“Οι  Καραϊσκάκηδες “

Στο βιβλίο του Ν.Γ.Κοσσυβάκη «Η Τρίτη Αλήθεια» (2001) διαβάζουμε : «Το βράδυ (Γενάρης του ’43) έμεινα στου Δ. Τρίμπου, μεγάλου κτηνοτρόφου και παράγοντα της Σκουληκαριάς.  Εδώ έμαθα πως σχημάτισαν αντάρτικη ομάδα με την επωνυμία «Καραϊσκάκης» υπό τας διαταγάς του Λάζαρου Τρίμπου». Ο Λάζαρος Δ. Τρίμπος, αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, γεννήθηκε το 1917 στη Σκουληκαριά. Σύμφωνα με τα γραφόμενα του Ν. Ντασκαγιάννη (2009) ο Λ. Τρίμπος τον Ιούλιο του 1942 οργάνωσε την πρώτη ομάδα «Καραϊσκάκηδων» ανταρτών με παλληκάρια από τη Σκουληκαριά, το Κλειδί, το Βελετζικό, τη Φλωριάδα, το Κομπότι και άλλες περιοχές. Τα αρμάτωσε με όπλα που του παρέδωσε κρυφά ο εισαγγελέας Άρτης Καπετανάκης, τα οποία ανήκαν σε ληστές της περιοχής. Ορκίστηκαν στο Ιερό Ευαγγέλιο του Μοναστηριού όπου γεννήθηκε ο Γ. Καραϊσκάκης από τον ιερέα της Σκουληκαριάς Παπα-Γιάννη Λαμπράκη, συνεχίζοντας την πλούσια επαναστατική δράση των προγόνων τους.  Ωστόσο πιο κάτω στο βιβλίο του ο Ν. Κοσσυβάκης γράφει : «Το Τάγμα «Καραϊσκάκη» άρχισε να συγκροτείται έπειτα από έφιππη περιοδεία του Πατέρα μου (Γρηγόρη Κοσσυβάκη)  και του καπετάν Κόζιακα (Θωμά Πάλλα), σε όλα τα χωριά της περιφέρειας. Οι πρώτοι εθελοντές ήσαν περίπου 100 και απετέλεσαν τον πυρήνα της οργάνωσης του τάγματος. Αλλά, χρειάζονται κι άλλοι και ο «δαιμόνιος» Κόζιακας εφάρμοσε ένα πρωτότυπο σύστημα στρατολογίας….. Σε κάθε χωριό, έκανε συγκέντρωση των κατοίκων και έβαλε επιτροπές… γυναικών(!!!)  που διάλεγαν έναν άντρα 20-25 ετών από κάθε οικογένεια.  Έτσι, οι άντρες  κάθε οικογένειας φιλοτιμούμενοι, κατατάχτηκαν στο Τάγμα «Καραϊσκάκη»…. Μέσα στον Ιούνιο – Ιούλιο, το «Σώμα», όπως ελέγετο στην αρχή, είχε περίπου 500 άνδρες. Έδρα του έγινε η Άνω Καλεντίνη, με καπετάνιο τον γέρο πατέρα μου  (ήταν ήδη τότε, 70 ετών…), στρατιωτικό τον Γεράσιμο Μαλτέζο (Τζουμερκιώτη) και πολιτικό τον Αλέκο Κουτσούκαλη (στέλεχος του ΚΚΕ)». Την ίδια τακτική εφάρμοσε ο Κόζιακας και στα κάτω χωριά του κάμπου της Άρτας, όπου δημιούργησε το «Σώμα Σκουφά»….». Μετά τον Γρ. Κοσσυβάκη ανέλαβε το απόσπασμα «Καραϊσκάκη» ο Γεράσιμος Μαλτέζος και το οργάνωσε σε αξιόμαχο τάγμα και Σύνταγμα (3/40). Στο βιβλίο του ο Γ. Μαλτέζος  (1987) γράφει : «Η στρατολογία των αποσπασμάτων Καραϊσκάκη και Σκουφά έγινε με ιδιόμορφο τρόπο με τις Επιτροπές γερόντων των χωριών….» και «Η πλειοψηφία των ανταρτών των αποσπασμάτων Σκουφά και Καραϊσκάκη κατατάχτηκε εθελοντικά….». (Πηγές : 1. Η ΤΡΙΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, Ν. Γ. Κοσσυβάκης, Αθήνα, 2001, 2. ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ, Ν.Ντασκαγιάννης, Αθήνα, 2009 και 3. Ε.Α.Μ.-Ε.Λ.Α.Σ., Γ. Μαλτέζος, Βόλος, 1987)

Στη φωτογραφία “Αγωνιστές του «τάγματος Καραϊσκάκη» 11, 3/40 του ΕΛΑΣ στην Άνω Πέτρα το 1944”. Από αριστερά προς τα δεξιά. Όρθιοι πρώτη σειρά: Γιάννης Κοσυφάκης, Μεγαλόχαρη Άρτης, Αλέκος Κουτσούκαλης, Ελάτη (Σεκλίστα) Άρτης, Γιώργος Πανής, Δημαργιό Άρτης, Χάρης Παπαγιάννης, Πλατανούσα Άρτης, Γιώργος Σουμελίδης, Θεσσαλονίκη, Δημήτρης Κονδώρος, (Έκτορας), Δερβίζιανα Λάκκας – Σουλίου, Γεράσιμος Μαλτέζος (Τζουμερκιώτης), Άνω Πέτρα Άρτης, Γιώργος Νικολάου (Νώντας), Γιάννενα, Χριστόφορος Τσιούρης, Πέτρα Άρτης. Ανάμεσα στους Χάρη Παπαγιάννη και Γ. Σουμελίση ο Βαγγέλης Γκαρτζονίκος, Γιάννενα, ανάμεσα στο Γ. Σουμελίδη και Δ. Κονδώρο ο Κώστας Λιούκας (Μυγδαλιάς), Θεοδώριανα Άρτης.

Καθιστοί Α’ σειρά: Αρχιμήδης Φλώρος (Μήδης), Κτιστάδες Άρτης, Γιώργος Παπαδάς (Νησιώτης), Κυψέλη (Χόσεψη) Άρτης, Κώστας Ντάλας, Πιστιανά Άρτης, Γιάννης Φωτινιάτης (Φωτονιάτας?) (Περάνθης) Άρτα. (Πηγή : Περιοδικό “Εθνική Αντίσταση”, έκτακτη έκδοση, Συλλογή 45, Μάης 1985)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στην κατοχή και την Αντίσταση | Σχολιάστε

Ο Ν. Ζέρβας επιχειρεί να εγκαταστήσει το αρχηγείο του στη Σκουληκαριά

Σύμφωνα με τις σημειώσεις που μας εμπιστεύθηκε ο καθηγητής Ηλίας Μπάκος, ο Ν. Ζέρβας εκδιωχθείς από το Βάλτο, προσπάθησε αρχικά να στήσει το αρχηγείο του στη Σκουληκαριά. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται και από την έκθεση του οπλαρχηγού του Ε.Δ.Ε.Σ. του Συντάγματος Ξηροβουνίου Αλέξανδρου Παπαδόπουλου που δημοσιεύσαμε στις 30/3/2022 όπου καταγράφεται το εξής:  «Εμφανισθέντος του κινήματος του στρατηγού Ζέρβα, τον Νοέμβριον του 1942 εις Σκουληκαριάν Άρτης, μετέβην εις Άρταν, ίνα επιτύχω μετ’ αυτού επαφήν, την οποίαν δυστυχώς δεν κατώρθωσα. Την 22αν Δεκεμβρίου 1942, παραλαβών μεθ’ εαυτού και τον εξάδελφόν μου Παππά Γρηγόριον εκ Γοργομύλου, ανεχώρησα προς Τζουμέρκα, διά συνάντησιν μετά του στρατηγού Ζέρβα. Μετά τριήμερον πορείαν συνήντησα τούτον εις Μεγαλόχαρην ‘Αρτης (Αχελώος).

Γράφει λοιπόν ο Ηλίας Μπάκος: «Ο Ν. Ζέρβας αρχικά εγκατέστησε το αρχηγείο του στη Σκουληκαριά στο σπίτι του δασκάλου Κώτσιου Στούμπου. Η παρουσία του ως αρχηγού της Εθνικής Αντιστάσεως αιφνιδίασε τους «Καραϊσκάκηδες» και μερικούς άλλους και προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις. (Να σημειώσουμε εδώ ότι σύμφωνα με τα λεγόμενα του καθηγητή Ηλία Μπάκου, οι Καραϊσκάκηδες, 138 άτομα τότε από Άνω και Κάτω Ραδοβύζια , ήταν μάλλον αριστεροί, ο Μήτσιο Τρίμπος ήταν βασιλικός και ο Κώτσιο Στούμπος βενιζελικός).   Εν μέσω αυτών ευρέθη ο Μήτσιος Τρίμπος, ο οποίος επήρε πρωτοβουλία συμφιλιώσεως. Μετέβη στην οικία του Κώτσιου Στούμπου για να διαπραγματευτεί το θέμα με τον Ν. Ζέρβα ακολουθούμενος από ομάδα αντιδραστικών, αποφασισμένων για όλα. Ο Ζέρβας αντέδρασε αποφασιστικά κατά του Μήτσιου Τρίμπου, ευτυχώς όμως απεφεύχθη το μοιραίο με παρέμβαση του αδελφού του Ζέρβα και στη συνέχεια ο Δημήτριος – Μήτσιο Τρίμπος, ως άλλος  Νέστωρ καθησύχασε προς στιγμήν την δολοφονική ομάδα κατά του Ζέρβα και απεφεύχθη η αιματοχυσία στο χωριό, χάρη του σώφρονος Μήτσιου Τρίμπου.

Το γεγονός αυτό υποχρέωσε τον Ν. Ζέρβα να μεταφέρει το αρχηγείο του στην Μεγαλόχαρη στην οικία του Γρ. Κοσυβάκη. Και πάλιν οι αντιδρώντες έστησαν ενέδρα με χειροβομβίδες στον Άη-Λιά, στο δρόμο που θα περνούσε ο Ζέρβας με την ομάδα του. Αλλά ο Μήτσιο -Τρίμπος, γνώστης των δολοφονικών προθέσεων των αντιδρώντων,  έδωσε συνοδηγό στον Ν. Ζέρβα τον γιό του Λάζαρο Τρίμπο, αξιωματικό του Ελληνικού Στρατού και ηγετικό μέλος των «Καραισκάκηδων», με τη βεβαιότητα ότι κανείς δεν ήθελε τον θάνατο του Ζέρβα μετά του Λαζάρου Τρίμπου. Όταν έφτασε η πομπή στον Άη-Λιά ο Ζέρβας διαμαρτυρήθηκε με αυστηρό τρόπο στο Λάζαρο για την παρουσία του. Ο Λάζαρος σήκωσε το κεφάλι του  προς τον καβαλάρη Ζέρβα και ακριβώς πάνω από τα κεφάλια τους είδε σκαρφαλωμένο στον έλατο τον επίδοξο δολοφόνο με τις χειροβομβίδες στο χέρι και με ύφος απολογητικό λέγει στο Ζέρβα : «Αρχηγέ να γιατί είμαι εδώ», και έδειξε με το χέρι του τον άνθρωπο που θα προσπαθούσε  να τον δολοφονήσει.  Με την τολμηρή αυτή παρέμβαση και πρόληψη του Μήτσιου Τρίμπου απεφεύχθη και η δεύτερη πράξη – σχέδιο δολοφονίας του Ν. Ζέρβα και ιδρυτού του Ε.Δ.Ε.Σ.»(Πηγή : Θύμησες Ηλία Μπάκου από τις προσωπικές του σημειώσεις, όπως τις διηγούνταν οι πρωταγωνιστές των γεγονότων στη Σκουληκαριά, και όπως καταγράφηκαν στο βιβλίο του ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ-ΜΗΤΣΙΟΥ ΤΡΙΜΠΟΥ, Η. Μπάκος, Αθήνα, 2021)

Στη φωτογραφία “Ο Λάζαρος Τρίμπος”, που ξεκίνησε τ’ αντάρτικο «απ’ τη βρύση τη βακούφικη» κι’ όρκισε τα παλληκάρια του, ως «Καραισκάκηδες» αντάρτες, στο Μοναστήρι της Σκουληκαριάς. Με το τμήμα του πήρε μέρος σε πολλές μάχες, όπου διακρίθηκε πολεμώντας όρθιος κατά των κατακτητών. Έπεσε ηρωικά στη Μάχη της Μενίνας Θεσπρωτίας κατά των Γερμανών στις 17 Αυγούστου 1944. (Φωτο & κείμενο από το βιβλίο του Ν. Ντασκαγιάννη ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ, Αθήνα, 2009)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στην κατοχή και την Αντίσταση | Σχολιάστε

Aρτινοί Ήρωες του 1940

Αγωνιστές στα Οχυρά Ρούπελ. Δεξιά ο Βασίλειος Αποστόλου Γιώτης. (Φωτο από αρχείο Κων/νου Β. Γιώτη, Παρουσίαση Κ. Μπανιάς)

Δημοσιεύθηκε στη Η Άρτα στην κατοχή και την Αντίσταση | Σχολιάστε

Οικία Τηλέμαχου Γαρουφαλιά

Μια ακόμη κατοικία απόγονου της οικογένειας Γαρουφαλιά, του Τηλέμαχου Γαρουφαλιά, συμβολαιογράφου, η οποία κτίστηκε πολύ αργότερα και ανήκει στα Νεοκλασικά κτίρια της πόλης. Η κατοικία βρίσκεται στην οδό Πριοβόλου 8 στο δρόμο προς τη λαϊκή αγορά στην Άρτα. Η φωτογραφία είναι του Β. Γκανιάτσα όπως δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΑΡΤΗΝΗ ΕΥΘΥΝΗ, τχ. 16, Απρίλιος 1985.

Κι εδώ μια πιο πρόσφατη φωτογραφία (2015) της ιδιοκτησίας του Τηλέμαχου Γαρουφαλιά από την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων Ηπείρου, Βορείου Ιονίου και Δυτικής Μακεδονίας, που εδρεύει στα Ιωάννινα.

Δημοσιεύθηκε στη Η Αρχιτεκτονική στην Άρτα και την γύρω περιοχή | Σχολιάστε

Το “κιόσκι” της κρεββάτας του αρχοντικού Γαρουφαλιά σε φωτογραφία του Αριστοτέλη Ζάχου το 1916

Το ευρύχωρο αριστερό «κιόσκι» της κρεββάτας του αρχοντικού Γαρουφαλιά (Ζάχος, 1916), από το οποίο μπορούσε κανείς να απολαύσει την θέα και τις μυρωδιές των περιβολιών με τα εσπεριδοειδή που εκτείνονταν ανάμεσα στους ψηλούς μαντρότοιχους  των πλούσιων σπιτιών της γραφικής ακόμη τότε Άρτας. Διακρίνεται η κατασκευή του στηθαίου της κρεββάτας και η επένδυση των στύλων της με σανίδια καθώς και η μορφή των ψευδοτόξων από μπαγδατί. (Πηγή : Σχόλιο του Σ. Μαμαλούκου στο Λεύκωμα  ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΙΞΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΖΑΧΟ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ, Μουσείο Μπενάκη, 2007).

Δημοσιεύθηκε στη Η Αρχιτεκτονική στην Άρτα και την γύρω περιοχή | Σχολιάστε

Η σκάλα της οικίας Γαρουφαλιά σε φωτογραφία του Αριστοτέλη Ζάχου το 1916

Η εντυπωσιακή σκάλα που οδηγούσε από την αυλή στον όροφο του αρχοντικού Γαρουφαλιά (Ζάχος, 1916). Διακρίνονται τα λίθινα τόξα της σκάλας και το επενδεδυμένο με σανίδια στηθαίο της κρεββάτας. (Πηγή : Σχόλιο του Σ. Μαμαλούκου στο Λεύκωμα  ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΙΞΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΖΑΧΟ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ, Μουσείο Μπενάκη, 2007).

Δημοσιεύθηκε στη Η Αρχιτεκτονική στην Άρτα και την γύρω περιοχή | Σχολιάστε

Η οικία Γαρουφαλιά στην Άρτα (συνέχεια)

“……Μπροστά από την κρεββάτα εκτεινόταν στενός ημι-υπαίθριος εξώστης, ο οποίος κάλυπτε τη σκάλα και κατέληγε δεξιά και αριστερά σε «κιόσκια». Η στέγη της κρεββάτας φερόνταν σε σύστημα ξύλινων δοκών επί στύλων διαμορφωμένων σε τοξοστοιχία με κυλόκυρτα τόξα από μπαγδατί. Πρόκειται για τυπική μορφή που απαντά κατά τον όψιμο 18ο και 19ο αιώνα σε κτίρια υψηλών προθέσεων στον ευρύτερο χώρο της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Μέσω της κρεββάτας γινόταν η προσπέλαση των χώρων διαμονής του ορόφου. Ο «καλός οντάς» βρισκόταν στη δεξιά πτέρυγα του κτιρίου. Πολλά από τα μορφολογικά στοιχεία του σπιτιού, όπως τα παράθυρα και ίσως και η επενδεδυμένη με σανίδια προεξοχή της στέγης, ανάγονται στα μέσα του 19ου αιώνα, εποχή κατά την οποία το σπίτι, όπως και πολλά άλλα στην Άρτα, φαίνεται ότι επισκευάστηκε, ενδεχομένως μετά από ζημιές που έπαθε κατά την επανάσταση του 1821 ή εκείνη του 1854. (Πηγή : Σχόλιο του Σ. Μαμαλούκου στο Λεύκωμα  ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΙΞΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΖΑΧΟ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ, Μουσείο Μπενάκη, 2007).

Στη φωτογραφία “Κάτοψη της οικίας Γαρουφαλιά” από τον Αριστοτέλη Ζάχο όπως δημοσιεύτηκε στο γερμανικό περιοδικό “Altere Wohnbauten auf Griechishem Boden, Wasmuths Monatshefte fur Baukunst, VII Jahrgang, Zachos A.,1923.

Μπορείτε να δείτε φωτογραφία της όψης της οικίας Γαρουφαλιά σε παλαιότερη ανάρτηση στο λινκ https://doxesdespotatou.com/oi-megales-oikodomikes-kataskeyes/

Δημοσιεύθηκε στη Η Αρχιτεκτονική στην Άρτα και την γύρω περιοχή | Σχολιάστε

Η Οικία Γαρουφαλιά στην Άρτα

“Κάτοψη του ορόφου της οικίας Γαρουφαλιά έχει δημοσιευτεί από τον ίδιο τον Α. Ζάχο στο Altere Wohnbauten  και αναδημοσιευτεί από τον Κ. Παπαϊωάννου  στο Ελληνικό Παραδοσιακό Σπίτι, ενώ μια ακόμη φωτογραφία του έχει δημοσιευτεί από τον Α. Ορλάνδο. Δεν είναι γνωστό που ακριβώς βρισκόταν το σπίτι, το οποίο κάηκε κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς που σύμφωνα με τον Α. Ορλάνδο κατέστρεψε ένα μέρος της πόλης της Άρτας περί το 1930. Όπως συνήθως συνέβαινε στα σημαντικότερα αρχοντικά της Άρτας, το σπίτι  ήταν κτισμένο πανταχόθεν ή εν μέρει ελεύθερο, μέσα σε μεγάλο οικόπεδο. Κατά μήκος της κύριας όψης του υπήρχε ευρύχωρη αυλή. Δεξιά της αυλής βρισκόταν το περιβόλι με τα εσπεριδοειδή, περιφραγμένο με χαμηλό τοίχο με σιδερένιο κιγκλίδωμα και πέτρινη αυλόθυρα.

Το αρχοντικό είχε σε κάτοψη σχήμα Γ και διέθετε ισόγειο και όροφο. Οι ισόγειοι αποθηκευτικοί χώροι είχαν πρόσβαση από ευρύ, ημι-ηπαίθριο χώρο, η προς την αυλή πλευρά του οποίου είχε τη μορφή τοξοστοιχίας. Μια λίθινη κλίμακα με δυο συμμετρικούς βραχίονες που φέρονταν από τεταρτοκυκλικά τόξα, διατεταγμένα εκατέρωθεν κεντρικού ημικυκλικού, οδηγούσε στην φαρδιά κρεββάτα του ορόφου, μέρος της οποία ς είχε πιθανότατα κλειστεί εκ των υστέρων με υαλοστάσιο”. (Πηγή: ΤΑ ΑΣΤΙΚΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ, Α. Καρρά, 2022)

Οικία Γαρουφαλιά (Ορλάνδος 1936)

Στη φωτογραφία του Α. Ορλάνδου το 1936 “Η οικία Γαρουφαλιά με τα τοξάτα”. Τα τοξάτα ή δοξάτα ήταν οι ξύλινοι στύλοι τετράγωνης ή ορθογώνιας διατομής που εκτείνονταν κατά μήκος της κρεββάτας των παλιών αστικών σπιτιών της Άρτας και ανάμεσα στους οποίους τοποτετούνταν ξύλινα, δικτυωτά κιγκλιδώματα. Οι στύλοι « ..άλλοτες διήκουσιν άνω μέχρι της στέγης φέροντες σαγματοειδή επιθήματα διαφόρων τύπων άλλοτε δε συννενούντο προς αλλήλους δια τόξων (δοξάτα) ενίοτε ημικυκλικών, συνηθέστερον όμως διπλής καμπυλότητας, άτινα ήσαν πολύ αγαπητά κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας, τόσον εις τα σπίτια όσον και εις  στοάς μοναστηρίων και κατεσκευάζοντο διά ξυλοπήχεων και επιχρύσματος», (Πηγή φωτογραφίας & κειμένου : ΠΑΛΑΙΑ ΑΣΤΙΚΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΡΤΗΣ, ΑΒΜΕ 2, Ορλάνδος, 1936).

Δημοσιεύθηκε στη Η Αρχιτεκτονική στην Άρτα και την γύρω περιοχή | Σχολιάστε

“Οι Γαρουφαλιάδες”

“Η οικογένεια  των «Γαρουφαλιάδων» μαρτυριέται στην Άρτα από τα προ της επαναστάσεως του 1821 χρόνια. Οι αδελφοί Νικόλαος και Μανώλης Γαρουφαλιάς, είναι δύο επώνυμοι αγωνιστές του 1821, που έλαβαν μέρος σε πολλές μάχες εναντίον των Τούρκων και διακρίθηκαν για τον πατριωτισμό, την γενναιότητα και τη συμβολή τους στον απελευθερωτικό αγώνα του έθνους. Τον πρώτο  τον βλέπουμε να μυείται στη Φιλική Εταιρεία μαζί με τους Γιάννη Μακρυγιάννη και  Γώγο Μπακόλα και ως υπαξιωματικό να πολεμά στο Κομπότι, στην Πλάκα και στο Πέτα. Μετέπειτα στη Μεσσηνία και στη Μάνη, κάτω από τις διαταγές του Μακρυγιάννη και  Νικηταρά  κατά των Αιγυπτίων του Ιμπραήμ. Αργότερα  παίρνει μέρος στις μάχες του Χαϊδαρίου και Καρύστου υπό τον Φαβιέρον και συμμετέχει στις επιχειρήσεις της Αθήνας. υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη.Με τη  λήξη του αγώνα διορίστηκε το 1828 επίτροπος Λακωνίας και το 1829 φρούραρχος Καλαμάτας. Ενώ ο Μανώλης  Γαρουφαλιάς ακολουθώντας τα βήματα του αδελφού του στις αλλεπάλληλες συγκρούσεις του με τους Τούρκους  καταφεύγει κυνηγημένος  στην Ύδρα και λαμβάνει μέρος σε  ναυτικές επιχειρήσεις ως υποπλοίαρχος κάτω από τις διαταγές των Μ. Τσαμαδού, Εμμ. Τομπάζη και Γ. Κριεζή. Της ίδιας οικογένειας ο Πέτρος Ε Γαρουφαλιάς(1836-1902), έμπορος, είναι ο παππούς του Αρτινού πολιτικού Πέτρου Ε. Γαρουφαλιά του νεώτερου (1901- 1984), ο οποίος στις πρώτες μετά την απελευθέρωση της Άρτας Δημοτικές εκλογές εκλέγεται Δημοτικός Σύμβουλος( 29 Μαίου 1883) και λίγο  αργότερα βουλευτής Άρτας(1885). Οι Ευάγγελος και Αντώνης Γαρουφαλιάς είναι οι δύο γιοί του, οι οποίοι διετέλεσαν Δήμαρχοι Αρταίων και βουλευτές ( 4 φορές ο Ευάγγελος και 5 ο Αντώνης).

Στην ιστορική εξέγερση του Ραδοβυζίου εναντίον των Τούρκων (1878),  δύο ακόμη  «Γαρουφαλιάδες» βλέπουμε να «ανδραγαθούν». Ο πρώτος είναι ο Δημήτριος Ν. Γαρουφαλιάς(1840-1878), που έπεσε ηρωϊκώς μαχόμενος στο Κλειδί σε ηλικία μόλις 38 ετών, όταν εγκαταλείποντας το σώμα ευζώνων στην Ακαρνανία, μπήκε στο τουρκικό έδαφος για να πολεμήσει στο πλευρό των επαναστατών. «Απαράμιλλος υπήρξε η τόλμη και η γενναιότης του Ευζώνου Δημ. Γαρουφαλιά, εξορμήσαντος εκ της θέσεώς του και επιτυχόντος να φονεύσει 17 Τούρκους και μη δυνηθείς να διαφύγει  και κατακρεουργήθη εις το τέλος υπό των καταφθασάντων  εχθρών», μας πληροφορεί ο αείμνηστος Δημ. Καρατζένης (πρώην βουλευτής) στο βιβλίο του: «Αι επαναστάσεις της Άρτης του 1866 και 1878». Ο δεύτερος αδελφός, είναι ο Γεώργιος Ν. Γαρουφαλιάς (1832-1874) ο οποίος, καταδιωκόμενος από τους Τούρκους είχε καταφύγει με την οικογένειά  του στην απελευθερωθείσα Ελλάδα, αλλά δεν έπαψε να συνδράμει , με όλες του τις δυνάμεις τις εξεγέρσεις του Ραδοβυζίου….”

(Πηγή : Άρθρο του Αντώνη Κολιάτσου με τίτλο «30 χρόνια από το θάνατο του Ηπειρώτη πολιτικού Πέτρου Γαρουφαλιά και τα Δεκεμβριανά του 44», 26/12/2014, http://romiazirou.blogspot.com/)

Στη φωτογραφία “Ο  Αντώνης Γαρουφαλιάς, στη δεκαετία του ’30, με την σύζυγο του Ευφροσύνη και ένα από τα 4 παιδιά του, την Τέτα, με τον άντρα της χειρουργό Πάνο Αλεξίου.  Ο Ευάγγελος Γαρουφαλιάς είχε 5 παιδιά, τον Πέτρο (μετέπειτα βουλευτή κ υπουργό) κ τον Δημήτρη (Μήτσο) και 3 κορίτσια και ο Αντώνης είχε 4 παιδιά, τον Γιώργο (διετέλεσε κι αυτός βουλευτής), την  Αλεξάνδρα (Τέτα),  την Βασιλική – Ισμήνη (Νίνα) κ τον Νικόλαο. Ο Αντώνης Γαρουφαλιάς εκλέχτηκε δήμαρχος Άρτας (1899 – 1904) με αντίπαλο τον Κ. Καραπάνο και μετά 5 φορές βουλευτής Άρτας όπως αντίστοιχα και ο αδελφός του Ευάγγελος. Επίσης ο Αντώνης διετέλεσε κ Αντιπρόεδρος της Βουλής και επί δημαρχίας  του έγιναν πολλά έργα.”. (Πηγή :  “Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΩΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ”, Ε. Ιντζέμπελης, Αθήνα, 2016)

Δημοσιεύθηκε στη Αρτινές Οικογένειες | Σχολιάστε

O Ευάγγελος Π. Γαρουφαλιάς ως Δήμαρχος κατά τον πόλεμο του 1897

“….Η προσωπικότητα και ο δυναμισμός του Ε. Γαρουφαλιά και τα επαναστατικά αντανακλαστικά του, ως κληροδοσία των προγόνων του, του επέτρεψαν κατά την περίοδο των καταστροφικών για την Ελλάδα πολέμων της διετίας 1897-1898, να πάρει τολμηρά μέτρα τα οποία όχι μόνο ανακούφισαν τους Αρτινούς, αλλά  και έδρασαν προληπτικά υπέρ της επαπειλούμενης από τους Τούρκους ακεραιότητας της προ 16-ετίας απελευθερωμένης  Άρτας. Ήταν τότε που ο Δήμαρχος Ευάγγελος Π. Γαρουφαλιάς  έφτιαχνε τα παραπήγματα στο Νεοχωράκι, Πέτα , Κομπότι, Λιμίνη και Μεγάρχη, για να εγκαταστήσει τους άστεγους Αρτινούς και  άλλους Ηπειρώτες πρόσφυγες, οι οποίοι, μετά την απόφαση της τότε κυβερνήσεως Θ. Δεληγιώργη που η πόλη της Άρτας  είχε καταστεί στρατόπεδο πολεμικών εξορμήσεων, την είχαν εγκαταλείψει. 

Και ήταν ο ίδιος που  την 6η Απριλίου του 1897, ευθύς με την έναρξη της επιθέσεως των Ελλήνων κατά των πέραν του Αράχθου τουρκικών δυνάμεων και τους μετέπειτα απαντητικούς κανονιοβολισμούς των Τούρκων, ο «σιδερένιος» Δήμαρχος Γαρουφαλιάς, ακλόνητος, παραμένει μόνος στην εγκαταλειμμένη πόλη, φροντίζει να μοιραστούν όπλα και φυσίγγια στους χιλιάδες άοπλους πολίτες  και εθελοντές,  που προσήλθαν από τη Δυτική Ελλάδα, και  τους οδηγεί  στη θέση Πλατανόρεμα,  για να περάσουν τον Άραχθο και άλλοι στη θέση της Πλάκας. Ιδού πως περιγράφει ο τότε απεσταλμένος της εφημερίδας των Αθηνών «ΣΩΤΗΡΙΑ» την γενναιότητα και τη δραστηριότητα του Δημάρχου Αρταίων σε σχετικό τηλεγράφημα στην εφημερίδα του: « Χθές μετά μεσημβρίαν εις το Δημαρχείον της πόλεως ήρξατο η διανομή όπλων γκρά εις τους πολίτας. Ο Δήμαρχος κ. Γαρουφαλιάς διένειμεν πρώτον εις τους αντιπροσώπους του Αθηναϊκού τύπου εν συγκινήσει και ενθουσιασμώ. Οι Έλληνες επευφήμησαν τον ενθουσιώδη Δήμαρχον» Ενώ αμέσως μετά, ο Δήμαρχος, τεθείς επί κεφαλής οπλισμένων  πολιτών, κατέλαβε την προ ολίγου εγκαταλειφθείσα από τα ελληνικά στρατεύματα γέφυρα και άλλα σημεία του Αράχθου, εμποδίζοντας  τους καταφθάνοντες Τούρκους να περάσουν στην πόλη….” (Πηγή : Άρθρο του Αντώνη Κολιάτσου με τίτλο «30 χρόνια από το θάνατο του Ηπειρώτη πολιτικού Πέτρου Γαρουφαλιά και τα Δεκεμβριανά του 44»,26/12/2014, http://romiazirou.blogspot.com/ )

Στη φωτογραφία ο Δήμαρχος και μετέπειτα Βουλευτής Ευάγγελος Π. Γαρουφαλιάς σε νέα ηλικία. (Φωτο από Αρχείο Μ/Φ Συλλόγου ΣΚΟΥΦΑΣ)

Δημοσιεύθηκε στη Ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 | Σχολιάστε