Η ιστορία ενός άλμπουμ φωτογραφιών!

Πριν λίγο καιρό έφτασαν στα χέρια μας κάποιες φωτογραφίες ανάμεσα στις οποίες  υπήρχε και μια φωτογραφία που είχαμε αναρτήσει παλιότερα από το ιστολόγιο του Γιάννη Καλπούζου με τίτλο «Themolo bridge below Neokhori” και για την οποία τότε ζητούσαμε πληροφορίες, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα. Οι φωτογραφίες συνοδεύονταν από την ένδειξη  «R. W. Holtermann, ΣΚΟΥΦΑΣ, 1930». Μη έχοντας κανένα άλλο στοιχεία και θέλοντας να μάθουμε περισσότερα για το υλικό αυτό, ξεκινήσαμε  την έρευνά μας από τον Σύλλογο ΣΚΟΥΦΑΣ, όμως κανείς δεν γνώριζε ούτε ποιος τις έστειλε, ούτε που βρίσκονται αυτές οι φωτογραφίες. Αναζητώντας πληροφορίες στα τεύχη του περιοδικού ΣΚΟΥΦΑΣ, όπου στο τέλος καταγράφονται οι τυχόν δωρεές στον Σύλλογο, βρήκαμε ότι ο 2007, κάποια κυρία με το όνομα Sally Holtermann είχε δωρίσει στον Σύλλογο ένα cd με φωτογραφίες του πατέρα της για την Άρτα.

Ξεκινήσαμε λοιπόν μια αναζήτηση με το επίθετο Holtermann  στο διαδίκτυο και στείλαμε μηνύματα σε άγνωστους ανθρώπους στο εξωτερικό με αυτό το επίθετο με την ελπίδα όχι μόνο να μάθουμε την ιστορία πίσω από τις φωτογραφίες αλλά να τις ζητήσουμε εκ νέου σε καλύτερη ποιότητα. Τελικά, μετά από κάποιο διάστημα υπήρξε ανταπόκριση από την  κυρία Sally Holtermann, από την Μεγάλη Βρετανία. Πράγματι αυτές οι φωτογραφίες ανήκαν στον πατέρα της ο οποίος το 1931 είχε επισκεφτεί την Άρτα και την ευρύτερη περιοχή, ως μέλος μιας ομάδας τοπογράφων.  Η κυρία Holtermann, απόφοιτος του London School of Economics, με την ευγένεια και την γενναιοδωρία που την διακρίνει, θεώρησε σωστό κάποια στιγμή  να φέρει το υλικό αυτό στην Άρτα και έτσι το 2007  επισκέφτηκε την Άρτα  και παρέδωσε ένα cd με τις φωτογραφίες του πατέρα της στον Μ/Φ Σύλλογο ΣΚΟΥΦΑΣ.

Μας γράφει χαρακτηριστικά η κυρία Holtermann : «Όταν πέθανε ο πατέρας μου, το άλμπουμ κατά κάποιον τρόπο κατέληξε στον αδερφό μου, John Holtermann. Κάποια στιγμή, ίσως γύρω στο 2000, άρχισα να σκέφτομαι ότι θα ήταν ωραίο για την Άρτα αν μπορούσαμε να δώσουμε το άλμπουμ σε έναν οργανισμό εκεί, όπου ίσως θα υπήρχε ενδιαφέρον για ένα κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας τους. Μετά από λίγο καιρό, η κουνιάδα μου σκάναρε τις φωτογραφίες για μένα και ο αδερφός μου μου τις έδωσε σε ένα CD όταν επισκέφτηκαν και οι δύο το Λονδίνο. Τα αρνητικά είχαν χαθεί πολύ καιρό πριν, και οι εκτυπώσεις στο φωτογραφικό άλμπουμ ήταν μικροσκοπικές, επομένως η ποιότητα ήταν μέτρια. Τώρα φαίνεται ότι έχει χαθεί και το αρχικό άλμπουμ, οπότε η ποιότητα δεν μπορεί να βελτιωθεί με μια νέα σάρωση.

Ήρθα σε επαφή με τον Πολιτιστικό Σύλλογο ΣΚΟΥΦΑΣ στην Άρτα, με τη βοήθεια μιας φίλης  η οποία ζούσε στην Αθήνα, μέσω του Γιώργου Λαβδαριά.  Με μια άλλη φίλη φτάσαμε στην Άρτα τον Μάιο του 2007. Συναντηθήκαμε με τον Γιώργο και μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου και ήταν πολύ φιλόξενοι.

Μείναμε στην Άρτα άλλες 3/4 μέρες. Αγαπήσαμε την Άρτα και περάσαμε πολλές ώρες καθισμένοι κάτω από το τεράστιο δέντρο δίπλα στη διάσημη γέφυρα, πίνοντας φρεσκοστυμμένο χυμό πορτοκαλιού και κάνοντας πικνίκ δίπλα στη βυζαντινή εκκλησία της Παναγίας της Παρηγορήτισσας. Εκείνη την εποχή, η εκκλησία ήταν κλειστή για το κοινό και φαινόταν σαν να μπορούσε να πέσει ανά πάσα στιγμή. Ελπίζω ότι έκτοτε έχει αποκατασταθεί πλήρως. Κοιτάζοντας τώρα τις εικόνες στο Διαδίκτυο, μπορώ να δω τι υπέροχα πράγματα χάσαμε μέσα από το εσωτερικό της. Στη συνέχεια οδηγήσαμε βόρεια στο Ζαγόρι και απολαύσαμε το περπάτημα και τα αγριολούλουδα στα βουνά, πριν οδηγήσουμε πίσω στην Ηγουμενίτσα και πάρουμε το πλοίο για την Ιταλία. Για μένα αυτό ήταν ένα πολύ αξέχαστο ταξίδι και με συνέδεσε με τον πατέρα μου με έναν τρόπο που δεν είχα ξαναζήσει».

Ωστόσο η κυρία  Holtermann δεν γνώριζε τίποτε παραπάνω σχετικά με το ταξίδι του πατέρα της στην Άρτα. Από τις φωτογραφίες είναι προφανές ότι ο κύριος Holtermann είχε έρθει στην Άρτα ως μέλος μιας ομάδας που είχε στείλει εκείνη την εποχή  η εταιρεία ΒOOT, για την καναλοποίηση των ποταμών στον κάμπο της Άρτας και της Πρέβεζας. Ο όρος «καναλοποίηση» χρησιμοποιείται για να περιγράψει  την πρακτική της ευθυγράμμισης των οχθών ενός ποταμού, κατασκευάζοντας αναχώματα, τοιχώματα, επιχωματώσεις ή ακόμα μεγαλώνοντας το βάθος και το πλάτος του. Έτσι θεωρητικά μεγαλώνει η ικανότητα του ποταμού να συγκρατεί το περίσσιο νερό της πλημμύρας. Κι επειδή, όπως όλοι γνωρίζουμε, ο κάμπος της Άρτας μαστίζονταν από τις πλημμύρες του Άραχθου και του Λούρου, η καναλοποίηση των ποταμών θα ήταν ένα έργο πνοής για την περιοχή. Με αυτή τη σκέψη στο μυαλό μας ήρθαμε σε επαφή με τον κ. Νίκο Καράμπελα, Πρόεδρο του Ιδρύματος «Ακτία Νικόπολης», ο οποίος επιβεβαίωσε το σκεπτικό μας, καθώς παρόμοιες φωτογραφίες υπάρχουν στο αρχείο του Ιδρύματος, προερχόμενες από την βρετανική εταιρεία  HENRY BOOT.

Η κυρία   Holtermann μοιράστηκε μαζί μας κάποια βιογραφικά στοιχεία του πατέρα της, δίνοντάς μας την δυνατότητα να μάθουμε περισσότερα για τον άνθρωπο πίσω απ’ τον φακό :  «Ο Ρίτσαρντ Γουίλιαμ Χόλτερμαν είχε γεννηθεί το 1905 σε μια φτωχή οικογένεια στο Λονδίνο. Μετά την ολοκλήρωση του σχολείου, παρακολούθησε το νυχτερινό σχολείο και προκρίθηκε ως τοπογράφος. Το 1931 ήρθε με μια ομάδα Βρετανών τοπογράφων, διορισμένων από την εταιρεία Henry Boot, στην Άρτα. Ήταν πάντα δεινός ερασιτέχνης φωτογράφος και τράβηξε πολλές φωτογραφίες σε αυτό το ταξίδι, κι έτσι έφτιαξε ένα άλμπουμ με εκτυπώσεις και με λεζάντες από το ταξίδι του στην περιοχή. Στη συνέχεια συνέχισε μια μακρά καριέρα ως επιθεωρητής/ επιμετρητής  ποσοτήτων, εργαζόμενος για το War Office κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και στη συνέχεια ως διευθυντής της κατασκευαστικής εταιρείας J. M. Jones, στο Maidenhead του Berkshire, μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1970. Πέθανε το 1971».

Αυτή είναι με λίγα λόγια η ιστορία πίσω απ’ τις φωτογραφίες που θα παρουσιάσουμε εν καιρώ σ’ αυτή την κατηγορία.  Έχει περάσει βέβαια σχεδόν ένας ολόκληρος αιώνας από τότε, γι’ αυτό η συνδρομή σας όσον αφορά πληροφορίες για τις φωτογραφίες θα είναι πολύτιμη….

Επιμέλεια κειμένου : Αναστασία Γ. Καρρά

Στη φωτογραφία ο Ρίτσαρντ Γουίλιαμ Χόλτερμαν το 1935 – Richard William Holtermann in 1935. (Φωτο από αρχείο Οικογένειας Χόλτερμαν – Photo Courtesy of the Holtermann Family)

The Story of an Album….

Some time ago some photos came into our hands, among which there was a photo that we had previously posted from the blog of Yannis Kalpouzos, entitled “Themolo bridge below Neokhori” and for which we were asking for information at the time, but to no avail. The photographs were accompanied by the notation “R. W. Holtermann, SKOUFAS, 1930”. Having no other information and wanting to know more about this material, we started our investigation from the SKOUFAS Association, but no one knew either who sent them, or where these photos are located. Looking for information in the issues of the SKOUFAS magazine, where any donations to the Association are recorded, we found that in 2007, a lady named Sally Holtermann had donated a CD with her father’s photos for Arta.

So we started a “Holtermann” last name search online and messaged unknown people overseas with that last name in hopes of not only learning the story behind the photos but re-requesting them in better quality. Finally, after some time there was a response from Sally Holtermann, from Great Britain. In fact, these photos  were taken by  her father who in 1931 had visited Arta and the wider area, as a member of a group of surveyors. Sally Holtermann, a graduate of the London School of Economics, with the kindness and generosity that distinguishes her, thought it right to bring this material to Arta and so in 2007 she visited Arta and delivered a CD with her father’s photos to the Cultural Association of SKOUFAS.

Mrs. Holtermann writes to us characteristically: “When my father died, the album ended up with my brother, John Holtermann. At some point, maybe around 2000, I started thinking that it would be nice for Arta if we could give the album to an organisation there, where maybe there would be an interest in a piece of their modern history. My sister-in-law scanned the photos for me and  my brother gave them to me on a CD when we were both visiting London. The negatives had been lost a long time before, and the prints in the photograph album were tiny, so the quality was modest. Now it seems that the original album is also lost, so the quality cannot be improved by a new scan.

I got in touch with the SKOUFAS Cultural Association in Arta, with the help of an English friend who lived in Athens, and  Giorgos Lavdarias. With another English friend I went to Arta in May 2007. We met George and members of the Cultural Association and they were very welcoming.

We stayed in Arta for three days. We loved the town and we spent many hours sitting in the shade of a huge tree next to the famous bridge, drinking freshly squeezed orange juice, and having picnics by the Byzantine church of Panagia Parigoritissa. At the time, the church was closed to the public and looked as though it might fall down at any moment. I hope it has since been fully restored. Looking at the pictures online now, I can see what wonderful things we missed inside. We then drove north into the Zagori mountains and enjoyed walking and wildflowers before driving back to Igoumenitsa and catching the ferry to Italy. For me this was a very memorable trip and it connected me with my father in a way I had never experienced before.”

However, Mrs. Holtermann knew nothing more about her father’s trip to Arta. From the photographs it is obvious that Mr. Holtermann had come to Arta as part of a team sent at that time by the HENRY BOOT  company, for the canalization  of the rivers in the plain of Arta and Preveza. The term “channelization” is used to describe the practice of straightening the banks of a river by building dykes, walls, embankments, or even increasing its depth and width. This theoretically increases the river’s ability to hold excess flood water. And since, as we all know, the plain of Arta was plagued by the floods of the Arachtos and the Louros, the canalization of the rivers would be a vital project for the region. With this thought in mind, we got in touch with Mr. Nikos Karabelas, President of the “Aktia Nikopolis” Foundation, who confirmed our reasoning, as there are similar photos in the Foundation’s archive, coming from the British company HENRY BOOT.

Mrs. Holtermann shared with us some biographical information about her father, enabling us to learn more about the man behind the lens: “Richard William Holtermann was born in 1905 to a poor family in London. After finishing school, he attended evening classes and qualified as a surveyor. In 1931 he came with a group of British surveyors to Arta. He was always a keen amateur photographer  and he took many photos on this trip, and afterwards made an album of prints with captions He then went on to a long career as a quantity surveyor working for the War Office during the Second World War, and then as a manager of the J. M. Jones Construction Company, Maidenhead, Berkshire, until his retirement in 1970. He died in 1971″.

This, in a few words, is the story behind the photos that we will present in due course. Of course, almost a full century has passed since then, so your input on the photos would be greatly appreciated….

Translation in English by Anastasia Karra

Στη φωτογραφία “Η Σάλλυ Χόλτερμαν με τον πατέρα της το 1951 – Sally Holtermann with her father in 1951” (Φωτο από αρχείο Οικογένειας Χόλτερμαν – Photo Courtesy of the Holtermann Family)


Δημοσιεύθηκε στη "Οι φωτογραφίες του Richard William Holtermann από το ταξίδι του στην Άρτα και την Πρέβεζα" | Σχολιάστε

Η μεγάλη καμάρα της γεφύρας της Άρτης

Φωτογραφία της μεγάλης καμάρας της γέφυρας της Άρτας. (Πηγή : Α. Ορλάνδος, Η γέφυρα της Άρτης, Α.Β.Μ.Ε. Β΄, 1936 – Η εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία)

Δημοσιεύθηκε στη Το Γεφύρι της Άρτας και ο Άραχθος Ποταμός | Σχολιάστε

Δίπλωμα Στρατιωτικής Συντάξεως Πολέμου

Δίπλωμα απονομής στρατιωτικής σύνταξης σε στρατιώτη, κάτοικο της περιοχής του Βουργαρελίου, πληρωτέα από 9ης Δεκεμβρίου 1921 και αποτελούμενη “εκ δραχμών 15”. (Πηγή : Αρχείο Ευστρ. Πατσιαλιά, Δικηγορικό Γραφείο Μιχάλη Νικολάου)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Αρτινοί στον πόλεμο του '22 & τον πόλεμο της Κορέας | Σχολιάστε

Νικόλαος Μπόντζος

1922. Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Στο κέντρο της φωτογραφίας ο υπολοχαγός τότε Νικόλαος Μπόντζος. Αργότερα βρέθηκε με τη μονάδα του στην Άρτα ως συνταγματάρχης και στη συνέχεια στο Αλβανικό μέτωπο. Στην μονάδα του στην Άρτα υπηρέτησε ο ζωγράφος Γιάννης Μόραλης.Το πορτραίτο που του έκανε ο Μόραλης, πωλήθηκε το 1995 στους Sotheby’s. (Η φωτογραφία είναι από τη Συλλογή του Μίμη Χριστοφυλάκη)

Δημοσιεύθηκε στη Οι Αρτινοί στον πόλεμο του '22 & τον πόλεμο της Κορέας | Σχολιάστε

Η ζωή των γυναικών της Άρτας στις αρχές του 20 αι.

“Βρισκόμαστε στο 1905. Οι γυναίκες κλεισμένες στο σπίτι, προ παντός οι κοπέλες, από 13 – 14 χρονών δεν κυκλοφορούσαν στους δρόμους. Ήταν κλεισμένες στο σπίτι βοηθώντας τις μητέρες τους στις δουλειές του σπιτιού που ήταν ατέλειωτες. Άρχιζαν από μία και δύο ώρες πριν φέξει και σταμάταγαν πολύ αργά το βράδυ. Δεν είχαν τελειωμό οι δουλειές της γυναίκας τότε. Από πού ν’ αρχίσει κανείς? Απ’ το μαγείρεμα με χλωρά ξύλα και τα δακρυσμένα μάτια απ’ το φύσημα της φωτιάς?. Πολλές γυναίκες είχαν καλάμι  ως 60 πόντους μάκρος με τρυπημένους τους κόμπους για να φυσάνε τη φωτιά από μακριά να μην τους χτυπάει ο καπνός! Απ’ τη μπουγάδα, κουβαλώντας το νερό νύχτα απ’ τα πηγάδια? Απ’ το πλέξιμο φανέλες – κάλτσες – μπλούζες για όλη την οικογένεια? Απ’ το ατέλειωτο μπάλωμα σε εσώρουχα και εξώρουχα? Βλέπετε δεν υπήρχε τίποτα έτοιμο τότε….. Τα μαλλιά τα παίρναν το Μάη που κουρεύονταν τα πρόβατα και πέρναγαν πολλά στάδια ώσπου να γίνουν νήματα να δουλευτούν. Τί να πρωτοθυμηθεί κανείς? Τη μεγάλη ποικιλία σε γλυκά  για να περάσει όλο το χειμώνα το σπίτι? Τον τραχανά για να βγάλει όλο το χειμώνα η οικογένεια? Τον μπελτέ ντομάτας?  Τον ασταμάτητο αργαλειό για να φτιάσει όλα τα στρωσίδια του σπιτιού και τις προίκες των κοριτσιών? Είναι αμέτρητες οι δουλειές που έφτιαχναν αυτές οι μέλισσες με τόση αφοσίωση! Όσοι έζησαν αυτά τα χρόνια ξέρουν πολύ καλά τί δουλειές έκανε αγόγγυστα η μάνα τους….

Οι κοπελίτσες 13 – 14 χρονών κυκλοφόραγαν στην αγορά με μακρύ φουστάνι ως τα κότσια και εξυπηρετούσαν την οικογένεια  σε ψώνια στην αγορά.  Μόλις όμως άρχιζε να σχηματίζεται το στήθος, άρχιζε και η φυλακή τους. Γι’ αυτό πολλές μητέρες, για να μην χάσουν αυτή την εξυπηρέτηση, τις έδεναν σφιχτά με στηθόδεσμους για να μην φαίνεται τίποτα. Χωρίς να σκέφτονται (από αμάθεια βέβαια) τί ζημιά κάνουν στο κορμί του παιδιού, που πολλές φορές μετά το γάμο, ήταν φοβερό εμπόδιο στην τεκνοποίηση. Πολλές έμεναν ατροφικές σ’ όλη τους τη ζωή και ήταν εντελώς ίσιες όπως ο άντρας….” (Πηγή : ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΑΡΤΑ, Λεωνίδας Βλάχος, Εφημερίδα ΑΡΤΗΝΗ ΕΥΘΥΝΗ, Άρτα, Μάιος 1984]

Στη φωτογραφία “Αρτηνιά στον αργαλειό της”. Η φωτογραφία είναι του Βασίλη Γκανιάτσα (Πηγή : Λεύκωμα ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΗΠΕΙΡΩΤΙΣΣΕΣ, Αθήνα, 2007)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στο πέρασμα του χρόνου | Σχολιάστε

Το γαλάζιο σπίτι στην οδό Αμβρακίας!

Το γαλάζιο σπίτι της φωτογραφίας βρίσκονταν στην οδό Αμβρακίας, στο δρόμο προς το 2ο Δημοτικό Σχολείο, απέναντι από το Κάστρο και ανήκε στην οικογένεια Πλακούτση. Κατεδαφίστηκε μάλλον την δεκαετία του ’80. (Φωτο από προσωπική συλλογή)

Δημοσιεύθηκε στη Η Αρχιτεκτονική στην Άρτα και την γύρω περιοχή | Σχολιάστε

Ο Γιάννης Μπουροβίλης – Ένας ξεχωριστός τύπος της Άρτας (γ’ μέρος)

«……Εκεί, στο πίσω μέρος καθόταν η Τουρκοβασιλική. Είχε καλές σχέσεις ο Γιάννης μαζί της. Ήταν ως 50 χρονών τότε, ψηλή και καλοβαλμένη, μ’ αυτό το όνομα την ήξεραν όλοι. Δεν ξέρω αν ήταν Τουρκάλα κι όταν έφυγαν οι Τούρκοι έμεινε στην Άρτα και βαφτίστηκε ή αν ήταν Ελληνίδα και παντρεύτηκε Τούρκο κι όταν έφυγε αυτός με την προσάρτηση, αυτή έμεινε στην Άρτα.

Στο σπίτι του ο Γιάννης είχε πολλά λουλούδια. Τα διατηρούσε σε  νερό κι όταν άδειαζε ο δίσκος με τη βόλτα στην αγορά, γύριζε στο σπίτι του και τον ξαναγέμιζε. Πολλούς απ’ τους πλούσιους τους έβρισκε στο καφενείο του Γιώργου Βήχα, που ήταν το πρώτο τότε, τους υπόλοιπους στο δρόμο και στα μαγαζιά τους.

Ο άνθρωπος αυτός δυστυχώς είχε ένα τραγικό τέλος. Ντροπή για την Άρτα που αδιαφόρησε γι’ αυτόν που πρωτοστάτησε σ’ αμέτρητες χαρές μια ολόκληρη ζωή, ενώ θα ‘πρεπε να του προσφέρουν μια βοήθεια να τελειώσει ανθρωπινά.  Είχε γίνει φυματικός και την εποχή εκείνη όποιον έλεγαν ότι είναι «χτικιασμένος» γνώριζε μεγάλη αδιαφορία και περιφρόνηση απ’ όλους σε φαγητό και νερό. Από μακριά τους έδιναν με μακρύ καλάμι οτιδήποτε, φοβούμενοι μη κολλήσουν απ’ την αρρώστια τους – κουταμάρες των γιατρών της εποχής εκείνης. Όταν πέθαινε ο χτικιασμένος, πήγαινε στο σπίτι του η αστυνομία με τον Γούσια και τον Μαρνέλη, του φόρτωναν σε κάρο στρώματα, σκεπάσματα κι ό,τι άλλο ήταν του αρρώστου, τα πήγαιναν μακριά στο γιαλό και τα ‘καιγαν.

Ο Γιάννης ο Μπουροβίλης αναγκάστηκε τον τελευταίο καιρό να πάει σ’ ένα καλυβάκι που μόλις τον έπαιρνε. Ήταν πιο πέρα απ’ το σκοπευτήριο, στο βάθος στις ελιές, χωρίς να τον πλησιάζει κανείς. (Όπως τα παλιά χρόνια στα χωριά όταν το άλογο ή το γαϊδούρι δεν μπορούσε να προσφέρει  τίποτα γιατί είχε γεράσει, το χτύπαγαν να φύγει μακριά στην ερημιά για να ψοφήσει χωρίς νερό και τροφή κι ας είχε δουλέψει μια ζωή για να μεγαλώσει η οικογένεια).

Τί παραξενιές αλήθεια έχει η ανθρώπινη κοινωνία σε κάθε εποχή! Τις παραξενιές τις σημερινές θα τις σχολιάζουν οι άνθρωποι που θα ζουν το 2050, γι’ αυτό ας προσέχουμε ο καθένας μας πως φέρεται στη ζωή του.. Μεγάλη χαρά και ικανοποίηση αισθάνεται ο άνθρωπος που τερματίζει τη ζωή του με αξιοπρέπεια  και ξέροντας ότι δεν πείραξε κανένα ούτε δια λόγου, ούτε διά έργου, κι ας έζησε σε σκοτεινές περιόδους. Ξέρω πολλούς που έφυγαν από δω πικραμένοι, ντροπιασμένοι, με βαρύ έλεγχο στη συνείδησή τους για την πράξη τους στη ζωή. Δεν ωφελεί όμως σε τίποτα η μετάνοια στο τέλος της ζωής……”. [Πηγή : ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΑΡΤΑ, Λεωνίδας Βλάχος, Εφημερίδα ΑΡΤΗΝΗ ΕΥΘΥΝΗ, Άρτα, 1984]

Μπορείτε να διαβάσετε την ιστορία της Τουρκοβασιλικής στο λινκ https://doxesdespotatou.com/ta-kafeneia-tis-artas-g-meros/

και στο λινκ https://doxesdespotatou.com/to-spiti-tis-toyrkovasilikis/

Στη φωτογραφία ” 1957 – Ο κήπος της Αγίας Θεοδώρας, γεμάτος τριανταφυλλιές, πoυ βρίσκονταν στο πλαινό και πίσω μέρος του ναού, απ’ όπου προμηθεύονταν λουλούδια ο Μπουροβίλης. Η φωτογραφία είναι του Cas Oorthuys, https://www.nederlandsfotomuseum.nl/)

Δημοσιεύθηκε στη Η μουσική, τα σινεμά και το ερασιτεχνικό θέατρο στην Άρτα | Σχολιάστε

Αστέρια της ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ

1970 – Β’ Εθνική. Αριστερά ο Σωτήρης Πέτσας, στη μέση ο Ευάγγελος Κωστούλας  και δεξιά ο Κωστάκης Νίκου. (Φωτο από αρχείο Κ. Νίκου, Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Η ομάδα της Αναγέννησης | Σχολιάστε

Οικογένεια Γρατσάνη, 1929

Ματσούκι, 1929. Φωτογραφία γάμου της οικογένειας Γρατσάνη. Η φωτογραφία περιέχεται στο: “Κουκούδης, Αστέριος Ι. (2003). The Vlachs : metropolis and diaspora. Thessaloniki : Zitros, p.103. – Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας.

Δημοσιεύθηκε στη Αρτινές Οικογένειες | Σχολιάστε

Η τοιχογραφία του Ανελεήμονα Χάρου στη Μονή Βύλιζας Ματσουκίου

“Η τοιχογραφία του Ανελεήμονα Χάρου που βρίσκεται στο βόρειο τοίχο του Προδρόμου της Μονής Βύλιζας Ματσουκίου, αποτελεί πιστό σχεδόν αντίγραφο της ξυλογραφίας που απεικονίζει τον Χάρο στις εκδόσεις του ποιήματος του Γιούστου Γλυκού. Ο Γιούστος Γλυκός, γιός του Ιωάννη Γλυκού από την Κορώνη της Μεσσηνίας, πέθανε το 1522, δύο χρόνια μετά την ολοκλήρωση του μοναδικού του ποιήματος με τίτλο «Πένθος θανάτου, ζωής μάταιον και προς Θεόν επιστροφή» (1520).

Το «Πένθος Θανάτου», όπως είναι περισσότερο γνωστό το ποίημα του Γιούστου Γλυκού, είναι ένα ηθικοδιδακτικό αριστούργημα, αποτελούμενο από 632 ομοικατάληκτους κατά διστιχία δεκαπεντασύλλαβους στίχους, το οποίο αναφέρεται στο πένθος των επιζώντων για το θάνατο των αγαπημένων τους προσώπων, στη ματαιότητα των εγκοσμίων και της επίγειας ζωής και στη, μετά θάνατον, επιστροφή των ενάρετων ανθρώπων στο Θεό, ανήκει δηλαδή στην ευρεία κατηγορία των memento mori. Αυτό το γεγονός σημαίνει ότι είτε κάποιο αντίτυπο του ποιήματος υπήρχε στην πλούσια βιβλιοθήκη του μοναστηριού ή θα έτυχε να το είχαν υπ’ όψιν τους οι αγιογράφοι του Παρεκκλησίου. Η μοναδικότητα της τοιχογραφίας έγκειται στο γεγονός ότι ο Χάρος, όπως λέγει ο ποιητής «βαστάζη των τριών λογών τα άρματα, εκείνα που μας σφάζει», ήτοι το δρέπανον, το ξίφος και το τόξο μετά βελών. Ο Χάρος στη Ορθόδοξη εικονογραφία, τη λαϊκή τέχνη και τη δημοτική ποίηση, εμφανίζεται συνήθως καβαλάρης και οπλισμένος με ένα μόνο όπλο, όπως τόξο με βέλη, ξίφος, σπαθί, μάχαιρα, λόγχη, ακόντιο ή δρεπάνι. Τα συνηθέστερα δε όπλα του είναι το δοξάρι και το δυτικής προέλευσης δρεπάνι. Η απεικόνιση του Χάρου με δύο όπλα- δοξάρι και ακόντιο- είναι σπάνια, ενώ με τρία -τόξο, σπαθί και δρεπάνι- ακόμη σπανιότερη. (Πηγή : ΟΙ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΕΛΕΗΜΟΝΑ ΧΑΡΟΥ ΣΤΑ ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ, Α. Καρρά, Άρτα, 2021)


Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο στο λινκ https://doxesdespotatou.com/wp-content/uploads/2024/01/ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΕΣ.pdf

Για τη Μονή Βύλιζας στο Ματσούκι μπορείτε να διαβάσετε στο λινκ https://doxesdespotatou.com/i-moni-tis-vylizas-sto-matsoyki/

Στη φωτογραφία “Η τοιχογραφία του Ανελεήμονα Χάρου στη Μονή Βύλιζας” (Πηγή: ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ, Δ. Καμαρούλιας, Αθήνα, 1996)

Δημοσιεύθηκε στη Εργασίες, Ιστορικές μελέτες | Σχολιάστε