H ταινία του Ντίνου Δημόπουλου “Ο Βάλτος”

Δημοσιεύθηκε την 3 Μαΐου 2022 από Anastasia Karra

Ο σκηνοθέτης Ντίνος Δημόπουλος επέλεξε την περιοχή του Αμβρακικού κόλπου για να γυρίσει 3 από τις 46 συνολικά  ταινίες που σκηνοθέτησε. Η δεύτερη απ’ αυτές ήταν η ταινία της Φίνος Φίλμ “Ο Βάλτος”, μια μελοδραματική περιπέτεια  τοποθετημένη στο λιμανάκι της Κόπραινας, στη μέση του Αμβρακικού κόλπου, που γυρίστηκε το καλοκαίρι του 1972.

“Ο Βάλτος” απομονώνει έναν αριθμό αδίστακτων ανθρώπων (καταχραστών, εκβιαστών και φονιάδων) σε μια έρημη περιοχή. Εκεί διαπλέκονται, εναντιώνονται και κάποιες φορές συμμαχούν όταν τα συμφέροντα τους συμπίπτουν. Η ταινία είναι μια μικρογραφία της εποχής που είναι γυρισμένη. Ο “Βάλτος” είναι η ελληνική κοινωνία, ένας βάλτος μέσα στον οποίο βουλιάζουν όλοι. Αφεντικά, υπάλληλοι, εργάτες, η γυναίκα της Τρούμπας, ο προικοθήρας, ο φαροφύλακας. Το σενάριο της ταινίας υπογράφουν ο σκηνοθέτης με τον Λάζαρο Μοντανάρη.

Ένα στόρι που έχει την υπαρξιακή αναφορά, το μάταιο της ανθρώπινης προσπάθειας και το αδύνατον της φυγής από τη μοίρα.Οι σεναριογράφοι δεν χωρίζουν τους ήρωες τους σε καλούς και κακούς αφού όλοι, ακόμη και οι υποτιθέμενα καλοί έχουν κάποιες σκοτεινές στιγμές.

Τη μουσική γράφει ο Γιώργος Χατζηνάσιος με το τραγούδι “Ήλιε μην κοιτάς” με τη Δήμητρα Γαλάνη, να ακούγεται στους τίτλους αρχής αλλά και στο φινάλε.

“Ο Βάλτος” λίγο πριν βγει στις σκοτεινές αίθουσες προβλήθηκε στο Φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, όπου και απέσπασε τιμητική διάκριση για τον διευθυντή φωτογραφίας Γιώργο Αρβανίτη αλλά αποδοκιμάστηκε άγρια από ομάδα φοιτητών μόλις έπεσε το σήμα της Φίνος Φίλμ, που τότε θεωρούνταν το κατεστημένο. “Ο Βάλτος” είναι μια ταινία που στην εποχή της αδικήθηκε και είναι κρίμα που ακόμη και σήμερα βρίσκεται ανάμεσα στις ξεχασμένες και δυσεύρετες. Γεμάτη από εύστοχους συμβολισμούς και κουβαλώντας την αισθητική των ταινιών των 70ς αποτελεί ένα διαμάντι της εγχώριας κινηματογραφικής μυθολογίας. (Πηγή : https://ellinikoskinimatografos.gr/)

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα σχετικά στο λινκ http://finosfilm.com/movies/view/172

Στη φωτογραφία η αφίσα της ταινίας….

Δημοσιεύθηκε στη Η μουσική, τα σινεμά και το ερασιτεχνικό θέατρο στην Άρτα | Σχολιάστε

1972 – ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΑΡΤΑΣ, Β’ Εθνική

Δημοσιεύθηκε την 3 Μαΐου 2022 από Anastasia Karra

Από αριστερά : Νικηφόρος Κοντογεώργος, Ν. Μπέτης, Κων/νος Νίκου, Δημήτρης Σιακούφης, Άγγελος Γ. Ιωάννου, Ηλίας Βάσσος, Γεώργιος Σπύρου, Χρυσόστομος Τσίτσικας, Ευάγγελος Κωστούλας, Κων/νος Μπασούκας, Χρήστος Κουτσογεώργος, Σωτήρης Πέτσας.

Πίσω : Βασίλης Λάιος, Δημήτρης Ευθυμίου, Γιώργος Παπαχρήστος (Τζίνος)

(Φωτο από αρχείο Κων/νου Νίκου, Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Η ομάδα της Αναγέννησης | Σχολιάστε

Οι αδελφοί Γκανιάτσα & το “Παλλάς”

Δημοσιεύθηκε την 2 Μαΐου 2022 από Anastasia Karra

“……..Ο Βασίλειος Γκανιάτσας γεννήθηκε στην Άνω Καλεντίνη, στα ορεινά Τζουμέρκα, αλλά λόγω του εμφυλίου,  μετακομίζουν οικογενειακώς από το χωριό στην πόλη της Άρτας. Ο   πατέρας τους Θεοφάνης Γκανιάτσας, γεννηθείς το 1920, ήταν αστυνομικός στο επάγγελμα και η μητέρα Ευδοξία Βλάχου από την Λευκάδα, γεννηθείσα το 1930 ήταν νοικοκυρά και συνταξιούχος του Ι.Κ.Α. Αυτοί έχουν παιδιά τους τον Χρήστο, το Βασίλη, την Αναστασία, την Αρτεμίσια, τον Νικηφόρο και το Δημητρό. Τα επαγγέλματα των παιδιών : ο Χρήστος είναι έμπορος, επίσης ασχολήθηκε με το «Παλλάς» και έχει το σημερινό τηλεοπτικό σταθμό της πόλης «ΑRT TV», ο Βασίλης είναι κινηματογραφιστής και φωτογράφος – γεννηθείς το 1945 – άλλα και ιδιοκτήτης του ραδιοφωνικού σταθμού «Arta fm», η Αναστασία ασχολήθηκε με τα οικιακά, η Αρτεμισία ήταν δασκάλα, ο Νικηφόρος είχε περίπτερο και ο Δημητρός είναι διαφημιστής άλλα από μικρός  έως τα 20 ετών  ήταν στο ταμείο, στη μηχανή προβολής, και για μικρές βοηθητικές δουλειές στο «Παλλάς». Από τα αδέλφια πιο πολύ σχέση με τον κινηματογράφο έχουν ο Χρήστος και ο Βασίλης, ο δε Βασίλης πρωτοπήγε στο σινεμά με το σχολείο το 1956 και είδε το «Quo vantis» σε ηλικία 11 ετών. Το εισιτήριο ήταν 1 δραχμή « του έκανε τόση εντύπωση και την άλλη μέρα δεν πήγε στο σχολείο αλλά στο «Παλλάς» ήταν η πόρτα ανοιχτή και κοίταξε μέσα και τον είδε ο Στρατής, «τι θέλεις ρώτησε». Εκείνος απαντά «θέλω να δουλέψω». Από τότε πουλούσε φιστίκια για κάποιο καιρό, μάλιστα η μάνα του όταν το έμαθε αντέδρασε και μάλωσαν γι’ αυτό ενώ ο πατέρας του ήταν αδιάφορος παρόλο που ήταν αυστηρών αρχών π.χ «δεν ήθελε το κάπνισμα και την κλεψιά». Έπειτα στα 20 του κατατάχτηκε στο στρατό πέρα από τις μικροδουλειές, αυτός ήταν βοηθός μηχανής. Τότε στα 1965 ο στρατός συγκέντρωσε άτομα, τα οποία είχαν σχέση με το σινεμά και έφερε εκπαιδευτές από την Αμερική «Hollywood», ο κ. Βασίλης ήρθε πρώτος το 1963 και τότε πιάνει δουλειά στην Υ.Ε.Ν.Ε.Δ. αλλά λόγω αριστερών πεποιθήσεων το 1967 απολύεται και επιστρέφει στην Άρτα. Μετά το στρατό αναλαμβάνει τη θέση του μηχανικού προβολής στο «Παλλάς» και κατά καιρούς και αλλού όπως στο θερινό «Γαλαξία» στην ταράτσα του «Παλλάς».

Από το 1971 έως το 1996 τη διεύθυνση την παραχωρεί ο Στρατής στο φίλο του Βασίλειο Γκανιάτσα. Στο διάστημα 1972-1996 μηχανή προβολής ήταν ο Βασίλειος Γκανιάτσας, πόρτα ο Νικηφόρος, ταμείο η Αρτεμίσια. Το έβλεπαν σαν οικογενειακή επιχείρηση.

 Όσο είχε τον έλεγχο ο Στρατής είχε υπαλλήλους μέλη της οικογένειας του στο ταμείο,  όπως την Ζηνοβία Σαλωνίτη μέχρι τον γάμο της ενώ η άλλη της αδελφή παρέμεινε έως το τέλος στο ταμείο, ταμπέλες, καθαριότητα. Κατά την κυρία Ζηνοβία στο ταμείο ήταν κάποιος Τάσος Πιτσίλης και μετά ένας Καζαντζής και υστέρα τη θέση πήρε η μάνα τους στα πρώτα χρονιά. Όσο για κυλικείο, παλαιοτέρα, είχε ένα παιδί με δίσκο, ενώ εκ των υστερών απέκτησε μόνιμο κυλικείο μέσα στην αίθουσα.

Μετά την αποχώρηση Γκανιάτσα ο χώρος νοικιάζεται σε κάποιον άλλον αλλά λόγω προβλημάτων με τους ιδιοκτήτες, πάνε στα δικαστήρια. Τότε λύεται το συμβόλαιο εκμίσθωσης και παραμένει κλειστός για 3 χρόνια, μέχρι την ανακαίνιση του 2000 και τη λειτουργία από τον Νίκο Σαλωνίτη έως σήμερα. Σήμερα διαθέτει 2 αίθουσες : Α -223 θέσεις, και Β -74 θέσεις στον επάνω όροφο. Είναι η καλύτερη αίθουσα στην Ελλάδα κατά τον Ν. Σαλωνίτη, λόγω της καλής ακουστικής και την χρήση των καλυτέρων οπτικοακουστικών τεχνολογιών, καθώς και την προβολή αξιόλογων ταινιών. Τα στοιχεία προέκυψαν από την προφορική συνέντευξη στο Ν. Σαλωνίτη, στο «Παλλάς». Το «Παλλάς» έχει την πρωτοτυπία ότι χαρακτηρίζεται ως κινηματοθέατρο, είναι διαφορετικό από τον «Ορφέα» και «Τιτάνια». Στο «Παλλάς» πέρα από κινηματογράφο, γίνονταν θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, ομιλίες, χοροεσπερίδες, επίσης η εκδήλωση της νομαρχίας γινόταν δωρεάν. Μια ενδιαφέρουσα πληροφορία είναι η χρήση της αίθουσας από  μάρτυρες του ιεχωβά  οι οποίοι πλήρωναν κανονικά….” (Πηγή : Πτυχιακή Εργασία του Πολέμαχου Πασχαλίδη με θέμα Η ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ “ΕΙΚΟΝΑ” ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΕΙΑΚΕΣ ΠΗΓΕΣ [1945 – 1967], Άρτα, 2011)

Στη φωτογραφία “Η είσοδος του Παλλάς στα 1985 πριν την τελευταία ανακαίνιση. Στην εικόνα εμφανίζονται ο Αντώνης Στρατής, ο Βασίλειος Γκανιάτσας και ο Χρήστος Γκανιάτσας”. (Φωτο από αρχείο Βασίλη Γκανιάτσα, όπως δημοσιεύτηκε στην ίδια πτυχιακή εργασία)

Δημοσιεύθηκε στη Η μουσική, τα σινεμά και το ερασιτεχνικό θέατρο στην Άρτα | Σχολιάστε

ΠΑΝΑΜΒΡΑΚΙΚΟΣ – ΜΑΙΟΣ 1959

Δημοσιεύθηκε την 2 Μαΐου 2022 από Anastasia Karra

Από αριστερά : Κων/νος Κεχαγιάς, Θεόδωρος Μποτσώλης (προπονητής , καθηγητής Φ.Α.), Αναστάσιος Ζέρβας, Κρίτων Λυμούρης, Παναγιώτης Σακκάς, Απόστολος Ζάχος, Γεώργιος Κατωπόδης, Κων/νος Τζαχρήστας, Γεώργιος Κυρίτσης, Σωτήρης Νάνος, Ν. Πριόβολος, Νίκος Παπαγεωργίου, Παπακώστας, Βίκτωρ Σακκάς.

(Φωτο & Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Η ομάδα του Παναμβρακικού | Σχολιάστε

H περιοχή του Αράχθου στην είσοδο της πόλης….

Δημοσιεύθηκε την 2 Μαΐου 2022 από Anastasia Karra

Μια ακόμη φωτογραφία της περιοχής του Αράχθου από το σημείο που είναι σήμερα το Παραποτάμιο πάρκο έως το γεφύρι πριν τα έργα κατασκευής της περιφερειακής οδού τη δεκαετία του 1950-1960, με το λόφο του μνημείου των Πεσόντων στο πόλεμο του 1897.

(Φωτο από συλλογή Παπαρούνη όπως δημοσιεύτηκε στην Πτυχιακή εργασία του Πολέμαχου Πασχαλίδη με θέμα Η ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ “ΕΙΚΟΝΑ” ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΕΙΑΚΕΣ ΠΗΓΕΣ [1945 – 1967], Άρτα, 2011)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε

Εκδρομή του Γυμνασίου Θηλέων Άρτης την δεκαετία του ‘50

Δημοσιεύθηκε την 1 Μαΐου 2022 από Anastasia Karra

Οι μαθήτριες του Γυμνασίου Θηλέων σε μια φωτογραφία στην όχθη του ποταμού. Οι καθηγητές συνοδοί στην εκδρομή είναι η Τέτα Χαμπηλομάτη και ο Σαλούρος.

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στην περιοχή όπου βρίσκονταν τα αναψυκτήρια – κέντρα διασκέδασης του Μόσιαλου και του Μαλαμή στην είσοδο της πόλης της Άρτας στις όχθες του Αράχθου. Στο βάθος διακρίνεται η Φανερωμένη και το ύψωμα με το Μνημείο των Πεσόντων του 1897. Ο δρόμος προς την πόλη περνούσε ακριβώς κάτω από το μνημείο, όπως και σήμερα. Μόνο που το μνημείο έχει πλέον μεταφερθεί!!!

(Φωτο από αρχείο Μπέμπας Αλίβερτη – Γιαννοπούλου)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε

Η είσοδος στην πόλη της Άρτας την δεκαετία του ‘30

Δημοσιεύθηκε την 1 Μαΐου 2022 από Anastasia Karra

Η φωτογραφία είναι στο ύψος του Κυνηγετικού Συλλόγου Άρτης, όπως μπαίνουμε στην πόλη. Στο βάθος διακρίνεται το υψωματάκι με το μνημείο των πεσόντων στον πόλεμο του 1897 και τα κυπαρίσσια που το περιβάλανε. (Φωτο από αρχείο Λίτσας Λάιου – Αλίβερτη)

Μπορείτε να δείτε άλλες φωτογραφίες από την είσοδο στην πόλη της Άρτας στο λινκ https://doxesdespotatou.com/o-dromos-me-tis-leykes/

και στο λινκ https://doxesdespotatou.com/topothesia-oi-leykes/

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε

Κατασκήνωση Προσκόπων στην Κορωνησία – 1960ς

Δημοσιεύθηκε την 1 Μαΐου 2022 από Anastasia Karra

Ο Μάξιμος Γεωργόπουλος (δεξιά) και ο Γιάννης Νίκας στις προσκοπικές κατασκηνώσεις στην Κορωνησία στα τέλη της δεκαετίας του 60. Οι κατασκηνώσεις ήταν μέσα στον υπέροχο παλιό ελαιώνα της Κορωνησίας, ο οποίος δυστυχώς σήμερα έχει μοιραστεί σε οικόπεδα…. (Φωτο από αρχείο Γιάννη Νίκα)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε

Ο Προσκοπισμός στην Άρτα – Γεώργιος Σ. Βασταρούχας

Δημοσιεύθηκε την 1 Μαΐου 2022 από Anastasia Karra

“….Το Γυμνάσιο το τέλειωσα το 1920. Την ίδια χρονιά πήγα στην Αθήνα και γράφτηκα στη Νομική σχολή, τότες δεν δίναμε εισαγωγικές εξετάσεις. Σαν φοιτητής γνώρισα και συνδέθηκα με τον αείμνηστο Αθανάσιο Λευκαδίτη που το 1910 ήλθε από την Αγγλία στην Ελλάδα και ίδρυσε τον Προσκοπισμό. Όνειρό του ήταν να τον ξαπλώσει σ’ όλη την επικράτεια. Για το λόγο αυτό μ’ έβαλε σαν βοηθό συνταγματάρχη γιατί απλόν πρόσκοπο δεν μπορούσε να με βάλει, ήμουνα αρκετά μεγάλος (ο μεγαλύτερος πρόσκοπος στην ομάδα δεν έπρεπε να ξεπερνάει τα 15 χρόνια). Σα βοηθός πήγαινα δυο και τρεις φορές την εβδομάδα στις προσκοπικές εγκαταστάσεις που ήταν στα αποδυτήρια του λευκομάρμαρου Αθηναϊκού σταδίου, εκεί μάθαινα τα μυστικά και τις τέχνες του προσκοπισμού που ήταν πολλές  και όμορφες.

Τον Γενάρη του 1921 κάλεσαν την κλάση μου, τότε μας καλούσαν ένα χρόνο νωρίτερα. Μ’ έστειλαν μ’ άλλους αγύμναστους στη Μικρά Ασία. Μας ψευτογύμνασαν για καμιά 15αρια  μέρες στη Σμύρνη και απ’ εκεί Μαγνησία, Ουσάκ, Σαλιχλή, Αφιόν Καραχισάρ. Τον Αύγουστο του 1922 έγινε η μεγάλη καταστροφή.  Τότε βρήκε η συμφορά τ’ αδέλφια μας, τότε αφανίστηκε το γένος μας, χιλιάδες πολλές σφαγιάστηκαν από τον βάρβαρο, αιμοβόρο Τούρκο, και όσοι έζησαν άφησαν τον όμορφο και ευλογημένο τόπο τους. Μονάχα αυτοί και μεις που ζήσαμε μαζί τους νιώσαμε τη μεγάλη συμφορά που τους βρήκε.

Ύστερα από περιπέτειες και κινδύνους φτάσαμε στον Πόρο κι απ’ εκεί, με την επανάσταση του Πλαστήρα στην Αθήνα.

Το 1923 ήλθα στην Άρτα με αναρρωτική άδεια δύο μηνών. Στο σπίτι μας γνώρισα τον Ρούζιο, συμμαθητή του αδελφού μου και φίλο μας οικογενειακό, γιατί ο πατέρας του ήταν γιατρός, συνάδελφος του δικού μου. Από τον αδελφό μου έμαθα ότι ο Ρούζιος ήταν υπαρχηγός  Προσκοπικής ομάδας στην Κωσταντινούπολη ή Σμύρνη, ήλθαν στην Άρτα πρόσφυγες. Του επρότεινα να φκιάσουμε προσκοπισμό στην Άρτα, θα τους βοηθούσα κι εγώ όσο καιρό θα’ μενα. Πήγαμε στον Ν. Μπλέτση που διετέλεσε Έφορος Προσκόπων στην Αλεξάνδρεια την εποχή που υπηρετούσε εκεί σαν καθηγητής και με μεγάλη ευχαρίστηση δέχτηκε την πρότασή μας. Αυτό το ήξερα από τον ίδιο γιατί το 1918, στη δεύτερη τάξη του Γυμνασίου μας ανέπτυξε τα καλά του προσκοπισμού και μας πρότεινε να τον οργανώσουμε και στην Άρτα. Τα λόγια του τότε τα πήρε ο αέρας, είχαμε άλλα παιχνίδια, τα κότσια, τη σκλέντζα, την αμπάριζα, τη φωτιά, τη Γούρνα, τον πετροπόλεμο και άλλα.

Την πρότασή μας τη δέχτηκε ευχάριστα. Έτσι ξεκίνησε ο προσκοπισμός στην πόλη μας την πρώτη περίοδο. Η δεύτερη άρχισε στα μέσα Απρίλη του 1945*. Είναι μια πολύ όμορφη και ζωντανή ιστορία, τότες που απάνω από 2000 παιδιά γίνανε αδέλφια, ζήσανε διαφορετικά απ’ ότι ζούσαν, ήταν μικροί, εύπλαστοι, όλοι τους γίνανε καλοί πολίτες σύμφωνα με τις αρχές μας. Ευλογημένοι να’ ναι!!!!” (Πηγή : Άρθρο του Γ.Σ. Βασταρούχα στην ΑΡΤΗΝΗ ΕΥΘΗΝΗ, τχ. 19-20, 1985)

*Επιτυχής προσπάθεια αναβίωσης του προσκοπισμού στην Άρτα γίνεται εκ νέου το 1945 με περιφερειακό έφορο τον Γ. Βασταρούχα και τοπικό τον Αναστάσιο Τσέτη, με σκοπό να απομακρύνουν τα παιδιά από διάφορες οργανώσεις και να ενστερνιστούν την συναδέλφωση. Μάλιστα την ίδια χρονιά γίνεται η πρώτη κατασκήνωση στην Κορωνησία με οικονομική ενίσχυση από την Ούντρα. Το 1947 οργανώνεται ο προσκοπισμός και στην Πρέβεζα, ενώ σιγά – σιγά εξαπλώνεται και στο νομό Άρτας δηλαδή στα χωριά Γραμμενίτσα, Πέτα, Νεοχώρι, φθάνοντας έτσι τα 500 μέλη. Επίσης ο Γ. Βασταρούχας οργάνωσε το Σώμα Ελληνίδων Οδηγών στην Άρτα με επικεφαλής την δασκάλα κα Χριστοδούλου – Παλάντζα.(Πηγή : Άρθρο του Μάξιμου Γεωργόπουλου στην ΑΡΤΗΝΗ ΕΥΘΥΝΗ, τχ.17, 1985)

Στη φωτογραφία ο Γεώργιος Βασταρούχας, δικηγόρος, από τους Συρρακιώτες της Άρτας. (Φωτο από αρχείο Πόπης Μπίτσιου, όπως δημοσιεύτηκε στο Λεύκωμα ΣΥΡΡΑΚΟ, τόμος 2ος, 2004)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε

O Προσκοπισμός στη Άρτα – Δημήτριος Φ. Καρατζένης

Δημοσιεύθηκε την 30 Απριλίου 2022 από Anastasia Karra

Σχετικώς με την ευχάριστον είδησιν για την αναβίωσιν του προσκοπισμού στην Άρταν, που δημοσιεύετε εις το τελευταίον φύλλον της «Αρτηνής Ευθύνης» θέλω να αναφέρω τα εξής……….Κατά το σχολικόν έτος 1922-23 ενεγράφη εις την Τρίτην τάξιν του Γυμνασίου Άρτας, διά να συνεχίσει τας σπουδάς του ο Κώστας Ρούζιος ελθών πρόσφυξ εκ Κωσταντινουπόλεως. Τον ενθυμούμαι ευγενικόν εις τους τρόπους, άψογα ενδεδυμένον, σημεία που μαρτυρούσαν την ανωτέραν τάξιν της οικογένειάς του εις την πόλιν. Φοιτούσε εις Γυμνάσιον που εδιδάσκοντο ξένες γλώσσες και ανθούσε ο ελληνικός προσκοπισμός. Με την   ενθάρρυνσιν και την αμέριστον υποστήριξιν του Καθηγητού των Φυσικών Νικ. Μπλέτση, ο Κώστας Ρούζιος  οργάνωσε διά πρώτην φοράν στην Άρταν τις ομάδες των προσκόπων και των Λυκόπουλων, οι οποίες για δυο – τρία χρόνια έκαναν πολλές εμφανίσεις και άλλες εκδηλώσεις. Το καλοκαίρι του 1924 ο Κ. Ρούζιος ετελείωσε το Γυμνάσιον και εγκατεστάθη εις Αθήνας οπότε σιγά -σιγά οι ομάδες διαλύθησαν. Αργότερα, ο Γεώργιος Βασταρούχας, όταν μετά το 1954 επανήλθε εις την Άρταν, έδειξε εξαιρετικήν δραστηριότητα εις την επαναδιοργάνωσιν του προσκοπισμού στην Άρταν και διά πολλάς εκδηλώσεις. Διά τον Κώσταν Ρούζιον έχω να προσθέσω ότι στην Αθήνα όπου εγκατεστάθη, ενυμφεύθη κατά την Κατοχήν την εβραίαν υπάλληλον της Νομαρχίας Άρτας Ζωήν Κούλιαν. Λίγα χρόνια αργότερα πρόωρα απέθανε, η δε χριστιανική έκτοτε γυναίκα του ζη στην Αθήνα.» (Πηγή : Επιστολή του Δ. Καρατζένη στην εφημερίδα ΑΡΤΗΝΗ ΕΥΘΥΝΗ, τχ. 18, 1985)

Στη φωτογραφία “Πρόσκοποι Άρτας, 1952”

Πριτσιβέλης, Ελευθέριος Μανόπουλος, Χρήστος Σταμούλης (Μπέμπης) & Μάριος Τσαντούκλας (και οι δύο άσσοι του ΠΑΝΑΜΒΡΑΚΙΚΟΥ), Κων/νος Τσιλιγιάννης (Νομικός), Νίκος Πίσπερης, Ιωάννης Μανακανάτας & Σωκράτης Μανακανάτας, Κων/νος Τόλης, Κων/νος Αμβράζης (?), Ιωάννης Παπανικολάου (πτέραρχος), Στέφανος Καλύβας, Βασίλης Παπαδήμου, Γεώργιος Παπανικολάου(Γιόγιας) , άγνωστος. (Φωτο από αρχείο Β. Παπαδήμου, Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε