———————
1955 : Μεταφορά πορτοκαλιών από την Άρτα στην αγορά της Νεάπολης Βοϊου Κοζανης. Ο κύριος κάτω δεξιά ήταν έμπορος από την Κοζάνη που φόρτωνε πορτοκάλια στην Άρτα , ονόματι Παγκαρλιώτας. Η φωτογραφία είναι από ανάρτηση του @Constantine Papaconstantinou στην ομάδα ”Παλιές φωτογραφίες Μακεδονίας και Θράκης”.
————-
Κι ήταν ευλογία Θεού στον κάμπο χτες
το μεγάλο δάσος των πορτοκαλιών
με τα λαμπερά χρυσόμηλά του.
Και χαρούμενος της Άρτας ο λαός
χαίρονταν των μόχτων του το βιος
τη χρυσή και σίγουρη σοδιά του….
Κι έπλαθε ο καθένας για τ’αυριανά
όνειρα γαλάζια φωτεινά………Ορέστης Λάσκος, 1948
*Κατά το 1774 έτος ήρχισεν η εν Άρτη εμφύτευσις των πορτοκαλαίων, λειμοναίων και νερατζών όπως εμφυτεύονται διά μισινίων……Ενθύμηση Ηγούμενου Κατωπαναγιάς Κωστάντιου
(Φώτο από αρχείο Α.Κ.)
——————
5/2/1956 : Χιόνια στην Άρτα (Φωτο από ιδιωτική συλλογή Ν.Ξ.)
———————–
Το λογότυπο της πρώτης εφημερίδας της Άρτας που εκδόθηκε για πρώτη φορά μετά την απελευθέρωση, τον Σεπτέμβριο του 1881, από τον Ιάκωβο Κάο, υπεύθυνο συντάκτη του τυπογραφείου. Η εφημερίδα ανήκε στον πολιτευτή Καραπάνο, τσιφλικά της περιοχής.
—————–
Φωτογραφία του 1897 : Αρχαίο μνημείο της Άρτας από την περιήγηση του HENRI TUROT όπως δημοσιεύτηκε στο Α’ τεύχος της εφημερίδας ” ΑΡΤΑ”
————————–
Στην προσπάθειά μου να συλλέξω διάφορες πληροφορίες διαδικτυακά, καθώς πολλά παλιά βιβλία δεν κυκλοφορούν πλέον ούτε καν σε παλαιοβιβλιοπωλεία, ανακάλυψα τον δικτυακό τόπο που είναι αφιερωμένος αποκλειστικά στο ιστορικό έργο του Δημ. Καρατζένη. Για όσους δεν τον γνωρίζουν, ο Δημήτρης Καρατζένης που γεννήθηκε στην Πράμαντα το 1904 ήταν δικηγόρος, πολιτικός και συγγραφέας. Υπηρέτησε σαν Βουλευτής Άρτας συνολικά 7 φορές. Ασχολήθηκε με την νεότερη ιστορία της Άρτας του 19ου αιώνα και έγραψε πολλά ιστορικά βιβλία. Η εξάντληση πολλών από τα δημοσιευμένα βιβλία του αλλά και η δυσχέρεια ανεύρεσης δεκάδων μικρότερων ή μεγαλύτερων μελετών, που έχουν δημοσιευθεί, κυρίως σε τοπικές εφημερίδες και περιοδικά, αποτέλεσαν την αφορμή για τη δημιουργία αυτού του δικτυακού τόπου προκειμένου να διευκολυνθεί η πρόσβαση σε αυτά και ενός νεωτέρου κοινού, που επιδεικνύει όμως την ίδια αγάπη για την Ιστορία της πατρίδας μας.
Το link: http://dimitrioskaratzenis.gr/
Η φωτογραφία είναι από τον ιστότοπο για τον συγγραφέα…
——————–
Το ποδήλατο και οι μοτοσυκλέτα ήταν πολύ αγαπητά μέσα μεταφοράς στην μεταπολεμική περίοδο στην Άρτα, κυρίως γιατί εξασφάλιζαν μια πιο γρήγορη διαδρομή των Αρτινών προς τα κτήματά τους, που τα επισκέπτονταν συχνά….Στη φωτογραφία ο έμπορος Λ. Μαστραπάς με έναν φίλο του στο δρόμο προς τα κτήματα στους Κεραμάτες…(Φωτο από συλλογή Α. Κ.)
……αλλά και με ποδήλατο για μια βόλτα στην πόλη( Φωτο από βιντεο Ν.Α. ΣΥΡΙΖΑ)
….η μια βόλτα με το ποδήλατο μέχρι το Γεφύρι (Φωτο απο βίντεο Ν.Α.ΣΥΡΙΖΑ)
Σίγουρα διαβάζοντας τον τίτλο, και με το κρύο που κάνει σήμερα, ο νους σας θα πήγε σε ένα ζεστό δωμάτιο με τα κούτσουρα να τριζοβολάνε στο τζάκι. Ωστόσο για τους ορεσίβιους Αρτινούς και δη τους Ραδοβυζινούς, η λέξη «κούτσουρο» είχε διττή σημασία
1. Μεγάλο κομμάτι από τον κορμό ή από χοντρό κλαδί δέντρου,
2. Ανύπαντρη θυγατέρα
Γράφει ο Λάμπρος Κασσελούρης στο βιβλίο του ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ (1980),
”….Η ετοιμασία της προίκας και η παντρειά μιας κοπέλας παρομοιάζονταν εκείνα τα χρόνια με την προσπάθεια που καταβάλλει ένας άνθρωπος για να κυλήσει μόνος του…..ένα μεγάλο κούτσουρο.Όταν ανταμώνονταν δυο πατεράδες από διαφορετικά χωριά και γνώριζε ο ένας ότι ο άλλος είχε κορίτσι της παντρειάς, μια από τις ερωτήσεις που του έκανε ήταν και τούτη: “ του κύλσις του κούτσουρου;….”Καταλάβαινε ο άλλος ότι τον ρωτούσε αν πάντρεψε το κορίτσι του και του απαντούσε ανάλογα. Και άγνωστοι όμως αν ήταν, όταν έπιαναν την κουβέντα ρωτούσε ο ένας τον άλλον : “Εχ’ςκούτσουρου για κύλ’μα;”. Αν ο άλλος του απαντούσε αρνητικά ο συνομιλητής του έλεγε: ” Τυχηρός είσι”. Αν του απαντούσε θετικά, ο άλλος του έλεγε: ”να σι βουηθήσει ου Θεός να του κυλύ’εις μι του καλό”.
Στα χωριά του κάμπου η παραπάνω περίπτωση παρομοιαζόταν με την προσπάθεια που καταβάλλει ένας φτωχός να βγάλει τα ….γραμμάτια που χρωστάει. Και ρωτούσαν οι καμπίσιοι: “το’βγαλις του γραμμάτιου;” ή “Εχ’ς γραμμάτιου;””
Κυρίες μου να νιώθουμε ευτυχισμένες που ζούμε στο σήμερα…..
Στη φωτογραφία ανύπαντρες Αρτινιές την εποχή του Μεσοπολέμου
—————————
Τηρώντας (από τον 6ο αιώνα) ένα αρχαίο έθιμο για καλοτυχία, κάθε Πρωτοχρονιά οι Αρτινοί κρεμούσαν στην πόρτα τους την μπότσκα όπως είναι η ονομασία στα Αρβανίτικα, την οποία διατηρούσαν καθ’ όλη τα διάρκεια της χρονιάς, αφού σύμφωνα με την παράδοση έτσι έβαζαν φραγμό στο κακό μάτι και τη γλωσσοφαγιά. Πίστευαν επίσης ότι διαθέτει μεγάλη ζωτική ενέργεια που μεταφέρεται στο χώρο. Συνήθως την ξερίζωναν από το λόφο της Περάνθης, επειδή όμως θα έπρεπε να είναι η ρίζα της εντελώς ανέπαφη, δηλαδή να ξεριζωθεί ατόφια, με τα μουστάκια της (ρίζες ) πολλοί προτιμούσαν να την αγοράζουν τις παραμονές του νέου χρόνου από τη Λαική.
Αγιοβασιλίτσα ονομάζεται σε πολλά μέρη της Ελλάδας το φυτό με το επίσημο όνομα Oυργινία η θαλάσσια (Urginea maritima). Ονομάζεται επίσης και ασκελετούρα, σκυλοκρομμύδα, μποτσίκι ή ασκύλα. Οι αρχαίοι Έλληνες την χρησιμοποιούσαν ως σύμβολο της αναγέννησης καθώς συμβολίζει το «ξανάνιωμα» επειδή δεν χρειάζεται νερό για να βλαστήσει, ούτε και να φυτευτεί.
Η αγιοβασιλίτσα φυτρώνει σε παραθαλάσσιες περιοχές μέχρι 1200 περίπου μέτρα συνήθως σε ηλιαζόμενα ,βραχώδη εδάφη με λιγοστή υγρασία και σε περιοχές που έχουν υποβαθμιστεί και που έχουν υποστεί ερημοποίηση. Πολλαπλασιάζεται με σπόρο και με βολβούς που παράγει το μητρικό φυτό.Όμως αρκετοί πληθυσμοί κινδυνεύουν με εξαφάνιση λόγω του μαζέματος τόσο από νοικοκυρές όσο και από μικροπωλητές για να το πουλήσουν την περίοδο της πρωτοχρονιάς.
