Έφυγε χτες από τη ζωή ο άσσος της Αναγέννησης Κωστάκης Νίκου. Εδώ με τον Δημήτρη Σιακούφη, καθηγητή Φ.Α. και αρχηγού της ομάδας. Τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του. (Φωτο από αρχείο Κ. Μπανιά)

Έφυγε χτες από τη ζωή ο άσσος της Αναγέννησης Κωστάκης Νίκου. Εδώ με τον Δημήτρη Σιακούφη, καθηγητή Φ.Α. και αρχηγού της ομάδας. Τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του. (Φωτο από αρχείο Κ. Μπανιά)

Εντυπωσιακή για το μέγεθος και τα βραχώδη εξαρτήματα, η σπηλιά, στο χείλος της οποίας είναι κτισμένος ο ναός της Αγίας Παρασκευής, έχει άνοιγμα 4Χ4 μέτρα και είναι έως 30 μέτρα βαθιά. Προεξοχές των βράχων στην οροφή της σπηλιάς εκλαμβάνονται συμβολικά ως τα διαλυμένα μέλη του δράκου καθώς η δύναμη της Αγίας τον πέταξε στα αιχμηρά πετρώματα και τον κομμάτιασε.
Η πρόσβαση στο εσωτερικό της γίνεται από τα βόρεια του ναού της αγίας Παρασκευής όπου μια απότομη σκάλα οδηγεί στην υπόγεια αίθουσα του σπηλαίου. Τα θεμέλια κτίσματος, πιθανόν παρεκκλησίου, που βρέθηκαν στην υπόγεια αυτή αίθουσα, υποδηλώνουν ότι το βάραθρο αποτελούσε χώρο λατρείας και από τα παλαιότερα χρόνια όπως συμβαίνει και σήμερα. Δίπλα από τα κτιστά κατάλοιπα διαμορφώνεται πηγάδι όπου, συμφώνα με τους κατοίκους στάζει νερό από τους σταλακτίτες την ημέρα της γιορτής της αγίας, στις 26 Ιουλίου. Στο δεξί τμήμα του σπηλαίου υπάρχει επιμήκης χώρος που ως σήμερα παραμένει ανεξερεύνητος. (Πηγή : ΤΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ, Κ. Γιαννέλος, Άρτα)

Ο ναός της Αγίας Παρασκευής Αμπελιών καθώς προβάλλει στο άνοιγμα της Δρακότρυπας, σε φωτογραφία του Β. Γκανιάτσα, από το ίδιο βιβλίο.
Βρίσκεται στη μέση μιας γυμνής απότομης βουνοπλαγιάς, γύρω στα 10 χιλιόμετρα βόρεια της Άρτας και πάνω απ’ το συνοικισμό Αμπέλια του Αμμοτόπου. Ο ναός είναι κτισμένος στο χείλος βαθιάς σπηλιάς – γνωστής ως Δρακότρυπα – όπου κατά την παράδοση η Αγία σκότωσε το δράκο (τη δύναμη του κακού) που την κυνηγούσε.
Γραπτές μαρτυρίες για το ναό και τη σπηλιά δεν υπάρχουν. Στα χρόνια της επανάστασης του 1821, η εκκλησία πυρπολήθηκε. Τμήματα του τοίχου και του τρούλου ανακατασκευάστηκαν τον περασμένο αιώνα. Την αρχιτεκτονική του μνημείου μελέτησε πρώτος ο αρχαιολόγος, Π. Βοκοτόπουλος ο οποίος χρονολόγησε το εκκλησάκι, σύμφωνα με τα μορφολογικά του στοιχεία, στο β’ μισό του 11ου αιώνα. ( Κείμενο από το βιβλίο ΤΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ, Κ. Γιαννέλου, Άρτα)
Στη φωτογραφία του Β. Γκανιάτσα ο ναός της Αγίας Παρασκευής Αμπελιών.

Η κοινότητα Αμμοτόπου με 919 κατοίκους στον Οδηγό Ηπείρου 1920 – 1929. (Πηγή : 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1913, ΠΗΡΑΜΕ ΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ……., Ιωάννινα, 2013)

Η κοινότητα Ακροποταμιάς με 389 κατοίκους στον Οδηγό Ηπείρου 1920 – 1929. (Πηγή : 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1913, ΠΗΡΑΜΕ ΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ……., Ιωάννινα, 2013)

Τα περισσότερα σπίτια ήταν μονώροφα και τα λιγότερα ήταν τα ισόγεια και τα τριώροφα. Μερικά από αυτά είχαν αυλή με κήπο. Κάθε ένα σπίτι είχε ένα μικρό δωμάτιο όπου φυλασσόταν όλος ο ρουχισμός και μερικά αποθέματα τροφίμων. Στο πλυσταριό, που συνήθως ήταν στο υπόγειο, οι παλιές νοικοκυρές έπλεναν τα ρούχα στη σκαφίδα. Τα δωμάτια του σπιτιού ήταν απλά, χωρίς βαριά έπιπλα και οι τοίχοι δεν είχαν πολλά κάδρα ή άλλα αντικείμενα. Οι φωτογραφίες των γονιών που πέθαναν ή των γάμων του ζευγαριού δέσποζαν στους τοίχους. Σύμφωνα με αφήγηση του Στρατηγού Κατσαδήμα, ελάχιστοι Εβραίοι της Άρτας ήταν ιδιοκτήτες ακινήτων.
Στην κεντρική είσοδο κάθε εβραϊκού σπιτιού, καθώς και στην είσοδο κάθε δωματίου, στο επάνω δεξιό μέρος ήταν τοποθετημένη η «μεζουζά», όπως επίσης και στα καταστήματα ή στα εργαστήρια, στο εσωτερικό της πόρτας.
Στην Άρτα έχουν απομείνει σήμερα τέσσερα εβραϊκά σπίτια. Η οικία του Ισαάκ Μιζάν στη Σκουφά, το διατηρητέο του Σ. Χατζή στην οδό Φιλελλήνων και δυο σπίτια στην οδό Μακρυγιάννη.(Πηγή : Η ΕΒΡΑΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ, Κ. Τσιλιγιάννης, Αθήνα, 2004)

Στη φωτογραφία τα δυο εβραϊκά σπίτια στην οδό Μακρυγιάννη, (αριστερά) του Μωυσή Ιερεμία και (δεξιά) του Βίκτωρα Σαμπά.
Τι είναι η Μεζουζά : Η Μεζουζά είναι τεμάχιο μικρού ειληταρίου (περγαμηνής, παπύρου ή χαρτιού) που περιέχει καταγραμμένους (με ειδικό μελάνι και κοντυλοφόρο) τους εβραϊκούς στίχους από την Τορά (Δευτερονόμιο 6:4-9 ή 11:13-2), την περίφημη εβραϊκή προσευχή Sh’ma Yisrael (שְׁמַע יִשְׂרָאֵ):
Ἄκουε, Ἰσραήλ· Κύριος ὁ Θεός ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστι· και ἀγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου και ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου και ἐξ ὅλης τῆς δυνάμεώς σου και ἔσται τα ῥήματα ταῦτα, ὅσα ἐγώ ἐντέλλομαί σοι σήμερον, ἐν τῇ καρδίᾳ σου και ἐν ψυχῇ σου· και προβιβάσεις αὐτά τους υἱούς σου, και λαλήσεις ἐν αὐτοῖς καθήμενος ἐν οἴκῳ και πορευόμενος ἐν ὁδῷ και κοιταζόμενος και διανιστάμενος· και ἀφάψεις αὐτά εἰς σημεῖον ἐπί τῆς χειρός σου, και ἔσται ἀσάλευτον προ ὀφθαλμῶν σου· και γράψετε αὐτά ἐπί τς φλιάς τῶν οἰκιῶν ὑμῶν και τῶν πυλῶν ὑμῶν.
Υπακούοντας στον τελευταίο στίχο, η μεζουζά (που σημαίνει δοκάρι) τοποθετείται διαγώνια στο επάνω μέρος στις παραστάδες των θυρών του εβραϊκού σπιτιού (μερικοί την τοποθετούν σε κάθε θύρα κατοικημένου χώρου του σπιτιού, πλην του μπάνιου). Συμβολίζει την ιερότητα του εβραϊκού σπιτιού και δείχνει πως ο Θεός το προστατεύει, καθώς και τους ενοίκους του και όσους βρίσκονται σ’ αυτό. Υπενθυμίζει επίσης σε κάθε εισερχόμενο ότι «αυτή η κατοικία είναι ένας Ναός του Θεού». Ακόμη θεωρείται φυλαχτό και ένδειξη σταθερής θρησκευτικής πίστης.

Οι Εβραίοι πήγαιναν και πουλούσαν τις πραμάτειες τους από χωριό σε χωριό κι από γειτονιά σε γειτονιά, φορτωμένοι υφάσματα στον ώμο και κρατώντας στο χέρι ένα καλάθι γεμάτο ψιλικά. Διαλαλούσαν την πραμάτεια τους και οι γυναίκες έβγαιναν στο παράθυρο «του ζήταγαν να μπει στο κατώι του σπιτιού» και άρχιζαν τα ατέλειωτα παζαρέματα…..
Από τους τελευταίους γυρολόγους μικροέμπορους, όχι πια με κάρο ή φορτηγό ζώο αλλά με μικρό αυτοκίνητο που γύριζε σε χωριά και σε πανηγύρια, με πολλές πωλήσεις λόγω του απλού και ευχάριστου χαρακτήρα του, ήταν ο γοητευτικός Ισαάκ Μάτσας. (Πηγή : Η ΕΒΡΑΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ, Κ. Τσιλιγιάννης, Αθήνα, 2004)
Στη φωτογραφία η οικογένεια του ανοιχτόκαρδου πραματευτή Ισαάκ Μάτσα. Από αριστερά η κόρη Ευθυμία, η μητέρα Ρετζίνα, ο πατέρας Ισαάκ και ο γιός Μιωχάς στην πλατεία Κιλκίς το 1950. (Φωτο από το αρχείο Μιωχά Μάτσα)

Ισαάκ και Ρετζίνα Μάτσα με τον γιο τους Λάκη και την κόρη τους Ευθυμία στην αγορά της Άρτας.
Oι διωγμοί των Εβραίων στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ελλάδα.
Με τα κόκκινα βέλη οι μετακινήσεις των Εβραίων από τις διάφορες πόλεις προς την Πολωνία μέσω Θεσσαλονίκης και προς Βουλγαρία μέσω Κομοτηνής.
Με μπλε ανοιχτά βέλη οι Εβραίοι που κατέφυγαν σε άλλες πόλεις.
Με μπλε σκούρα βέλη όσοι διέφυγαν στη Μέση Ανατολή.
Το Χ στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Σύμφωνα με το χάρτη οι Εβραίοι της Άρτας μεταφέρθηκαν μέσω της Πάτρας στην Αθήνα, απ’ εκεί στη Θεσσαλονίκη και μετά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Πολωνία. (Πηγή : AΙ ΘΥΣΙAΙ ΤΗΣ ΕΛΛAΔΟΣ ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠAΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ. ΓΡAΦΙΚAΙ ΤΕΧΝAΙ AΣΠΙΩΤΗ-ΕΛΚA, A.Ε., https://www.davidrumsey.com/)

Παλιά φωτοκάρτα με το Ναό του Αγίου Βασιλείου της Αγοράς από ψηλά… Στο βάθος διακρίνεται το κυπαρίσσι της Αγίας Θεοδώρας. (Φωτο από προσωπική συλλογή)

…και η πίσω πλευρά.

Η Κοινότητα Αγνάντων είχε 1291 κατοίκους, 3 ιερείς, 3 δασκάλους και αρκετούς επαγγελματίες. Ενδιαφέρον προκαλεί η εξαγωγή κουκουλιών (μάλλον μεταξοσκώληκα). Από διάφορες πηγές και διηγήσεις των πιο παλιών γνωρίζουμε ότι η εκτροφή μεταξοσκώληκα ήταν μια τεχνική, που ενίσχυε για πολλά χρόνια την οικιακή οικονομία στην ορεινή Ήπειρο.
Η εκτροφή του πολύτιμου μεταξοσκώληκα στην Ελλάδα ήταν οικιακή, δηλαδή μέσα στα ίδια τους τα σπίτια, σε ζεστά δωμάτια πάνω σε τραπέζια και κρεβάτια άπλωναν τον Μάιο φύλλα μουριάς (Morus sp.) για να τραφούν οι μεταξοσκώληκες κι ύστερα να “γαντζωθούν” στα κλαδάκια αστοιβής, πουρναριού ή κ.α. ειδων που είχαν προσθέσει οι άνθρωποι για να δημιουργήσουν το πολύτιμο κουκούλι.Σε όλα σχεδόν τα σπίτια οι αγρότες έτρεφαν μεταξοσκώληκες από τον Μάρτιο έως τον Ιούνιο. ((Πηγή : 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1913, ΠΗΡΑΜΕ ΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ……., Ιωάννινα, 2013)
