Ένας σημαντικός τόμος με κτήρια από όλη την Ελλάδα τα οποία χτίσθηκαν ή χτίζονταν την περίοδο μετά το 1950, είναι και το “Σύγχρονος Οικοδομική – Modern art of Building, 1962” . Μια από τις 300 περίπου φωτογραφίες του τόμου απεικονίζει και το νεόδμητο Ξενία Άρτης.
Μια πολύ όμορφη φωτογραφία με δείγματα ντόπιας αρχιτεκτονικής στο χωριό Ζυγός Άρτης, που αναρτήθηκε από την κ. Κατερίνα Λιόλιου στην ομώνυμη σελίδα του χωριού. Μπορείτε να δείτε όλο το άλμπουμ με τίτλο “Οι πέτρες που μιλάνε…” στο λινκ https://www.facebook.com/groups/112705305415627/permalink/7989513464401399/
Στη γωνία των οδών Σκουφά και Κουμουνδούρου βρίσκονταν το καφενείο του Θωμά Κοντοχρήστου, στέκι κυρίως των Μελισσουργιωτών , ένα σημείο που το έχουν απαθανατίσει πολλοί στα έργα τους, όπως οι ζωγράφοι Βαφιάς και Τσιρογιάννης και ο χαράκτης Δ. Τσιρογιάννης. Στη φωτογραφία το καφενείο στα τέλη της δεκαετίας του ’80. (Φωτο από προσωπική συλλογή).
Μπορείτε να δείτε το χαρακτικό – ξυλογραφία του Δ. Τσιρογιάννη στο λινκ https://doxesdespotatou.com/dimitris-tsirogiannis/
Ο αρωματοπώλης Νώντας Κουρκούμπας στο καπηλειό της γειτονιάς κάποια χρονιά μεταξύ 1960 – 1965. Πρόκειται για την ποτοποιία Γεωργίου Κεχαγιά που βρισκόταν κοντά στο κατάστημα Κουρκούμπα. Ο κύριος που σερβίρει είναι ο υπάλληλος της ποτοποιίας Μενέλαος Κυρίτσης.(Η φωτογραφία είναι από το αρχείο της κ. Αναστασίας Χαλάστρα – Καρατσώλη)
Το στενάκι στη διασταύρωση των οδών Σκουφά και Παντοκράτορα την δεκαετία του ’70. Στην αρχή του δρόμου, αριστερά, το μαγαζί που είχαν οι αδελφοί Τζίμα, γνωστό σαν “Τα Τζιμάκια”. Δεξιά το καφενείο – καπηλειό του Κοντοχρήστου και στο βάθος το ξενοδοχείο ύπνου του Ζέρβα. Στο ισόγειο την δεκαετία του ’80, λειτούργησε η θρυλική παμπ της Άρτας “Time Out”, του Θανάση (Νάσιου) Τρομπούκη ή “Πινέζα”, με τον υπέροχο μικρό κήπο στο πίσω μέρος. Το κτίριο στέκει όρθιο μέχρι σήμερα. (Η φωτογραφία είναι από το αρχείο του ζωγράφου Α. Τσιρογιάννη, όπως δημοσιεύτηκε από τον κ. Στάθη Μπαρτζώκα στο ιστολόγιό του στο φβ).
Μπορείτε να δείτε επίσης παλιά σπίτια στην οδό Κουμουνδούρου στο λινκ https://doxesdespotatou.com/laika-spitia-stin-koymoyndoyroy/
Τα σημεία ελέγχου (posto di blocco) στην διάρκεια της Ιταλο – γερμανικής κατοχής, ήταν ένας σταθμός ή ένας χώρος όπου οι περαστικοί και τα οχήματα σταματούσαν υποχρεωτικά για ελέγχους από τις δυνάμεις επιβολής του νόμου ή τις στρατιωτικές δυνάμεις κατοχής. Συνήθως βρίσκονταν στην είσοδο και την έξοδο των πόλεων και σε δρόμους ευρείας κυκλοφορίας.
Στη φωτογραφία “Δίπλα στον Έλληνα χωροφύλακα στο “μπλόκο”, ο Γερμανός στρατιώτης, σε κάποιο νομό της Ελλάδας. Τέτοια “μπλόκα” υπήρχαν σε όλες τις πόλεις” από το Λεύκωμα ΚΑΤΟΧΗ του Κώστα Παράσχου, Αθήνα, 1974)
Μιά απ’ τίς πρώτες ενέργειες των Γερμανών, καί τυπικά πλέον, κατακτητών, ήταν ή μετονομασία κεντρικών δρόμων των πόλεων της Ελλάδας. Διαβάζουμε σχετικά, για την πόλη της Άρτας, σε άρθρο του Γ. Μ. Καρατσιώλη στο περιοδικό ΣΚΟΥΦΑΣ :
«Γράφω τις πρόχειρες (αρχικές) γραμμές αύτού εδώ του κειμένου, κάποιες σημειώσεις στό τραπέζι του καφενείου « Ό Κακαβάς», έχοντας άκριβώς απέναντι μου τό χώρο του σπιτιού μας, τού σπιτιού τών γονέων μου, όπου γεννήθηκα καί ό όποιος βρίσκεται στήν κεντρικό οδό «Σκουφά» καί Νόρμαν, εντελώς δέ πλάι μου τήν οδό Καραϊσκάκη, δυό δρόμους τής μικρής μας -τότε- πόλης με ιστορικά ονόματα πρωτεργατών καί ήρώων τής Μεγάλης Ελληνικής Επανάστασης · δυό δρόμους πού σημάδεψαν ολόκληρη τήν παιδική μας ζωή.
Αυτοί οί δύο δρόμοι είναι οί μόνοι απ’ ολόκληρη τήν πόλη τής Άρτας, πού στά χρόνια τής πικρής σκλαβιάς καί πιό συγκεκριμένα στά χρόνια τής γερμανικής κατοχής, άλλαξαν όνομα καί μετονομάστηκαν απ’ τούς κατακτητές σέ Wienerstrasse (οδός Βιέννης) ό πρώτος καί σέ Kolnstrasse (οδός Κολωνίας) ό δεύτερος αμέσως μέ τήν είσοδό τους στήν Άρτα τό φθινόπωρο του ’43.
Μαζί μέ τούς δρόμους αυτούς απόχτησαν ένα όνομα, μέχρι καί τήν άπελευθέρωση, δηλ. ενα άκριβώς χρόνο μετά (τό φθινόπωρο του ’44) καί δύο άκόμη, ανώνυμες ώς τότε -άν καί πολύ κεντρικές- πλατείες· ή πλατεία του «Κακαβά» πού ονομάστηκε Schillerplatz (Σίλλερπλάτς, πλατεία Σίλλερ, από τό όνομα του μεγάλου ποιητή), καί ή πλατεία δίπλα στό «Μονοπλειό» μπροστά στό κτίριο όπου ή σημερινή «Τράπεζα Πίστεως» – οικία Μάτσου, στήν οποία έδωσαν το όνομα Goetheplatz (Γκαίτεπλάτς, πλατεία Γκαΐτε) γιά νά τιμήσουν, καί πάλι, ένα άλλο κορυφαίο Γερμανό ποιητή· τόν Γκαΐτε.
Όλα αυτά έγιναν, προφανέστατα μέ σκοπό τέτοιο, ώστε τίποτε νά μήν θυμίζει τόν μεγάλο ξεσηκωμό του ’21, στόν όποιο πρωτοστάτησαν δύο μεγάλοι αρτινοί αγωνιστές· ό πρωτεργάτης τής Επανάστασης Νικόλαος Σκουφάς (γεννημένος στό Κομπότι) καί ό πολέμαρχος Γεώργιος Καραϊσκάκης (γεννημένος στήν Σκουληκαριά). Γι’ αυτό κι’ ήταν δυό δρόμοι (καί μόνο αυτοί καί κανείς άλλος, όπως καί καμιά άλλη πλατεία σ’ ολόκληρη τήν πόλη), πού άλλαξαν όνομα ή άπόκτησαν, γιά πρώτη φορά καί γιά λίγο, κάποια ονομασία….” (Πηγή : Άρθρο του Γ. Μ. Καρατσιώλη με τίτλο Η WIENERSTRASSE ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ, Περιοδικό ΣΚΟΥΦΑΣ, τχ. 97, Άρτα, 2004)
Στη φωτογραφία “Πινακίδα με την γερμανική μετονομασία του κεντρικού δρόμου της Βέροιας” από το Λεύκωμα ΚΑΤΟΧΗ του Κώστα Παράσχου, Αθήνα, 1974)
Όπως διαβάσαμε στο ημερολόγιο του Παντελή Κωτσάκη, στις 11 Φεβρουαρίου του 1943, μια επιτροπή του ΕΑΜ Τζουμέρκων, αποτελούμενη από τους Παπαδήμο, Αναγνωστάκη και Μαλτέζο μαζί με 100 άντρες, έφτασαν στο Μεσόπυργο για να συναντήσουν τους Άγγλους και να συζητήσουν τα πλαίσια μιας συνεργασίας των δυο απελευθερωτικών ομάδων στην περιοχή : του ΕΑΜ και του ΕΔΕΣ.
Η συζήτηση δεν κατέληξε πουθενά κι έτσι χάθηκε μια πολύτιμη ευκαιρία οι δυο οργανώσεις να συνεργαστούν για την απελευθέρωση από τους κατακτητές. Το γεγονός αυτό της συνεργασίας του ΕΑΜ με τον ΕΔΕΣ στην περιοχή της Άρτας έχει μάλλον υποβαθμιστεί στις διηγήσεις όσων έλαβαν μέρος στη σχετική συζήτηση παρ’ όλο που αν, κατά την ταπεινή μας άποψη, είχε ευοδωθεί η συνεργασία, η περιοχή μας δεν θα είχε υποφέρει από τις συνέπειες που όλοι γνωρίζουμε. Θεωρήσαμε ιδιαίτερα σημαντικό να αναφέρουμε κάποιες από τις μαρτυρίες σχετικά με το γεγονός : του Γ. Αναγνωστάκη που ήταν μέλος της επιτροπής, του Ν. Κοσσυβάκη και του Α. Κουτσούκαλη ο οποίος κάνει αναφορές και στα γραφόμενα των Πυρομάγλου, Έντυ Μάγιερς και Κρις Γουντχάουζ σχετικά με το γεγονός. Νομίζουμε ότι διαβάζοντάς τες, ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του…..(Πηγές : 1. 40 ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΕΛΑΣ, Γ. Αναγνωστάκης, Αθήνα, 1980 – 2. Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΑΡΤΑΣ, 1940 – 1945, Α. Κουτσούκαλης, Αθήνα, 1983 και 3. Η ΤΡΙΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, Ν. Κοσσυβάκης, Αθήνα, 2001)
Στις φωτογραφίες τα σχετικά αποσπάσματα από τα βιβλία του Γ. Αναγνωστάκη (Φωτο 1, 2) και Ν. Κοσσυβάκη (Φωτο 3).
Το απόσπασμα από το βιβλίο του Α. Κουτσούκαλη μπορείτε να το διαβάσετε στο λινκ https://doxesdespotatou.com/wp-content/uploads/2024/05/ΜΑΡΤΥΡΙΑ-ΚΟΥΤΣΟΥΚΑΛΗ-ΓΙΑ-ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ-ΕΑΜ-ΜΑΓΙΕΡΣ-11-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ-1943.pdf
Μαρτυρία Ν. Κοσσυβάκη…
12-2-43
ΤΟ ΠΡΩΙ ΑΝΑΧΩΡΕΙ Η ΟΜΑΣ ΤΟΥ ΑΓΟΡΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΒΟΥΛΓΑΡΕΛΙ ΠΑΡΑΜΕΙΝΑΝΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΟΡΟΥ ΙΝΑ ΛΑΒΗ ΟΔΗΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΤΟΛΑΣ. ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΑΣ ΤΖΟΥΜΕΡΚΩΝ ΠΡΟ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΕΙΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΕΤΑΝΕΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΤΟΝ EDDIE ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥΣ,ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ. ΜΕΤΑ ΕΠΗΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΚΡΟΤΑΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΙΣ ΑΥΤΩΝ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΓΓΛΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΞΙΩΣΑΝ ΙΝΑ ΤΟΥΣ ΧΟΡΗΓΗΘΗ ΟΠΛΙΣΜΟΣ, ΙΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΝ ΓΕΝΕΙ ΕΝΙΣΧΥΣΙΣ. ΠΟΛΥΩΡΟΣ ΦΛΥΑΡΙΑ. ΔΗΛΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΣ Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΖΕΡΒΑΝ ΚΛΠ. ΜΕΤΑ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟΝ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΕΚΑΜΕ ΔΡΙΜΥΤΑΤΗΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΔΕΙΧΘΕΙΣΑΝ ΑΣΕΒΕΙΑΝ ΤΩΝ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΕΥΤΟΥΝ ΠΡΩΤΟΝ ΩΣ ΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΔΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΥΣ. ΕΠΗΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΚΡΑ ΣΥΖΗΤΗΣΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ ΩΜΟΛΟΓΗΣΕΝ ΟΤΙ ΤΟ Ε.Α.Μ. ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ. ΠΑΡΙΣΤΑΝΤΟ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΙΝ Ο ΜΑΤΖΟΥΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΟΡΟΣ.
13-2-43
ΤΗΝ 9ην ΩΡΑΝ ΑΝΑΧΩΡΕΙ ΤΟ ΤΜΗΜΑ Ε.Α.Μ. ΑΡΤΗΣ. ΤΗΝ 11,30΄ ΑΝΑΧΩΡΟΥΜΕΝ ΔΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΝ ΚΟΛΟΒΑΙΩΝ, ΟΠΟΥ ΕΙΜΕΘΑ ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΙ. ΕΚΕΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΑΛΑΜΟΥΡΑΣ -ΤΟΠΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ ΤΗΣ ΑΝΩ ΚΑΛΕΝΤΙΝΗΣ. ΕΠΙΣΗΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΑΙ ΑΝΤΑΡΤΑΙ ΠΡΟΣ ΚΑΤΑΤΑΞΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΤΑΝ ΚΑΙ ΜΑΖΥ ΤΟΥΣ ΗΤΟ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΑΥΤΟΜΟΛΟΣ ΙΤΑΛΟΣ. Ο ΚΟΛΟΒΟΣ ΜΑΣ ΠΕΡΙΠΟΙΗΘΗΚΕ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ._
14-2-43
ΤΗΝ 10ην ΩΡΑΝ ΑΝΑΧΩΡΟΥΜΕΝ ΑΠΟ ΚΟΛΟΒΟΝ ΓΕΩΡ. ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΕΣΟΠΥΡΓΟΝ ΤΗΝ 11,30΄ ΩΡΑΝ.ΤΗΝ 13,10΄ ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΕΡΜΗΣ (πρόκειται για τον Βασίλη Πριόβολο) ΤΟΥ Ε.Α.Μ. ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΕΩΣ ΤΗΝ 18,00΄ ΩΡΑΝ ΕΠΙ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΥΝΑΤΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΝ ΣΕ ΚΑΜΜΙΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ._
15-2-43
ΤΗΝ 12,10΄ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΝΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΚΑΡΕΤΣΙ ΟΤΙ ΙΤΑΛΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΝΕΒΟΥΝ ΣΤΙΣ ΟΡΕΙΝΕΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ. ΑΜΕΣΩΣ ΑΝΑΧΩΡΟΥΜΕΝ ΔΙ ΑΥΛΑΚΙ ΟΠΟΥ ΦΘΑΝΟΜΕΝ ΤΗΝ 16,15΄.ΕΚΕΙΘΕΝ ΔΙΑ ΒΡΟΒΙΑΝΑ ΟΠΟΥ ΦΘΑΝΟΜΕΝ ΤΗΝ 20,30΄ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΟΜΕΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΣΩΜΕΝ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑΝ ΜΑΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗΝ. ΤΗΝ 23,30΄ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΝ ΟΤΙ Η ΜΕΤΑΔΟΘΕΙΣΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΑΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΙΤΑΛΩΝ ΗΤΟ ΑΝΑΚΡΙΒΗΣ._
Στη φωτογραφία “Από αριστερά Αρ. Γερακιανάκης, Ν. Χατζηδάκης, Μ. Μυριδάκης, Δ. Γαλάνης, Ι. Παπαδάκης, Π. Κωτσάκης, Χρ. Αντωνογιαννάκης” από το σπουδαίο αρχείο του κ. Γιώργου Σιούλα.
“Το γενεαλογικό δένδρο της οικογένειας Ρίγγα φέρει τις ρίζες του από τα Πράμαντα στα Αθαμανικά Όρη (Τζουμέρκα), όπου λόγω γενικευμένων αναταραχών την εποχή του Αλή Πασά σε ολόκληρη την Ήπειρο (1803-1820), το μεγαλύτερο μέρος της διέφυγε κυρίως στην Κέρκυρα και τη λοιπή Δυτική Ελλάδα (Παραμυθιά, Άρτα κ.ά.).
Ένα κλαρί από το πολύκλωνο δένδρο της οικογένειας εγκαταστάθηκε στην Παραμυθιά, με γενάρχη τον Κωνσταντίνο Ρίγγα, ο οποίος είχε τέσσερις (4) γιους : τον Αθανάσιο, το Νικόλαο, το Δημήτριο και τον Ιωάννη. Ο Αθανάσιος υπήρξε ο πατέρας των αδελφών Γεωργίου και Δημητρίου, με δαπάνες των οποίων κατασκευάσθηκε το “Aρχoντικό Ρίγγα”.
Ήταν 21 Ιουνίου 1872, όταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή και εγκαινιάσθηκε το εν λόγω μεγαλοπρεπές Αρχοντικό, όπως προκύπτει από την πέτρινη επιγραφή που βρίσκεται πάνω από την κεντρική είσοδο του κτιρίου.
Οι αδελφοί Γεώργιος και Δημήτριος Ρίγγας υπήρξαν βιοτέχνες του τότε φημισμένου «μπάτζου» της Παραμυθιάς, ένα είδος σκληρού λευκού τυριού, παράλληλα όμως ασχολούνταν με το γενικό εμπόριο προϊόντων της περιοχής τα οποία εξήγαγαν στην Ιταλία, συνεργαζόμενοι με εμπορικούς οίκους κυρίως της Τεργέστης και της Βενετίας. Πιο συγκεκριμένα τα προϊόντα που εξήγαγαν εκτός του «μπάτζου», ήταν φύλλα δάφνης ως καρύκευμα, ριζάρι και χρυσόξυλο (ονομαστό στην Ήπειρο ως «τσιρμιτζέλα») φυτά που ευδοκιμούσαν στην περιοχή και η σκόνη τους (πορφυρή και χρυσοκίτρινη αντίστοιχα) χρησιμοποιούνταν για τη βαφή των βενετσιάνικων υφασμάτων και ενδυμάτων.
Στοιχεία ανάδειξης της ιστορικής μνήμης, αποτελούν οι σημειώσεις στο ημερολόγιο του φημισμένου φωτογράφου Fred Boissonnas, βάσει των οποίων το 1913 στο γειτονικό του “Αρχοντικού Ρίγγα” κτίριο, φιλοξενήθηκαν ο ίδιος και συνοδοί της αποστολής του, η οποία χρηματοδοτήθηκε από την τότε ελληνική κυβέρνηση με σκοπό τη φωτογραφική αποτύπωση των απελευθερωμένων περιοχών της Ηπείρου και της Μακεδονίας, μετά τους βαλκανικούς πολέμους. Το εν λόγω επίσης μεγαλοπρεπές αρχοντικό (σήμερα δεν υφίσταται), ανήκε στους υιούς του Νικολάου Ρίγγα, Παναγιώτη και Γεώργιο (Δήμαρχος Παραμυθιάς εκείνη την εποχή).….” (Περισσότερες πληροφορίες για την ιστορία του αρχοντικού Ρίγγα, μπορείτε να διαβάσετε εδώ )
Ο Fred Boissonnas μας άφησε τρεις φωτογραφίες που απεικονίζουν μέλη της οικογένειας Ρίγγα και το αρχοντικό τους στην Παραμυθιά, το 1913.
