Δόξες Αγήραντες του Δεσποτάτου

“….Τέλος, η μεγάλη μέρα της γιορτής για την αναχώρησή μας ήταν και η πιο πλούσια από πλευράς διατροφής, αφού καλούσαν τσοπάνηδες κοντοχωριανούς από τα Ρετσιανά και μας έψηναν αρνιά στη σούβλα. Οι επισκέπτες μας έφερναν μπόλικα κεράσματα, γλυκά και άλλα μικροδωράκια, κι εμείς βάζαμε τα δυνατά μας στη γιορτή να τους ευχαριστήσουμε ανάλογα και να ξεχωρίσει η ομάδα μας, είτε με τον ύμνο της, είτε με την εφημερίδα της, που την είχαμε συντάξει όλοι μας με μεγάλη φροντίδα και κόπο.

Μετά απ’ αυτά πηγαίναμε μια κοντινή εκδρομή με τον καρνάβαλο του Μάνταλου στα γύρω χωριά, είτε στη Μεγαλόχαρη, είτε στις Πηγές για μια τουριστική εξερεύνηση και να συναντήσουν οι χωρικοί νέο κόσμο, που σπάνια είχαν την ευκαιρία να δουν να επισκέπτεται το χωριό τους.

Αλλά όταν ερχόταν η μέρα της αναχώρησης, τότε μας έπιανε μια βαριά μελαγχολία που θα κρατούσε μέρες, γιατί δεν είχαμε άλλες τέτοιες ευκαιρίες εκείνα τα χρόνια της μεγάλης φτώχειας, να ξεφεύγουμε από την πόλη και να ζούμε λίγο διαφορετικά. Αφού μια φορά που μας πήγαν σε κατασκήνωση της Πρόνοιας στον Παντοκράτορα της Πρέβεζας, νομίζαμε ότι είχαμε πάει στην άλλη άκρη του κόσμου κι ας ήταν μόνο μια ώρα από την Άρτα. Ούτε καν στη θάλασσα μπορούσαμε να πηγαίνουμε γιατί τα έξοδα ήταν πολλά με το λεωφορείο και τέτοιες πολυτέλειες δεν τολμούσαμε ούτε καν να τις σκεφτούμε, πόσο μάλλον να τις ξεστομίσουμε στον πατέρα μας.

Αφού ξεστήναμε και διπλώναμε τις σκηνές, φορτώναμε τα πράγματά μας στο λεωφορείο του Μάνταλου, αφού μόνο αυτό υπήρχε τότε για το δρομολόγιο αυτό και μπαίναμε να πιάσουμε τις θέσεις μας. Παρά τις μεγάλες προσπάθειες του αρχηγού της κατασκήνωσης να τραγουδήσουμε όσα μας είχε μάθει, δεν μπορούσε να μας παρασύρει με τον ενθουσιασμό του και νωχελικά τραγουδούσαμε μόνο το γνωστό μας «τα περάσαμ’ όμορφα, όμορφα, όμορφα….». Αλλά στο μυαλό μας υπήρχε πάντα η σκέψη για την επόμενη κατασκήνωση και περιμέναμε με μεγάλη ανυπομονησία  να έρθει ο άλλος Ιούλιος για να ξαναπάμε στην κατασκήνωση στις Κρανιές, που αντιπροσώπευε για μας τον κόσμο όλο….” (Πηγή : ΤΟ ΞΥΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, Ελευθέριος Α. Τσιρώνης, Πάτρα, 2018)

Στη φωτογραφία “Αναμνηστική φωτογραφία από τις Κρανιές, την δεκαετία του ’80”. Στο κέντρο ο τότε Μητροπολίτης Άρτης Ιγνάτιος. (Φωτο από αρχείο Αλέξη Τσοβίλη)

Μια ακόμη αναμνηστική φωτογραφία από την κατασκήνωση στους Αγίους Αποστόλους Πρεβέζης, που φιλοξένησε πολλά Αρτηνόπουλα, με μαθητές και δασκάλους και προσωπικό, από τη δεκαετία του ’70. (Φωτο από αρχείο Αικατερίνης (Κατίνας) Νικολάου – Κούτσικου)

Για την καλοκαιρινή κατασκήνωση στο Βουργαρέλι έχουμε ήδη αναρτήσει κάποιες φωτογραφίες, ακόμη και από τη δεκαετία του ’50, όταν τότε οι μαθητές έμεναν σε σκηνές, τις οποίες μπορείτε να αναζητήσετε στη σελίδα μας.

Αργότερα κτίστηκαν θάλαμοι στους οποίους δόθηκαν ονόματα ηρώων. Μπροστά σε έναν τέτοιο θάλαμο με την ονομασία “Γ. Καραισκάκης”, και μια μικρογραφία του Γεφυριού της Άρτας, είναι και η παρακάτω φωτογραφία από τις αρχές της δεκαετίας του ’70. Πρώτος αριστερά ο Δημήτρης Λάκκας και δεύτερος ο Νίκος Νικολάου. (Φωτο από αρχείο Αικατερίνης (Κατίνας) Νικολάου – Κούτσικου)

“……Όταν ερχόταν το βραδάκι, τρέχαμε στην κυρά – Φώτω τη μαγείρισα,να μας εφοδιάσει με λαδάκι τα φαναράκια, ένα για κάθε ομάδα και τα πηγαίναμε στη σκηνή όπου τα κρεμούσαμε στον μπροστινό στύλο, για να έχουμε ένα στοιχειώδη φωτισμό και να βρίσκουμε τα πράγματά μας και τα κρεββάτια μας. Ο Ομαδάρχης έπιανε πάντα την πρώτη δεξιά θέση μπαίνοντας στη σκηνή και οι άλλοι τοποθετούσαμε τα κρεββάτια μας σύμφωνα με τις φιλίες και τις προτιμήσεις μας.

Ο βραδυνός ύπνος ήταν μια αξέχαστη εμπειρία, αφού έπρεπε να προμηθευτούμε πρώτα νερό με ένα μεγάλο πλαστικό δοχείο, να γεμίσουμε τη φορητή νιπτήρα της ομάδας μας και να πλύνουμε τα δόντια μας και να πάμε γρήγορα στην τουαλέτα. Θα χτυπούσε σιωπητήριο στις 10και ο αρχηγός δεν επέτρεπε για λόγους ασφαλείας να κυκλοφορεί κανένας έξω, γιατί είχε πηχτό σκοτάδι και ο παραβάτης θα είχε να αντιμετωπίσει τιμωρία στην πρωινή γυμναστική, κάνοντας επιπλέον γύρους στο γήπεδο…….

Τα πρωινά, μετά το εγερτήριο, τρέχαμε στο γήπεδο, κάτω από τη δημοσιά, για την πρωινή γυμναστική και στη συνέχεια, μετά την ατομική μας γυμναστική, πηγαίναμε στη μεγάλη τραπεζαρία, για πρωινό ρόφημα. Μετά γινόταν η έπαρση της σημαίας και ανακοινώνονταν από τον Αρχηγό το ημερήσιο πρόγραμμα. Άλλοτε πηγαίναμε κοντινές εκδρομές, κάνοντας ορειβασία, άλλοτε κρυβόμασταν μέσα σε σκιερά μέρη για να αποφύγουμε την καλοκαιρινή κάψα, κάνοντας προετοιμασία για να μάθουμε τον ύμνο της ομάδας μας και άλλοτε συζητώντας για τις εργασίες που είχαμε αναλάβει όλοι να παρουσιάσουμε στη μεγάλη αποχαιρετιστήρια γιορτή : άλλος ποίημα, άλλος ένα μικρό κείμενο ή τραγούδι ή κάποιο σατυρικό κείμενο κατά προτίμηση για την κυρά – φώτω και τον αγαπητό σε όλους Κώστα Δέλτα, που ήταν μια χαρακτηριστική φιγούρα της κατασκήνωσης  με τον τεράστιο σωματότυπό του.  Εδώ ο βασικός συγγραφέας  και παρουσιαστής της σάτιρας  σχετικά με τον Κώστα δεν ήτα άλλος από το φίλο μου, τον Αριστείδη Λαυρέτζο, που ήταν μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης και καλλιτεχνικής δημιουργίας και  έκανε όλους μας να δακρύζουμε από το γέλιο. Χαρακτηριστική ήταν η αναφορά του στο κατέβασμα του λόφου από τον Κώστα Δέλτα, που έλεγε ότι «….σαν ροβόλαγε ο Κώστας απ’ την κορφή. Τον έτρεμε το βουνό και όλη η γύρω περιοχή»!

Πολλές μέρες στην κατασκήνωση αφιερώνονταν σε διαγωνισμούς γνώσεων, κουίζ γεωγραφίας και ιστορίας όπου βάζαμε τα δυνατά μας όλοι για να κερδίσουμε, γιατί το βραβείο  θα ήταν ή ένα μεγάλο κουτί πατρινά λουκούμια ή βανίλια  ή απαλλαγή για μια μέρα της ομάδας μας από το καθάρισμα της κυρά – Καλλιόπης, όπως στο στρατό. Αλλά και το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου με έπαθλο ένα κύπελλο και μια αναμνηστική φωτογραφία ήταν μια σπουδαία δραστηριότητα που μας ανέβαζε την αδρεναλίνη  στα ύψη, αφού ο μεγάλος τελικός θα ήταν από τις καλύτερες ευκαιρίες για διάκριση και ικανοποίηση και θα καταγράφονταν σαν μια από τις καλύτερες αναμνήσεις μας……..” (Πηγή : ΤΟ ΞΥΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, Ελευθέριος Α. Τσιρώνης, Πάτρα, 2018)

Η φωτογραφία από κάποια ορειβατική εκδρομή στην κατασκήνωση στις Κρανιές στις αρχές της δεκαετίας του ’80. (Φωτο από αρχείο Αλέξη Τσοβίλη)