Ο Τάφος της Αγίας Θεοδώρας

“……..Αριστερά της νότιας εισόδου του ναού βρίσκεται ο τάφος της Αγίας Θεοδώρας, ο οποίος αποτελείται από δύο μέρη: το κύριο σώμα, δηλαδή τη σαρκοφάγο, και το πάνω από αυτή κιονοστήρικτο επιστύλιο. Ο τάφος διατηρεί την παλιά του θέση όχι όμως και την αρχική του μορφή. Mετασκευάστηκε το 1873 όταν τελέσθηκε η ανακομιδή των λειψάνων της Αγίας, οπότε ο τάφος πήρε τη σημερινή του όψη. Απ’ το πρωτόκολλο ανακομιδής μαθαίνουμε ότι κάτω απ’ το σημερινό μνήμα υπάρχει πλινθόκτιστος τάφος, στο εσωτερικό του οποίου βρέθηκε το λείψανο της Αγίας. Για να ανοιχθεί αυτός ο τάφος χρειάσθηκε να διαλυθεί το μαρμάρινο εξωτερικό περίβλημά του. Μέσα στο διαλυμένο μνήμα βρέθηκαν σκόρπια σπασμένα μάρμαρα διακοσμημένα, στοιχείο που δείχνει ότι το αρχικό μνημείο καταστράφηκε από κάποιον ιερόσυλο τυμβωρύχο. Έτσι, η σημερινή μορφή του τάφου, είναι η τρίτη στη σειρά, ανασυγκροτήθηκε δε με τη χρήση παλιών κομματιών και τη συμπλήρωσή τους με νέα.

Παλιά κομμάτια είναι σίγουρα οι δύο ανάγλυφες πλάκες στις μακρές πλευρές του μνημείου, οι οποίες φέρουν τις εξής διακοσμήσεις : Στην πλάκα που βλέπει προς τον κυρίως ναό -και συγκεκριμένα στο τριγωνικό αέτωμα που επιστέφει ένα δίλοβο άνοιγμα- απεικονίζονται ρόδακες, ανθέμια και δύο αντωποί δράκοντες. η όλη σύνθεση και η τεχνοτροπία της προδίδουν δυτική επίδραση. Στην άλλη πλάκα που βλέπει προς το νάρθηκα, εικονίζεται η Αγία Θεοδώρα με το γιο της, το μικρό Νικηφόρο, στα δε άκρα παριστάνονται οι δύο Αρχάγγελοι που, όπως γνωρίζουμε, ήταν οι προστάτες των Κομνηνοδουκάδων δεσποτών της Άρτας. Η άποψη ότι οι δύο μορφές απεικονίζουν το βασιλικό ζεύγος, δεν είναι και τόσο λογικοφανής. Κατά τον Ορλάνδο οι συνθέσεις αυτές είναι του 13ου αιώνα, στην περίπτωση δε που απεικονίζεται το βασιλικό ζευγάρι, η γυναικεία φιγούρα έγινε ψηλότερη για να εξαρθεί το ηθικό ανάστημα της Αγίας”. (Πηγή : ΤΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗς ΑΡΤΑΣ, Κ. Γιαννέλος,  Έκδοση : Νομαρχιακή Επιτροπή Τουριστικής Προβολής Ν. Άρτας , 2003)

Στη φωτογραφία του Cas Oorthuys, του 1957, η κεντρική παράσταση όπου εικονίζεται η Αγία Θεοδώρα με το γιο της, το μικρό Νικηφόρο. (Πηγή : https://www.nederlandsfotomuseum.nl/)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Εκκλησίες | Σχολιάστε

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ, 1963

“Ιούλιος 1963. Το πούλμαν της χαράς φτάνει στο Γήπεδο της ΠΑΝΑΧΑΙΚΗΣ για τον αγώνα μπαράζ με ΑΒΕΡΩΦ (2-3). Εδώ χαμόγελα….στο τέλος μας έφταιγαν όλα! Κων/νος Νίκου, Κων/νος Μπασιούκας, Αντώνης Στρατής, Μιχάλης Αλίβερτης (χωρίς το πουκάμισο), Κων/νος Πανταζής (Δ.Ε.Η.), Κώστας Ν. Τόδουλος (από Πράμαντα)”. (Φωτο & Σχόλιο Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Η ομάδα της Αναγέννησης | Σχολιάστε

ΑΕΤΟΣ, 1954

1954 στα Γιάννενα. Παίκτες:  Γ. Ιωάννου (Ε.Τ.Ε.), Κρίτων Λυμούρης (Δ.Υ.), Κων/νος Κεφάλας (Ναύτης), Νίκος Τζαχρήστας, Βασίλης  Φίλος (Ο.Τ.Ε.), Σπύρος Σταυρόπουλος (Εργολήπτης Δ.Ε.), Χριστόδουλος Κεφάλας, Στέφανος Μπόμπολης (Πιλότος Ολυμπιακής), Κων/νος Κεφάλας (Μουστάκας), Θωμάς Κώνστας (Διευθυντής Α.Τ.Ε.), Ξενοφών Λυγούρας, Κων/νος Μπλάτσας.(Φωτο & Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Η ομάδα του Αετού | Σχολιάστε

Οι πίνακες του Κώστα Μαλάμου με θέματα από την Άρτα

Μέχρι στιγμής έχουμε εντοπίσει τα παρακάτω έργα του Κ. Μαλάμου με θέματα από την Άρτα και την ιστορία της.

“Η γέφυρα της Άρτας”, 1971 – Κώστας Μαλάμος (1913 – 2007). Λάδι σε μουσαμά.

Μαλάμος Κώστας – “Το Μοναστήρι της Παναγιάς Βλαχέρνας”, 1971-72

“Φευγιό απ’ το Κομμένο Άρτας” – Κώστας Μαλάμος (1913-2007)

“Πρόσφυγες” το 1941 – Κώστας Μαλάμος (1913-2007)

Μετά την Εκτέλεση, 1946 – Κώστας Μαλάμος (1913-2007)

Ξεκλήρισμα, 1946 – Κώστας Μαλάμος (1913-2007)

Κάστρο Ρωγών, Νεα Κερασούντα Πρεβεζης, 1971 – Κώστας Μαλάμος (1913-2007)

Χάρτης της Ηπείρου 1971-72, – Κώστας Μαλάμος (1913-2007)

Μπορείτε να δείτε περισσότερα έργα του ζωγράφου στο λινκ

https://paletaart.wordpress.com/2012/07/11/%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82-kostas-malamos-1913-2007/

Δημοσιεύθηκε στη Αρτινοί ζωγράφοι και η Άρτα | Σχολιάστε

Η Έκθεση του ζωγράφου Κ. Μαλάμου στην Άρτα το 1958

Αν και ο ζωγράφος Κώστας Μαλάμος δεν ήταν αρτηνός, η πόλη της Άρτας τον τίμησε διοργανώνοντας μια έκθεση με τα έργα του, κυρίως όσα είχαν σχέση με την ιστορία του τόπου.

“Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1958 ο Ηπειρώτης ζωγράφος Κώστας Μαλάμος θα εκθέσει στην πόλη μας μια σειρά εκλεκτών του πινάκων. Με την έκθεσή του αυτή ο Καλλιτέχνης εκπληρώνει ένα σκοπό, πού από καιρό είχε υπόψιν του. Πρόκειται για μια σειρά πινάκων, που τα θέματά τους είναι εμπνευσμένα από το Δράμα του Κομμένου. Μία από τις συνθέσεις αυτές είχε εκτεθεί στη Σουηδία το 1946 και η κριτική εκφράσθηκε με τα πλέον καλά λόγια. Τα έργα του τα σχετικά με θέμα το Δράμα του Κομμένου έχουν εκτεθεί σέ Πανελλήνιες και σε μια ατομική του έκθεση. Μαζί με τον Κώστα Μαλάμο θα εκθέσει πίνακες και η γυναίκα του. Μία σειρά από ευχάριστα θέματα, λουλούδια, τοπία κλπ. Την Έκθεση του Κώστα Μαλάμου οργανώνει ό Σύλλογος «Σκουφάς»”. (Πηγή : Περιοδικό ΣΚΟΥΦΑΣ, Τόμος Β’,τχ. 11, 1958)

Στη φωτογραφία το Εξώφυλλο από τον τετρασέλιδο τιμοκατάλογο έργων για την Έκθεση ζωγραφικής Κώστα & Ιωάννας Μαλάμου, Σεπτέμβριος 1958, Μ/Φ Σύλλογος ΣΚΟΥΦΑΣ. (Φωτο από προσωπική συλλογή)

Δημοσιεύθηκε στη Αρτινοί ζωγράφοι και η Άρτα | Σχολιάστε

Το Γεφύρι της Άρτας σε σκίτσο αγνώστου…

Σχέδιο αγνώστου με θέμα το Γεφύρι της Άρτας. Η ενδυμασία των ανδρών θυμίζει μάλλον δεκαετία του ’20 (Φωτο από αρχείο Κ. Μπανιά)

Δημοσιεύθηκε στη Το Γεφύρι της Άρτας και ο Άραχθος Ποταμός | Σχολιάστε

ΤΟ ΜΗΤΡΩΟΝ ΤΩΝ ΑΡΡΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΡΤΗΣ, ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΑΡΤΗΣ, ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΑΡΤΗΣ (καταρτισθέν εν έτει 1883), Γεννηθέντες τα έτη 1866 – 1870

Συνεχίζουμε με το Μητρώο Αρρένων του Δήμου Άρτης με τα έτη γέννησης 1866, 1867, 1868, 1869 και 1870. (Για τα προηγούμενα έτη μπορείτε να αναζητήσετε τους πίνακες σε προηγούμενες αναρτήσεις).

Έτος Γέννησης 1866

1866

Έτος Γέννησης 1867

1867 α’
1867 β’

Έτος Γέννησης 1868

1868 α’
1868 β’

Έτος Γέννησης 1869

1869 α’
1869 β’

Έτος Γέννησης 1870

1870 α’
1870 β’

(Πηγή : Βιβλιοθήκη Άγγελου Παπακώστα, https://anemi.lib.uoc.gr/)

Δημοσιεύθηκε στη Η Απελευθέρωση το 1881 | Σχολιάστε

Αντάρτες & αντάρτισσες ΕΠΟΝ – ΕΛΑΣ στην πλατεία Σκουφά

Άρτα στην πλατεία Σκουφά, Σεπτέμβρης του 1944 – Αντάρτες και αντάρτισσες του 3/40 Συντάγματος του ΕΛΑΣ : Αριστερά Αγαθή Τσώλη, άγνωστος, Ελένη (Νίτσα) Παπαρούνη, άγνωστος, ο ιερέας Νίκος Μάργαρης (εκτελέστηκε τον Φεβρουάριο του 1946 στους Χρηστούς), άγνωστη, Ιωάννης Μπελής και η μικρή Βάσω Ν. Μάργαρη. (Φωτο από αρχείο Κ. Μπανιά)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στην κατοχή και την Αντίσταση | Σχολιάστε

ΟΙ ΑΝΤΑΡΤΙΣΣΕΣ ΣΤΑ ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΡΑΔΟΒΥΖΙΑ

“…..Οι γυναίκες δεν υστέρησαν καθόλου στην προσφορά τους στον ένοπλο αγώνα. Πολλές αντάρτισσες έχουμε να μνημονεύσουμε απ’ την περιοχή των Τζουμέρκων, όπως η Αλεξάνδρα Ζαχαρή, η Γιαννούλα Αράπη, η Δέσποινα Ντέτσικα κ.α. που πήραν μέρος σε μάχες. Στο τέλος Ιούλη, ζήτησε  η VIII Μεραρχία του ΕΛΑΣ απ’ την ΕΠΟΝ Άρτας, γυναικείο στέλεχος να οργανώσει μια ομάδα γυναικών. Η ΕΠΟΝ Άρτας έστειλε το ιδρυτικό της μέλος, την Αλίκη Ζαχαρή, η οποία έκανε περιοδεία στα Ραδοβύζια και στρατολογούσε, σε εθελοντική βάση, κορίτσια. Πήγαν 3, που εκπαιδεύτηκαν στον ουλαμό βαθμοφόρων. Τελικά, με ομιλίες και υπόδειξη των οργανώσεων κατατάχτηκαν 10 αντάρτισσες, που συγκρότησαν την πρώτη ανταρτοομάδα της ΕΠΟΝ γυναικών VIII Μεραρχίας, στο λόχο στρατηγείου. Οι αντάρτισσες εκπαιδεύονταν, έπειρναν μέρος στην πολιτιστική κίνηση και είχαν δική τους εφημερίδα τοίχου”. (Πηγή : ΑΠΟ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΟΝ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ, Έκδοση της ΚΝΕ, 1983)

Στη φωτογραφία “Αντάρτισσες 1941-49 – Αριστερά η Βασιλική Κ. Μπανιά, υπολοχαγός του Δημοκρατικού Στρατού, Διοικητής Λόχου, έπεσε στον εμφύλιο στο ύψωμα Γύφτος του Γράμμου στις 10 Απριλίου 1949 και δεξιά η Μαρία Βότση που έπεσε στο ίδιο μέρος στις 6 Μαίου 1949”. (Φωτο από αρχείο Κ. Μπανιά)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στην κατοχή και την Αντίσταση | Σχολιάστε

ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΡΙΝΤΖΟΥ & ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΜΟΛΥΒΑΔΑ

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε την Ευτυχία Πρίντζου από την  αποκαλούμενη «υπόθεση Πρίντζου» μια δίκη που  έμελλε να αποτελέσει ένα από τα πιο γνωστά δικαστικά γεγονότα του εμφυλίου και συγκλόνισε την τοπική κοινωνία των Ιωαννίνων. Η δίκη οδήγησε στο εκτελεστικό απόσπασμα 16 Γιαννιώτες, ανάμεσα στους οποίους ήταν και η Ευτυχία Πρίντζου.

Λίγοι βέβαια γνωρίζουν ότι η Ευτυχία καταγόταν από τα Τζουμέρκα καθώς ο πατέρας της, ο αρχίατρος Γιάννης Πρίντζος, ήταν από το Τετράκωμο. Τα χρόνια που στην Ελλάδα κυριαρχούσε η μορφή του Βενιζέλου, ο Πρίντζος πολιτεύτηκε στην Άρτα με τον συνδυασμό των Φιλελευθέρων. «Γιατρό των φτωχών» τον αποκαλούσαν τον μπάρμπα – Γιάννη, καθώς ήταν πάντα στο πλευρό των ανθρώπων που ζητούσαν τη βοήθειά του.

Η Ευτυχία Πρίντζου, φιλόλογος της Ζωσιμαίας Σχολής,  δούλεψε σκληρά για την Αντίσταση, Στην διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου υπηρέτησε ως εθελόντρια νοσοκόμα κοντά στον πατέρα της, που τότε ήταν διευθυντής του στρατιωτικού νοσοκομείου Ιωαννίνων. Στην κατοχή οργανώθηκε στο ΕΑΜ και στη συνέχεια στο ΚΚΕ και εργάστηκε δραστήρια για τους σκοπούς της αντίστασης και της απελευθέρωσης.

 Στη Άρτα,  συναντάμε την Ευτυχία μέσα από την διήγηση του Αλέκου Κουτσούκαλη στις 15 Νοέμβρη 1941 :

“ΜΙΑ ΙΔΙΟΡΡΥΘΜΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Στις 15 του Νοέμβρη 1941 ο ουρανός της Άρτας είναι γεμάτος από μαύρα και γκρίζα σύννεφα. Το ποτάμι είναι κατεβασμένο και η βροχή δεν σταματάει. Στη στροφή συνάντησα τον πάντα γελαστό και κεφάτο αστυνομικό Μιχάλη Σκαφίδα. Με χαιρέτησε εγκάρδια  και μου πρότεινε να με κεράσει καφέ. Πήγαμε σ’ ένα μικρό καφενεδάκι και μου όρισε συνάντηση σ’ ένα σπίτι φίλουτου στην προσφυγική συνοικία στις 8 η ώρα το βράδυ. Η συνάντηση, μούπε, είναι πολύ μυστική και σημαντική για σας, για την οργάνωση, για τον αγώνα……….'” Διαβάστε τη συνέχεια:

Στη φωτογραφία η Ευτυχία Πρίντζου όρθια και στη μέση  η Μαργαρίτα Μολυβάδα. Η Μαργαρίτα ήταν δραστήρια και ενεργητική εθελόντρια αδελφή, διπλωματούχος του Ε.Ε.Σ., υπάλληλος της Εθνικής Τράπεζας στα Γιάννενα και μέλος του ΕΑΜ Νέων. Όταν προδόθηκε από γκεσταπίτες για τη δράση της, έφυγε και χρησιμοποιήθηκε σαν στέλεχος της ΕΠΟΝ στην περιοχή της Άρτας. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Αρτινού συντρόφου της Μήτσου Μπάφα που ήταν ο τελευταίος που την είδε ζωντανή, η Μαργαρίτα «……. ήταν ένα συμπαθητικό κορίτσι. Μου είχε πεί ότι είχε έρθει στην Άρτα με εντολή της ΕΠΟΝ, στη Χώσεψη ( σημερινή Κυψέλη) για να οργανώσει στα ελεύθερα χωριά παιδικούς σταθμούς. Μαζί της ήταν και μια άλλη Επονίτισσα η Ιουλία Ρούκη. Ήταν καλοκαίρι, προς το τέλος του στα 1944. Η Μαργαρίτα πιάστηκε από τους Γερμανούς στο πόστο ντι μπλόκο της Άρτας». Σύμφωνα με τη μαρτυρία του  Πάνου Παπαθανάση: « Η Μολυβάδα βασανίστηκε άγρια, αλλά άντεξε τα μαρτύρια, κατόρθωσε να δραπετεύσει με σεντόνια από το σπίτι όπου την είχανε απομονωμένη…..Την ξαναπιάσανε, ξαναρχίσανε τα μαρτύρια και μισοπεθαμένη τη παρατήσανε κάπου στο κάμπο της ΄Άρτας. Το κορμί της σκουλήκιασε κυριολεκτικά. Πέθανε άγνωστο που…..».

Η Μαργαρίτα ήταν η ηρωίδα στο διήγημα« Μαργαρίτα Περδικάρη» από το βιβλίο του Δημήτρη Χατζή «Το τέλος της μικρής μας πόλης» και όπως αποκάλυψε  ο ίδιος ο Δημήτρης Χατζής σε συνέντευξή του στη δημοσιογράφο Ρένα Θεολογίδου ζωγραφίζοντας το πορτραίτο της νεαρής αγωνίστριας με το τραγικό τέλος,  η Μαργαρίτα ήταν εξαδέλφη του. Το διήγημά αυτό του Χατζή αποτέλεσε τη «μαγιά» για να γράψει το θρυλικό και πολύπαθο θεατρικό του έργο ο Γεράσιμος ( Μεμάς) Σταύρου με τίτλο « Καληνύχτα Μαργαρίτα».

(Πηγές : 1. Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΑΡΤΑΣ, Α. Κουτσούκαλης, Αθήνα, 1983 2. ΑΠΟ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΟΝ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ, Έκδοση της ΚΝΕ, 1983 3. Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΠΡΙΝΤΖΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΤΕΛΕΣΜΕΝΟΙ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ, Γιάννινα, 1988 4. https://drepani.gr/)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στην κατοχή και την Αντίσταση | Σχολιάστε