ΕΝΔΗΜΙΚΑ & ΕΠΙΔΗΜΙΚΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΡΤΑ – Η ΦΥΜΑΤΙΩΣΗ

Δημοσιεύθηκε την 13 Μαρτίου 2021 από Anastasia Karra

Μια πολύ διαδεδομένη ασθένεια στην περιοχή της Άρτας και όλης της Ηπείρου ήταν η φυματίωση που την συντηρούσαν η φτώχεια, η άγνοια, η έλλειψη γιατρών και ο συγχρωτισμός σε μικρά, ανήλια, υγρά και κρύα σπίτια. Ας μην ξεχνάμε ότι μια από τις κύριες εστίες των μεταδοτικών νοσημάτων ήταν οι πυκνοκατοικημένες πόλεις με τους στενούς δρόμους και χωρίς ρυμοτομικό σχέδιο. Τα σπίτια είχαν μικρά και ελάχιστα παράθυρα που δεν άφηναν να μπαίνει ο ήλιος και ο καθαρός αέρας ενώ δεν υπήρχε αποχέτευση. Τα αποτελέσματα της ανθυγιεινής ζωής επηρέαζαν κυρίως τις γυναίκες καθώς τα ήθη της εποχής τις ανάγκαζαν να μην βγαίνουν συχνά από το σπίτι, έτσι ένα μεγάλο μέρος των ασθενών που έπασχαν από φυματίωση ήταν γυναίκες. Επίσης η συνήθεια να τρώει όλη η οικογένεια στο ίδιο πιάτο συντελούσε τα μέγιστα. Θυμάμαι τη γιαγιά μου που μολογούσε πως ήταν τόσο έντονος ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα παιδιά της οικογένειας για το ποιος θα προλάβει να φάει το περισσότερο φαγητό από το ταψί, που ο μεγαλύτερος συνήθως «έφτυνε» μέσα έτσι ώστε να αποθαρρύνει τα μικρότερα αδέλφια από το να φάνε.
Η εφημερίδα ΗΠΕΙΡΟΣ σε άρθρο της με τίτλο “Η ΦΥΜΑΤΙΩΣΙΣ” και υπότιτλο “Παρ’ ημίν μέγας κοινωνικός κίνδυνος” γράφει :
“Εν τω προτελευταίω φύλλω της Ηπείρου δημοσιεύεται εκ Συράκου έκθεσις δι’ ης ζητείται βοήθεια διά την υπό της φοβεράς νόσου καταμαστιζομένην κωμόπολιν”.
Στη φωτογραφία απόσπασμα από την εφημερίδα Ήπειρος (22/5/1911) όπου παρατίθενται τα αίτια μετάδοσης της φοβερής αυτής για την εποχή ασθένειας. (Εφημερίδα ΗΠΕΙΡΟΣ φ. 99/22-5-1911)

Δημοσιεύθηκε στη Λαογραφικά και άλλα | Σχολιάστε

ΠΑΝΑΜΒΡΑΚΙΚΟΣ1949-50

Δημοσιεύθηκε την 12 Μαρτίου 2021 από Anastasia Karra

———————

O Παναμβρακικός επαναδραστηριοποιήθηκε στην ποδοσφαιρική σκηνή της Άρτας το 1947. Παίκτες : Σπύρος Γκόμπλιας, Νίκος Οικονόμου, Θεόφιλος (Λάκης) Καραβασίλης, Μάριος Τσαντούκλας, Αναστάσιος Ζέρβας, Γιώργος Κογιαντής, Πολυκράτης Διαμάντης, Νίκος Καραμπελιάς, ?, Ιωάννης Παπακώστας, Θεόδωρος Γρανίτσας, Γιώργος Λέτσος ή Μπόλας, Κώστας Βάσος(Επόπτης κ Γκολκήπερ). Μασκώτ ο μικρός Ιωάννης Γιώτης (Φωτο και έρευνα κ. Κ. Μπανιά)

Δημοσιεύθηκε στη Η ομάδα του Παναμβρακικού | Σχολιάστε

ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΑΡΤΑ – Ο ΠΑΝΑΡΑΤΟΣ

Δημοσιεύθηκε την 12 Μαρτίου 2021 από Anastasia Karra

————————-

Αποκριές στην Άρτα χωρίς τον «Πανάρατο», δεν ήταν Αποκριές. Ο «Πανάρατος» ήταν ένα σκετς, που παίζονταν στους δρόμους της πόλης, με θλιβερό περιεχόμενο, αλλά με δυναμικούς χαρακτήρες και έντονη πλοκή. Άλλοι λένε ότι ήρθε από τα Επτάνησα, άλλοι ότι ήταν εκφυλισμένη αρχαία τραγωδία, άλλοι ότι ήταν παραλλαγή της «Ερωφίλης». Λένε ότι άρχισε να παίζεται από το 1600, ίσως και αργότερα. Αυτό το έθιμο ήρθε από την Ζάκυνθο και έχει ρίζες από την Βενετία. Τα μέλη του θιάσου ήταν περίπου είκοσι. Κύρια πρόσωπα ήταν ο Βασιλιάς, ο Χάρος, η Βασιλοπούλα, ένας ή δυο σαλπιγκτές και πέντε αξιωματικοί.
Το έργο ξεκινάει με τον μονόλογο του Χάρου σαν επισήμανση για το πολύ θανατικό που κυριαρχεί στο δράμα. Ο Βασιλιάς στέλνει τον Πανάρατο για να αναγγείλει στην κόρη του πως θέλει να την παντρέψει κι αυτός εκτελεί την διαταγή παρόλο που έχει ερωτική σχέση με την Βασιλοπούλα. Ένας αντίζηλός του, ο Καρποφόρος, τον προδίδει στο Βασιλιά κι εκείνος οργισμένος στέλνει τον Αρχιστράτηγο να συλλάβει τον Πανάρατο. Ο άτυχος νέος καταλήγει στον δήμιο και ο αδίσταχτος πατέρας δείχνει το κεφάλι του Πανάρετου μέσα σε ένα κασελάκι στη Βασιλοπούλα κι αυτή πέφτει νεκρή. Τέλος ο υπασπιστής του Βασιλιά, που ήταν κι αυτός ερωτευμένος με τη Βασιλοπούλα, σκοτώνει τον Βασιλιά. Κι όλα αυτά γίνονται μέσα σε 109 στίχους.
Παραπέμπουμε σε λίγους διαλόγους από το έργο:
Βασιλιάς: Πανάρατε …παιδί μου , έλα εμπρός μου να σου πω, δυο λόγια να σου κρίνω.
Πανάρατος: Τους ορισμούς Σας γροίκησα της υψηλότητός Σας, ήθελα μάθω βασιλιά ποιο είν’ το πρόσταγμά Σας.
Βασιλιάς: Θέλω να πεις στη κόρη μου την πολυαγαπημένη… να της πεις να παντρευτεί θα κάνουμε τους γάμους…
Θέατρο του δρόμου, παιζόταν χωρίς σκηνικά σε δρόμους, πλατείες, σταυροδρόμια. Παιζόταν σε ένα μέρος της πόλης και μόλις τέλειωνε μεταφερόταν σε άλλο για να παιχτεί ξανά. Ο Βασιλιάς φορούσε κορόνα, χρωματιστές κορδέλες, περικνημίδες από άσπρο πανί και μπότες. Ο Χάρος μια προσωπίδα μαύρη, προβιά , δυο φτερά από χήνα και κρατούσε μια κοσιά στα χέρια του για ρομφαία. Οι αξιωματικοί φορούσαν χάρτινες περικεφαλαίες και χρωματιστές στολές. Οι στρατιώτες κουβαλούσαν μια πολυθρόνα για να κάθεται ο βασιλιάς.. Παρόλη την απλοϊκότητά του το δρώμενο αυτό είχε μεγάλη απήχηση στον κόσμο. Οι γυναίκες έκλαιγαν, τα παιδιά τρόμαζαν και δεν εννοούνταν Αποκριά χωρίς Πανάρατο. Το έθιμο παιζόταν από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. (Πληροφορίες από το άρθρο του κ. Σωτήρη Σαρλή « Ο ήχος και η εικόνα στα αποκριάτικα δρώμενα της Άρτας», Περιοδικό Πρόταση, τχ. 4, 1998)

Στη φωτο “Ο Πανάρατος” από το αρχείο Ι. Έξαρχου.

——————-

1989(?) : Απόκριες στα Αγγλικά. Από αριστερά : Αντρέας Τατσής, Μαρία Πετσιμέρη, Ευγενία Μπιγέρη, Ρούλα Κουτσούπα, Χρύσα Καράμπαλη και η αξέχαστη Ρούλα Κορδούλα που χάθηκε τόσο άδικα….(Από τη συλλογή Α. Καρρά)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Αποκριές | Σχολιάστε

Η είσοδος στην πόλη από το Πέτα

Δημοσιεύθηκε την 12 Μαρτίου 2021 από Anastasia Karra

H είσοδος της Άρτας προπολεμικά από την πλευρά του Πέτα (Φωτο από Αρχείο Ν. Κουρτίδη) 

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε

ΑΓΙΑ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ, ΑΡΤΑ

Δημοσιεύθηκε την 12 Μαρτίου 2021 από Anastasia Karra

Η περιοχή της Αγίας Φανερωμένης με το Μοναστήρι την δεκαετία του ’40. (Πηγή Ιστορικόν Λεύκωμα Νομού Άρτης, 1971)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Συνοικίες | Σχολιάστε

ΠΕΡΙ “ΧΑΜΑΛΙΚΑΣ”

Δημοσιεύθηκε την 12 Μαρτίου 2021 από Anastasia Karra

Διαβάσαμε στην περιγραφή της Άρτας του κ. Σχινά ότι “Την αχθοφορικήν εν γένει υπηρεσίαν τελούσι γυναίκες φέρουσαι και την χαμαλίκαν” κι έτσι ψάξαμε το θέμα λίγο περισσότερο.
“…….. Η χαμαλίκα ήταν ένα αντικείμενο, ήταν το εργαλείο του χαμάλη. Η ζαλίκα, ήταν ένας απλούστατος τρόπος να φορτώνεσαι κάτι στην πλάτη. Τη χαμαλίκα τη συναντούσαμε στις μεγάλες πόλεις, ενώ η ζαλίκα ήταν παραδοσιακή μέθοδος των χωρικών. Η λέξη χαμαλίκα είναι νεοελληνική, προερχόμενη ίσως από τη λέξη χαμαλίκι, ίσως από τη λέξη χαμάλης (συν κατάληξη –ίκι). Η τούρκικη λέξη hamal δεν είναι παρά μια κάπως απλοποιημένη μορφή της ταυτόσημης αραβικής λέξης hammal (haml =φορτίο). Η λέξη χαμάλης συνοδεύεται από μερικά παράγωγα. Ο Πέτρος Βλαστός κατέγραψε τις λέξεις: χαμάλης (σαν βρισιά), χαμαλίκι, χαμαλιάτικα (ήτοι, τα αχθοφορικά, που τα αποτελεί και κουβαλιάτικα) και χαμαλίτικος. Ο Βλαστός αγνόησε τη λέξη χαμαλίκα. Ο Ανδριώτης παρέχει τις λέξεις: χαμάλης, χαμαλιάτικα, χαμαλίκι, χαμάλικος και χαμαλίκα (δίχως να την ερμηνεύει).
Είναι αυτονόητο πως ο Κουμανούδης δεν συμπεριέλαβε στο λεξικό του τη λέξη χαμάλης και τα παράγωγά της. Απλώς, μας δίνει τον ημικαθαρευουσιάνικο νεολογισμό χαμαλοειδής, του 1894. Ο Μπαμπινιώτης δανείστηκε όλα τα προαναφερθέντα παράγωγα της λέξης χαμάλης, προσθέτοντας και τη λέξη χαμαλοδουλειά. Ο Μπαμπινιώτης ανάγει τη λέξη χαμαλίκι στο ταυτόσημο τουρκικό hamallik, αλλά ας μην είναι τόσο βέβαιος, αφού υπάρχουν πλείστες όσες νεοελληνικές λέξεις με την τουρκογενή κατάληξη –ίκι, που αποδίδει στη γλώσσα μας μιαν από τις δυο παρόμοιες τουρκικές καταλήξεις. Ο Μπαμπινιώτης είναι κακός λεξικογράφος και κάκιστος λαογράφος. Γι’ αυτό περιγράφει πράγματα που αγνοεί, γιατί δεν τα είδε ποτέ του. Έτσι, στην περίπτωση της λέξης χαμαλίκα ισχυρίζεται πως πρόκειται για πάνινο επίστρωμα που στερέωνε στην πλάτη του ο αχθοφόρος. Ας μάθει, λοιπόν, ο Μπαμπινιώτης πως η χαμαλίκα ήτανε ένα είδος σαμάρι, φτιαγμένο με μπούρδες (ο κύριος καθηγητής δεν γνωρίζει ότι η λέξη μπούρδα σημαίνει και: παλιοτσούβαλο) και παραγεμισμένο με άχυρα και κάποτε με τζίβα Ο χαμάλης δεν στερέωνε (sic) τη χαμαλίκα στη ράχη του, αλλά την κρέμαγε χάρη σε δύο μεγάλα θηλύκια από όπου πέρναγε τα μπράτσα του. Στο Ύδρας Λεξιλόγιον (το Δεύτερον, 1999) του σεβαστού Γιαν. Α. Καραμήτσου, βρίσκω μια καλύτερη περιγραφή: Χαμαλίκα, ένα είδος μαξιλαριού με λουριά που πέρναγε στην πλάτη των μεταφορέων (χαμάληδων) για να μην πιάνονται και πονάνε”.

Απόσπασμα από ένα ενδιαφέρον άρθρο του Ηλία Πετρόπουλου στο μπλογκ ΟΔΟΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ, “Περί χαμαλίκας και ζαλίγκας” που μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο στο λινκ https://www.odosarkadias.gr/i-chamalika-ke-i-zalika/.

Δημοσιεύθηκε στη Λαογραφικά και άλλα | Σχολιάστε

ΑΡΤΑ – Η ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ Ν. ΣΧΙΝΑ

Δημοσιεύθηκε την 12 Μαρτίου 2021 από Anastasia Karra

———————–

Η πρώτη περιγραφή της Άρτας αμέσως μετά την απελευθέρωσή της, έγινε το 1886 από τον Ταγματάρχη- Μηχανικό Νικόλαο Θ. Σχινά, στο βιβλίο του ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑΙ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ Μακεδονίας, Ηπείρου, Νέας Οροθετικής Γραμμής και Θεσσαλίας :
“….Εκ της ανωτέρω Μονής Θεοτοκιό, οδός βαίνουσα ομαλώς προς μεσημβρίαν δι’ ελαιώνος, καθίστησι μετά τινα λεπτά της ώρας ορατόν , αριστερόθεν μεν το χωρίον Πέτα, δεξιόθεν δε το φρούριον της Άρτης και μέρος της πόλεως, στρεφομένη δε προς δυσμάς παρέρχεται της αριστερόθεν και ύπερθεν Μονής της Φανερωμένης και μετ΄αυτήν του παρά τη οδώ εκκλησιδίου των Αγίων Θεοδώρων και μετά ¾ της ώρας εν όλω, φέρει εις τον παρά τον Άραχθον 79 σταθμόν κείμενον εις την πόλιν.
Η ανωτέρω οδός εισερχομένη εις την πόλιν παρέρχεται ερειπίων , αρχαίων τειχών εξ ογκωδεστάτων λίθων, ων όμοια ανεκαλύφθησαν επ’ εσχάτων, και κατά το μέσον της οδού της αγούσης εκ της πόλεως προς την μεσημβρινώς ταύτη και παρά τον Άραχθον κειμένην Μονήν Παναγίαν της οδού Βρύσεως (Κάτω Παναγιά), εξ ων καταδείκνυται ότι η νυν πόλις κατέχει την θέσιν της αρχαίας πόλεως Αμβρακίας.
Προχωρούσα η οδός διαχωρίζεται , και εκ τούτων προς δεξιά παρέρχεται του δεξιόθεν αυτής και επί αρχαίων βάσεων ανεγερθέντος περί το 820 μ.Χ. υπό του Δεσπότου της Ηπείρου Μιχαήλ του Β’ φρουρίου, ούτινος η προς βορράν πλευρά κείται επί της αριστεράς του Αράχθου όχθης. Το εκ πέντε πλευρών φρούριον τούτο, είναι περίβολος, έχων πύργους ή σφήνας εις τας πλευράς και ιδίως κατά την μεσημβρινήν πλευράν , όπου και η είσοδος, και κατά την ΜΔ γωνίαν, δεύτερόν τι μικροτέρου ύψους τείχος, εν είδει περιταφρίου οδού. Το εν τω περιβόλω έδαφος του φρουρίου είναι ανώμαλον, εις το μέσον δ’ αυτού υπάρχει τζαμίον και παρ’ αυτώ μιναρές, προς δε και οικήματα ισόγαια και διώροφα, ως στρατώνες χρησιμεύοντες, άπαντα ελεεινής και αθλίας κατασκευής. Έξωθεν και κατά την ΜΔ γωνίαν του φρουρίου και εν μέσω μικράς σχηματιζομένης πλατείας, εν ή καθ’ εκάστην Πέμπτην τελείται εβδομαδιαία αγορά, υπάρχει γηραιά πλάτανος και τετράγωνος πύργος, εφ’ ου το της πόλεως ωρολόγιον, εχον και δίσκον, κατ’ εξαίρεσιν των της Λαρίσης και Τουρνάβου.
Η δε προς αριστερά από της εισόδου διακλαδούμενη οδός, διασχίζουσα την πόλιν και ΜΔ διευθυνόμενη, διέρχεται της αγοράς, ήτις έχει εκατέρωθεν αυτής διαφόρου είδους καταστήματα, μεταξύ των οποίων διακρίνονται τα αρβυλοποιεία, άτινα κατασκευάζουσιν ωραία υποδήματα, άθλια εστιατόρια και ξενοδοχείον μετά δωματίων, 6 χάνια εις διαφόρους της οδού θέσεις χωρούντα 150-200 κτήνη. Την αχθοφορικήν εν γένει υπηρεσίαν τελούσι γυναίκες φέρουσαι και την χαμαλίκαν.
Η οδός αύτη καθώς και άπασαι αι οδοί εισί λιθόστρωτοι , αι πλείσται δε τούτων λίαν στεναί και ακάθαρτοι, το δε μέσον των οδών των καθέτως προς τον παταμόν διευθυνομένων χρησιμεύει προς διοχέτευσιν των υετίων υδάτων.
Η κεντρική οδός μετά ¼ της ώρας από της εισόδου φέρει εις κλίμακα, κάθετος δε ταύτη οδός δια της κλίμακος παρέρχεται των αριστερόθεν και εν παραπήγμασι κρεοπωλείων, και μικρόν προχωρούσα φέρει εις τον κατά το 819 μ.Χ. ανεγερθέντα ναόν της Παντανάσσης, καλούμενον Παρηγορήτισσα ή Παρηγορίτσα……….Μεσημβρινώς του ναού τούτου, κείται η θέσις Μουχούστι, εν ή τελείται ετήσια εμπορική πανήγυρις, αρχομένη την 14ην Σεπτεμβρίου και επί οκταήμερον διαρκούσα, εις ήν πλείστα είδη εκ πολλών μερών μεταφέρονται. Πέριξ της θέσεως ταύτης κείται η συνοικία των Γύφτων………..
Η πόλις αύτη , πρωτεύουσα ομωνύμου νομού, τον οποίον απαρτίζουσιν αι επαρχίαι Άρτης και Τσουμέρκων, έχουσαι πληθυσμόν 34478, οικείται υπό 5000 κατοίκων ων 800 εισίν Ιουδαίοι, αποικήσαντες εξ Ισπανίας προ της αποδιώξεως των ομοφύλων των και έχει 4 υδρόμυλους, 2 βυρσοδεψεία και 9 ελαιοτριβεία.
Η ανωτέρω κεντρική οδός, την αυτήν από της ανωτέρω κλίμακος ΜΔ διεύθυνσιν ακολουθούσα και λίαν ομαλώς βαίνουσα , διέρχεται δια κήπων τους οποίους ορίζουσι καλαμώνες και άλλα δένδρα, εν αυτοίς δε θάλουσι πορτοκαλέαι, λεμονέαι, κιτρέαι, διάφορα οπωροφόρα δένδρα και ιδίως ροδακινέαι και φέρει μετά ¼ ώρας εις την επί του Αράχθου λιθίνην γέφυραν, προ της οποίας δεξιόθεν μεν , κείται το τελωνείον, αριστερόθεν δε γηραιά πλάτανος, υφ’ ην κείται καφείον και το φυλακείον του σταθμού”.
Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, στον σύνδεσμο https://anemi.lib.uoc.gr/…/f/a/8/metadata-01-0000454.tkl

Στη φωτο “Άποψη της Άρτας” το 1910 (Πηγή : ΙΔΡΥΜΑ ΑΚΤΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΙΣ ΠΡΕΒΕΖΑ)

Δημοσιεύθηκε στη Η Απελευθέρωση το 1881 | Σχολιάστε

ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ, Η ΛΑΡΝΑΚΑ

Δημοσιεύθηκε την 11 Μαρτίου 2021 από Anastasia Karra

—————-

1962 : Η ξύλινη λάρνακα της Αγίας που όλοι γνωρίζουμε, καλύφθηκε με ανάγλυφη ασημένια επένδυση αξιόλογης τέχνης. Στο μπροστινό μέρος υπάρχει η επιγραφή “Η αργυροθήκη εγένετο εν έτει 1962 εκ Δωρεάς φιλοχρίστων Χριστιανών επί εκκλησιαστικού Συμβουλίου Κ. Μπουρνάκα, ιερέα, Φ. Τζινιέρη, Κ. Λεόντου, Χαρ. Χουλιάρα, Κ. Μασσαλή. Υπό των τεχνιτών αδελφών Κ. Παπαδοπούλου, εν Ιωαννίνοις, 9 Μαρτίου”.
Στις μακρές πλευρές της παριστάνονται ανάγλυφα, στη μία η Κοίμηση της Αγίας, στον τύπο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και στην άλλη αναπαράγεται η θεματολογία της μεγάλης μαρμάρινης πλάκας του τάφου (δηλαδή η Αγία με το γιό της Νικηφόρο ανάμεσα στους δύο Αγγέλους). Στις μικρές πλευρές παριστάνονται, στη μία ο Πυλώνας με το ναό στο βάθος και στην άλλη ισοσκελής με πλατιές κεραίες σταυρός. Το πάνω μέρος της λάρνακας καλύπτεται με την αργυροεπένδυτη εικόνα της Αγίας Θεοδώρας που υπήρχε ήδη επικολλημένη εκεί. Η λάρνακα αυτή διαστάσεων 0,73 μήκος χ 0,40 πλάτος χ 0,50 ύψος, στηρίζεται σε τέσσερα ξύλινα σκαλιστά πόδια.
Όλες οι μορφές περιβάλλονται με πλούσιο φυτικό ανάγλυφο διάκοσμο και παραστάσεις πτηνών, θέματα κατ’ εξοχήν συμβολικά της ομορφιάς του Παραδείσου, μέτοχος του οποίου είναι και η “μακαριωτάτη και αοίδιμος Αγία Θεοδώρα”.

Η ασημένια εικόνα της Αγίας σήμερα….

Δημοσιεύθηκε στη Οι Εκκλησίες | Σχολιάστε

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΡΤΙΝΟΙ ΔΕΝ ΓΙΟΡΤΑΣΑΝ ΤΙΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ

Δημοσιεύθηκε την 11 Μαρτίου 2021 από Anastasia Karra

——————

Κι όμως υπήρξε χρονιά, το 1903, που οι Απόκριες δεν γιορτάστηκαν με κέφι και χαρά από τους Αρτινούς, καθώς στην πόλη είχε πέσει επιδημία κοκκύτη. Διαβάζουμε σε άρθρο της εφημερίδας ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ.
“Άρτα, 11/2/1903
Ενταύθα κατ’ αυτάς υφίσταται εις τα παιδία η νόσος κοκκύτης μετ’ επιπλοκών, εξ ής πολλά εξ αυτών μετέβησαν εις τον Άδην και μεταβαίνουσι καθ’ εκάστην. Ένεκα των συχνών θανάτων, οίτινες καθ’ εκάστην συμβαίνουσιν, η πόλις άπασα σχεδόν πενθεί. Τούτου ένεκα, τα καρναβάλια διερχόμεθα εν ηρεμία, μη εχόντων των ανθρώπων όρεξιν να ευθυμήσωσιν.” (Πηγή : ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ, Άρτα, αρ. φ. 515/21-2-1903 )
Στη φωτο το 1ο φύλο της εφημερίδας που κυκλοφόρησε στις 18 Σεπτεμβρίου 1892.( Φωτο από Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων) 


———————

Μια πολύ όμορφη αναμνηστική φωτογραφία στο τέλος της αποκριάτικης βραδιάς. Αριστερα με το μουστακι ο γυμναστης Χαλκιας όρθιος με τα γιαλια ο παιδιατρος Ριζος και με την ασπρη μπλουζα καθιστη η συζυγος του. Πισω στο βάθος Αλιβερτης Νικ. και Αλιβερτης Μιχ. και μπροστα τους με το ασπρο στο κεφάλι η συζυγος του Αλιβερτη Μιχ. Λευτεριτσα, αν δεν κάνω λάθος το όνομα της Δεξια ορθια με τα γιαλια η μάνα του Βαγια.Πισω της, Τσετης Νικ. Στη μεση με τα γιαλια καθιστη Γουδα Λουιζα και πισω της Τσετη Ουρ.διπλα προς αριστερα της Λουιζας, Μανακανατα-Παπακου Τουλα και διπλα της Ευταξια Ευφ. μανα του Ευταξια Γιωρ. του γιατρού.
(Η φώτο δημοσιεύτηκε από το Τμήμα Αυτοδιοίκησης ΣΥΡΙΖΑ Άρτας στη σελίδα τους στο facebook) 

Δημοσιεύθηκε στη Οι Αποκριές | Σχολιάστε

Το ΞΕΝΙΑ Άρτης σε διαφήμιση του Ε.Ο.Τ.

Δημοσιεύθηκε την 11 Μαρτίου 2021 από Anastasia Karra

——————————–

1960ς : ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ ΤΟΥ ΕΟΤ ΓΙΑ ΤΑ ΞΕΝΙΑ – Στη δεύτερη εικόνα το ΞΕΝΙΑ Άρτας.

Δημοσιεύθηκε στη Το Κάστρο και το Ξενία | Σχολιάστε