Οι τελευταίοι νομάδες του Ματσουκίου (Καταγραφή 1991)

Σύμφωνα με την καταγραφή του Νίκου Β. Καρατζένη στο βιβλίο Οι νομάδες κτηνοτρόφοι των Τζουμέρκων (Άρτα, 1991), οι τελευταίες νομαδικές κτηνοτροφικές οικογένειες από το Ματσούκι και οι τόποι όπου ξεχειμώνιαζαν τα κοπάδια τους ήταν οι εξής:

ΓΕΩΡΓΙΟΥ (ή ΓΚΟΓΚΟΣ)

  • Αθανάσιος Γεωργίου — Στρογγυλοβούνι Μεσολογγίου
  • Νικόλαος Γεωργίου — Αμπελάκι Βάλτου
  • Ιωάννης Γεωργίου — Στρογγυλοβούνι
  • Ιωάννης Γεωργίου — Στρογγυλοβούνι
  • Οδυσσέας Ευαγγέλου — Φιλιππιάδα

ΓΡΑΤΣΑΝΗΣ

  • Απόστολος Αθανασίου — Στρογγυλοβούνι
  • Νίκος Αθανασίου — Στρογγυλοβούνι
  • Κώστας Βασιλείου — Στρογγυλοβούνι
  • Θεόκλητος Βασιλείου — Στρογγυλοβούνι

ΚΑΛΟΓΗΡΟΣ

  • Θωμάς Σπύρου — Στρογγυλοβούνι

ΚΩΣΤΙΚΑΣ

  • Ιωάννης Γεωργίου — Βόνιτσα

ΜΑΚΡΗΣ

  • Δημήτριος Αλεξίου — Στάνος Αμφιλοχίας
  • Ιωάννης Γεωργίου — Κρίκελλος Αμφιλοχίας
  • Κωνσταντίνος Αποστόλου — Στρογγυλοβούνι
  • Σωτήρης Αποστόλου — Στρογγυλοβούνι

ΝΑΚΑΣ

  • Αποστόλης Νίκου — Χρυσοβίτσα Ξηρομέρου
  • Αποστόλης Χρήστου — Χρυσοβίτσα Ξηρομέρου
  • Γεώργιος Δημητρίου — Βόνιτσα
  • Δημήτριος Νικολάου — Χρυσοβίτσα
  • Σωτήρης Νικολάου — Βόνιτσα
  • Χαράλαμπος Νικολάου — Πρόδρομος Ξηρομέρου

ΠΥΡΩΤΗΣ

  • Γιώργος Χρήστου — Βόνιτσα

ΡΟΒΙΣΗΣ

  • Αθανάσιος Δημητρίου — Πρόδρομος
  • Σωτήρης Δημητρίου — Πρόδρομος
  • Χρήστος Δημητρίου — Αγράμπελο Ξηρομέρου

ΤΣΑΝΤΟΥΛΗΣ

  • Κώστας Δημητρίου — Λουτρός Αμφιλοχίας
  • Δημήτριος Πέτρου — Λουτρός Αμφιλοχίας
  • Παντελής Δημητρίου — Λουτρός Αμφιλοχίας
  • Σταύρος Δημητρίου — Κρίκελλος Αμφιλοχίας
  • Πέτρος Γεωργίου — Λουτρός Αμφιλοχίας
  • Αποστόλης Μιχάλη — Μαχαλά Ξηρομέρου

ΤΣΙΛΙΓΙΑΝΝΗΣ

  • Αποστόλης Γεωργίου — Μεγάλη Χώρα Αγρινίου
  • Παναγιώτης Χρήστου — Λουτρός Αμφιλοχίας

Η καταγραφή του 1991 καταγράφει 33 νομαδικές κτηνοτροφικές οικογένειες από το Ματσούκι, οι οποίες διατηρούσαν ακόμη τον παραδοσιακό κύκλο των εποχικών μετακινήσεων ανάμεσα στα ορεινά θερινά λιβάδια των Τζουμέρκων και τα χειμαδιά της δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Ως σημαντικότερο κέντρο διαχείμασης αναδεικνύεται το Στρογγυλοβούνι Μεσολογγίου, όπου εγκαθίσταται μεγάλος αριθμός οικογενειών, ενώ συχνές είναι επίσης οι μετακινήσεις προς τη Βόνιτσα, τον Λουτρό και τον Κρίκελλο Αμφιλοχίας, καθώς και προς τη Χρυσοβίτσα, τον Πρόδρομο, το Αγράμπελο και τον Μαχαλά Ξηρομέρου. Η γεωγραφική αυτή διασπορά αποτυπώνει το εκτεταμένο δίκτυο χειμαδιών που είχαν αναπτύξει οι Ματσουκιώτες κτηνοτρόφοι, συνεχίζοντας μια παράδοση μετακινούμενης κτηνοτροφίας που διαμορφώθηκε επί αιώνες και έφτασε να επιβιώνει μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα.

Στη φωτογραφία “Μέλη της οικογένειας Γρατσάνη από το Ματσούκι στα Πηγάδια Στρογγυλοβουνίου, όπου ξεχειμώνιαζαν τα κοπάδια τους, γύρω στο 1940.” (Προσφορά φωτογραφίας: Δημήτρης Καλούσιος.)

Δημοσιεύθηκε στη Ποιμενική Ζωή | Σχολιάστε

Βαφεία – Καθαριστήρια “ΑΛΦΑ”

Μια ακόμη χαρακτηριστική εικόνα από την παλιά αγορά της Άρτας. Τα Τα Βαφεία – Καθαριστήρια «ΑΛΦΑ» των Ι. Πανάκη και Σ. Μαστοράκη βρίσκονταν στην οδό Καραϊσκάκη, κοντά στα Ψαροπλιά. Η φωτογραφία αποτυπώνει την πρόσοψη του καταστήματος, με τα ρούχα κρεμασμένα έξω, όπως συνηθιζόταν τότε, και τις επιγραφές που διαφημίζουν τις υπηρεσίες του.

Στην είσοδο διακρίνεται ο Σταύρος Μαστοράκης, μαζί με την υπάλληλο του καταστήματος Ελένη Κ. Καραδήμα-Παπαχρήστου . Μια ακόμη εικόνα από τα επαγγέλματα και τα μικρά καταστήματα που αποτελούσαν μέρος της καθημερινής ζωής και της εμπορικής κίνησης της Άρτας.

Φωτογραφία: Αρχείο Σ. Μαστοράκη.

Δημοσιεύθηκε στη Το εμπόριο στην Άρτα | Σχολιάστε

Κατάστημα Ευάγγελου Τάτση

Μια χαρακτηριστική εικόνα από την εμπορική Άρτα του 1970. Η «Αποθήκη Οικιακών Σκευών» του Ευάγγελου Τάτση βρισκόταν στην οδό Κοσμά Αιτωλού 14, στο σημείο όπου σήμερα λειτουργεί η καφετέρια Vegera. Το κατάστημα άνοιξε περίπου το 1964 και παρέμεινε σε λειτουργία έως το 1985.

Στη φωτογραφία, τραβηγμένη το 1970, η βιτρίνα και η είσοδος είναι γεμάτες από τα είδη που συναντούσε κανείς στα καταστήματα οικιακών ειδών εκείνων των χρόνων: πιάτα, κανάτες, κατσαρόλες, λεκάνες, κουβάδες και κάθε λογής σκεύη για το σπίτι. Μια μικρή εικόνα της καθημερινής ζωής και της παλιάς αγοράς της Άρτας.

Η φωτογραφία ανήκει στον Δημήτριο Τάτση, τον οποίο ευχαριστούμε θερμά για την παραχώρησή της.

Δημοσιεύθηκε στη Το εμπόριο στην Άρτα | Σχολιάστε

Καγκελάρι στους Χουλιαράδες

Μια εντυπωσιακή εικόνα από το καγκελάρι στους Χουλιαράδες, όταν η γιορτή αποτελούσε υπόθεση ολόκληρου του χωριού. Ο χορός απλώνεται σε μεγάλη έκταση, ενώ εκατοντάδες άνθρωποι έχουν συγκεντρωθεί γύρω του, γεμίζοντας κάθε διαθέσιμο σημείο για να παρακολουθήσουν και να συμμετάσχουν στη μεγάλη αυτή λαϊκή σύναξη. (Φωτο από αρχείο Σταύρου Μαστοράκη)

Δημοσιεύθηκε στη Η μουσική, τα σινεμά και το ερασιτεχνικό θέατρο στην Άρτα | Σχολιάστε

Καγκελάρι στη Ροδαυγή, δεκαετία 1960

Μια παλιά φωτογραφία από το καγκελάρι της Ροδαυγής, όταν ο χορός δεν ήταν απλώς μια εορταστική εκδήλωση, αλλά ένας ζωντανός θεσμός της τοπικής κοινωνίας. Γυναίκες διαφορετικών ηλικιών, πιασμένες χέρι-χέρι, κρατούν τον κύκλο του χορού, συνεχίζοντας ένα έθιμο που ένωνε το χωριό στις μεγάλες γιορτές και τα πανηγύρια.

Διακρίνονται από αριστερά: Φ.Μ. Μπαρτζώκα, Β. Γκέτση, Κ. Μ. Μάρη, Β. Τσάγκα, Π. Ι. Μάνου, Α. Χ. Αναγνωστάκη, Γ. Πάνου, Ό. Χ. Αναγνωστάκη, Ν. Κωσταγιάννη, Κ. Σ. Μπαλαούρα και Π. Παναγιώτου. (Πηγή : ΡΟΔΑΥΓΗ, ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΧΤΕΣ, Χ. Σταύρος, Άρτα, 2020)

Δημοσιεύθηκε στη Η μουσική, τα σινεμά και το ερασιτεχνικό θέατρο στην Άρτα | Σχολιάστε

Όταν ολόκληρο το χωριό γινόταν ένας χορός – Το Καγκελάρι των Τζουμέρκων


 Άγναντα Τζουμέρκων, περ. 1910. Μια σπάνια φωτογραφία που διασώζει το Καγκελάρι, τον μεγάλο κοινοτικό χορό των καλοκαιρινών πανηγυριών. Πηγή: Γ. Ν. Στεργίου, «Το Καγκελάρι», Ηπειρωτική Εταιρεία, τχ. 78, 1983.

Περισσότερο από ένας αιώνας μάς χωρίζει από τη σκηνή αυτής της φωτογραφίας. Κι όμως, λίγα πράγματα μοιάζουν να έχουν αλλάξει. Οι μουσικοί έχουν ήδη πάρει τη θέση τους, ο κύκλος του χορού μεγαλώνει συνεχώς και ολόκληρο το χωριό έχει συγκεντρωθεί στο χοροστάσι. Δεν πρόκειται απλώς για ένα πανηγύρι. Είναι η στιγμή που αρχίζει το Καγκελάρι, ο χορός που για γενιές συνόδευσε τα μεγάλα καλοκαιρινά πανηγύρια των Τζουμέρκων.

Με τη γιορτή της Αγίας Παρασκευής ξεκινούν και φέτος σε πολλά χωριά των Τζουμέρκων τα μεγάλα καλοκαιρινά πανηγύρια. Για τους παλαιότερους, οι ημέρες αυτές δεν ήταν μόνο μια θρησκευτική γιορτή. Ήταν η εποχή που οι ξενιτεμένοι επέστρεφαν στον τόπο τους, οι συγγενείς αντάμωναν ξανά, τα σπίτια άνοιγαν για να υποδεχθούν επισκέπτες και οι πλατείες γέμιζαν ζωή. Πολλοί φρόντιζαν να βρίσκονται στο χωριό αυτές τις ημέρες, γιατί το Καγκελάρι ήταν μια στιγμή που κανείς δεν ήθελε να χάσει.

Μετά τη θεία λειτουργία το χωριό έμοιαζε να χωρίζεται για λίγο σε δεκάδες μικρές γιορτές. Τα σπίτια γέμιζαν επισκέπτες και οι πόρτες έμεναν ανοιχτές από το πρωί. Τα κεράσματα διαδέχονταν το ένα το άλλο και οι οικοδεσπότες έσπευδαν να καλωσορίσουν συγγενείς, φίλους αλλά και πανηγυριστές από τα γειτονικά χωριά. Τα τραπέζια ήταν γεμάτα παραδοσιακά φαγητά, κρασί και τσίπουρο. Όλοι όμως γνώριζαν ότι η σημαντικότερη στιγμή της ημέρας δεν είχε ακόμη φτάσει….

Σιγά σιγά οι κάτοικοι κατευθύνονταν προς το χοροστάσι, τον χώρο όπου χτυπούσε η καρδιά του πανηγυριού. Το χοροστάσι ήταν κάτι περισσότερο από την πλατεία του χωριού. Ήταν ο τόπος όπου συναντιόταν η κοινότητα. Εκεί αντάμωνες ύστερα από καιρό συγγενείς και φίλους, γνώριζες ανθρώπους από τα γειτονικά χωριά, αντάλλασσες νέα και μοιραζόσουν τη χαρά της γιορτής. Για τους νέους αποτελούσε μια από τις λίγες ευκαιρίες να γνωριστούν, ενώ για τους μεγαλύτερους ήταν μια συνάντηση που ανανέωνε δεσμούς χρόνων.

Όσοι πρόλαβαν τα παλιά πανηγύρια θυμούνται ακόμη πως το Καγκελάρι είχε και τη δική του άτυπη τάξη. Πρώτοι έπιαναν τον χορό ο πρόεδρος της κοινότητας, ο ιερέας, ο δάσκαλος και οι άλλοι προεστοί του χωριού. Λίγο αργότερα ο κύκλος άνοιγε για όλους. Άνδρες, γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι έμπαιναν ο ένας μετά τον άλλον, ώσπου το χοροστάσι γέμιζε από ανθρώπους κάθε ηλικίας. Εκείνες τις ώρες δεν υπήρχαν θεατές και πρωταγωνιστές. Άλλοι χόρευαν, άλλοι τραγουδούσαν, άλλοι παρακολουθούσαν από τις άκρες του κύκλου. Όλοι όμως ένιωθαν ότι συμμετείχαν στην ίδια γιορτή.

Στα Τζουμέρκα ο χορός ήταν γνωστός με διάφορες ονομασίες – Καγκελάρι, Κάγκελο, Κύκλες ή Διπλοκάγκελο. Στα Άγναντα, απ’ όπου προέρχεται και η φωτογραφία του 1910, συνηθιζόταν ιδιαίτερα η ονομασία «Κύκλες». Καθώς ο μεγάλος κύκλος δίπλωνε και ξεδίπλωνε, οι χορευτές σχημάτιζαν τα χαρακτηριστικά «καγκέλια», από όπου προέρχεται και η επικρατέστερη ονομασία του χορού.

Το Καγκελάρι όμως δεν ξεχώριζε μόνο για τη μορφή του. Ήταν ο χορός ολόκληρης της κοινότητας. Όσο περνούσε η ώρα, ο κύκλος μεγάλωνε και μπορούσε να περιλαμβάνει δεκάδες ανθρώπους, διαφορετικής ηλικίας και κοινωνικής θέσης, όλους πιασμένους χέρι με χέρι στον ίδιο ρυθμό.

Και τότε ερχόταν η πιο ξεχωριστή στιγμή του πανηγυριού. Ο ρυθμός δεν γεννιόταν από τα μουσικά όργανα αλλά από τις ίδιες τις φωνές των χορευτών. Νέοι και γέροι, άνδρες και γυναίκες τραγουδούσαν όλοι μαζί, καθώς ο μεγάλος κύκλος διπλωνόταν και ξεδιπλωνόταν στους χαρακτηριστικούς ελιγμούς του χορού. Χορός και τραγούδι γίνονταν ένα, σε ένα πραγματικό «χοροτράγουδο», όπου ολόκληρη η κοινότητα συμμετείχε όχι μόνο με τα βήματα αλλά και με τη φωνή της. Ήταν ίσως η πιο ζωντανή έκφραση της συλλογικότητας που χαρακτήριζε τα παλιά πανηγύρια των Τζουμέρκων.

Η σπάνια αυτή φωτογραφία, τραβηγμένη στα Άγναντα το 1910, διασώζει μια τέτοια στιγμή. Δεν αποτυπώνει μόνο έναν παραδοσιακό χορό. Καταγράφει έναν ολόκληρο τρόπο ζωής. Βλέποντάς την σήμερα, δεν διακρίνουμε μόνο τους χορευτές και τους μουσικούς· βλέπουμε μια κοινότητα συγκεντρωμένη γύρω από το πανηγύρι της, σε μια εποχή που αυτές οι γιορτές αποτελούσαν το σημαντικότερο γεγονός του καλοκαιριού.

Περισσότερο από εκατό χρόνια αργότερα, πολλά έχουν αλλάξει στα χωριά των Τζουμέρκων. Κάθε καλοκαίρι όμως, όταν οι πρώτες νότες αντηχούν ξανά στα χοροστάσια και οι χορευτές πιάνονται από τα χέρια, το Καγκελάρι εξακολουθεί να θυμίζει πως ορισμένες παραδόσεις δεν διατηρούνται μόνο επειδή τις κληρονομήσαμε, αλλά επειδή εξακολουθούν να φέρνουν τους ανθρώπους κοντά και να κρατούν ζωντανή τη μνήμη του τόπου. (Επιμέλεια κειμένου : Α. Καρρά)

Δημοσιεύθηκε στη Η μουσική, τα σινεμά και το ερασιτεχνικό θέατρο στην Άρτα | Σχολιάστε

Στον κάμπο της Ανέζας..

Ανέζα Άρτης, 1962. Οι αδελφές Κούλα και Κωνσταντίνα Ψαλίδα με τα πρόβατά τους. Φωτ. αρχείο Γιώργου Σιόρεντα – ΣΥΡΡΑΚΟ, ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, Ι. Ζιώγας, Γιάννινα,2006

Δημοσιεύθηκε στη Ποιμενική Ζωή | Σχολιάστε

Οι τελευταίοι νομάδες του Βουργαρελίου (Καταγραφή 1991)

Σύμφωνα με την καταγραφή του Νίκου Β. Καρατζένη (Οι νομάδες κτηνοτρόφοι του Τζουμέρκων, Άρτα 1991), οι τελευταίες νομαδικές κτηνοτροφικές οικογένειες από το Βουργαρέλι και οι τόποι όπου ξεχειμώνιαζαν τα κοπάδια τους ήταν οι εξής:

ΑΝΤΩΝΙΟΥ

  • Γεώργιος Κωνσταντίνου – Κομπότι Άρτας

ΜΠΑΛΑΤΣΟΥΚΑΣ

  • Γεώργιος Κωνσταντίνου – Κατούνα Ξηρομέρου
  • Ιωάννης Κωνσταντίνου – Ρίβιο Ξηρομέρου

ΠΛΕΥΡΗΣ

  • Γεώργιος Θωμά – Λουτράκι Κατούνας
  • Ευάγγελος Δημητρίου – Κατούνα

ΠΛΟΥΜΠΗΣ

  • Αθανάσιος Γεωργίου – Παλιαυλή Βάλτου
  • Γεώργιος Κωνσταντίνου – Κατούνα
  • Δημήτριος Ηλία – Κατούνα

ΣΟΦΗΣ

  • Ευθύμιος Γεωργίου – Κρίκελος Αμφιλοχίας
  • Παναγιώτης Γεωργίου – Λουτράκι Κατούνας
  • Σπύρος Χρήστου – Ρουσέικα Αγρινίου

Παλαιοκάτουνο Άρτας

Σύμφωνα με την ίδια καταγραφή, από το Παλαιοκάτουνο Άρτας ο μοναδικός μετακινούμενος κτηνοτρόφος ήταν:

ΣΤΕΡΓΙΟΣ

  • Γεώργιος Δημητρίου – Παλιάμπελα Βόνιτσας

Στη φωτογραφία “Άρμεγμα προβάτων στον Κακόβατο Άρτης το 1971. Δυο αρμέγουν, η γιαγιά χύνει το γάλα στα γκιούμια και ένας πίσω προγκάει τα πρόβατα. Φωτ. αρχείο Γρηγορίου Μπούτικου – ΣΥΡΡΑΚΟ, ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, Ι. Ζιώγας, Γιάννινα,2006

Δημοσιεύθηκε στη Ποιμενική Ζωή | Σχολιάστε

Οι τελευταίοι νομάδες του Συρράκου (Καταγραφή 1991)

Σύμφωνα με την καταγραφή του Νίκου Β. Καρατζένη (Οι νομάδες κτηνοτρόφοι του Τζουμέρκων, Άρτα 1991), οι τελευταίες νομαδικές κτηνοτροφικές οικογένειες από το Συρράκο και οι τόποι όπου ξεχειμώνιαζαν τα κοπάδια τους ήταν οι εξής:

ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

  • Γεώργιος Αθανασίου – περιοχή Πρέβεζας
  • Ηλίας Αθανασίου – περιοχή Πρέβεζας

ΑΥΔΙΚΟΣ

  • Χρήστος Αθανασίου – Άκτιο
  • Γρηγόριος Ηλία – κάμπος Ιωαννίνων

ΓΙΤΟΝΑΣ

  • Κωνσταντίνος Δημητρίου – κάμπος Ιωαννίνων

ΓΚΙΖΑΣ

  • Γεώργιος Νικολάου – Ράχη Άρτας
  • Ιωάννης Νικολάου – Ράχη Άρτας

ΓΚΟΤΗΣ

  • Δημήτριος Βασιλείου – Ελαιώνας Πρέβεζας
  • Σπύρος – Ελαιώνας Πρέβεζας

ΔΗΜΑΣ

  • Κωνσταντίνος Γεωργίου – Άκτιο

ΘΑΝΗΣ

  • Χρήστος Νικολάου – Άγιος Σπυρίδωνας Άρτας

ΚΑΚΟΣΙΜΟΣ

  • Βασίλειος Αναστασίου – Ανατολή Ιωαννίνων

ΚΑΤΩΓΙΑΝΝΗΣ

  • Σταύρος Χρήστου – Πρέβεζα

ΚΟΥΤΣΟΤΟΛΗΣ

  • Κίμωνας Κωνσταντίνου – κάμπος Ιωαννίνων
  • Σπύρος Κωνσταντίνου – Άκτιο

ΜΠΕΛΛΟΣ

  • Ευάγγελος Γεωργίου – Καλόβατος Άρτας

ΜΠΑΛΑΦΑΣ

  • Δημήτριος Κωνσταντίνου – Άκτιο

ΝΤΑΛΑΟΥΤΗΣ

  • Απόστολος Γεωργίου – περιοχή Πρέβεζας
  • Χρήστος Γεωργίου – περιοχή Πρέβεζας

ΝΤΡΙΑΣ

  • Ευάγγελος Βασιλείου – περιοχή Πρέβεζας

ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ

  • Παναγιώτης Αποστόλου – Άκτιο
  • Χαρίλαος Χρήστου – Άκτιο

ΡΙΖΟΣ

  • Ηλίας Ευαγγέλου – Άκτιο

ΣΙΟΝΤΗΣ

  • Γεώργιος Κωνσταντίνου – Πρέβεζα

ΧΑΣΑΝΗΣ

  • Γεώργιος Κωνσταντίνου – Πρέβεζα
  • Ευάγγελος Κωνσταντίνου – Πρέβεζα
  • Σταύρος Γεωργίου – Μπάφρα Ιωαννίνων

ΨΑΛΙΔΑΣ

  • Ηλίας Δημητρίου – Πολύδροσο Άρτας

ΨΟΓΟΣ

  • Βασίλειος Χρήστου – κάμπος Ιωαννίνων
  • Ευάγγελος Κωνσταντίνου – κάμπος Ιωαννίνων
  • Ηλίας Χρήστου – Άκτιο

Στη φωτογραφία “Άρμεγμα προβάτων στους Χαλκιάδες Άρτης το 1955. Μπροστά η Μαρία Αυδίκου (Μανίκη), Θόδωρος Αυδίκος και Αλεξάνδρα Αυδίκου. Πηγή : Φωτογραφικό Αρχείο Θεόδωρου Αυδίκου – Λεύκωμα ΣΥΡΡΑΚΟ, ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, Ι. Ζιώγας, Γιάννινα,2006

Δημοσιεύθηκε στη Ποιμενική Ζωή | Σχολιάστε

Οι τελευταίοι νομάδες του Βαθυπέδου (Καταγραφή 1991)

Σύμφωνα με την καταγραφή του Νίκου Β. Καρατζένη (Οι νομάδες κτηνοτρόφοι του Τζουμέρκων, Άρτα 1991), οι τελευταίες νομαδικές κτηνοτροφικές οικογένειες από το Βαθύπεδο και οι τόποι όπου ξεχειμώνιαζαν τα κοπάδια τους ήταν οι εξής:

ΓΚΟΓΚΑΣ

  • Σωτήρης Κωνσταντίνου – Άγιος Σπυρίδωνας Άρτας

ΓΙΩΤΗΣ

  • Παναγιώτης Δημητρίου – Άγιος Σπυρίδωνας Άρτας

ΘΕΟΔΩΡΟΥ

  • Ελένη Δημητρίου – Ηγουμενίτσα Θεσπρωτίας
  • Ευάγγελος Ιωάννη – Άγιος Σπυρίδωνας Άρτας

ΜΠΑΡΚΑΓΙΑΝΝΗΣ

  • Δημήτριος Δημητρίου – Άγιος Σπυρίδωνας Άρτας

ΝΑΚΑΣ

  • Λάζαρος Ιωάννη – Άγιος Σπυρίδωνας Άρτας
  • Λάμπρος Ιωάννη – Άγιος Σπυρίδωνας Άρτας

ΝΙΤΣΗΣ

  • Χρήστος Ευαγγέλου – Κωστακιοί Άρτας

ΣΤΕΡΓΙΟΥ

  • Βασίλειος Ηλία – Άγιος Σπυρίδωνας Άρτας
  • Γεώργιος Ηλία – Άγιος Σπυρίδωνας Άρτας

Από την καταγραφή προκύπτει ότι ο Άγιος Σπυρίδωνας Άρτας αποτελούσε το βασικό χειμαδιό των νομαδικών κτηνοτροφικών οικογενειών του Βαθυπέδου. Οι οκτώ από τις δέκα καταγεγραμμένες οικογένειες ξεχειμώνιαζαν εκεί, γεγονός που δείχνει ότι η περιοχή είχε καθιερωθεί ως το σημαντικότερο κέντρο διαχείμασης των κοπαδιών του χωριού. Μόνο δύο οικογένειες ακολουθούσαν διαφορετική πορεία, με χειμαδιά στην Ηγουμενίτσα Θεσπρωτίας και στους Κωστακιούς Άρτας αντίστοιχα.

Στη φωτογραφία “Ο Βαθυπεδιώτης Γιάννης Θεοδώρου με τη γυναίκα του και τα εγγόνια του το Μάη του 1952, φεύγουν από το Μαυροβούνι Άρτας για το Βαθύπεδο”. (Αρχείο Γεωργίου Γ, Καράλη). 

Δημοσιεύθηκε στη Ποιμενική Ζωή | Σχολιάστε