ΤΑ ΤΣΙΦΛΙΚΙΑ ΕΝ ΤΩ ΝΟΜΩ ΑΡΤΗΣ

Δημοσιεύθηκε την 31 Ιουλίου 2021 από Anastasia Karra

“Ο επάρατος τιμαριοτισμός της Δύσεως επεξετάθη δυστυχώς, και εν τη Ανατολή και κατεκάλυψεν απάσας σχεδόν τας πέριξ της πόλεως Άρτης κώμας και χωρία, ουκ ολίγα τον αριθμόν, και ιδίως επί της επαράτου σατραπείας του διαβόητου τυράννου της Ηπείρου, Αλή.
Εισέπραττον δε οι τσιφλικούχοι ούτοι παρά των κατοίκων των τσιφλικίων τούτων 30% των υπ’ αυτών παραγομένων κατ’ έτος καρπών παντός είδους, γεώμορον λεγόμενον, πλην του 10%προς το Τουρκικόν Δημόσιον, δεκάτην καλουμένην, τουτέστι επλήρωνον οι τσιφλικιώται 40%, αλλά και ταύτα χωρίς να λαμβάνωσι παρά των τσιφλικούχων ή των ενοικιαστών αυτών ουδεμίαν συνδρομήν ή βοήθειαν εργασίας, εις σπόρους, αροτριώντα, κατοικίας και γεωργικά εργαλεία, διά την δαπάνην των οποίων ή και τα μεταφορικά του καλώς εκκοκισμένου και ηλιασμένου γεωμόρου εις το Κουτσέκι (αποθήκη) του τσιφλικούχου, δυνατόν να υπολογίση τις και ένα έτερον 20% επιπροσθέτως.
Εισέπραττον δε και εκ της κτηνοτροφίας, ήτοι εις τα 50 σφάγια εν σφάγιον «αραδιάτικο» λεγόμενον, εις τα 100 δύο και ούτω καθ’ εξής.
Σημειωτέον ότι ο Φεουδαρχισμός ούτος, παρακολουθών τα ήθη και έθιμα του κυριαρχούντος λαού, ήτοι την ευγένειαν ή αγριότητα αυτού, παρίστατο αλλαχού μεν ηπιώτερος, αλλαχού δε σκληρότερος. Αλλά φαντασθήτε τον φεουδαρχισμόν τούτον παρά Τούρκοις και ιδίως Αλβανοίς, εις των οποίων την ακτίνα συνέπιπτον τα τσιφλίκια του Νομού Άρτης.”
(Πηγή : Η ΕΞΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΒΟΥΡΓΑΡΕΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ, Γ. Οικονομίδου, Επιμέλεια Κ. Ν. Παπαδημητρίου, Αθήναι, 1976)

Στη φωτογραφία το Εξώφυλλο του Βιβλίου. 

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στην Τουρκοκρατία | Σχολιάστε

Η ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΛΕΗΜΟΝΑ ΧΑΡΟΥ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΕΛΙΣΣΟΥΡΓΩΝ

Δημοσιεύθηκε την 31 Ιουλίου 2021 από Anastasia Karra

“Η αντίστοιχη τοιχογραφία του Ανελεήμονα Χάρου στο Καθολικό της Μονής των Μελισσουργών, σύμφωνα με την επιγραφή πάνω από τη θύρα του κυρίως ναού του έγινε το 1761, από τον εξ Άρτης αγιογράφο Αλέξιο: ΙΣΤΟΡΗΘΕΙ ΟΥΤΟΨ Ο ΘΕΙΟΨ Κ(ΑΙ) ΠΑΝΨΕΠΤΟΣ ΝΑΟΨ ΤΗΨ ΥΠΕΡΑΓΙΑΨ ΕΝΔΟΞΟΥ Κ(ΑΙ) ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΑΡΙΑΣ ΕΠΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝΗΣ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ «ΙΣΤΟΡΗΘΕΙ ΟΥΤΟC Ο ΘΕΙΟC Κ (ΑΙ) ΠΑΝCΕΠΤΟC ΝΑΟC ΤΗC ΥΠΕΡΑΓΙΑC ΕΝΔΟΞΟΥ Κ(ΑΙ) ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΑΡΙΑC / ΕΠΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝΗΣ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΔΙΑ CΥΝΔΡΟΜΗC ΚΟΠΩΝ Κ(ΑΙ) ΕΞΟΔΩΝ ΤΩΝ ΕΥCΕΒΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ / ΙΑΚΩΒΟΥ, ΧΡΥCΑΝΘΟΥ, ΧΡΗΣΤΟΦΟΡΟΥ, Κ(ΑΙ) CΕΡΑΨΗΜ ΤΩΝ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΩΝ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΥΩΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ Κ(ΑΙ) ΛΟΓΙΟΤΑΤΟΥ ΗΜΩΝ ΔΕCΣΠΟΤΟΥ ΤΗC ΑΓΙΟΤΑΤΗC ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩC ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΚΥΡΙΟΥ ΚΥΡ / ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΔΕ ΤΟΥ ΑΝΩΘΕΝ ΚΥΡ ΙΑΚΩΒΟΥ ΙΕΡΟΝΟΝΑΧΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟ ΑΨΞΑ ΕΤOC ιδ’ αν μαυήν σοι, και τίνος φήλε πόνος, ταπηνού αλεξίου, εκ πώλεως άρτης».
Ο Ανελεήμων Χάρος της Μονής Μελισσουργών είναι πιο απλός, με λιγότερα πρόσωπα γύρω από τον τάφο, λιγότερους σκελετούς μέσα σ’ αυτόν και χωρίς το απολογητικό του εξάστιχο, σε σχέση με την τοιχογραφία της Μονής Βύλιζας….”
(Πηγή : ΟΙ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΕΛΕΗΜΟΝΑ ΧΑΡΟΥ ΣΤΑ ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ, Α. Καρρά, academia.edu). Επίσης μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο στο λινκ https://doxesdespotatou.com/wp-content/uploads/2022/10/ΟΙ-ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΕΣ-ΣΤΑ-ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ.pdf

Στη φωτογραφία “Η Τοιχογραφία του Ανελεήμονα Χάρου στην Ι.Μ. Εισοδίων της Θεοτόκου στους Μελισσουργούς.”
(Πηγή: ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ, Δ. Καμαρούλιας, Αθήνα, 1996)

Δημοσιεύθηκε στη Τα Μοναστήρια | Σχολιάστε

Η ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΛΕΗΜΟΝΑ ΧΑΡΟΥ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΒΥΛΙΖΑΣ ΜΑΤΣΟΥΚΙΟΥ

Δημοσιεύθηκε την 31 Ιουλίου 2021 από Anastasia Karra

“Η τοιχογραφία του Ανελεήμονα Χάρου που βρίσκεται στο βόρειο τοίχο του Προδρόμου της Μονής Βύλιζας Ματσουκίου, αποτελεί πιστό σχεδόν αντίγραφο της ξυλογραφίας που απεικονίζει τον Χάρο στις εκδόσεις του ποιήματος του Γιούστου Γλυκού. Ο Γιούστος Γλυκός, γιός του Ιωάννη Γλυκού από την Κορώνη της Μεσσηνίας, πέθανε το 1522, δύο χρόνια μετά την ολοκλήρωση του μοναδικού του ποιήματος με τίτλο «Πένθος θανάτου, ζωής μάταιον και προς Θεόν επιστροφή» (1520). Το «Πένθος Θανάτου», όπως είναι περισσότερο γνωστό το ποίημα του Γιούστου Γλυκού, είναι ένα ηθικοδιδακτικό αριστούργημα, αποτελούμενο από 632 ομοικατάληκτους κατά διστιχία δεκαπεντασύλλαβους στίχους, το οποίο αναφέρεται στο πένθος των επιζώντων για το θάνατο των αγαπημένων τους προσώπων, στη ματαιότητα των εγκοσμίων και της επίγειας ζωής και στη, μετά θάνατον, επιστροφή των ενάρετων ανθρώπων στο Θεό, ανήκει δηλαδή στην ευρεία κατηγορία των memento mori. Αυτό το γεγονός σημαίνει ότι είτε κάποιο αντίτυπο του ποιήματος υπήρχε στην πλούσια βιβλιοθήκη του μοναστηριού ή θα έτυχε να το είχαν υπ’ όψιν τους οι αγιογράφοι του Παρεκκλησίου. Η μοναδικότητα της τοιχογραφίας έγκειται στο γεγονός ότι ο Χάρος, όπως λέγει ο ποιητής «βαστάζη των τριών λογών τα άρματα, εκείνα που μας σφάζει», ήτοι το δρέπανον, το ξίφος και το τόξο μετά βελών. Ο Χάρος στη Ορθόδοξη εικονογραφία, τη λαϊκή τέχνη και τη δημοτική ποίηση, εμφανίζεται συνήθως καβαλάρης και οπλισμένος με ένα μόνο όπλο, όπως τόξο με βέλη, ξίφος, σπαθί, μάχαιρα, λόγχη, ακόντιο ή δρεπάνι. Τα συνηθέστερα δε όπλα του είναι το δοξάρι και το δυτικής προέλευσης δρεπάνι. Η απεικόνιση του Χάρου με δύο όπλα- δοξάρι και ακόντιο- είναι σπάνια, ενώ με τρία -τόξο, σπαθί και δρεπάνι- ακόμη σπανιότερη. (Πηγή : ΟΙ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΕΛΕΗΜΟΝΑ ΧΑΡΟΥ ΣΤΑ ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ, Α. Καρρά, academia.edu)
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο στο λινκ https://www.academia.edu/…/%CE%9F%CE%B9_%CE%A4%CE%BF%CE…

Στη φωτογραφία “Η τοιχογραφία του Ανελεήμονα Χάρου στη Μονή Βύλιζας” (Πηγή: ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ, Δ. Καμαρούλιας, Αθήνα, 1996)

Δημοσιεύθηκε στη Τα Μοναστήρια | Σχολιάστε

Η ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΒΥΛΙΖΑΣ ΣΤΟ ΜΑΤΣΟΥΚΙ

Δημοσιεύθηκε την 31 Ιουλίου 2021 από Anastasia Karra

“Το μοναστήρι της Βύλιζας βρίσκεται στο ΝΔ μέρος του βουνού Κριθάρια, ανάμεσα από τους Καλαρρύτες και το Ματσούκι. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1000 μ. περίπου σε μια ομαλή πλαγιά . απ’ όπου φαίνονται μερικά σπίτια των Καλαρρυτών και νοτιότερα φαντάζει αγνάντια ένα άλλο μοναστήρι , η Κηπίνα, χωμένη μέσα στο βράχο. Το μοναστήρι περιτριγυρίζεται από τα ερείπια του Κάστρου της Βύλιζας, απ’ όπου πήρε και το όνομα. Κατά την τοπική παράδοση το μοναστήρι αρχικά ήταν χτισμένο στους Χριστούς των Πραμάντων. Οι καλόγεροι είδαν το φως από την εικόνα της Ευαγγελίστριας, που σταμάτησε στη σημερινή θέση της Βύλιζας, όπου έχτισαν το νέο μοναστήρι. Η ιερά μονή τιμάται στο γεγονός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Μετά το 1926 γιορτάζει στις 15 Αυγούστου, ίσως επειδή αυτή την εποχή συγκεντρώνονται οι κάτοικοι στο χωριό.
Το μοναστήρι χτίστηκε τον 11ο αι., επί ηγουμένου Αγαπίου, γι’αυτό φέρει και την ονομασία Μονή Αγαπίου. Ο επισκέπτης εισέρχεται μόνο από τη δυτική πλευρά, όπου τρεις κάμαρες στηρίζουν ένα δωμάτιο με τέσσερα παράθυρα γεμάτο από πολεμίστρες. Ο κύριος ναός είναι μονόκλιτος βασιλική χωρίς τρούλο, λίγο υπερυψωμένος από τον νάρθηκα, με λιγοστό φως από τρία πολύ μικρά παράθυρα…..”
(Πηγή φωτο & σχολίου : ΤΑ ΤΖΟΥΜΕΡΚΟΧΩΡΙΑ, Σ. Φίλου, Αθήνα, 2000) 

Δημοσιεύθηκε στη Τα Μοναστήρια | Σχολιάστε

ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟ ΑΡΤΗΣ,1929

Δημοσιεύθηκε την 30 Ιουλίου 2021 από Anastasia Karra

——————–
1929 : Η Ποδοσφαιρική Ομάδα του Οικοτροφείου Άρτης, με τον δάσκαλό τους Κωσταντίνο Τζίμα. Μπορείτε να διαβάσετε τα ονόματα στο πρώτο σχόλιο.
(Φωτο & Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Και τα ονόματα……

Δημοσιεύθηκε στη Οικοτροφείο Άρτης | Σχολιάστε

ΣΙΝΕ ΟΡΦΕΥΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΙΛΚΙΣ

Δημοσιεύθηκε την 30 Ιουλίου 2021 από Anastasia Karra

Η ύπαρξη του Σινέ «Ορφέας» τεκμηριώνεται το 1929, αρχικά από τον έντυπο τύπο όπως «Ελεύθερος Λόγος», «Εμπρός», «Αμβρακία», «Ηχώ της Άρτας», « Το Φως», «Η Αλήθεια», «Σχολιαστής», επίσης από τον Τάκη Βαφιά και από το Λεύκωμα του Σκουφά στα 1959: « επίσης 2 χειμερινοί κινηματογράφοι, ο «Ορφεύς» και το «Παλλάς» και 2 θερινοί».
Ο «Ορφέας» αποτυπώνετε γλαφυρά στο έργο του Ν. Ρίγγα «οι ερωτικοί». Σ’ αυτή την αναφορά υπάρχει και η μοναδική φωτογραφία του κτιρίου. Στο κείμενο ο συγγραφεύς περιγράφει τη σχέση της οικογένειας του με το κινηματογράφο π.χ «.. ύστερα στον κινηματογράφο δούλευε ο Μάχoς και αργότερα και ο Ράκιας που εργάζονταν στη μηχανή του, ο κινηματογράφος ήταν και η μαγεία της εικόνας που με το σβήσιμο των φώτων ανάβει τ’ απόκρυφο φως του ονειρικού κόσμου και σ’ απορροφάει όπως η πανσέληνη σε αφώτιστο περγιάλι.» Σε ένα άλλο σημείο αναφέρει « ..αργότερα για να κονομάω το χαρτζιλίκι μου άρχισα να πουλάω φιστίκια στον κινηματογράφο, πράγμα που το έκανα μέχρι που τελείωσα το Δημοτικό. Ο κινηματογράφος λέγονταν «ΟΡΦΕΥΣ» και ήταν σαν σπίτι μας που το πονάγαμε πολύ, επειδή από κει και από το περιβόλι ζούσαμε. Ο κινηματογράφος είχε και ζωντανό περιεχόμενο που ήταν, οι Τσολαίοι, οι Κατσανταίοι, οι Ριγγαίοι και οι Μαυρογοναταίοι με επικεφαλής τον αξέχαστο κυρ-Βασίλη και με 2 ανθρώπινα μοσχοβολιστα και ωραία μισάνοιχτα γαρούφαλλα, την Καίτη και το Ράκια. Το Ράκια μάλιστα τον θαύμαζα και τον καμάρωνα επειδή στ’ αλήθεια ήταν ίσως ο πιο όμορφος μαθητής του γυμνασίου ..όμως δυστυχώς η παλιά φρουρά του κινηματογράφου έφυγε, εκτός απ’ το Νίκο, και μείναμε εμείς τα παιδιά [τότε] στο πόδι τους και ο κινηματογράφος το όνειρο, που τον κατεδάφισε ο οικονομικός οδοστρωτήρας, πλέχτηκε για πάντα στην καρδιά μας». Η περιγραφή έχει μια ποιητικότητα και σε ένα άλλο σημείο μας μεταφέρει στο κλίμα της εποχής «Γιατί να ξαναζώ πολλές φορές μέσα μου σκηνές σαν κι αυτή: Ήταν λοιπόν ένα χειμωνιάτικο βραδινό με τη συνηθισμένη ασταμάτητη βροχή της πόλης μας που γίνονταν εκνευριστική επειδή σε κρατούσε σε ανασταλτικότατα. Ο «Ορφέας» έπαιζε τον «Πύργο των καταιγίδων» κι ο κόσμος αψηφώντας τη βροχή συνωστίζονταν για εισιτήρια. Απ’ το μεγάφωνο ακούγονταν η φωνή της Βέμπο στο τραγούδι «χειμώνας, δεν τα’ ακούω πια τριγύρω μου τ αηδόνια…» «όλο το προσωπικό κύριο, βοηθητικό και εθελοντικό για θελήματα και διαφήμιση με μόνο κέρδος να βλέπει το έργο τζάμπα, ήταν στη θέση του. Κάποια στιγμή ακούγεται η φωνή του κυρ-Βασίλη, δυνατή κι επιτακτική: Θύμιο κάτσε εσύ στο ταμείο, στη συνεχεία διασχίζει με δυσκολία το διάδρομο που’ ναι γιομάτος θεατές φωνάζοντας προς την καμπίνα, Νίκο ετοιμάσου, και φτάνοντας στο «αντρε» δίνει τις εντολές του: Μάχο, ψάξε στην πλατεία για θέσεις, ύστερα ανέβα στη γαλαρία κι αγρίεψε στη μαρίδα για να μη φωνάζουν και μετά πήγαινε στον Κρικώνη και πέστου να μη χτυπάει τα ρακοπότηρα στο πλύσιμο την ώρα της παράστασης. Λάκη και Δημητράκη, έχετε κι εσείς το νου σας και βοηθήστε γιατί θάχουμε πολύ κόσμο απόψε κι εσύ Νικάκη τραβά στη γαλαρία. Μπουργάνη και Μόσχο φέρτε καρέκλες από το καφενείο και πάρτε φιστίκια κι απ’ τάλλωνα απ’ το Μανόπουλο γιατί δεν θα μας φτάσουνε αυτά που έχουμε. Ηλία, θα κόβω εγώ τα εισιτήρια. Και γέρνοντας προς το διάδρομο πρόβαλε ο μισός πάνω απ’ τα κεφαλιά των θεατών που ήταν στριμωγμένοι μέχρι και πέρα απ’ την είσοδο και φωνάζει στο Ράκια που εμφανίζεται στην είσοδο της καμπίνας, Ράκια πεσ’ στο Νίκο να βάλει μπροστά, αρχίζουμε… (Πηγή : Πτυχιακή Εργασία του Πολέμαχου Πασχαλίδη με θέμα Η ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ “ΕΙΚΟΝΑ” ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΕΙΑΚΕΣ ΠΗΓΕΣ [1945 – 1967], Άρτα, 2011)

Στη φωτογραφία : “10 Φεβρουαρίου 1951, Η σκηνή του κινηματογράφου «Ορφέας», από παράσταση μαθητών” Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας αναγράφεται ” Τσαλαπάτης, Άρτα”.(Φωτο από αρχείο Πηνελόπης Ρίγγα)

Δημοσιεύθηκε στη Η μουσική, τα σινεμά και το ερασιτεχνικό θέατρο στην Άρτα | Σχολιάστε

“ΑΡΑΧΘΟΣ”

Δημοσιεύθηκε την 29 Ιουλίου 2021 από Anastasia Karra

————-

ΑΡΑΧΘΟΣ, 1952 : Ανεπίσημο Σωματείο με παίκτες κυρίως από Πράμαντα. Μπορείτς να διαβάσετε μερικά από τα ονόματα των παικτών στο πρώτο σχόλιο.
(Φωτο & Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Οι άλλες ομάδες | Σχολιάστε

Δημήτριος Λάκκας ή Λακόπουλος 

Δημοσιεύθηκε την 29 Ιουλίου 2021 από Anastasia Karra

Αρχιτσέλιγκας από τα Θεοδώριανα. Ο γιός του Φώτης ήταν σύζυγος της Πηνελόπης Γρ. Μπανιά. Υπήρξε μεγαλέμπορος με μεγάλο κατάστημα στον Πειραιά το 1915. Ο Φώτης και η Πηνελόπη είχαν τρία αγόρια : τον Δημήτρη, τον Αλέξανδρο και τον Γρηγόρη.
(Φωτο & Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Αρτινά Πρόσωπα και Παρέες | Σχολιάστε

ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ ΟΙ ΤΣΕΛΙΓΚΑΔΕΣ – ΑΠΟ ΤΑ ΛΙΒΑΔΙΑ ΩΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΑΚΗ

Δημοσιεύθηκε την 29 Ιουλίου 2021 από Anastasia Karra

————————–
“Από τα Λιβάδια ατενίζουμε την κορυφή του Σταυρού και μαγευόμαστε από το εκπληκτικό θέαμα. Ακερια η ορθοπλαγιά που ανεβαίνουμε ήταν ντυμένη στα λευκά από τα κοπάδια των νομάδων του χωριού, που το ένα πίσω από το άλλο, τραβούσαν για τις αετοκορφές ακολουθώντας τις πατημασιές των αιώνων. Αντιλαλούσαν τα πλάια, τ’ ανάρραχα και οι ρεματιές από τα βελάσματα, τα σαλαητά, τα αλυχτήματα, τα κουδούνια, τα χλιμιντρίσματα, τις συνομιλίες των ανδρών, τις χαρούμενες φωνές των κοριτσιών που συνόδευαν τα κοπάδια.
Μπροστά από το δικό μας πήγαινε το κοπάδι του Μήτσιου Σιαπλαούρα, που ξεκαλοκαίριαζε στο Στουρνάρι, προπορεύονταν τα πρόβατα του Γεράσιμου Τσιλιγιάννη που είχαν προορισμό την Περτούσα Μουτσιάρας (Αθαμανίας), πιο μπροστά ανέβαινε του Γιάννη Τσιλιγιάννη το κοπάδι που «έπιανε» την Παρεντέσια (Κακαρδίτσα), ενώ είχαν γείρει στο Σταυρό τα κοπάδια των Σταύρου Καρατζένη (Καλοχώραφο), Βασίλη Σιαπλαούρα (Κράλι Αθαμανίας), Τάκη Κάτσενου (Φτερσακκούλι), Μήτσιου και Βασίλη Ρίζου (Νεράιδα). Το δικό μας κοπάδι ακολουθούσαν τα πρόβατα των Τασηνικαίων, Μητρέλια και Μήτσου που άρμεγαν στους Οβορούς των Καραδημαίων, Νάσιου, Θοόδωρου, Βασίλη (Καλοχώραφο) και άλλων νομάδων του χωριού. Συνολικά ο αριθμός από τα γιδοπρόβατα ξεπερνούσε τις 15.000. Από τα Λιβάδια αρχίζει το Αλπικό τοπίο. Αποχαιρετάμε τα τελευταία έλατα και τραβάμε για τον Ανθρωπάκη. Τα κοπάδια ανεβαίνουν βόσκοντας και απλωμένα στις πλαγιές γι’ αυτό ο αδελφός μου αφήνει την «μπροσνέλα» κι έρχεται στα μετόπισθεν….”
(Πηγή : Άρθρο του Ν. Καρατζένη με τίτλο Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΝΟΜΑΔΩΝ ΣΤΙΣ ΒΟΥΝΟΚΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ, Ηπειρωτική Εταιρεία, τχ. 293, 2005)

Στη φωτογραφία “Κάθε κοπάδι πάει στη δική του στάνη”
(Φωτο του Κ. Μπαλάφα από το Λεύκωμα ΗΠΕΙΡΟΣ, Αθήνα, 2003) 

Δημοσιεύθηκε στη Ποιμενική Ζωή | Σχολιάστε

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΑΡΤΗΣ

Δημοσιεύθηκε την 28 Ιουλίου 2021 από Anastasia Karra

—————–
25 Απριλίου 1971, Δεύτερη μέρα του Πάσχα στη Νέα Σμύρνη. Τέλειωσαν τα εισιτήρια και έδιναν από προηγούμενους αγώνες. Λ. Σκούρας, Δ. Σιακούφης, Κ. Μπασιούκας σε τέλειο συνδυασμό!!!! Σκορ 1-1 Β’ Εθνική. Τί ζήσαμε θεέ μου!!!!! (Φωτο & σχόλιο Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Η ομάδα της Αναγέννησης | Σχολιάστε