Ο Πατέρας Ιάκωβος δεύτερος από αριστερά), και δίπλα του ο παπα-Μπάκιας, στη Μονή Αγίας Φανερωμένης στην Άρτα με τον Μητροπολίτη Ιγνάτιο και μαθητές του Οικοτροφείου Άρτης. Μπροστά του η κ. Ελένη Καμενίδου ευεργέτης του Οικοτροφείου. (Πηγή : https://www.imartis.gr/
Αναμνηστική φωτογραφία από την κατασκήνωση στις Κρανιές. Πρώτος δεξιά ο Πατέρας Ιάκωβος και στη έση ο Μητροπολίτης Άρτης Ιγνάτιος. (Πηγή : https://www.imartis.gr/)
Ήταν αρχές Ιουλίου και οι προετοιμασίες στο Οικοτροφείο Αρρένων της Μητρόπολης στη Φανερωμένη έδιναν κι έπαιρναν για την οργάνωση της πρώτης καλοκαιρινής κατασκήνωσης στις Κρανιές, λίγο πιο δω από τον Ξηρόκαμπο και λίγο πιο πριν από το Αστροχώρι.
Εγώ κι ο αδελφός μου που ήμασταν γειτονόπουλα, είχαμε εξασφαλίσει το δικαίωμα συμμετοχής με μια μικρή οικονομική επιβάρυνση του πατέρα μας. Αφού αγοράσαμε από ένα κρεβάτι πάνινο…εκστρατείας και τα απαραίτητα είδη πρώτης ανάγκης, σύμφωνα με τη λίστα που μας είχε ετοιμάσει ο αρχηγός της κατασκήνωσης, ο Γιώργος Ευθυμίου ο δάσκαλος, όπως πλαστικό κύπελλο, μαχαίρι, πιρούνι και κουτάλι, οδοντόβουρτσα και οδοντόκρεμα, τα σεντόνια και τις κουβέρτες μας, φακό για τη νύχτα (ηλεκτρικό ρεύμα δεν υπήρχε), σαπούνι και πετσέτες, τα φορτωθήκαμε στην πλάτη και κινήσαμε τη μέρα της αναχώρησης για το ραντεβού με το λεωφορείο του Αντρέα του Μάνταλου.
Στον Άη-Γιάννη, στο μεγάλο προαύλιο είχαν αρχίσει να καταφθάνουν οι συνταξιδιώτες, φίλοι και συμμαθητές με τα μπογαλάκια τους ο καθένας…….
Το φόρτωμα στην οροφή του λεωφορείου ήταν πραγματική γιορτή αφού ο βοηθός του οδηγού πέταγε με τέχνη από το δρόμο στον Αντρέα το Μάνταλο που είχε ανεβεί με την ειδική σκάλα του λεωφορείου στην οροφή του, και έπιανε κάθε σακούλι ή βαλίτσα και την τακτοποιούσε με ειδικό τρόπο, ώστε να χωρέσουν όλα τα μπαγκάζια μας και μετά πέρναγε και από πάνω τους ένα μεγάλο πλαστικό κάλυμμα και το έδενε με χοντρά σκοινιά….
Αφού γίνονταν η καταμέτρηση από τον αρχηγό, πρώτος έμπαινε στο λεωφορείο ο πατήρ Ιάκωβος, μετά απ’ αυτόν ο πατήρ Αλέξανδρος και τρίτος ο πατήρ Ιγνάτιος, ο νεότερος στην ηλικία. Μετά ακολουθούσε η μαγείρισσα, η κυρά-Φώτω, με το μόνιμο γέλιο στα χείλη και τα πειράγματα στα παιδιά του Οικοτροφείου, που τα γνώριζε περισσότερο, αφού ήταν και η βασική μαγείρισσα στο ίδρυμα αυτό.
Με γέλια τραγούδια και χαρές, φτάναμε μετά από μια δύσκολη και κουραστική διαδρομή, κατασκονισμένοι και αγνώριστοι, αφού είχαμε….κιτρινίσει από τη χαρακτηριστική σκόνη του δρόμου, στις Κρανιές, που ήταν ο προορισμός μας, η αρχή μιας υπέροχης εικοσαήμερης περιπέτειας μέσα στα έλατα και τις φτέρες.
Μετ’α στηνόμασταν στη σειρά κατά ομάδες αφού είχαμε μοιραστεί ανάλογα με την ηλικία και έτσι χωριζόμουν από τον αδελφό μου, που ήταν σε άλλη μεγαλύτερη ομάδα παιδιών… Ανηφορίζαμε προς την προκαθορισμένη θέση της ομάδας μας, όπου θα στήναμε όλοι μαζί με την καθοδήγηση του ομαδάρχη μας μια τεράστια στρατιωτική σκηνή, χωρητικότητας δέκα ή δώδεκα ατόμων, και θα τοποθετούσαμε τα κρεβάτια μας, ώστε να ακολουθήσουμε με θρησκευτική ευλάβεια και στρατιωτική πειθαρχία το πρόγραμμα της κατασκήνωσης και να ξεκουραστούμε λίγο, μέχρι την ώρα διανομής του πρώτου πρόχειρου γεύματος.
Το απόγευμα όμως είχαμε στο πρόγραμμα την προστασία μας από τις ξαφνικές μπόρες του απομεσήμερου και έπρεπε να πάρουμε τα φτυάρια μας και να ανοίξουμε γύρω από τη σκηνή μας μεγάλα αυλάκια ώστε να φεύγει το νερό και να μη μας πνίξει.
Πράγματι, αμέσως μετά την τακτοποίηση των κρεββατιών μας, άρχισαν οι αστραπές και τα μπουμπουνητά και μας τρόμαξαν κάμποσο, γιατί δεν ήμασταν και μαθημένοι από τέτοιας έντασης φαινόμενα. Παιδιά της πόλης ήμασταν άλλωστε. Μετά από αρκετή ώρα, ‘όταν κόπασε ή μπόρα και μετά από πολλά «Κύριε Ελέησον» που οι αρχιμανδρίτες ανέπεμπαν με δύναμη, αφού είχαν την ευθύνη της ασφάλειάς μας, ασβεστώναμε τους κοινόχρηστους χώρους, τους διαδρόμους μέσα από τις σκηνές, τον χώρο γύρω από την τραπεζαρία, τον χώρο συγκέντρωσης με τη μεγάλη ελληνική σημαία και τα λουτρά και τις τουαλέτες στο ύψωμα και τον χώρο γύρω από το πρόχειρο εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, που στήσαμε σε μια μεγάλη αλάνα, μέσα στα πανύψηλα έλατα, αφού δεν είχε καταφέρει η Μητρόπολη να χτίσει κανονική εκκλησία.
‘Έτσι μια μικρή καμπάνα, ένα ψαλτήρι και ένα τραπέζι για Αγία Τράπεζα ήταν τα απολύτως απαραίτητα για τις θρησκευτικές μας ανάγκες. Δεν μπορώ ακόμα να ξεχάσω τα βράδια που μαζευόμασταν αμίλητοι, σκεφτικοί και κατάκοποι από τις δυνατές ποδοσφαιρικές μάχες, χωρίς τελετουργικό και επισημότητες, για τη βραδινή προσευχή, με τα μάτια μας να κλείνουν και τα πόδια μας να μη μας κρατάνε. Τέτοια εμπειρία δεν είχαμε ξαναζήσει και ο ύπνος που ακολουθούσε ήταν απείρως καλύτερος κι από τα πιο ακριβά ξενοδοχεία του κόσμου…….(Πηγή : ΤΟ ΞΥΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, Ελευθέριος Α. Τσιρώνης, Πάτρα, 2018)
Στη φωτογραφία “Στην κατασκήνωση στις Κρανιές στις αρχές του ’70. Διακρίνονται οι Νίκος Νικολάου, Δημήτρης Λάκκας, Ξυθάλης, Παρράς κ.α.” (Φωτο από αρχείο Αικατερίνης (Κατίνας) Κούτσικου – Νικολάου.
Η Αγία Πρασκευή του Δράκου πάνω από τα Αμπέλια Αμμοτόπου σε φωτογραφία του Π. Βοκοτόπουλου τον Οκτώβριο του 1975. (Πηγή : Λεύκωμα ΗΠΕΙΡΟΣ, Π. Βοκοτόπουλος, Θεσσαλονίκη, 2011)
Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο λινκ https://doxesdespotatou.com/i-agia-paraskeyi-ampelion-ammotopoy/
Της Αγίας Παρασκευής σήμερα….Στη φωτογραφία το Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής Πραμάντων από το Λεύκωμα του Δημήτρη Καμαρούλια ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ, Έκδοση 1996.
Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο λινκ https://doxesdespotatou.com/to-monastiri-tis-agias-paraskeyis-sto/
Δεξιά : Ευάγγελος Β. Γκονέζος (Δάσκαλος – Ε.Λ.Α.Σ., Συν/χης, Πολιτικός Πρόσφυγας στην Τασκένδη από Οκτώβριο 1949 -1985), Αθανάσιος Σ. Τρομπούκης, Κώστας Β. Γκονέζος, Ιωάννης Ματσούκας, Κώστας Γ. Παπακώστας.
Κάτω αριστερά : Αγλαΐα Δ. Γκονέζου (σύζυγος Κ. Έξαρχου), Ελευθερία Β. Γκονέζου (Εξορία σε Τρίκερι – Χίος, Άρτα, Ιωάννινα, Λαζαρέτο 1945 – 1953), Αγγελική Κ. Πλάκα (σύζυγος Ιωάννη Τρομπούκη), Μαρίνα Κ. Πλάκα, Γεώργιος Ν. Τσαμπούλας (Ιατρός – Παιδίατρος) [Φωτο από αρχείο Ν. Κ. Έξαρχου, Παρουσίαση Κ. Μπανιάς]
Συνεχίζουμε την ανάρτηση του Μητρώου Δήμου Πραμάντων με τα έτη 1870 – 1872. (Πηγή : ΓΑΚ Άρτης)
Έτος γέννησης 1870
Έτος γέννησης 1871
Έτος γέννησης 1872
Δεξιά : Κώστας Β. Μαστρογιάννης (Αίλουρος του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ), Χρήστος Θεοδώρου (Αρχηγός – Εκλέκτωρ), Ιωάννης Κ. Νικολάου (Λέων του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ).
Πίσω : Δ. Μπέκας (ΑΕΤΟΣ – ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ), Νίκος Σιώζος (αμφότεροι από Πράμαντα), αριστερά Ευάγγελος Γ. Καραβασίλης (Πολιτικός Μηχανικός, Έφεδρος Ανθ/γός, Σκοτώθηκε τον Ιούνιο του ’67 έξω από την Καστοριά). [Φωτο από αρχείο Κ.Β. Μαστρογιάννη, Παρουσίαση Κ. Μπανιάς]
Ο Μάνος Κατράκης, δίδαξε τον ρόλο του Καραϊσκάκη στο ομώνυμο θεατρικό έργο των Δημήτρη Φωτιάδη και Γεράσιμου Σταύρου, που παρουσιάστηκε τον Ιούνιο του 1957, από το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο στο υπαίθριο Θέατρο του «Πεδίου του Άρεως». Η σκηνοθεσία ήταν του Τάκη Μουζενίδη. Η σκηνογραφίες και τα κοστούμια του Σπύρου Βασιλείου και η μουσική του Αλέξη Ξένου.
Το σενάριο του έργου, που γράφτηκε με τη συνεργασία Δ. Φωτιάδη και Γ. Σταύρου, βασίζεται στη μονογραφία του «Καραϊσκάκης» του Δημήτρη Φωτιάδη (το καλύτερο ίσως ιστορικό έργο του), όπου γράφει χαρακτηριστικά , μιλώντας για τη γέννηση και τη θλιβερή παιδική ηλικία του ήρωα:
«(…) Κι όταν τ` ανίδεο παιδί άρχισε να μπουσουλάει κι ύστερα να στρατουλίζει, ρώταγαν τους σαρακατσαναίους τσελιγκάδες που το είχαν:
— Ποιανού είναι τούτο το μούλικο;
Κι έπαιρναν την απόκριση:
— Ο γιος της καλογριάς.
Αυτό στάθηκε το πρώτο όνομά του. Και δε λησμονήθηκε ποτέ. Τον ακολούθησε ίσαμε το θάνατο. Κι έπειτα πέρασε στην ιστορία».
Στη φωτογραφία ο Μάνος Κατράκης ως Καραϊσκάκης, νεκρός. Πίσω αριστερά ο Κώστας Παππάς (Καπετάν Τζαβέλλας), στο κέντρο ο Θόδωρος Μορίδης (Τσάγκας) και δεξιά ο Κώστας Παπαχρήστου (Νικηταράς). Η φωτογραφία είναι του Αναστάσιου Κουτσούκου (Πηγή : www.elia.org.gr)
Μπορείτε να δείτε μια σειρά φωτογραφιών από την παράσταση του Μάνου Κατράκη στο λινκhttps://www.searchculture.gr/aggregator/portal/advancedSearch/search?&portalSearches%5B0%5D.ektPersons=http://semantics.gr/authorities/searchculture-persons/-134916042&portalSearches%5B0%5D.ektPersonsBooleanOperator=OR&portalSearches%5B0%5D.ektPersonsCreators=false&portalSearches%5B0%5D.ektPersonsReferences=true
Με αφορμή τα Καραϊσκάκεια που γιορτάζονται αυτές τις μέρες στη Σκουληκαριά της Άρτας, η σημερινή μας ανάρτηση είναι αφιερωμένη στη μαρτυρία του οπλαρχηγού του ΕΔΕΣ, Μιχάλη Μυριδάκη για τον Γ. Καραϊσκάκη.…. Στο βιβλίο του ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ, ο Μ. Μυριδάκης, (και συγκεκριμένα στη β’ έκδοση του ομώνυμου βιβλίου του που κυκλοφόρησε το 1948) καταγράφει τις μαρτυρίες κατοίκων της Σκουληκαριάς για τον ήρωα, το Νοέμβριο του 1942, ενώ ο ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα διεξήγαγε τις πρώτες νικηφόρες μάχες κατά των ιταλικών στρατευμάτων κατοχής στα βουνά του Γαβρόβου, επειδή όσα έγραφαν τότε οι ιστορικοί και οι βιογράφοι του θρυλικού οπλαρχηγού για τη γέννηση, την καταγωγή και τους γονείς του ήταν αντίθετα από αυτά που τόνιζαν οι συντοπίτες του.
Η παρουσία του Μυριδάκη ταμπουρωμένου στα ερείπια του Τούρκικου καρακολιού που βρισκόταν στη κορυφή του διάσελου του Άη Λια, έδωσε την ευκαιρία σε έναν ντόπιο αντάρτη του να του κάνει γνωστό πως το σημείο εκείνο ξεκίνησε και ο Καραϊσκάκης. Γράφει ο Μυριδάκης:
«Απ’ εδώ που ευρίσκεσαι σήμερον, καπετάνιε, εξεκίνησε και παλιά, σε ηλικία 16 ετών, και ο Καραϊσκάκης, και από παιδί περιφρονημένο και καταφρονημένο ύστερα από ολίγο έγινε ο γνωστός πολέμαρχος, ο μεγάλος ήρωας και ξακουστός στρατηγός που τον ετρόμαξεν η Τουρκιά».
Συγκεκριμένα και πιο αναλυτικά για τα παραπάνω μου είπε ότι « ο Γεώργιος Καραϊσκάκης ήταν νόθο παιδί μιας πεντάμορφης κοπέλας της Σκουληκαριάς, της Διαμάντως Δημισκή και ενός αρματωλού, του Νικ. Πλακιά, και αυτού κατοίκου της Σκουληκαριάς, ότι γεννήθηκε μέσα σ’ ένα κελλί του Μοναστηριού της Παναγίας της Σκουληκαριάς, που ήταν πλούσιο τα χρόνια εκείνα, ότι στο Μοναστήρι αυτό είχαν κλείσει τη Διαμάντω οι δυό κλέφτες αδελφοί της, Κώστας και Γεώργιος, για ν’ αποφεύγη τις ενοχλήσεις που της έκαναν οι Τούρκοι, που είχαν μόνιμα εγκατεστημένα καρακόλια στη Σκουληκαριά, και ότι γι’ αυτό το λόγο αυτή ύστερα από απόφαση της μάννας της και των αδελφών της ζούσε στο Μοναστήρι και εφορούσε ράσα, χωρίς να είναι καλογρηά, ότι η Διαμάντω όταν εζούσε στο Μοναστήρι συνεδέθηκε ερωτικά με τον αρματωλό συγχωριανό της Νικ. Πλακιά από τον οποίο και έμεινε παράνομα έγκυος και που ότι η εγκυμοσύνη της είχε μείνει μυστική ακόμα και από τον ηγούμενο του Μοναστηριού Καλλίνικο, συγγενή της Διαμάντως, που ύστερα από 40 ημέρες μετά την γέννηση του παιδιού, ο ηγούμενος του Μοναστηριού με κάθε μυστικότητα και με το όνομα Ζωή έστειλε αυτή και το νεογέννητο στον φίλο του ηγούμενο του Μοναστηριού του Αγίου Γεωργίου στο Μαυρομμάτι Καρδίτσας, που από πριν με επιστολή του τον είχε ειδοποιήσει.
Εκείνος για να την προστατέψη την επήρε, χωρίς ράσα βέβαια, για να εργάζεται στην υπηρεσία του Μοναστηριού και να μεγαλώνη το παιδί της. Όταν επέρασαν 8 χρόνια, σαν άλλη Ιουδαία ξαναγύρισε στην περιοχή του τόπου της γεννήσεώς της. Εγκαταστάθηκε, σαν Ζωή πάλιν, στο χωριό Δούνιτσα του Βάλτου, γειτονικό χωριό της Σκουληκαριάς. Εκεί εδούλευε και είχε μαζί της το παιδί της Γεώργιο, στο αρχοντικό του Δημ. Ίσκου, που σαν τραυματία τον είχε περιποιηθή στο Μοναστήρι τ’ Άη Γιώργη της Καρδίτσας.
Εγνώριζα ότι ο Καραϊσκάκης καταγόνταν από τη Σκουληκαριά, αλλά μου έκανε εντύπωση του ότι μου είπαν ότι το πρώτο είχε αρχίσει αυτός τον Εθνικό αγώνα απ’ το Διάσελο τ’ Άη-Λιά. Όταν δε ηρώτησα αυτόν πως το γνωρίζει, αυτός μου απήντησε ότι από ιστορίες παλαιοτέρων χωριανών του και από ένα μικρό βιβλίο που είχαν εκδόσει κατά το 1843, 12 δημογέροντες της Σκουληκαριάς, δηλαδή 18 χρόνια ύστερα απ’ το θάνατό του, σχετικά με τον τόπο που γεννήθηκε, τους γονείς του και την Ιστορία των πρώτων χρόνων της ζωής του.
Επειδή το παιδί εδούλευε σαν παραγυιός στου Ίσκου και είχε πολύ μαύρο δέρμα, τα παιδιά της Δούνιτσας τον εφώναζαν Καρά του Ίσκου. Εδώ πρέπει να σημειωθή ότι λόγω του ότι το μυστικό είχε μαθευτεί οι κλέφτες, τα δυο αδέλφια της Διαμάντως, εσκότωσαν τον σπιούνο Ν. Πλακιά, μέσα στο συνοικισμό Γιαννιώτη όταν αυτός ωδηγούσε τούρκικο ασκέρι εναντίον τους.
Όσο για την πατρότητα του Καραϊσκάκη από τον Ν. Πλακιά πρέπει να πούμε εδώ ότι και σήμερα ακόμα τα μέλη της οικογενείας Πλακιά που υπάρχουν στην Σκουληκαριά έχουν μεγάλη ομοιότητα στην μορφή και τα χαρακτηριστικά του Γ. Καραϊσκάκη. Ύστερα το πατρώνυμο Καρά του Ίσκου έγινε Καραΐσκος και όπως έλεγε ο ίδιος, πολύ αργότερα το Καραΐσκος, άγνωστο για ποιο λόγο, το έκαμε “Καραϊσκάκης”.
Στη Δούνιτσα, η πάντα ως Ζωή αναφερόμενη μητέρα του Καραϊσκάκη και μη αποκαλυφθείσα ποτέ, παρέμεινε εργαζόμενη επί 4 χρόνια. Στο μεταξύ στην Σκουληκαριά οι δυο κλέφτες αδελφοί της είχαν σκοτωθή, είχε πεθάνει και η γριά μάννα της και τότε η Διαμάντω Δημισκή, σαν Διαμάντω Δημισκή πλέον, παίρνει την απόφαση να γυρίση με το 12χρονο παιδί της στην Σκουληκαριά. Έρημη και μόνη, καταφρονημένη και περιφρονημένη ζή εκεί μαρτυρικές ημέρες. Για να την προστατέψουν και από λύπη οι πλούσιοι και στενοί συγγενείς της Μπακολαίοι την επήραν για να δουλεύη στο αρχοντικό τους και εκεί ύστερα από λίγο πέθανε. Το 12χρονο παιδί της, μόλις εγκαταστάθηκαν στην Σκουληκαριά σαν νόθο παιδί το περοφρονούσαν και το εκορόϊδευαν όλα τα παιδιά του χωριού και δεν το εδέχοντο ούτε να παίξη μαζί τους. Το μικρό παιδί εκλείνετο μέσα στο σπίτι όπου έμενε και έκλαιγε νύκτα και μέρα. Την εποχή αυτή οι Τούρκοι του καρακολιού του Άη Λια ζητούσαν να βρουν ένα παιδί για να κάνη σ’ αυτούς τα θελήματά τους.
Η Διαμάντω Δημισκή, τότε για να ξεφύγη απ΄την περιφρόνηση που έκαναν τα συνομήλικα παιδιά στο γυιό της, απεφάσισε και έδωσε αυτόν σαν παραγυιό στο καρακόλι τ’ Άη Λια. Στο καρακόλι ο απροστάτευτος Καραϊσκάκης έμεινε για 4 χρόνια σαν δούλος και έκανε τα θελήματα των Τούρκων. Όταν έγινε 16 χρόνων ένας Τούρκος απ’ το καρακόλι τον επήρε για να τον βοηθήση να φορτώση νερό. Στο δρόμο ο Τούρκος αυτός προσπάθησε να τον κακοποιήση.
Ο μικρός και ασήμαντος τότε υπηρέτης με την εξυπνάδα, την ευκινησία και το θάρρος που είχε, χωρίς να χάση καιρό αρπάζει την πιστόλα του Τούρκου και μ’ αυτή τον σκοτώνει. Ύστερα απ’ αυτή του την πράξη, έφυγε αμέσως στ’ Άγραφα που ήσαν τότε τα λημέρια του ξακουστού Κατσαντώνη. Στ’ Άγραφα βρήκε τον Κατσαντώνη που μόλις τον είδε του λέει:
“Τι θέλεις ορέ βυζανιάρικο εσύ εδώ;”.
“Ήλθα για να πολεμήσω και εγώ μαζί σου”: ήταν η απάντηση του μικρού και απροστάτευτου παιδιού.
“Σκότωσες ορέ Τούρκο;“.
“Σκότωσα” λέει ο μικρός, και διηγήθηκε στον Κατσαντώνη τι του είχε συμβή.
“Ψόφιος ορέ θα ήτο ο Τούρκος αυτός”, απάντησε ο Κατσαντώνης.
Οι κλέφτες που ήσαν εκεί κοντά, εγέλασαν με την ψυχή τους, όπως ύστερα διηγείτο ο ίδιος ο Καραϊσκάκης. Τελικά ο Κατσαντώνης του λέει:
“Ε ορέ, μείνε μαζί μας και αν ήτο ψόφιος ο Τούρκος που σκότωσες, μαζί μας θα μάθεις να σκοτώνης και ζωντανούς”.
Από τον καιρό αυτό αρχίζει η δράση του Καραϊσκάκη. Γι’ αυτό καπετάνιε σου είπαμε ότι απ’ εδώ άρχισε τη δράση του ο Καραϊσκάκης».
Επειδή όσα μου διηγήθηκαν οι χωρικοί της Σκουληκαριάς σε πολλά σημεία είναι αντίθετα μ’ όσα μέχρι σήμερα γράφουν οι ιστορικοί και βιογράφοι του Καραϊσκάκη και προ παντός για τη γέννησή του, την ανατροφή, τον παράνομο πατέρα του, τη μητέρα του, η οποία μέχρι σήμερα την παρουσιάζουν καλογριά, που στην πραγματικότητα ποτέ δεν ήταν, έκρινα σκόπιμο από ιστορικής πλευράς να γράψω τ’ ανωτέρω αν και είναι άσχετα με το ιστόρημά μου, διότι τα βρήκα όλα σαν απόλυτα φυσικά και αληθινά. Η διήγηση αυτή και το σημείο απ’ όπου ο Καραϊσκάκης ξεκίνησε με συνεκίνησαν βαθειά, διότι τόσα πολλά προσέφερε στην σκλάβα και τότε Πατρίδα, ένα παιδί νόθο, περιφρονημένο, μεγαλωμένο μόνο του χωρίς καμιά προστασία και φροντίδα από κανένα……(Πηγή : ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣΗ- Εθνική Αντίσταση 1941 – 1944″, Μιχάλης Μυριδάκης, τόμος Α’, Β’ έκδοση, Αθήνα, 1976)
Στη φωτογραφία η σελίδα 97 από το βιβλίο του Μ. Μυριδάκη, όπου εξιστορεί την παραπάνω ιστορία….
