TΟ ΧΑΝΙ ΤΟΥ ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗ ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΛΙΟ

Δημοσιεύθηκε την 29 Οκτωβρίου 2021 από Anastasia Karra

—————————–
«Στην οδό Σκουφά, ανάμεσα από το φούρνο του Πριτσιβέλη και το ψευτομπακάλικο του Μιχάλη Μπάση ήταν το χάνι του Καραβασίλη στην ιδιοκτησία του Τάκη Γαλάνη (παλιά ήταν ιδιοκτησία του παππού του δικηγόρου- ιστορικού Γιάννη Τσούτσινου). Στο χάνι αυτό ο Γιοβάνος είχε το αμαξοστάσιό του. Ένα αμάξι με άλογο που η καρότσα του είχε έξι καθίσματα. Η διαδρομή του ταξιδίου που έκανε ο Γιοβάνος ήταν Αγρίνιο – Άρτα. Στάθμευε στον Καρβασαρά για να αλλάξει άλογο και να πιούνε κανέναν καφέ οι κουρασμένοι ταξιδιώτες.» Σήμερα μπορούμε να δούμε ακόμη την στοά της εισόδου στο Χάνι του Καραβασίλη – που έγινε πολυκατοικία – δίπλα στο Βιβλιοπωλείο Ίαμβος (πρώην Αγγέλη). (Πηγή : ΣΕΡΓΙΑΝΙ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΑΡΤΑ, Κ. Τσιλιγιάννης, Αθήνα, 2013)

Στην καταπληκτική φωτογραφία, τραβηγμένη από το Γιάννη Νίκα, το Χάνι του Καραβασίλη την δεκαετία του ’60, όταν ακόμη έστεκε ενάντια στο χρόνο. Διακρίνεται η εσωτερική αυλή με τα υπόστεγα για τα ζώα και κάποιες γλάστρες στο μπαλκόνι του πάνω ορόφου όπου ίσως υπήρχαν νοικιασμένα δωμάτια. (Φωτο από αρχείο Γιάννη Νίκα)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Πλατείες | Σχολιάστε

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΟΠ’ΛΙΟΥ

Δημοσιεύθηκε την 29 Οκτωβρίου 2021 από Anastasia Karra

——————-
1955 : Μια φωτογραφία που είχε τραβήξει ο Μιχάλης Αλίβερτης και την είχε δώσει στον Λάμπρο Χ. Ρίζο, ο οποίος γράφει χαρακτηριστικά ” Στην φωτογραφία εικονίζονται τα ατίθασα παιδιά της Πλατείας Μονοπωλείου (Μονοπλιό), τα παιδιά της πιάτσας. Ήταν η τελευταία φουρνιά των παιδιών του Μονοπλιού, γιατί ύστερα απ’ αυτούς δεν ξαναβγήκε τέτοια παρέα…..” Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να ταυτοποιήσουμε κανένα από τα παιδιά της φωτογραφίας….
(Πηγή : ΑΡΤΗΝΗ ΕΥΘΥΝΗ, τχ. 118,1999)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Πλατείες | Σχολιάστε

ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΤΣΟΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΤΑ

Δημοσιεύθηκε την 28 Οκτωβρίου 2021 από Anastasia Karra

“Βγαίνοντας άπό τήν Άρτα γιά τον Κάμπο της, στό τρίγωνο πού διασταυρώνονται οί δρόμοι, σιμά στις δυό γέφυρες, ό παλιός πού περνά άπό τό θρυλικό γιοφύρι μας μέ τή στοιχειωμένη στά θεμέλια του όμορφη γυναίκα τού πρωτομάστορα, κι ό νέος πού περνάει από τήν καινούργια γέφυρα, σ’ ένα τεχνητό λοφίσκο μέ μικρούς διακοσμητικούς βράχους καί λουλούδια, στήθηκε πριν λίγα χρόνια τό χάλκινο άγαλμα τού τσολιά μας, σέ φυσικό μέγεθος. Κρατεί μέ τά δυό του χέρια τό οπλο μέ θηλυκωμένη στήν άκρη τή λόγχη του – «εφόπλου λόγχη» – έτοιμος γιά τή μεγάλη έξόρμηση, μέ μέτωπο πρός τ’ αντικρινά βουνά τής πέραν από τον Άραχθο σκλαβωμένης μέχρι τό 1912 Ηπείρου……………………………………
Απ’ αυτές τις δόξες καί τις δάφνες του Τσολιά, έχει μεγάλο μερτικό ή Άρτα μας. Κι όταν λέμε Άρτα εννοούμε όλο τό νομό μας. Στήν εξόρμηση του 1912-1913 μέ τά ευζωνικά τάγματα 3 καί 7, πού είχαν έδρα τή μεθοριακή πόλη μας, στον Αμυντικό Στρατώνα.
Κι’ αργότερα μέ τό θρυλικό 3/40 (τρία σαράντα) Σύνταγμα τών Τσολιάδων μας. Τό «τρίο ξυπόλυτο» όπως τό λέγαμε μέ καμάρι καί τρυφερότητα.
Κι’ ακόμα πιο μεγάλο μερτικό έχει ή Άρτα μας σέ δόξα καί δάφνες από τό ΟXI του 40. Άν τό 1940 είχαμε τά πρωτόγονα συγκοινωνιακά μέσα τής εποχής τής μάχης του Μαραθώνα, ένας φτεροπόδαρος Τσολιάς τού 3 /40 θά ξεκινούσε από τό Καλπάκι πηλαλώντας γιά τά Γιάννενα, όπως ο αρχαίος αγγελιοφόρος Φειδιππίδης γιά τήν Αθήνα, νά φέρει τό χαρμόσυνο μήνυμα «Νενικήκαμεν!!. Ευζωνιστί: «Τσ’ φουσκόσαμαν, τσ’ κερατάδες» !! Θεέ μου, μήπως άθελά μου κομπάζω; Τά παραλέω; Γι’ αυτό καλύτερα ν’ αφήσω νά σάς τά πει αμερόληπτα, ό μεγάλος μας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, νεαρός τότε πολεμιστής σ’ αυτό τό μέτωπο τής Ηπείρου, όπως ό Αισχύλος στή μάχη του Μαραθώνα: «Ξημερώνοντας τ’ Άγιαννιού, μέ τήν αύριο τών Φώτων, λάβαμε τή διαταγή νά κινήσουμε πάλι μπροστά, γιά τά μέρη όπου δέν έχει καθημερινές καί σκόλη. Έπρεπε λέει, νά πιάσουμε τις γραμμές πού κρατούσαν ώς τότε οί ΑΡΤΙΝΟΙ, από Χειμάρα ώς Τεπελένι. Λόγω πού εκείνοι πολεμούσαν από τήν πρώτη μέρα συνέχεια κι είχαν μείνη σχεδόν οί μισοί καί δέν άντεχαν άλλο.» (Άξιον έστί).” (Πηγή : Άρθρο του Ν. Ευταξία στο Περιοδικό ΣΚΟΥΦΑΣ, τχ. 56-57,1980)

Στη φωτογραφία “Tο Άγαλμα του Τσολιά στην Άρτα” όπως απεικονίζεται στην ιστοσελίδα του γλύπτη. Πρόκειται για έναν ορειχάλκινο ανδριάντα ο οποίος κατασκευάστηκε το 1966 από τον γλύπτη Λευτέρη Βαλάκα. Ο Εύζωνας αποδίδεται την ώρα της μάχης. Φοράει τσαρούχια, φουστανέλα, χιτώνιο και το καπέλο με την χαρακτηριστική φούντα. Στην πλάτη του φοράει σάκο εκστρατείας. Στα δυο του χέρια κρατά το τουφέκι του και εφ’ όπλου λόγχη με το αριστερό πόδι προτεταμένο είναι έτοιμος να ορμήσει προς τα εμπρός. Το γλυπτό εδράζεται πάνω σε τσιμεντένιο βάθρο ενώ γύρω από αυτό έχον τοποθετηθεί πέτρες και μικροί βράχοι.
Πάνω στη βάση του γλυπτού εντοπίζουμε εγχάρακτη την υπογραφή του γλύπτη: Λ. ΒΑΛΑΚΑΣ, ΓΛΥΠΤΗΣ
Ακριβώς από κάτω σε εντοιχισμένη μεταλλική πλάκα αναγράφονται τα λόγια: ΧΥΤΕΥΣΙΣ 301 Ε.Β., ΔΕΚ. 1968
Εδώ μνημονεύεται το 301 στρατιωτικό εργοστάσιο βάσεως. Ο Αναστάσιος Παπασταύρος, στο βιβλίο του «Ιωαννίνων Γλυπτοθήκη, εκδόσεις Apeirotan, Ιωάννινα, 2009», δίνει ως έτος κατασκευής το 1966. Προφανώς τότε κατασκευάστηκε το πρόπλασμα, τον Δεκέμβρη του 1968 έγινε η χύτευση σε χαλκό και τοποθετήθηκε αργότερα. Τον Παπασταύρο επιβεβαιώνει και η επίσημη ιστοσελίδα του γλύπτη (http://lefteris.valakas.com/) η οποία αναφέρει πως ο Βαλάκας κατασκεύασε το έργο όντας στρατιώτης κατά τα έτη 1965 – 1967. Μάλιστα, η επίσημη ονομασία του έργου καταγράφεται ως “Ο Τσολιάς του 17΄”.(Πηγή : http://ipiros.gr)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1948

Δημοσιεύθηκε την 28 Οκτωβρίου 2021 από Anastasia Karra

———————–
Στην αυλή του 1ου Γυμνασίου Άρτης για τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου. Διακρίνεται στο βάθος η πλατεία Σκουφά και στρατιώτες. Μερικά από τα ονόματα που έγιναν γνωστά : Σπύρος Ζαρκαλής, Λύσανδρος Πάπαρης, Ιωάννης Κολοβός, Ιωάννης Πανούτσος, Αναστάσιος Τσέτης, … Λύκος, Μάκης Πολίτης, Ναυσικά Λιαροκάπη, Λέτα Παπακώστα, Πόπη Κλίτση (Τούλα), Ερμιόνη Γαλανού, Μαίρη Γιώτη, Άννα Ψυχογιού (σύζυγος Αιμίλιου Ψαθά),κ.α.
(Φωτο & Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Γιορτάζοντας τις Εθνικές Επετείους | Σχολιάστε

“ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ” ΑΡΤΗΣ

Δημοσιεύθηκε την 27 Οκτωβρίου 2021 από Anastasia Karra

ΘΡΥΛΟΣ Άρτας, 1957-58
——————-
Από αριστερά : Γ. Γκιζέρης, Π. Ραβανός, Λ. Γαλήνας, Χ. Βαίτσης, Α. Ευταξίας, Λ. Κωστής, Π. Μπουραντάς, Π. Χαλκιάς, Χ. Βασιλείου, Ε. Δεληκούρας, Γ. Παπαποστόλου, Ε. Μιμιγιάννης, Γ. Πετανίτης, Γ. Κολιός, Κ. Παπαγιάννης.
(Φωτο & σχόλιο Κ. Μπανιάς) 

Και τα ονόματα……

Δημοσιεύθηκε στη Η ομάδα του Ολυμπιακού | Σχολιάστε

ΠΟΤΟΠΟΙΑ “ΓΑΤΣΙΟΣ” (2)

Δημοσιεύθηκε την 27 Οκτωβρίου 2021 από Anastasia Karra

——————–
“………..Μετά το θάνατο του Θ. Γάτσιου (1921) την επιχείρηση ανέλαβε ο γιός του Βασίλης, που κατάργησε το παντοπωλείο και ασχολήθηκε αποκλειστικά με την ποτοποιία. Στην επιχείρηση μπήκαν και τα αδέλφια του Βασίλη , ο Χρήστος και ο Θωμάς. Τον Σεπτέμβρη του 1933, οι αδελφοί Γάτσιου κυκλοφόρησαν ένα φέιγ-βολάν, που αξίζει να το διασώσουμε :
«Η ποτοποιία μας εν τη προσπάθειά της όπως βελτιώσει τα προϊόντα της και θέλουσα να ικανοποιήσει τους πολυπληθείς πελάτες της εφεύρεν, ανακαινισθείσα τελείως, νέαν συσκευασίαν ούζου τύπου Ζενίθ, όλως ανωτέραν από πάσης απόψεως των ήδη γνωστών. Το μυστικόν της επιτυχίας μας και η τεράστια διάδοσις των ποτών μας δεν οφείλεται εις αλχημικά θαύματα και μυστηριώδεις συσκευασίας αλλά μόνον εις την αγνότητα των υλικών, εις την διπλήν απόσταξιν και γενικώς εις την ειλικρίνειάν μας. Οφείλεται επίσης εις τα συνθήκας παραγωγής (ως γνωστόν όσον παλαιότερα είναι τα ποτά, τόσον ευγεστώτερα και τελειότερα γίνονται, η ποτοποιία μας δεν πωλεί ούζο απεσταγμένο προ έτους). Οι κ.κ. πελάται θα εύρουν εις τας αποθήκας μας κονιάκ πολύ παλαιόν, μαστίχαν ανωτέραν και της Χιακής και ηδύποτα (λικέρ)κατά πολύ τελειότερα των ευρωπαικών, εις μεγάλας ποσότητας. Εκτελούμεν μετά της ιδίας πάντοτε προθυμίας και ειλικρινείας οιανδήποτε παραγγελίαν. Ζητήσατε από τα ποτοπωλεία και καφενεία ούζο τύπου Ζενίθ . Με τιμήν. Ποτοποιία Α. Γάτσιου, Άρτα, Σεπτέμβριος 1933».
Η ποτοποιία Αφών Γάτσιου είχε και μια τεράστια διαφημιστική επιγραφή στον ύψους 12 μέτρων τοίχο που βρίσκεται στη δυτική πλευρά της πλατείας Κακαβά. Έγραφε : ΟΥΖΟ ΖΕΝΙΘ Αδελφών Γάτσιου. Διασώθηκε σε αρκετές φωτογραφίες. Το 1947 ο Θωμάς αποχώρησε από την επιχείρηση, έκανε δική του (Ποτοποιία «Άραχθος», «Ούζο Νέκταρ» που σήμερα την έχει ο γιός του Θανάσης. Ενώ την ποτοποιία Άτλας την έχει σήμερα ο Κατσαούνος.”
(Πηγή σχολίου & φωτογραφίας : Άρθρο του Τάκη Βαφιά στην εφημερίδα Ερίβωλος, τχ.4, 1988)

Η Ποτοποία Γάτσιου στην οδό Γ. Καραισκάκη στο λινκ https://www.facebook.com/…/a.1306641823…/110268571042595

Δημοσιεύθηκε στη Το εμπόριο στην Άρτα | Σχολιάστε

ΠΟΤΟΠΟΙΕΙΑ “ΓΑΤΣΙΟΣ” (1)

Δημοσιεύθηκε την 27 Οκτωβρίου 2021 από Anastasia Karra

————————
“Το 1878 ο Θανάσης Γάτσιος έφυγε από την Κωνσταντινούπολη και έφτασε κάποια στιγμή στο ιστορικό ορεινό χωριό Συρράκο στη δύσβατη Ήπειρο. Μαζί του είχε και τη συνταγή του ούζου, που στο εξής θα έφερε το όνομά του. Αργότερα ήρθε από το Συρράκο στην Άρτα και άνοιξε παντοπωλείο. Ασχολήθηκε με το εμπόριο αποικιακών και με την τυροκομία. Ανέπτυξε εμπορικές συναλλαγές με το Μπάρι της Ιταλίας, στέλνοντας εγχώρια προϊόντα. Διακρίνονταν για τη σοβαρότητα της δουλειάς του και την αυστηρή τήρηση λογιστικών βιβλίων. Δεν άργησε όμως ν’ ασχοληθεί και με την ποτοποιία, παρασκευάζοντας ούζο, εκλεκτή μαστίχα τύπου Γαλλίας, πίππερμαν, τριαντάφυλλο, βανάνα, κερασό. Τα προϊόντα Γάτσιου βραβεύτηκαν σε πολλές εκθέσεις (Αθηνών 1903, Μασσαλίας 1904, Μπορντώ 1904, Λιέγης 1905, Μιλάνου 1908). Στο εργοστάσιό του έδωσε το όνομα « Άραχθος». Αργότερα η ποτοποιία πήρε το όνομα «Άτλας» και το ούζο το όνομα «Ζενίθ» με το οποίο έγινε γνωστό στις γύρω πόλεις και τα χωριά…..”
(Πηγή σχολίου & φωτογραφίας : Άρθρο του Τάκη Βαφιά στην εφημερίδα Ερίβωλος, τχ.4, 1988) 

Δημοσιεύθηκε στη Το εμπόριο στην Άρτα | Σχολιάστε

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΖΕΡΒΑΣ

Δημοσιεύθηκε την 26 Οκτωβρίου 2021 από Anastasia Karra

———————-
“Σουλιώτης στην καταγωγή, γεννήθηκε στην Άρτα το 1891 από πτωχούς και άσημους γονείς και απέθανε στην Αθήνα στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός στις 11 Δεκεμβρίου 1957.
Ο πατήρ του Νικόλαος ήταν απόγονος των Ζερβαίων που με τους Τζαβελαίους και Μποτσαραίους, μετά τόσους σκληρούς αγώνες με τον Αλή Πασά, εγκατέλειψαν και το τελευταίο προπύργιο του Σουλίου, την Κιάφα στα 1822, όταν επετέθηκε εναντίον τους ο Ομέρ Βρυώνης.
Ο Ναπολέων εμαθήτευσε στην Άρτα απολυθείς από το Γυμνάσιο με τον επίζηλο τότε βαθμό «Λίαν Καλώς».
Ως μαθητής υπήρξε ζωηρός, ανήσυχος και αντάρτης στις σχολικές του εκδηλώσεις, όπως προκύπτει από εφθαρμένο πρακτικό του Γυμνασίου, που ερευνώντας προ ετών βρήκα, και στο οποίον ανέγραφε ο Γυμνασιάρχης του τα εξής « αποβάλλεται από του σχολείου επί οκταήμερον, διότι υπεκίνησε τους συμμαθητάς του εις απεργίαν και αποχήν εκ των μαθημάτων του σχολείου».
Μόλις απεφοίτησε από το Γυμνάσιον 18 προς 19 χρονών παιδί, κατατάσσεται εθελοντής δεκανεύς στο 3ον Τάγμα Ευζώνων Άρτης στις 25 Ιουλίου 1910, για να προσφέρη τις εθνικές του υπηρεσίες στην Πατρίδα, γιατί δεν μπορούσε να βλέπη στην απέναντι του Αράχθου ποταμού όχθη να κυματίζει η ημισέληνος και τους υποδούλους αδελφούς του να πληρώνουν το βαρύ φόρο «χαράτσι» στον κατακτητή Τούρκο.
Προήχθη στον βαθμό του λοχίου στις 29 Απριλίου 1911 και στον βαθμό του ανθυπασπιστού το 1914. Ως υπαξιωματικός μετέσχε σε απόσπασμα ανταρτικής δράσεως στη Βόρειο Ήπειρο. Εφοίτησε εις μονοετή σχολήν εξελθών με τον βαθμόν του Ανθυπολοχαγού. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες του Βαλκανικού Πολέμου και εν συνεχεία του Ευρωπαικού μέχρι του 1920, τραυματισθείς δις.
Προήχθη στο βαθμό του υπολοχαγού στις 12 Ιανουαρίου 1917 και στις 13 Δεκεμβρίου 1017 στο βαθμό του λοχαγού, τον δε βαθμό του Ταγματάρχου καταλαμβάνει επί διακεκριμένη πράξη εις το πεδίον της μάχης στις 14 Φεβρουαρίου 1920.
Το 1921 ετέθη σε απόταξη λόγω των τότε πολιτικών ανωμαλιών και μετέβη στην Κωσταντινούπολη. Ανακληθείσης της αποτάξεώς του, επανήλθε στην ενεργό υπηρεσία στις 17 Οκτωβρίου 1922 και εν συνεχεία προήχθη στον βαθμό του Αντισυνταγματάρχου στις 13 Δεκεμβρίου 1923.
Κατεδικάσθη στις 20 Σεπτεμβρίου 1926 εις ισόβια δεσμά επί στάσει και ανεκλήθη στις τάξεις της ενεργού υπηρεσίας του Στρατού στις 17 Οκτωβρίου 1928 με διάταγμα απονομής αμνηστείας του Υπουργού Δικαιοσύνης. Προήχθη στο βαθμό του Συνταγματάρχου στις 15 Δεκεμβρίου 1928, αποστρατευθείς συγχρόνως σε ηλικία 37 ετών.
Την 23ην Ιουλίου 1942 εξήλθε στα βουνά της Ηπείρου, αποφυλακισθείς από τα δεσμωτήρια Μακρυγιάννη, όπου ενεκλίσθη υπό των Ιταλών ως Αγγλόφιλος και εδημιούγησε τας Εθνικάς Ομάδας Ελλήνων Ανταρτών (ΕΟΕΑ -ΕΔΕΣ) των οποίων ηγείτο ως Γενικός Αρχηγός από τον Ιούλιο του 1942 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1945……..”
(Πηγή : Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ Ε.Ο.Ε.Α. – Ε.Δ.Ε.Σ. 1941-1944 ΝΟΜΟΥ ΑΡΤΗΣ, Στέφ. Παππάς, 1970)

Στη φωτογραφία ο Ναπολέων Ζέρβας στα γόνατα του πατέρα του (1892) δεξιά στην Άρτα. Διακρίνονται ακόμα τ’ αδέρφια του, η μητέρα του καθώς και ο παππούς του.
(Πηγή : ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΖΕΡΒΑΣ – Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ, Δ. Μπερερής, Αθήνα, 2007)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στην κατοχή και την Αντίσταση | Σχολιάστε

ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ

Δημοσιεύθηκε την 26 Οκτωβρίου 2021 από Anastasia Karra

———————
“Μπήκαμε στον Απρίλη – Μάη του 1942 και ξαφνικά, από τη μεριά των Θεσσαλικών ορεινών χωριών της Αργιθέας εμφανίστηκε απόσπασμα Ιταλών στρατιωτών με επικεφαλής λοχία που, όπως απεδείχθη, γνώριζε ελληνικά.
Σε κάθε χωριό συγκέντρωναν τους άντρες από 18 χρονών και πάνω στις εκκλησίες και τα σχολεία…Εκεί άρπαζαν τους πιο «ευπαρουσίαστους», τους έδιναν ξύλο με ζωστήρα και γροθιές και εν συνεχεία, ζητούσαν τα όπλα….Έτσι έφτασαν μέχρι τη γέφυρα «Κοράκου» στο χωριό Βραγγιανά όπου άκουσαν το βράδυ μεγάλο «πανηγύρι» που γινόταν στο χωριό Πηγές….
Οι Ιταλοί ακούγοντας το «γλέντι» αποφάσισαν να περάσουν τη γέφυρα Κοράκου, κι έτσι κατέληξαν στο χωριό Πηγές. Κάλεσαν με τις καμπάνες τον λαό που συγκεντρώθηκε στην πλατεία και αμέσως άρπαξαν τον ιερέα Σπύρο Ζαφείρη (μετέπειτα οπλαρχηγό του ΕΔΕΣ), τον απόστρατο χωροφύλακα Μπάκα και άλλους εμφανίσιμους άντρες και τους άρχισαν στο ξύλο με ζωστήρες ενώ εζήτησαν να φέρουν όλοι τα όπλα τους, παντός είδους….Το τί έγινε δεν περιγράφεται…Γέμισε το μαγαζί του Αρκουμάνη από όπλα…
Την επομένη οι Ιταλοί πήγαν στα Μηλιανά όπου τους είπαν ότι «…..πολλά όπλα έχουν στη Μεγαλόχαρη οι Κοσσυβακαίοι που είναι καπεταναίοι….». έτσι οι Ιταλοί δεν άργησαν να κατευθυνθούν προς το χωριό μας….
Ο γερο-πατέρας μου Γρηγόρης Σ. Κοσσυβάκης, όταν μάθαμε πως 10-12 Ιταλοί αφοπλίζουν τα χωριά και κατευθύνονται προς το δικό μας, είπε σ’ όλους πως στη Μεγαλόχαρη δεν θα παραδοθούν όπλα…. « Θα τους αφοπλίσω και θα τους στείλω από ‘κει που ήρθαν…» δήλωσε!…Πολλοί θορυβήθηκαν με τα λεγόμενά του κι άρχισαν να λένε πως κάτι τέτοιο θα είχε δυσάρεστα επακόλουθα. Ήταν μεσημέρι όταν οι Ιταλοί εμφανίστηκαν στη Μεγαλόχαρη και ζήτησαν τον πρόεδρο. Ο ιατρός Ηλίας Παπαχρήστος (σύζυγος της αδελφής του πατέρα μου, Όλγας) που ήταν πρόεδρος, μαθαίνοντας τον ερχομό τους έφυγε, δήθεν για να δει κάποιον άρρωστο… Οι Ιταλοί ανέβηκαν στο σπίτι του προέδρου και άρχισαν να φωνάζουν για να φέρουν τα όπλα οι χωρικοί….Τον ερχομό των Ιταλών άκουσε ο γερο – πατέρας μου από το σπίτι, σε απόσταση 80 μέτρων μακριά. Έβαλε το πιστόλι του κάτω από το σακάκι του, πήρε το μπαστούνι του και πήγε να τους συναντήσει… Μόλις τον αντίκρισαν οι Ιταλοί άρχισαν να φωνάζουν…»Καπιτάνο, Καπιτάνο, όπλα εδώ, ξύλο, πολύ ξύλο…» Ο Γέρος, με την εντυπωσιακή θωριά του, οπλισμένος, ψηλός, με μουστάκι στριμμένο και βροντερή φωνή, έσφιξε με δύναμη σε χειραψία το χέρι του Ιταλού λοχία και είπε αγέρωχα « Εγώ καπετάνιος, δεν τρώω ξύλο, εγώ δίνω ξύλο…» και του ύψωσε απειλητικά το μπαστούνι. Ο Ιταλός τάχασε, οπισθοχώρησε και πήρε παράμερα τους υπόλοιπους Ιταλούς, μιλήσανε μεταξύ τους και γύρισαν προς το Γέρο…έβγαλαν τα όπλα και τις φυσιγγιοθήκες , τάριξαν χάμω, έπιασαν το χέρι του πατέρα μου και άρχισαν να του μιλάνε φιλικά , αποκαλώντας τον «Καπιτάνο» και του έλεγαν «Φίλοι εμείς Καπιτάνο…» Τότε εκείνος φώναξε την σύζυγο του προέδρου και αδερφή του Όλγα και της είπε να ετοιμάσει φαγητό για τους ξένους…..”
(Πηγή : Η ΤΡΙΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, Ν. Γ.Κοσσυβάκης, Αθήνα, 2001)

Στη φωτογραφία ο Γρηγόριος Σ. Κοσσυβάκης*, Εθελοντής στους Γαριβαλδινούς το 1897, Παλιός καπετάνιος των Βαλκανικών Πολέμων 1912-13, Οπλαρχηγός στη Β. Ήπειρο το 1914, πρώην Δήμαρχος Τετραφυλίας (1904-1908), υποψήφιος βουλευτής των Φιλελευθέρων στο Νομό Άρτης και από δεκαετίες φυσικός Ηγέτης της περιοχής…(Φωτο και σχόλιο από το ίδιο βιβλίο)

*Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά με τη δράση του Γ. Κοσσυβάκη στην Β. Ήπειρο στο λινκ https://www.facebook.com/…/a.130710755…/214910917245026/

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στην κατοχή και την Αντίσταση | Σχολιάστε

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΑΛΑΓΙΑΝΝΗΣ

Δημοσιεύθηκε την 26 Οκτωβρίου 2021 από Anastasia Karra

Πρώτος στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Σημαιοφόρος Δ/της της Σχολής Εφέδρων Αξιωματικών. Δ/της Λόχου στα Οχυρά Ρούπελ σε 4μερη σφαγή απέναντι στους Ναζί. Υπασπιστής του Στρατηγού Ν. Ζέρβα. Έφυγε ξαφνικά από τη ζωή σε ηλικία 31 ετών.
(Φωτο & Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στην κατοχή και την Αντίσταση | Σχολιάστε