωή τους στην Άρτα. Μάλιστα ο Γιοσούλας εξελέγη δημοτικός σύμβουλος και κατά την περίοδο της αναχώρησής του για την Αθήνα, το 1958, ήταν αντιδήμαρχος, ενώ ο Γκιουζέπης παντρεύτηκε την Κούλα Μιζάν και έκαναν 3 παιδιά στην Άρτα: την Τελένια, τον Μπέσο και την Σανδρούλα.
Οι απόγονοί τους, σκορπισμένοι σήμερα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη ΗΠΑ και Ισραήλ, έχουν ως κοινό τόπο αναφοράς την Άρτα: την Άρτα των οικογενειακών αφηγήσεων, την άγνωστη Άρτα, την Άρτα των χριστιανών φίλων και κουμπάρων, την Άρτα του Ολοκαυτώματος, με τις αναμνήσεις ανθρώπων που αναίτια θανατώθηκαν, να αιωρούνται στα υγρά της σοκάκια.
Ας θυμόμαστε κι εμείς… Κι ας μνημονεύουμε όλες τις αθώες ψυχές των συμπατριωτών μας, που μαρτύρησαν μονάχα επειδή γεννήθηκαν εβραίοι…
Ποτέ ξανά!
(Ευχαριστούμε τον κύριο Θεοχάρη Βαδιβούλη για την φωτογραφία και την ιστορία της Οικογένειας Σαμπά) 

Δημοσιεύθηκε στη Η Εβραϊκή κοινότητα της Άρτας | Σχολιάστε